Opinions

Audio-visuele cinema in optima forma. Zowel qua geluid maar vooral beeldend krijg je

heerlijke, effectieve kunstgrepen voorgeschoteld. Elke scene heeft wel iets speciaals,

die je uiteindelijk als slotakkoord naar de rechtszaal brengen waarbij wat subtieler

ook heerlijke visuele foefjes worden uitgehaald. De in beeld gebrachte situaties zijn zeer

uiteenlopend en verschillend met alle juweeltjes op zich, met als constante factor een

indringende sfeer waarbij de regisseur aldoor een combinatie weet te vinden tussen

naargeestige somberheid en kunstzinnige schoonheid. Zo zie ik een film graag, om mee

aldoor verbluft te worden door eigenzinnig filmisch vernuft.

Het prachtige en frisse zwart-wit is een verademing als een wonderlijk contrast wanneer je ondertussen

overvloedig wordt onthaald op gruwelheden in alle soorten en maten. Het camerawerk ook

geregeld, met name bij een massaslachting, formidabel. Het arme joch maakt, van de regen in de drup,

nogal wat mee, en de film roept tot op zekere hoogte associaties op met Idi I Smotri. Met bekende

namen als Stellan Skarsgard, Udo Kier, Harvey Keitel en Barry Pepper waarvan de laatste wellicht

stiekem getypecast als scherpschutter wat hij nl. ook speelde in Saving Private Ryan.

Bij mij geldt uiteindelijk ook dat de film toch wat te lang duurde, bij een weliswaar boeiend maar

ook nogal eenzijdig verhaal en wordt het op den duur vooral nogal een opsomming van akeligheden

die de hoofdrolspeler moet ervaren. Evenwel mede dankzij het fraaie visuele tot aan het einde toe genoten van deze heavy film. Toch weer zo'n typische Oostblok oorlogsfilm die op bizondere wijze

weet te imponeren.

Heb een voorzichtig vermoeden dat de regisseur met de film de oppervlakkige lifestyle van de jeugd

aan de kaak wilde stellen. Fraaie beelden van de techno-scene met beukende muziek zeer in contrast

met het fragiele wezentje dat de belevingswereld van de hoofdrolspeelster op zijn kop zet. Alsof

een leegte van het uitgaansleven wordt gecompenseerd door ingrijpende betrokkenheid.

Een politieagent bijt zich vast in een vermeende copkiller, ofschoon weinig er op wijst dat hij

het zou kunnen zijn. Maar blijkt deze in ieder geval al gauw een man van twee gezichten. Een

fatsoenlijke burger en een onsympathiek sujet met agressieve grillen. Gene Barry weet

ermee een tamelijk onevenwichtige engerd neer te zetten. De vrouwelijke inbreng hier door

de lieftallige Gloria Grahame gespeeld, alsmaar radelozer onder invloed van Gene Barry.

Haar kennismaking met de politieagent is wel erg toevallig overigens. Sterling Hayden

uiterst geknipt voor deze rol. Met een flegmatische coolness zoals ik hem wel in meerdere

films heb gezien. Een meeslepende film noir die ongeveer in het laatste half uur in de

versnelling gaat op weg naar de climax bij een schietpartij op de daken.

De eerste en ook de beste van het trio, al zijn de twee vervolgen ook best wel smakelijk. De humor is

natuurlijk supermelig, maar er valt best mee te lachen. Met geregeld meerdere grappen direct achter

mekaar, een truc die Laurel en Hardy vroeger ook vaak toepasten, en dat werkt soms formidabel.

De rol van George Kennedy mag ook niet onvermeld blijven. Ideale sidekick van Nielsen. Velen zullen

hem waarschijnlijk kennen van deze rol, maar die voordien reeds met serieuzere rollen in tal van

films speelde.

Prima animatiefilm. Creatief en fantasierijk. Totaal anders (soberder) dan o.a. de

animaties van pixar. Wat mij aangenaam verrastte.

Het beklag omtrent de leeftijd van Steve McQueen (Eigenlijk te oud voor deze rol) vind ik wel enigszins begrijpelijk, vooral in het begin van de film wanneer als ik me goed kan herinneren zijn personage met

'boy' wordt aangesproken, met nog een geluk dat hij er voor die leeftijd nog vrij jeugdig uitzag.

Maar die discrepantie ben je gaandeweg in de film al gauw vergeten, en word je eenvoudigweg

meegesleept in een western met trekjes van een avonturenfilm. En McQueen doet het gewoon

uitstekend, die zint op wraak maar bepaald niet als de King of Cool want vrij onzeker en onhandig.

Hij wordt in mijn ogen overigens vakkundig overklast door Karl Malden, een extra troef in deze film.

Met ook een leuke bijrol voor Brian Keith.

Nevada Smith is allesbehalve een traditionele western, al zijn de typische elementen legio aanwezig.

Naar mijn beleving zweemt deze toch wel eigenaardige western zelfs een beetje naar een

cult-klassieker. Toch wel een must see film, en dat met nog maar 67 stemmen alhier.

Film komt moeizaam op gang, maar in pakweg het laatste half uur komt er echt schot in en doet

de regisseur ook visueel leuke dingen. Niet onaardige vondst ook met die suikerklontjespiramide.

Film is verderop een beetje deprimerend wanneer de economische crisis aan bod komt

overigens ook via knappe montage door Ivens vakkundig in beeld gebracht. Het boeiendst

is beslist het eerste deel met gedetailleerde aandacht voor de aanleg van de afsluitdijk,

een knap staaltje van de Hollanders natuurlijk want zeker voor die tijd allesbehalve een

sinecure. Met uiteindelijk het dichten van het laatste gat, het meest memorabele deel van

de film al was ik ook bepaald onder de indruk van de zgn. steenzetters, die loodzwaar

werk moeten hebben verricht. De afsluitdijk diende in eerste instantie als bescherming

tegen overstromingen, maar betekende ook landwinning in de vorm van de polders

waar Ivens ook nog aandacht aan besteedt: Zien we een polder die eerst nog enkel uit

slik en klei bestond veranderen in een vruchtbaar en bewoonbaar geworden gebied.

Een leerzame docu eigenlijk wel, die je maar weer eens doet realiseren dat alles helemaal

niet zo vanzelfsprekend is: De vanzelfsprekendheid van de afsluitdijk en de polders. Een

belangwekkende aanwinst voor Nederland en tot de verbeelding sprekend bij andere

landen.

Uitstekende actiefilm in de lijn van de 2 The Raids, met dien verstande dat deze film nogal

bloederiger is en soms zelfs schurend tegen de horror aan. Veel verrukkelijke inventiviteit bij

meerdere vechtscenes (Er worden trouwens evenals aan het begin van de eerste The Raid ook

nogal wat kogels afgevuurd soms ook met bruut venijn), waarbij ook geregeld te pas en te

onpas toevallig aanwezige attributen worden aangegrepen om mee de opponent proberen uit te

schakelen. Ook met stoere, sexy dames die eveneens van wanten weten. De choreografie bij de

vechtscenes ook hier uitmuntend. De film doet op enkele scenes na ook amper aan adempauze,

en zou wellicht daarmee voor sommigen van een teveel van het goede bezwaarlijk enerverend

kunnen wezen. Voor mij was dit een toffe film zonder een moment van verveling.

Een tomeloze energie die een gebrek aan kwaliteit moet compenseren, was mijn indruk na het kijken

van deze film. Enkele scenes vond ik wel gaaf gedaan en worden er hier en daar wel leuke, gekke

vondsten uit de hoed getoverd, maar over het algemeen vond ik het maar een krakkemikkige bedoening,

en waarbij hier wat mij betreft toch de overdaad schaadt. De aanhoudende speelsheid waarbij je

scheutig met rondspattend bloed wordt onthaald, maakt de film toch nog redelijk attractief.

Als ik me niet vergis was een zwarte drummer zo'n beetje de uitvinder van de disco, die met de

zgn. Four-on-the-floor beat voor een revolutie in de popmuziek zorgde: De disco bracht vele

nieuwe mogelijkheden met verscheidene navolgende genres die voortborduren op de discobeat.

En was niet I Feel Love van Donna Summer de eerste disco knaller? Maar Niles Rodgers (o.a.

met Chic, en als producer/muzikant voor tal van artiesten) heeft zonder meer een stempel

gedrukt op deze nieuwe trend, die overigens vooral aanvankelijk lange tijd door menigeen werd

vervloekt als zijnde kil en oppervlakkig. Blijkt nu achteraf toch wel erg mee te vallen, en veelzeggend natuurlijk dat o.a. de Stones zich aan geslaagde uitstapjes in de disco waagden.

Rodgers ook een befaamd en hooggewaardeerd muzikant (met een typisch gitaargeluid) geworden,

blijkt ook uit deze documentaire. Sympathieke, hippe gast ook, en heel begrijpelijk dat er een

docu over hem is gemaakt, al zal de man voor velen volslagen onbekend zijn- Eens te meer een

reden om uitvoerig aandacht aan hem te besteden.

Ik kan mij niet zo gauw een film voor de geest halen waarin op deze belachelijke wijze

is gecensureerd. Meestal worden de scenes er uit geknipt. Maar het betreft hier wel

lange en volgens mij vrij essentiele scenes. Bij een film als Ai no Korida (Ook nog eens

met stukken explicietere scenes) had men er kennelijk geen moeite mee.

Vond deze Ningyo Densetu een gedegen film die naar een spetterende climax toewerkt.

Bij het getergde meisje Migiwa gaat, na de eerste doodslag uit verdediging, de knop

om en gaat ze over tot wilde, ongecontroleerde wraakneming. De film wordt visueel dan

ook sterker al is dat waar de regisseur niet de nadruk op legt al kent de film verscheidene

fraaie of zelfs poetisch geschoten momenten. Met als visueel hoogtepunt de dolle, bijna

hysterische climax. Niet geloofwaardig misschien zoals ze menigeen weet te verwonden

of te doden, maar de uitvoering geweldig. Een trefzekere film en in mijn ogen afwijkend

in het wraakgenre.

Een paar keer hartelijk kunnen lachen om de teksten van Rod Steiger als een zonderlinge

seriemoordenaar die, om bij zijn slachtoffers hun woonst binnen te kunnen dringen, zich

in tal van verschillende vermommingen steekt. Sterke rol van Steiger, een koelbloedige killer,

maar met een labiele en zielige persoonlijkheid, en ook goede rollen van George Segal en

Lee Remick.

Leemtes kom je niet tegen in deze vakkundig en strak geregisseerde misdaadthriller.

Sober en zonder poespas word je moeiteloos meegenomen bij ontwikkelingen die

het voor de hoofdrolspeler er niet gemakkelijker op maken om het recht te laten

zegevieren. Je komt af en toe wel wat (Onvermijdelijke?) cliches tegen maar blijft

de film qua geloofwaardigheid fier overeind. De typisch Amerikaanse Hollywood

eigenschappen worden in ieder geval ook aardig omzeild, met weinig spektakel en een

vrij droog, gedegen acteerwerk. De scenes van actie die er zijn (Onder andere aan het begin

bij de achtervolging met auto's), waren bovendien zonder meer van goed niveau.

Weinig verrassende of opzienbarende film misschien, maar wel over het algemeen

overtuigend en op 't laatst zelfs best wel spannend.

Rare vampierenfilm. Die tanden ook bij Kinski als vampier die overigens wel met zijn

angstaanjagende oogopslag geknipt is voor de rol. Deed het trouwens al eerder in

een zoveelse samenwerking met regisseur Werner Herzog. De beelden van Venetie

zijn af en toe prachtig, maar het rommelige verhaal kwam bij mij geregeld onlogisch

en gebrekkig over. De vermelding van kirk douglas dat het tussen de regisseur en

Kinski geregeld tot ruzie of zelfs handgemeen zou zijn gekomen, is amper verrassend.

Kinski had in het verleden de reputatie een eigenzinnig en heetgebakerd persoon te

zijn en lag ook geregeld in de clinch met Herzog. En was er tussen die twee met

wederzijds respect jarenlang een soort haat-liefderelatie.

Voorzeker een intrigerend uitgangspunt dat ook niet onaardig wordt uitgewerkt. Over het

algemeen een vriendelijke en ingetogen film, met als voornaamste inzet dat de overleden

hoofdpersoon er alles voor over heeft om in contact te kunnen komen met zijn familie.

De beelden, vooral van de stad Nosso Lar, zijn wel mooi maar tamelijk flets niet echt overtuigend.

Desondanks blijft de illussie van een andere wereld dan het aardse redelijk intact.

Kennelijk wilde van Damme eens wat anders, wellicht in een poging om te kunnen laten zien dat hij

best kan acteren. Valt hier beslist door de mand, al vind ik hem in (veel) latere films terdege beter

geworden, in JCVD (2008) bijv., waarin hij, niet zonder ironie, zichzelf speelt. Vind deze misschien wel de

minste in zijn oeuvre. Houterige, clichematige romantiek, en opvallend weinig actie. Gelukkig heeft

hij daarna de draad weer opgepakt...

Voor mij de minste van Warmerdam film maar mij nog altijd een 3.5 waard.

En andermaal met de typische van Warmerdam elementen: Absurd, wonderlijk,

eigenzinnig en doordacht. Maar voor mij niet van het niveau van eerdere films

die ik van hem heb gezien. Aan het slot van de film nogal een verrassing, en

blijkt eens te meer de unieke eigenzinnigheid van de regisseur wiens films

vaak nog zo Nederlands ook vaak met die droge, subtiele en eigenaardige humor

in mijn ogen vooral raakvlakken met films uit Scandinavie hebben.

Deze is van 2021, en ik hoop van harte dat er nog meerdere films van zijn hand

zullen volgen. Dat wordt waarschijnlijk wel wachten, aangezien hij films met vrij

lange tussenpozen maakt.