Opinions

Bij een geregeld psychiaterbezoek vroeg ook ik mij af of de vampierbeten nu de oorzaak was van

Cage zijn toenemende gekte of dat hij vooraf reeds geflipt was onder andere door de stress van

zijn werk waar ook een beetje op gehint wordt. Een bijkomstigheid die het kijken van de film

interessanter maakt. Hij gaat in ieder geval op den duur ongebreideld los, in een smakelijke film

die de spot lijkt te drijven met de gebruikelijke vampierfilms.

Een niet zozeer griezelige maar vooral luchtige vampierenhorror waarin een groepje tieners

het opneemt tegen vampieren in de Bronx. Het spel van de jonge acteurs is uitgelaten en

ongedwongen hetgeen, mede ook doordat op het laatst nadruk wordt gelegd op saamhorigheid

in de buurt, vooral een sympathieke film oplevert. Een weinig interessante niet verrassende

maar wel plezierige horrorkomedie.

Carpenter was wel de uitvoerend producent en heeft dus nog een aardige vinger in de pap gehad.

Evenals de voorganger Vampires (Wel onder regie van Carpenter) vond ik de film redelijk, beide

vrij onbeholpen waarbij Vampires nog het voordeel had van de hoofdrol van James Woods. Nu

met Jon Bon Jovi met duidelijk minder acteervermogen al deed hij het niet onaardig.

Soort van Goede Tijden Slechte Tijden uitgerekt tot speelfilm formaat met dramatische oefeningen

maar die bovenal krampachtig probeert frivool en grollig te wezen. Het acteerwerk is huilen met

de pet op, maar dat is in feite ook de inhoud van het hele verhaal in zoverre je al van een verhaal

spreken kunt. Bij een poging de verhouding tussen meerdere 'oppervlakkige' personages onder

de aandacht te brengen, passeert een onsamenhangende wirwar van debiele situaties de revue,

varierend van suikerzoete, romantische ernst en slappe kolder. Bedoeld als komedie dus, maar ik

heb beduidend meer kunnen lachen om het commentaar van Donkerwoud hier boven, dan tijdens

deze film.

Vond het met de rauwheid in deze film redelijk meevallen maar misschien ben ik onderhand

ook veel gewend bij andere grimmig en bruut uitpakkende oorlogsfilms. Deze film moet het vooral

van het (liefdes)verhaal hebben want die, over het algemeen vrij ingetogen van stijl en spaarzaam

met bizondere scenes, visueel weinig te bieden heeft. De verhalende tweedeling leek mij

aanvankelijk hinderlijk maar bleek uiteindelijk effectief te werken. Op het acteerwerk valt weinig

aan te merken. Ondanks de wat ongebruikelijke toepassing van de afwisselende twee

verhaallijnen, ervoer ik deze oorlogsfilm als nogal gewoontjes: Bekwaam en onderhoudend,

maar nergens memorabel. Niet direct een film die mij nog lang zal bijblijven.

Droomscenes mogen weer eens niet ontbreken voor extra griezelmomenten, en het lukt de film

ook redelijk om af en toe een beetje eng te wezen vooral doordat de regisseur er ook een

mysterieuze film van wilde maken wat vaak beter werkt dan bloederige rechttoe rechtaan horror.

De hoofdrolspeelster acteerde uitmuntend met ook nog eens 3 kids onder haar hoede waarmee

ze onder de gegeven omstandigheden haar handen vol aan had.

Niks vernieuwends natuurlijk, maar wel zonder poespas een onderhoudende horrorfilm, de

griezelscenes keurig gedoseerd. Daarenboven oogde het visueel allemaal vakkundig en fraai,

al helemaal naar het einde toe. Van de regisseur van 3 van de 4 REC films, stukken directer en

bruter, waarbij vergeleken deze film een subtiele angstaanjager is.

Voor mij een audio-visueel feest om van te genieten. Met aldoor indrukwekkend montagewerk.

Doldwaze komedie die vooral op gang komt wanneer de heren Reno en Clavier in de toekomst

zijn aanbeland met pakweg in de laatste twintig minuten nog eens in een extra versnelling en

volgen de grappen en grollen zich in rap tempo op. De film is dan ook rustelozer, gaan de

verwikkelingen van hot naar her, maar blijft het overzichtelijk en valt er genoeg te lachen met

ook een beetje slapstick (Die vliegende soepterrine vond ik verrukkelijk getimed en uitgevoerd).

De film maakt uiteraard dankbaar gebruik van de talloze moderniteiten waar beide middeleeuwers

geen enkele kunde mee hebben, terwijl ofschoon zelf met boerse manieren en in haveloze kledij,

jan en alleman gedurig met 'peasant' wordt aangesproken.

De grappen zijn over het algemeen nogal banaal maar wordt het allemaal met zoveel plezier en

souplesse gebracht, dat het toch een smakelijke vertoning oplevert. Volgens mij ook dankzij

het vlotte en kien bedachte verhaal. Vond de film in ieder geval minder oppervlakkig dan dat

hij doet vermoeden bij al die melige pret. En een uitstekende rol van Reno trouwens. Zichtbaar

in zijn nopjes.

Mij prima bevallen horrorfilm waarin de jongelui al vrij vroeg aan de bak moeten om hun

huid te redden en gaat de actie vrijwel non-stop door naar het einde toe, de film alleen

daarom al te prijzen. Met meerdere gave scenes, terwijl het acteerwerk ook zeker niet slecht

is. Niet een zombiefilm al heeft het er wel weg van: Men heeft hier te stellen met een

mysterieuze, kwaadaardige macht uit het verleden. De witte, zielloze ogen die bij de

slachtoffers eerst een bloeddoorlopen uiterlijk aannemen, zijn ook lekker creepy. Behalve

enkele scenes in de buitenlucht spelen de verwikkelingen zich vooral af in een hut, een

inmiddels al zo vaak beproefde, beperkte setting wat in legio horrorfilms niet maar hier

weer eens doeltreffend werkt. Een horrorfilm zonder pretenties, gewoon rechttoe rechtaan

voor een lekker potje griezelend vermaak.

Veel van de films die hier de revue passeren al eens gezien, en dat geeft voor mij de film van

herkenning net dat extra's. Met vakkundig editingwerk aan het begin van de docu, waarna

uitvoeriger aandacht wordt besteedt aan vermaarde maar ook mij minder bekende Duitse

regisseurs, met veel belangwekkende films. Op zich ook een beetje leerzaam, want ik had

niet eens zo stilgestaan bij die bloeiperiode tijdens de Weimarrepubliek, voor de cineasten

natuurlijk een periode om vrijelijk hun gang te kunnen gaan. Totdat Hitler het voor het zeggen

kreeg. Een boeiende docu, die een volwaardig inzicht geeft van de pionierende regisseurs

van die tijd.

Had vooraf het donkerbruine vermoeden deze al eens eerder te hebben gezien en dat bleek

al gauw te kloppen. Doet denken aan Dead Calm. De herkijk geen teleurstelling want ik vond

hem beter dan in mijn herinnering. Fijne opbouw wanneer stapje voor stapje naar voren komt

dat in ieder geval het aanvankelijk aimabele personage van Eric Roberts niet pluis is met

psychopathische trekjes. Sterk spel van Roberts die je dit soort rollen wel kunt toevertrouwen.

Ook Hauer doet het prima evenals de beide dames. Een prima film, met aan het einde nog

een spannend tweegevecht tussen Hauer en Roberts.

Het verhaal is ietsje anders dan Stromboli met Ingrid Bergman al hebben beide personages

van zowel Magnini als Bergman moeite met de omgang met de bewoners op het eiland en

is er tevens als overeenkomst de (Even wrede) beelden van de visvangst en de uiteindelijke

uitbarsting van de vulkaan die ook in deze film fraai geschoten zijn. Stromboli vind ik toch

wat beter, nog sfeervoller en mede dankzij het acteerwerk van Bergman waar ik me wat meer

in kon vinden dan in dat van Anna Magnini.