Opinions

Mede door haar verleden (De zelfmoord van haar moeder, een stroef contact met haar vader

Henry) blijkt Jane Fonda hier een nogal complexe persoonlijkheid, die openhartig haar zegje

doet, een actrice/activiste die lange tijd geplaagd werd door innerlijke twijfels en onzekerheid.

Enkele films die ik van haar heb gezien en waar zij over vertelt, krijgen ermee ook achteraf een

extra lading. Dat zij zo veel aan het woord is (De keuze van de regisseur?) kan bij sommigen

misschien arrogant overkomen, maar ik had zelf beslist niet die indruk. Het leverde voor mij

veeleer een integer en soms ontroerend verslag op. De ontmoeting met ex-man Ted Turner

bezorgde mij zelfs een beetje kippenvel.

Redelijke doorsnee politiefilm, met wel goed acteerwerk, maar nogal plichtmatig vooral ook doordat

het verder tamelijk kleurloos, saai en armetierig (low budget) oogt.

Vier hoofdrolspelers: Roy Scheider, Richard Dreyfuss, Robert Shaw en natuurlijk de grote haai.

Dreyfuss en Scheider doen het heel goed maar vooral Shaw is in deze film geweldig als de

'kapitein' van het vissersbootje; een ruige en onvoorspelbare zeebonk voor wie de sheriff

(Scheider) en Dreyfuss (Marinebioloog) eigenlijk watjes zijn. Samen binden ze de strijd aan met

de haai die de kust terroriseert met dodelijke aanvallen. Sublieme doorbraakfilm van Spielberg,

met veel suspense en schrikmomenten. Om even op adem te kunnen komen last Spielberg

een vermakelijke, lange scene in waarin de drie dronken de grootste lol hebben en lijken

ze zelfs vrienden te worden. Een van de memorabele scenes in de film. De haai blijkt slim en

onverwoestbaar, de drie helden als vogels voor de kat. De film kent een vrij lange aanloop,

die evenwel ook reeds boeiend kijkplezier biedt van een geraffineerd toewerken naar de directe

confrontatie van de drie acteurs met de haai. De even simpele als effectieve score van John

Williams mag er ook wezen.

Een klassieker, uiteraard met (mindere) vervolgen, en sedertdien zijn de haaien horrorfilms

niet meer te tellen. De haai zelf moet het nu bekopen met een buitenproportionele, negatieve

reputatie. Allemaal de schuld van Spielberg...

De vierde aflevering die ik heb gezien van een reeks die ermee niet beter op wordt. Vond deze

de minste, de eerste de beste. Was helemaal niet op de hoogte van deze serie met Tom Selleck

in de hoofdrol als Jesse Stone. Vrij sobere films met een povere uitstraling die doet vermoeden

dat ze voor t.v. zijn gemaakt. Selleck acteert best wel goed als een soort van zwaarmoedige

pendant van de veel vrolijkere Magnum dan ook bij een zomerse omgeving. Deze Lost In

Paradise redelijk waarin een suffigheid nu onderhand de overhand heeft gekregen. Er zijn nog

enkele afleveringen, maar ik laat hier nu maar bij.

Deze moest ik toch een keer zien, volgens mij ook een klassieker waar ik mij wel iets bij kan

voorstellen, met een Oscar voor Wyman. Wyman doet het ook uitstekend als doofstom meisje

maar vond ik dat de film toch vooral werd gedragen door Lew Ayres, die als vriendelijke en

welwillende nieuwkomer in een dorpse op voorhand achterdochtige gemeenschap, te stellen

krijgt met compromitterende aannames.

Werkelijk al de rollen worden goed ingevuld, terwijl de gemeenschap inclusief de omgeving

van plattelandse eenvoud, sfeervol en aanraakbaar wordt weergegeven. Ontroering en

sentiment waar de film uiteindelijk op in zet, ook allesbehalve gekunsteld en bekomt het je

allemaal heel naturel en geloofwaardig.

Een verademende film die je aanvankelijk aangenaam welhaast geruisloos meeneemt om

halverwege stilaan al meer meelevend de aandacht te trekken. Met een zekere climax aan

het einde.

Slechts een 5.9 op IMDB, maar ik vond deze western best wel meevallen. Al vond ik Sinatra

in de hoofdrol matig en wat onwennig acteren. Het verhaaltje ook nogal doorsnee. Maar de

film nam me gemakkelijk mee, met niet een verrassende ontknoping.

Door de exacte gelijkenissen bij een dubbelrol van Benigni onstaan er onvermijdelijk

misverstanden die af en toe voortreffelijk worden uitgewerkt waarbij dankbaar gebruikt

wordt gemaakt van de onnozelheid van Beningni's Dante. Vooral de welhaast geniale

via meerdere scenes lang uitgerekte bananengrap vond ik vermakelijk wanneer Dante

tot zijn verbijstering niet kan bevatten dat het jatten van een enkele banaan in Sicilie

(Nota bene bekend van de mafia) tot zoveel ophef kan leiden. Ook de combinatie cocaine

snuiven/diabetes wordt uiteindelijk leuk uitgebuit.

De drukke Benigni lekker op dreef, al kan ik mij voorstellen dat er zijn bij wie zijn clowneske

spel irritatie wekt. Ik had daar geen last van. Op den duur ging de lange speelduur zich

wel wreken en raakt de humor een beetje uitgewerkt.

De film is volgens mij vooral een soort van karakterstudie van het personage dat zich uiteindelijk

zal ontwikkelen tot de Joker. Door uiteenlopende toevalligheden wordt hij in die richting gedreven,

en op zich vond ik dat wel knap gedaan, met ook als leuk detail aan het eind van de film de keuze

tot de big smile op het gezicht.

Helaas werd ik niet warm of koud van het vertolkte personage door Phoenix, ook al doet hij nog

zo zijn best. Ik ging mij onderhand ook mateloos irriteren aan telkens weer het opzichtige gelach

van de man, neurotisch uiteraard, een nogal zielig gekweld iemand met uiteindelijk daarmee

een wel heel ridicuul tot stand komende metamorfose tot de uiteindelijke Joker.

Verder heeft de film behalve enkele redelijk gave scenes, visueel ook weinig te bieden. En vond

ik de film, zeker in vergelijking met de voorgangers, eentonig of zelfs saai. De bijrollen ook te

verwaarlozen. Dat vond ik ook nogal een beperking.

Nee, voor mij was dit allesbehalve een indrukwekkende film, en die bij mij vooral overkwam

als een krampachtige poging de voorgeschiedenis van de Joker weer te geven.

Wel een goede docu al kun je ook stellen dat Joop met zijn staat van dienst misschien wel wat beter

had verdiend. Een uitgebreid overzicht bijv., vanaf zijn eerste Tour deelname (Toen hij gelijk al tweede

werd) tot en met zijn w.k. overwinning en dan uiteraard afgewisseld met commentaren van o.a. Merckx,

Hinault, ploegleider Peter Post, enz. Toch wel met leuk archiefmateriaal dan vooral van de vroege

jaren in zwart/wit. De val van Joop in de gele trui kwam onvermijdelijk ook langs maar die had ik

al tig keer gezien. Toch wel geboeid zitten kijken, al had ik er wel wat meer van verwacht.

Ik was een tiener toen ik deze film voor het eerst zag, en was toen behoorlijk onder de indruk

en had de film voor me bijna iets sprookjesachtigs met reusachtige paddenstoelen en zo... En

heel apart op 't laatst de suggestie van een heel andere leefwereld met uitgestorven gewaande,

prehistorische dieren. Het wekte destijds danig mijn fantasie. Veel later teruggekeken, bij

toeval, nietsvermoedend dat het om deze film ging. Leuk om dan opeens James Mason te zien,

destijds mij natuurlijk nog volslagen onbekend. Ouder en wijzer deed de herkijk weliswaar

enige afbreuk aan de magie waarmee de film in mijn herinnering was gebleven, maar vond ik

het nog steeds een prettige, avontuurlijke kijkervaring en de film in ieder geval charmanter dan

de wel redelijke remake met Brendan Fraser.

Het kleurgebruik in deze film is onovertroffen. Wonderschoon. Mowgli doet af en toe een beetje

aan Tarzan denken, ook slingerend aan de lianen. Een glansrijke rol van SABU.

Afstotelijke hebzucht van de mens in de wonderbare, onbevlekte jungle. Waarbij de vele

dieren bij talloze momenten fabuleus in beeld gebracht. Een regie op zich zoals de dieren

fungeren, met veel fraaie close ups ook.

De film heeft mede door de magnifieke sfeer vooral wat weg van een fantasy film of zelfs

iets sprookjesachtigs. Petje af voor de makers van deze film, in 1942! Met al die visuele

hoogstandjes...

Eerste drie kwartier zijn lekker met vakkundig gemaakte actie zoals van een Collet-Serra te

verwachten. Daarna wordt het minder en op het laatst zelfs vervelend. Johnson vind ik

altijd een prettig acteur in dit soort films en lijkt zich ook hier weer helemaal senang te voelen.

Ook Blunt en de rest vallen best mee. Een film goed voor zorgeloos vermaak maar die

door het veelbelovende begin uiteindelijk toch een beetje tegenviel.