Opinions

Geweld of gewelddadigheid in films heeft mij altijd wel aangesproken vooral wanneer de

scenes (Met een schokeffect) indruk maken door de uitvoering, zoals ook in deze film.

Een overdaad aan expliciet geweld kan soms irritatie wekken vooral wanneer er visueel

weinig bizonders mee wordt gedaan met doorsnee geweldscenes die te pas en te onpas

bijna klakkeloos de revue passeren. Een Tarantino vind ik er puur filmisch een meester in.

Het geweld in deze film vond ik formidabel werken, in functioneel contrast met de fantasy

scenes. Die twee lijnen hebben volgens mij ook terdege veel met mekaar te maken en was

dat bij mij in ieder geval welzeker uiterst voelbaar. Een zonderlinge mekaar aanvullende

tegenstelling van harde realiteit met fantasie, met als ontroering dat het meisje door die

naargeestige, dreigende omgeving haar toevlucht schijnt te zoeken in een wereld die de

wrede realiteit ontstijgt. Met als gevolg een uiterst fraai en betoverend magisch-realisme,

waarbij de combinatie van fantasie en realiteit tot en met het einde van de film in een

wonderbaarlijk evenwicht wordt gehouden. Het slot ervoer ik als een even verfijnde als

doeltreffende tearjerker.

De film enige dagen geleden in de herkijk gegooid. Lang geleden dat ik hem had gezien, door

velen hogelijk gewaardeerd en die volgens mij ook een klassiekerstatus geniet.

Nu met een volle punt opgewaardeerd. Met veel memorabele momenten. En volgens mij,

als wel meer bij de Sica, met maatschappijkritische elementen.

De vader lijkt soms zozeer in beslag genomen in het vinden van de dief van zijn fiets, dat hij

af en toe zijn zoontje, aldoor in zijn kielzog, lijkt te zijn vergeten. Die in een scene, achter

zijn rug, bijna door twee auto's wordt aangereden, en ook de val in een waterplas op de

weg lijkt hem volkomen te zijn ontgaan. Het joch wordt ook af en toe bijna foeterend in de

zoektocht meegenomen, om dan opeens weer als liefhebbende vader op te treden. Ben je

moe? Ga even zitten. Gevolgd door het etentje, een van die memorabele buitengewoon

aandoenlijke scenes. Beide rollen van de vader en het zoontje ook uitstekend gespeeld, en

de verhouding tussen de twee is verder ook duidelijk warm. Het jongetje kijkt af en toe ook

letterlijk met respect op naar zijn vader, en is ook volgzaam en gehoorzaam. Met uiterst

fraaie beelden vooral wanneer het begint te plensregenen. Met op den duur bijna treiterig

voor de vader wel heel veel fietsers in beeld, die bij zijn wanhopige gedrevenheid allengs ook

alsmaar driftiger wordt.

Een enkele gestolen fiets als onderwerp voor de hele film, waarbij de fiets welhaast van

levensbelang. Een wrang uitgangspunt, die voortreffelijk wordt uitgewerkt. Maar enige

humor ontbreekt ook niet. De mopperende moeder bv. van de zoon als vermeende dief

wanneer diens kamer wordt doorzocht.

Naast de Engelse filmtitel The Bicycle Thief ook nog het alternatief de meervoudsvorm. En

die blijkt gelet op het einde van de film meer dan begrijpelijk.

Visueel oogt het allemaal inderdaad nogal kaal en droog, maar wordt ermee ook de nadruk gelegd

op de emoties van de drie hoofdrolspelers. De scene op 't strand vormt het breekpunt in de film

wanneer de twee onhandelbare kinderen met een weinig rooskleurig verleden eindelijk een

beetje tot opluchting komen of zelfs openbloeien, en is er meer ruimte voor warmte met ook

meer vertrouwen in de ook nogal jonge carabiniere, die aanvankelijk ook afstandelijk of af en toe

zelfs sikkeneurig is.

Een ontroerende en alleszins integere film met een aangenaam kalm verloop, en uitstekend acteerwerk

van beide kinderen maar vooral van Enrico Lo Verso, met een groeiend medeleven bij al de drie

personages.

Knap verhalende film die een aardige indruk geeft van hoe verslaving inwerkt op de psyche bij

een gokverslaafde. Stanwyck acteert weer formidabel, maar ook de rest van de cast draagt

competent een steentje bij. De film geeft ook aardig een indruk van de vele verlokkingen van

de gokstad, ongetwijfeld met een onweerstaanbare aantrekkingskracht.

Vooral het slot tilt de waardering voor de film nog wat omhoog ook mede dankzij de inbreng

van Edith Barry als haar nogal onuitstaanbare oudere zus, en wanneer er een verklaring

aan het licht komt van het gedrag van Stanwyck's personage.

En dus toch even Tony Curtis in beeld! Dat meende ik al, maar 't is wel zo kort dat ik het amper

kon geloven.

Artistiek, fantasierijk, onzinnig, met veel camera gezwier dito aandacht voor de editing. In mooi

kunstzinnig zwart/wit met veel leuke details. Ook met een scene die verwijst naar Det Sjunde

Inseglet van Bergman. Duidelijk schatplichtig aan het werk van Guy Maddin overigens.

Kippenvel bij uiteindelijk de fascinerende ontmoeting van Lewis (Berenger) en Lilian (Barbara

Hershey) met de Cheyenne indianen. Mooie, intrigerende film met ook veel mooie plaatjes van

de omgeving. Met vooral een overtuigende Tom Berenger die ook chemie heeft met Hershey.

Humor ontbreekt trouwens ook niet maar de film heeft naast de ernst dan ook bij meerdere

scenes een zekere luchtigheid. Mooi moment ook wanneer Berenger hoog in de lucht een

vliegtuig voorbij ziet vliegen en zie je subtiel aan zijn gelaatsuitdrukking zijn besef van het

contrast ervan met de ongerepte wereld van de Indianen. Je mist misschien al met al wel enige

diepgang en is het vooral een fijne film met een toenemende sympathie voor de Indianen.

Ik heb hem ook in een film eens zien reizen per vliegtuig.

Van de Dracula's die ik in films heb gezien vond ik deze Dracula nog het meest een

griezelig en ook een meer monsterlijk voorkomen hebben inclusief op 't laatst

indrukwekkende vlerken.

Vond het een vermakelijke en af en toe ook best spannende variant, nu met

een schip als locatie. Dracula heeft - aanvankelijk een nog tamelijk miezerige maar

reeds bepaald onooglijke creatuur - dringend bloed nodig. En de crew zal dat weten.

Om uiteindelijk alsmaar grotere en vervaarlijkere proporties aan te nemen.

De film heeft daarbij ook voorzeker sfeer, die het evenwel verhalend een beetje

laat afweten. Dracula moet zich voeden met bloed wanneer uiteindelijk de resterende

bemanning (Na enig overleg) zich probeert te weer te stellen. Dat is het wel zo'n

beetje.

De film is dan niet bijzonder, maar wel een aantrekkelijke aanvulling bij al de

Dracula films die door de vele decennia heen zijn gerealiseerd.

De nukkige mopperkont Van Morrison die zelfs aan het dansen gaat. Een concert dat uberhaupt

stemt tot weemoed met al die grote namen uit het verleden, dat een en al gebroederlijkheid en

eensgezindheid uitstraalt. Daar kreeg ik het al aangenaam warm van. En met geen enkele

dissonant: Al de artiesten die hier acte de presence geven als eerbetoon aan The Band, maken

indruk. Hoogtepunten zijn dan ook amper te noemen. Een indrukwekkende registratie, formidabel

door Scorsese in beeld gebracht. En wat beleven de leden van The Band ook een zichtbaar plezier

aan dit afscheidsconcert. Hartverwarmend. Een unieke belevenis, en die in zijn soort waarschijnlijk

wel nooit geevenaard zal worden.

De film zoals ook het acteerwerk van de jongen kwamen bij mij nogal gekunsteld over waardoor

je nooit echt werd meegenomen in de film en bij de ellende van de jongen. Speciale, beklijvende

scenes ontbeert de film ook ten enen male (In bv. Idi I Smotri en The Painted Bird ruimschoots vertegenwoordigd) waardoor, in een vrij hoog tempo ook, de belevenissen vrijwel geruisloos

passeren. Visueel is de film af en toe best wel mooi, maar dikwijls te mooi ten koste van enige

rauwheid. En kwam bij mij de wanhoop van het joch in bepaalde scenes toch vooral over als losse

flodders. Bij mij werkte het in ieder geval niet. Voor mij was dit een middelmatige film helaas, waar

ik toch wat meer van had verwacht.

Black Betty geinig omgebouwd tot een bekend rocknummer door Ram Jam.

De blueszanger verrassend vertolkt door Robert Mosley, bekend van de Magnum serie. De driftkop

Leadbelly werkt zich geregeld in de nesten, wiens levenswandel allicht uitnodigt tot een verfilming.

Ik vond de film nogal langdradig, en goede momenten zijn spaarzaam. Maar best wel goed spel van

Mosley.

Het is niet allemaal even geloofwaardig misschien met een jonge dame die met nogal wat

geluk en acrobatische toeren zich weet te handhaven tegenover de jonge kerels o.l.v. van een

dominante griezel met psychopathische trekjes (Vooruit maar weer!).

Verhalend lijdt de film een beetje aan gemakzucht, maar ging dit voor mij in ieder geval niet

ten koste van de amusementswaarde die met die beperkte setting op 't laatst van alsmaar

op die bergklif, laag had kunnen uitpakken.

Dat vond ik dus reuze meevallen. Van saaiheid of verveling bij mij geen sprake. De cliches

en de zwakheden dan voor lief. Met aldoor wel ontwikkelingen, terwijl er ook weinig mis is

met de uitvoering van meerdere scenes met de beetje actie.

En ja, de leider van die jongens inderdaad niet goed gespeeld maar moest de acteur het

ook met weer zo'n stereotiep personage van dertien uit een dozijn doen. Ging op den duur

bij mij ook danig op de zenuwen werken. Speelde hij er in ieder geval mee klaar, dat hij wat

mij betrof van harte dood mocht vallen.

De Leprechaun van 1993 vond ik stukken leuker, en deze nogal tegenvallen. Met veel scenes

natuurlijk weer in het pikkedonker zodat er sowieso visueel beduidend minder valt te beleven.

Vind ik bij horrorfilms van B-niveau (Want dat was deze voor mij terdege) ook al gauw

bedenkelijk. Een verdoezelen van (creatieve) armoede, en we rotzooien maar wat aan. De

leprechaun zelf was wel gaaf, al week ie natuurlijk amper af van het origineel. Dat speelt

natuurlijk ook tegen, wanneer je dat akelige, wreed-vrolijke typetje al eerder hebt gezien. Ik

had vooral, met de film-technologische mogelijkheden van tegenwoordig, gehoopt op meer

visuele flair en wat inventieve, leuke kills door dat onderdeurtje. Maar niets ervan. Helaas!

De omstandigheden in de concentratiekampen waren natuurlijk verschrikkelijk. Deze film geeft

een schrijnende en akelige impressie van onderweg in een treinwagon ernaartoe. Met geregelde,

korte flashbacks om mee extra de aandacht op meerdere slachtoffers in de wagon te vestigen.

De cameravoering draagt ook nog eens bij aan een claustrofobisch en beklemmend effect, de

ellende en miserie nadrukkelijk voelbaar.

Het monsterlijke van het naziregime wordt daarbij in de film expliciet vertegenwoordigd door een

nogal jonge, Duitse commandant wiens voorkomen mij overigens sterk deed denken aan het ettertje

van de cafescene in Inglourious Basterds, en is ronduit een arrogante griezel.

En neen dus, geen subtiliteit in de film waarvan iemand hier de voorkeur aan blijkt te geven.

Daarmee mis je mijns inziens hier juist doel om de realistische gruwelen weer te kunnen geven.

Vraag mij ook af of er uberhaupt oorlogsfilms met dit onderwerp bestaan waarin het subtiele de boventoon voert.

Een aangrijpende en toch weer schokkende film en die, met een beetje ongepaste woordspeling

misschien, ook nog eens loopt als een trein.

Beide acteurs Paterson en vooral Dafoe leveren geweldig acteerwerk in deze spooky film die

zonder werkelijk plot vooral uit (pittige soms krankzinnige) dialogen en de werkzaamheden in

en rond de vuurtoren bestaat. De fantasy intermezzo's zorgen voor de afwisseling terwijl je

ondertussen aldoor volop kunt genieten van de oogstrelende, stijlvolle vormgeving die beslist

bijdraagt aan een geheimzinnige, naargeestige sfeer. Gave camera-momenten af en toe ook.

De aanwezige horror is niet expliciet maar ingehouden en subtiel al sluit de film met wat directere

horror af. Voor mij was dit adembenemende, grandioze cinema.

Vond dit een geslaagde mystery film met film noir trekjes met ook romantisch drama. De acteur

Richard Todd die wegens een vormfout bij de rechtbank wordt vrijgelaten maar onder de plaatselijke

bevolking nog wel als de dader van de moord op zijn vrouw wordt beschouwd, heeft daarbij ook

niet echt zijn uitstraling mee: Gesloten en ook een beetje nors. Daarmee blijft het eens te meer aannemelijk dat hij weleens de dader zou kunnen zijn en is de geliefde Shelley Carnes (Voortreffelijk gespeeld door Ruth Roman) uiteindelijk, en dan vooral na hun huwelijk, serieus gaan twijfelen in de onschuld van haar man. Persoonlijk vond ik de rol van Mercedes McCambridge nog het beste, die gelijk

vanaf het begin indruk op mij maakte. Haar naam (Tot mijn geringe schaamte) mij onbekend, maar

haar verschijning kwam mij wel bekend voor. En wat blijkt, present in meerdere gerenommeerde

films met voor mij vooral memorabel als het kreng in de western Johnny Guitar.

Een sfeervolle film die schoorvoetend maar zonder dode momenten boeiend afstevent richting

de ontknoping. Al vond ik wel dat het personage van Roman wat al te gemakkelijk en argeloos opging

in de romance met de vermeende moordenaar. Liefde maakt blind natuurlijk, maar ze kende onder

dubieuze omstandigheden die vent nog amper.

Aardige film met meerdere visueel mooie momenten, met name die met die kranen bij de

steenkolenbelten. Met heel goed acteerwerk van het meisje dat Lilika speelt.

Het eerste half uur vond ik nog wel redelijk grappig, de film heeft een vrij hoog tempo maar vindt

zijn weg steeds meer richting slap en druk geouwehoer, en blijkt de zit uiteindelijk nogal een

teleurstelling.

Ben over het algemeen weinig gecharmeerd van dit soort ambitieuze films van veel geschreeuw

weinig wol waarbij dikwijls de CGI ook niet om aan te zien is. Deze film kenmerkt zich ook al door een

ongelofelijke, spectaculaire drukte aldoor, maar vond ik het visueel hier over het algemeen erg fraai.

Dat de acteurs ook in deze film amper tot hun recht kunnen komen - ze krijgen eenvoudig weg de

'ruimte' niet - neem ik maar voor lief bij de overvloed aan actie, waarvan de uitvoering hier in ieder

geval niet zodanig van een slordig en lelijk onderhoud is dat ik er tureluurs van werd. Voor mij was

dit best wel een genietbare film.

Prettige vrij wrede misdaadfilm, met een goede John Travolta, maar vooral een uitmuntende

Salma Hayek, als meedogenloze partner in crime. Ook James Gandolfini is weer sterk aanwezig,

maar wanneer is die acteur dat eigenlijk niet!

Best een goede film die zich in feite niet enkel toespitst op de hoofdrolspeler John Mills, maar ook

uiteindelijk op de gewetensvolle John McCallum, en beiden acteren uitstekend. Een sfeervolle film

ook met mooie beelden vooral van de desolate omgeving waar Mills zich schuil houdt, en waar

ook de alleszins bevredigende climax zich afspeelt.

Op t.v. nog maar eens de herkansing. Maar nee, ondanks de soms spectaculaire scenes,

willen die Lord Of The Ring films mij niet bekoren. Van die andere twee (vooralsnog) mijn

beoordeling achterwege gelaten. In mijn vage herinnering vond ik die nog minder dan deze.

Puur objectief realiseer ik mij wel dat deze zeer ambitieuze producties knap zijn gemaakt,

maar op de een of andere manier zijn deze films niet aan mij besteed. Wel geinig dat de

regisseur Peter Jackson in het begin van zijn carriere ook films als Braindead en Bad Taste

maakte. En hij met beperkte middelen reeds in staat bleek prima pulpfilms te maken.

De naam van de band was mij onbekend en ik ben dan ook niet thuis in dit soort muziek. Heb

na het kijken van de film informatie gelezen op Wikipedia, en waaruit blijkt dat de gebeurtenissen

in de film zijn gebaseerd op veel aangenomen feiten, verbijsterend en daarmee begrijpelijk dat

er een film over ze is gemaakt.

Ik weet niet hoe ze aan de acteurs zijn gekomen (De naam Rory Culkin klinkt mij vrij bekend

in de oren), maar het bespelen van de instrumenten van ze oogde erg realistisch als technisch

vaardige muzikanten. Dat vond ik al een enorme plus aan de film, en de naargeestige optredens

van de band fascinerend om naar te kijken (De film was visueel ook af en toe best wel sterk).

Goed acteerwerk ook, en het verhaal heeft ook een aantrekkelijk afwisselend en vlot verloop.

De messteekscenes gruwelijk echt, om de rillingen van te krijgen veel meer dan in talloze

horrorfilms wanneer je er meestal met een grijnslach en knipoog naar zit te kijken.

De film wekt overigens de indruk dat het bij de band min of meer uit de hand is gelopen, met

ook tegenstellingen onder de bandleden. En dat veel ondernomen, verwerpelijke acties door toevalligheden tot stand zijn gekomen.

Ik vond het een indrukwekkende en onthutsende film over een band die meer wilde zijn dan

enkel een groep muzikanten. Ik kan mij nog een uitspraak van Keith Richards van The

Rolling Stones herinneren, in de jaren zeventig (?) Namelijk dat hun grootste kracht lag in

hun duivelse impact (Sympathy for the Devil). Schoothondjes natuurlijk in vergelijking met

een band als Mayhem en waarschijnlijk diverse andere Black Metal bands.

Bullock aldoor in een te strakke jumpsuit wat voor de beoogde grappige momenten moet

zorgen hetgeen, evenals andere flauwiteiten niet echt werkt. Een jurkje kun je het overigens,

zoals volgens blurp194, moeilijk noemen.

Jammer dat Pitt zo weinig speeltijd in de film heeft, wel even vechtend fijn in de weer

een beetje vergelijkbaar met scenes in Bullet Train dan weer met Bullock in een kleine rol.

Had liever Channing Tatum in Pitts rol gezien, en Pitt in die van Tatum met waarschijnlijk

een boeiendere combi met Bullock. De wisselwerking tussen Tatum en Bullock vond ik

nl. matig, maar dat lag misschien ook aan de afgezaagde humor.

Daniel Radcliffe ook matig als de slechterik, terwijl de onvermijdelijke romantische

insteek ook amper te pruimen was.

Toch nog een nipte 3.0 waardering, want een vervelende en saaie film was het nu ook

weer niet.

De door en door gortdroge humor moet je liggen. Ik dacht eerst naar zeer ondermaats acteerwerk

te zitten kijken maar de monotoon opgezegde teksten van al de acteurs is opzettelijk en werkt

gaandeweg meer en meer op de lachspieren. Zonder meer een idiote en absurde science-fictionkomedie waarbij het vooral lachen is om de stroef lopende dialogen tussen de aardbewoners en de twee

van een andere planeet. Vrij uniek filmpje, want je komt ze zo volgens mij niet veel tegen.

Matige Lucky Luke onder regie van Terence Hill.

Aan het begin van de film krijg je de indruk dat het vooral weer een knokfilm zal

worden zoals Hill er talloze met Bud Spencer heeft gemaakt.

Dat blijkt mee te vallen (Of tegen: Het is maar net waar je op hoopt), en draait

het vooral uit op schietpartijen. Volgens mij in de strips Lucky Luke ook nooit

de vuisten zien gebruiken.

Hill zet hier een Lucky Luke neer die totaal anders oogt dan de stripheld. Het paard

dan wel weer als in de strip wit. De scenes met het paard zijn trouwens ook de

leukste. Zoals wanneer de twee (Jolly Jumper eveneens zittend) aan het vissen

zijn.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar als komische stripverfilming weinig

geslaagd.

Die voetbalwedstrijd duidelijk het hoogtepunt van de film (Erg fraai gedaan), en pas op het

laatst mag Jackie Chan nog even uitgebreid laten zien wat hij als vechtacrobaat in zijn mars

heeft. Dat tilde voor mij de waardering toch nog een half puntje omhoog, want zoals reeds

gezegd gebeurde er tussen die rugbywedstrijd en die voetbalwedstrijd en ook enige tijd

daarna weinig noemenswaardigs.