Opinions

De beelden van de appartementencomplexen en omgeving al even troosteloos als de meeste bewoners,

waarvan sommigen met een tragische geschiedenis, met enkele onthutsende scenes af en toe met

een beetje geluk een schot in de roos zou je kunnen zeggen. Met ook een nogal ironische toevalstreffer wanneer een radiootje wordt aangezet en weerklinkt er onmiddellijk een Bob Marley nummer: Get Up, Stand up!

Grootste pluspunt is misschien wel dat alles heel natuurlijk overkomt, en de bewoners zich amper bewust lijken van de aanwezigheid van de camera.

Aan de orde komt ook het gegeven dat in het verleden men er veel sociabeler was. Maar ik heb zelf 8 jaren in een flatgebouw gewoond. In ieder geval op dezelfde etage kende men mekaar wel, en de omgang was altijd vriendelijk. Maar mijn ervaring is dat het toch anders is dan wanneer woonachtig aan de straat met voor- en achtertuin. Men geraakt dan toch gemakkelijker aan de babbel. De meeste gesprekken die

ik destijds met medebewoners had gevoerd was in de lift.

De film sluit na al de gepasseerde miserie optimistisch af, alsof de regisseur de kijker met opgeluchte adem wil geruststellen.

.

Het einde was zonder meer het hoogtepunt van de film. Al stelde ook dat niet echt veel voor.

De introductie van Eric Roberts als zeeman die in het leven van Spacek komt, is niet onaardig,

waarna we getuige mogen zijn van een happy sfeertje van fijne harmonie en een beetje liefde.

De korte synopsis hier ook verraderlijk. Het gaat vooral om twee onverlaten, die het op

lijfelijk contact met Spacek hebben voorzien. Een nogal mager en kleurloos verhaal verder, maar

wel met goed spel van Spacek, en ook wel hier van een sympathieke Eric Roberts.

In deze Rambo gaat er nog weer es een schepje bovenop qua hardheid en bloederig geweld.

Is Stallone ondanks zijn leeftijd weer lekker explosief bezig, ook letterlijk trouwens. Hoe oppervlakkige

kost best fijn kan wezen. De allereerste (First Blood) blijft naturlijk de beste.

Levend verfilmd verhaal omtrent de broers Mitchell met groeiende hysterie en waanzin

door het excessieve drugsgebruik met dramatische gevolgen. Een van de beste rollen

van Charlie Sheen die blijkt ook drama aan te kunnen. Ook Estevez doet het prima. De

film deed me een beetje aan The People vs. Larry Flynt denken waarin je wordt

weggeblazen door het fameuze acteerwerk van Woody Harrelson dan als de baas van het

seksblad The Hustler. Rated X is soms wel wat chaotisch maar die desalniettemin vrij

evenwichtig de aandacht vast weet te houden.

Een fijne post-apocalyptische sfeer maar niet een bijster intelligent verhaal. Desalniettemin

wel vermakelijk waarin we Richard Harris niet onaardig door het matige script zien ploeteren

die te maken krijgt met een zootje ongeregeld tuig, de Ravagers o.l.v. van een matig dik

aangezet acterende Anthony James. Andere bekende gezichten zijn Woody Strode, Art

Carney in een leuke rol als 'sergeant', en Ernest Borgnine die vrij laat er bij aan te pas komt

en door wiens aanwezigheid de film duidelijk meer jeu krijgt. Enig in zijn soort kun je de

film niet noemen, maar voor zorgeloos vermaak best genietbaar.

Geslaagde horrorkomedie, waarbij zelfs een beetje spanning niet ontbreekt. Met zowel verbale

als visuele grappen waarbij de meeste rijke familieleden als nogal dom worden neergezet. De

film heeft wanneer het 'spel' eenmaal begonnen is, non-stop veel vaart met vooral goed

acteerwerk van hoofdrolspeelster Samara Weaving en Andie Macdowell, maar eigenlijk zijn al

de acteurs met frisse zin prima op hun plek. Daarbij zou je bijna uit het oog verliezen dat de

film ook visueel er best mag wezen. Horrorkomedies willen nogal eens de mist ingaan door al

te veel flauwe meligheid, maar is daar hier geen sprake van.

De minste die ik van Spielberg heb gezien. Een enorme tegenvaller. De eerste twintig minuten

viel ik zowat van mijn stoel van de overweldigende animatie. Helaas liep het voor mij steeds meer

uit op een alsmaar lelijker wordende drukdoenerij en sloeg bij mij al gauw de verveling toe.

De muziek daarbij ook nog eens spuuglelijk. Hinkt Spielberg in deze film continu tussen bloedserieus en kinderlijk. Een ambitieus project van de regisseur wellicht, maar die mij achterlaat met het idee

te hebben gekeken naar een opzichtig omhulsel van veel leegte.

Even moedige als merkwaardige poging van Wheatley tot een remake van Hitchcocks' Rebecca.

Moedig omdat een remake van een van de betere Hitchcock films gauw overbodig is en moeilijk

te evenaren. Merkwaardig gelet op Wheatley's eerdere films die over het algemeen eigenzinnig

zijn met een munt op zonderlinge of hilarische ontwikkelingen.

Bekende door mij gewaardeerde films uit het verleden zie ik sowieso het liefst ongemoeid gelaten.

Wat mij betreft slaat Wheatley de plank hier ook behoorlijk mis, visueel vooral aan het begin zeker

niet onaardig maar komt het niet in de buurt bij de onheilspellende sfeer van de film van Hitchcock.

En wordt het gaandeweg alleen maar minder. Is het eigenlijk vooral jammer dat Wheatley in deze

film de Britse benadering heeft losgelaten, en zich heeft laten verleiden tot een meer gelikte aanpak

van de kenmerkend Amerikaans gekunstelde leest. En komt het acteerwerk van de acteurs daarmee

ook tamelijk onwezenlijk over.

Een tegenvallende Wheatley voor mij. Met de hoop dat hij met een volgende film terugkeert naar het regisseren van films als voorheen.

Acteerwerk is bizonder matig, met ook doodsaaie soms ook tergend te lange dialogen.

Snipes probeert er met zijn evengoed matige acteerwerk wel wat schwung in te brengen,

maar daarmee red je in deze film de meubelen niet. Diens uitleg op een gegeven moment

van hoe het allemaal zit wekt de indruk dat de regisseur een buitengewoon interessant

uitgangspunt wil meegeven, maar is het wel erg vergezocht en wordt het bovendien slecht

uitgewerkt.

Het is allemaal te gelikt, stupide en armoedig, met leentjebuur natuurlijk ook nog eens bij

de film Alien.

Bij al de knulligheid laat de film je achter met de vraag of de makers ervan een serieuze en

spannende film voor ogen hadden. Lijkt ook op een lachwekkende manier te willen verwijzen

naar de zwijgzame eenling als bv. Eastwood in enkele westerns. Het komt allemaal met weinig geloofwaardigheid nogal mal over. Met die poema ook nog eens als rare bijkomstigheid. De

uiteindelijk aap uit de mouw is niet onaardig maar ook tamelijk cliche.

Toch vond ik dit een leuke film, vanwege de wat simpele maar amusante eigenaardigheid

terwijl de film ook wel enige sfeer heeft. Eigenlijk toch een a-typische western en meer een

thriller met ingedrienten van de western.

Een van de latere Hawks films en niet een van zijn beste maar wel met attractieve races en een

degelijk acterende Caan.

Misschien niet een bijzondere western maar wel eentje die je gemakkelijk meeneemt

met als mooi decor het rode rotsgebergte waaraan uiteraard de titel refereert.

Daar speelt de film zich ook het grootste deel af inclusief in een grot.

Aan het eind gaat 't nog even lekker los met flink wat vuurwapengeweld en wanneer

Alan Ladd uiteraard zou ik zeggen dient af te rekenen met hoofdboef John Ireland met

een fraaie achtervolging te paard.

De acteurs krijgen af en toe ook aardig de ruimte waar ook niks op is aan te merken,

Alan Ladd weer zoals vertrouwd degelijk evenals Lizabeth Scott het niet onaardig

doet, met de beste rollen toch wel van Arthur Kennedy die ik ook bijna altijd goed vindt

presteren en John Ireland.

Maar met ook aardig wat goed in scene gebrachte actie, vooral aan 't einde dus met wat

meer vlam in de pan. Wanneer ook de indianen al schietend een woordje mee mogen

spreken en die zoals reeds gememoreerd hier aardig doel weten te treffen.

Fijn filmpje wel met een beetje tragiek maar over het algemeen vriendelijk van toon dat je

welhaast kunt spreken van een familiefilm. De moeder (Een wat ongebruikelijke rol van

Myrna Loy die ik toch vooral ken van films met een komische inslag) nogal streng terwijl

de vader een beetje aan de tobbende hand is en het vaderschap over het zoontje min of

meer lijkt te zijn overgenomen door de sympathieke knecht, weer eens voortreffelijk gespeeld

door Mitchum. Leuk extraatje is de vertelgrage opa. De film richt zich uiteindelijk vooral op

de relatie van mens met dier (Een pony en later een paard). Het zoontje wordt trouwens

ook goed en natuurlijk gespeeld. Ik was aanvankelijk overigens een beetje bang voor een

film met veel (Valse) sentimentaliteit, maar dat bleek alleszins mee te vallen. Met een vrij

plots ontroerend en bevrijdend slotakkoord.

Voor zover mij bekend, met de Searchers, de enige film waar John Wayne echt een onsympathieke

rol in speelt. Al draait hij aan het einde een beetje bij, en wordt diens hardvochtige personage,

eigenlijk een beetje teleurstellend, enigszins bijgesteld. Hoe dan ook een vrij afwijkende western

rol van de Duke, in prima western.

Kat en muisspel horror die mij best wel meeviel en die ook een beetje geheimzinnig probeert

te zijn. Met voor een film als deze waar toch aldoor een zweem van de B-categorie aan hangt,

een opvallend onderhoudende cameravoering. De film heeft ook best wel een sfeertje, en heeft

ook een beetje gestoorde gekkigheid zoals dat gezin in die camper bijvoorbeeld, welks voertuig

aan het einde van de film ook weer doodleuk ter plekke is duidelijk als suggestie van een

onderdeel/betrokkenheid bij de veelvuldige moorden van de vermiste personen. Het acteerwerk

vond ik ook wel meevallen al werd 't op den duur wel irritant dat de hoofdrolspeelster mij wat

te vaak aan het janken sloeg. Een dialoog van haar met een agent duurde ook veel te lang, haar

acties en gedrag ook niet altijd geloofwaardig, en kwam de film uiteindelijk toch ook weer een

beetje over als los zand. Desalniettemin vond ik dit een deels geslaagde poging van de regisseur

om er een leuke film van te maken evenwel zonder echt indruk achter te laten.

Oliver Reed speelde weer voortreffelijk overigens met een nogal opgeblazen hoofd viel mij op, en

uitgezonderd Paola Pitagora deden ook de andere acteurs het goed, in een vrij ingewikkelde maar

vlot te volgen thriller. Weinig actie, al wordt er af en toe flink wat klappen uitgedeeld.

Evenals een Woody Allen, weet de ouwe rot Eastwood maar van geen ophouden. Andermaal

over een bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis. Bijna al zijn latere films getuigen van

een gedoseerd vakmanschap zonder tierelantijnen. Op de een of andere manier speelt hij het

ook bijna altijd klaar om de acteurs te laten uitblinken met misschien als meest sprekende

voorbeeld Angelina Jolie in Changeling, wat mij betreft haar beste rol ooit. De mij onbekende

hoofdrolspeler Paul Walter Hauser speelt zijn rol uitstekend terwijl ook de andere acteurs

en dan vooral Sam Rockwell indruk maken.

Gave inleiding ook naar de uiteindelijke explosie toe, waarbij de alarmerende opwinding

gestaag toeneemt en is de scene van de explosie ook tamelijk indrukwekkend, de paniek knap

in beeld gebracht begeleid door zware audio dreunen.

De film heeft een kritische inslag op de ophitsende media van willen scoren, alsook op de

FBI die al te gemakzuchtig meegaat in de verdenking van een eenvoudige man en hem op

den duur zelfs probeert hun gelijk probeert op te duwen. Waarbij uiteraard door beide

kampen geen moment wordt stilgestaan bij een emotionele hel die Hauser en zijn moeder

Bates wekenlang hebben moeten ondergaan, uiteindelijk bij de speech van Bates aangrijpend

verwoord.

Ondertussen ook even aandacht voor de Spelen zelf, wanneer we Michael Johnson zien

winnen. En terecht natuurlijk om ook even de aandacht te vestigen op de Spelen zelf, of je

zou bijna vergeten dat die inmiddels ook aan de gang was. Een wrang contrast met het

wrede leed van een gewone man die enkel keurig zijn plicht deed.

Allen blijft maar productief met de laatste tijd vooral weinig beklijvende niemendalletjes,

zoals ook deze film. Maar het blijven films die prettig wegkijken met vooral qua dialogen

typische Allen films. De droomsequenties zijn mooi, maar is het verder tamelijk vrijblijvend

met de gebruikelijke tobberijen in de relationele sfeer waarbij het personage van hoofdrolspeler

Wallace Shawn zelfs lichtelijke overeenkomsten vertoont met veel rollen van Allen zelf. Een

intellectueel met (Lichtelijk) nerveuze trekjes.

Zag overigens naast werk van Bergman en Fellini, Allen ook citeren uit de film El Angel

Exterminador van Bunuel, die evenals Fellini en Bergman ook in dialoog aan de orde

komt. Lang geleden verwees Allen in Stardust Memories trouwens ook volop naar films

van Fellini.

De grappigste rol is voor Sergi Lopez als de kunstschilder Paco vooral dan in de scene

waarin hij betrapt wordt in zijn woonst/atelier in bed met een model door zijn geliefde

waar de ook aanwezige Shawn een oogje op heeft. Helaas heeft de film verder vooral

een voortkabbelend karakter zonder dat je je evenwel verveelt. Dat zal dan toch wel nog

altijd de klasse van Allen zijn, met de frisse dialogen.

Je hebt ook nog Tarka the Otter (1979) maar dat was volgens mijn herinnering meer in een

docu-stijl, waarin de wedervaren van een otter wordt gevolgd. In deze is meer sprake van

een spel tussen de otter en de mens, en razend knap hoe ze dat zo voor mekaar hebben

gekregen. Heb je wel bij meer van dit soort films, met 'acterende' dieren. Zal wel onnoemelijk

veel geduld hebben gekost, wanneer de otter eindelijk weer de gewenste acties onderneemt.

Ontroerend en aangrijpend, alles inclusief het spel van de acteurs aangenaam naturel gebracht.

Terwijl er natuurlijk ook het nodige te lachen valt, bij de streken van de otter.

Ik meen eens te hebben gelezen dat de regisseur later El Dorado maakte, omdat hij niet echt

tevreden was over deze film. Er zijn ook zeker meerdere raakvlakken.

Rio Bravo vind ik vooral een van de vermakelijkste westerns die ik heb gezien. Een echt mannelijke western kun je het niet noemen, door een dominant aanwezige luchtigheid. Tegen het einde

schuurt het zelfs tegen het speelse aan, en de dialogen met ook gekibbel over en weer, zijn

veelvuldig eerder geestig dan ernstig. Zelfs de inbreng van Angie Dickinson als love interest van

Wayne, levert voornamelijk hilariteit op.

Maar de film was van begin tot eind bizonder vermakelijk, met een bijna uitgelaten Schwung bij

Wayne vond ik (Evenals bij El Dorado trouwens), en natuurlijk ook een geweldige rol van Dean

Martin die met zijn demon (De alcohol) moet zien af te rekenen. De film consequent in een

levendige, attractieve western modus en wat voor mij dit tot een van mijn favoriete westerns

maakt.

Bijkomende leuke wetenswaardigheid is misschien, dat regisseur George A. Romero zich

door deze film schijnt te hebben laten inspireren bij het maken van diens film Night Of The Living

Dead. Namelijk het opgesloten zijn in een kleine ruimte, belaagd door een vijand van buiten.

En we weten inmiddels hoe vaak met name bij horrorfilms dit idee navolging heeft gekregen.

Deze film was voor mij serieus schrikken. Drukdoenerig, en ondertussen oogt alles bizonder lelijk

en vond ik de film, ondanks de vele actiescenes, vooral saai en eigenlijk nogal eentonig. Veel

spektakel, maar heb blijft bij een soort van computerspelletjesniveau (De acteurs lijken ook

gereduceerd tot een afraffelen van hun teksten), en mist de film ook een aansprekend verhaal.

Een actie om de actie film, kleurloos en akelig bombastisch bovendat (Die muziek ook). Je moet

er kennelijk van houden. Dit was in ieder geval niet mijn pakkie an...

De regisseur had volgens mij een kunstzinnig oogstrelende film voor ogen, en daar is niks mee,

maar bij deze film had ik er nogal moeite mee. Het zwart-wit wel mooi en fris, maar weinig creatief

en avontuurlijk werd het mij al vrij gauw nogal monotoon, en ging ik mij ongeveer in het laatste half

uur, murw van een gestileerde niksheid, zelfs lichtelijk vervelen.

Bij veel groepsscenes (Reeds te beginnen bij de huiselijke scene wanneer men vrolijk t.v. zit te

kijken) had ik onwillekeurig ook de indruk van een te zeer op instructies aangenomen poses, maar wellicht door de afstandelijkheid in de film van geen gelegenheid om dichter op de huid te komen.

De eventuele dubbele lagen of symboliek misschien over het hoofd gezien (Het is ook maar net hoe

je het een en ander weet te interpreteren), bekwam de film mij vooral als een tamme, gekunstelde vertoning, waarbij de saaiheid al gauw de overhand krijgt.

Ik hou het maar op een poging van de regisseur om er een ambitieuze, bizondere film te willen

maken. En die wat mij betreft grotendeels is mislukt.

Vier verhalen kun je dit toch amper noemen vind ik. De sadistische Sopol die zo zijn

seksuele fantasieen wil uitleven is eigenlijk de centrale figuur waar de anderen mee te

maken krijgen allen elk met een bepaalde intentie of betrokkenheid. De laatste die

aan bod komt is de vreemdste en die zorgt voor de lichtelijke science-fiction input.

Veel lange scenes alsook enkele dialogen maar beslist niet saai en die voor enige intensiteit

in de film zorgden. Fijne soundtrack ook af en toe en het oogt allemaal ook niet onaardig

en een beetje kunstzinnig zelfs soms. Een wonderlijke film die een vreemde onverschilligheid

ademt met op 't laatst een omslag en sluit de film bevredigend af ook al vraag je je

naderhand waar je nu eigenlijk naar gekeken hebt. Maar allerminst een bezwaar, want de

film wist me mooi wel aldoor te boeien.

Middelmatige, beetje flauw-lollige western die maar niet los wil komen ondanks de aanwezigheid

van Ford en Fonda die het niet slecht doen maar niet hebben kunnen voorkomen dat de film

zich vrij moeizaam voortsleept.

Onschuldig geheel vrijblijvend actiefilmpje, met veel wel amusante dommigheid en een

bijkomend, tenenkrommend liefdesonderonsje tussen Benedict en Blair.

Levendige film met in het tweede grootste deel van de film fijne zomerse plaatjes aan de

Spaanse kust met veel jaloersmakend scenes op de terrasjes. Vooral Rex Black blijkt in zijn

nopjes met zijn nieuwe identiteit en de verkregen poen maar die ermee ook karaktertrekken

vertoont die zijn vrouw Stella onaangenaam verrassen. De pret wordt gedrukt wanneer

opeens verzekeringsagent Maddox opduikt met alle paranoia van dien. De focus ligt dan

op deze drie acteurs van vooral een aftasten naar de ware intenties van Maddox. De

drie acteurs doen het prima waarbij vooral het gedreven spel van Laurence Harvey opvalt.

Maar Alan Bates als de vooral sympathieke Maddox doet het ook prima. Lee Remick heb ik

altijd een zwak voor gehad en dan heb ik 't niet zozeer over haar acteervermogen al heeft

zij die ook terdege.

Een echte thrillersfeer heeft de film eigenlijk amper. De film bij de zonnige locatie en de

proevende genoegens daarvoor te overheersend een vriendelijkheid ademt ofschoon

irritatie en ongemak gaandeweg toenemen.

Op het laatst biedt de film ook nog de nodige actie.