Opinions

Levenslustige en rusteloze film waarbij het visuele enigszins gedateerd aandoet (Ik proefde soms

zelfs een jaren zeventig/tachtig sfeertje), maar desalniettemin sfeervol en fraai met ook prima

actiescenes. De blonde held nogal een losbol die achteloos en zonder vrees kwajongensachtig

de boel tegemoet treedt, tamelijk merkwaardig maar op den duur vooral vermakelijk. Spannend

wordt het dan ook nergens. De film moet het vooral hebben van het visuele en een speelse

uitbundigheid. En niet eentje van dertien in een dozijn: Een attractief buitenbeentje wel.

Geweldige rol van Noiret bij wie homoseksuele gevoelens vooral onderhuids aanwezig zijn, waarvan

doorheen de film herhaaldelijk subtiel op wordt gezinspeeld. De homoseksualiteit lijkt mij ook amper

het hoofdthema in deze film aangezien er ook veel aandacht is voor het opkomende fascisme dat

gaandeweg in de film ook meer en grimmiger naar de voorgrond treedt. Dat maakt deze film vrij apart,

omdat er eigenlijk gelijkertijd twee kwetsbare bevolkingsgroepen (De Joden en de homoseksuelen)

aan bod komen, de homoseksualiteit wellicht de hoofdmoot maar met een sterk aanwezige, toenemende aandacht voor Jodenhaat op de achtergrond. In feite speelt ook vooral het opkomend fascisme in de

film een rol bij de gevolgen, en dat ook inwerkt op het gedrag van meerdere personages.

Al de acteurs en actrices spelen goed, en dat zijn ook meerdere dialogen. Een aangrijpende film,

dat uiteindelijk alsmaar dramatischer wordt.

Ik heb het volgens mij eerder ergens gezien: Een man die iemand anders inhuurt om zich te laten

vermoorden. En hier later op terugkomt. Hier in ieder geval een komische variant, met ook meerdere

slapstickmomenten. Bizonder is het allemaal niet, maar wel vermakelijk. Met een leuke rol van

Monty Python lid Graham Chapman.

Er is ook een prima remake van deze film, met dan John Malkovich en Gary sinise in de hoofdrollen.

Vind deze toch wat beter. Het verloop van de remake blijkt in mijn herinnering overigens vrijwel exact eender als dit origineel. De scene met de oude hond zoals Stinissen schrijft, komt inderdaad gevoelig binnen. Maar nog meer laat de slotscene je niet onberoerd.

Nogal idioot natuurlijk dat Weller zo veel moeite heeft om een enkele uit de kluiten gewassen rat

uit te schakelen, wanneer hij gaandeweg driftiger en rigoreuzer met het knaagdier de strijd aangaat.

De film was dan ook eerder vermakelijk dan eng. Veel met de volgende camera bekwaam in beeld

gebracht met af en toe een close up van de bijtgrage tanden van de plaaggeest, dit met de wel lekkere

sfeer het pluspunt bij deze film.

Komedie die het vooral moet hebben van de kostelijke dialogen niet enkel die tussen George

Burns (Als God) en John Denver (Als de beoogde boodschapper) maar ook die tussen John

Denver en zijn vrouw gespeeld door Teri Garr, en die geregeld bij mij een glimlach teweeg

wisten te brengen. Met verrassend goed spel van zanger John Denver trouwens. De film lijkt

een loopje te willen nemen met het 'geloof', en zet je ondertussen stiekem ook een beetje

aan het nadenken omtrent het eventuele bestaan van God en zijn invloed op het menselijke

bestaan. Er wordt in ieder geval verrukkelijk ironisch mee gespeeld, aldoor met een

vriendelijk-komische knipoog. Naar het einde toe gaat de lach wel een beetje naar de

achtergrond, maar is de film nog altijd leuk en vlot met een luchtige charme zoals die de

hele film aanwezig is. Dat vond ik vooral ook een pluspunt aan deze film.

Leuke typisch Britse komedie. De humor vond ik niet zo geslaagd (Ik schoot in ieder geval nergens

in de lach), maar vermakelijk is hij wel met een fijn slotgedeelte in de rijdende trein.

Enigszins bedaagde maar prima western overigens niet gespeend van enig banaal racisme.

Een western waarin je weer hoopt op en uitkijkt naar het onderspit delven van de schurk(en)

McCrea past heerlijk in zijn rol als rechtgeaarde dokter die al gauw argwaan krijgt omtrent

de intenties van de gebroeders Dobie en de zijnen. Die blijven overigens vrij lang duister of in

ieder geval voor wat betreft het waarom. En uiteindelijk ook nog eens wraakzuchtig (Uiteraard).

De western, met vrij weinig actie ook, heeft iets oubolligs over zich die ook vrijwel aldoor

zinspeelt op een romance tussen McCrea en de veel jongere, Indiaanse Gloria. Maar verhalend

is het een onderhoudende western opbouwend naar het onvermijdelijke duel tussen de

hoofdschurk en de dokter, de twee die dan ook al inmiddels een robbertje met de vuist hebben

uitgevochten. Al met al niet een uitmuntende maar wel gedegen western die toch wel weer vooral gedragen wordt door de aanwezigheid van McCrea.

Overtuigende western met een rustige opbouw en fraaie beelden van het landschap dito

ingetogen soundtrack. Mede door het ontbreken van de aanwezigheid van de dames maar

met name door een meedogenloze hardheid af en toe is het vooral een mannelijke western.

En zet Tim Blake Nelson hier een memorabele rol neer om je vingers bij af te likken. Met een

voortreffelijke twist van de aap uit de mouw, wanneer de film ook even lekker los gaat.

Verder is er nog ruimte voor de vader/zoon relatie die door de ontwikkelingen op scherp

wordt gezet. En die een belangrijk onderdeel is in de film. Vond het een vrij unieke western

die ook al weer fijntjes bewijst dat het genre nogal altijd mee kan tellen.

Kalmpjes aan film, de manier waarop aan het begin een bank wordt beroofd zet meteen al de

toon: Het leek meer op even boodschappen doen.

Het is vooral een acteerfilm, al vlogen ook wat dat betreft de vonken er niet vanaf. Bedaard

maar bekwaam spel van al de acteurs. Wat mij opviel waren de rollen van Tom Waits en Danny

Glover, het had bijna iets komisch want beiden met de hun kenmerkende schorre en hese

stemgeluid.

Niet onaardige dialogen af en toe, maar verder gebeurt er eigenlijk erg weinig, en kwam het

allemaal nogal steriel en plichtmatig over. Geen slechte film, maar ook allesbehalve goed.

Goede rol van Dreyfuss en een fijne, curieuze van Timothy Spall in een zwalkende film die maar

geen voet aan de grond weet te krijgen en die vooral wordt genekt door af en toe flauw sentiment

en de veelvuldige te pas en te onpas gebrachte flashbacks. De uiteindelijke confrontatie van

Dreyfuss met de jaguar vond ik het hoogtepunt van de film.

Meevallende horrorfilm als een zombievariant waarin de scenes van actie

vakkundig in beeld zijn gebracht hetgeen best wel beklemmende momenten

oplevert.

De ouderen ook tamelijk creepy wat dito opgaat voor de begeleidende geluiden,

bij een ook goed getroffen sfeer.

Het uitgangspunt natuurlijk niet bijster origineel maar biedt de film genoeg

om toch verrassend en niet als doorsnee horror uit te pakken.

Een overdaad aan jolige lolligheid maar ik kon het beslist hebben in deze sympathieke komedie

die de hele speelduur door volop in beweging is en dat vind ik al een pluspunt op zich. De

situatie voor de hoofdrolspeler Pierre Richard wordt allengs alsmaar ingewikkelder wanneer

hij zonder medeweten van vriend en co-schrijver van een script, toestemt in een adaptatie

van een serieus liefdesverhaal naar ordinaire porno, onder aalgladde invloed van de producer

overigens voortreffelijk gespeeld door Jean-Pierre Marielle. Komt nog eens bij dat zijn vriendin

(Een leuke rol van Miou-Miou) het er helemaal niet mee eens, en zich er op een plagerig

onorthodoxe manier tegen verzet. Met nog andere complicaties erbij moet Richard's personage

alsmaar meer verwikkelingen het hoofd bieden, wanneer een beetje clichematig de film afsluit

met de idee dat de liefde uiteindelijk overwint.

Maar over script gesproken: Bij deze film vond ik die best goed in mekaar steken. Een schaterlach

bleef bij mij achterwege, maar de film was aldoor voor mij voorzeker vermakelijk. Pierre Richard

is met Louis de Funes volgens mij ook een van de meest erkende Franse filmkomieken. De kale

en de krullenbol. De driftkikker en de onhandige lulhannes. Waarbij bij mij de voorkeur ligt bij

de Funes, maar van hem ik ook veel meer films gezien.

Een beetje in de lijn van Coppola's Lost in Translation. Traag en mat met af en toe wat opleving. De

film maakt wel nieuwsgierig naar de afloop of er inderdaad sprake is van een vreemdgaan.

Desalniettemin kreeg de film in tegenstelling tot Lost in Translation iets zeurderigs over zich, met

als gevolg verveling. Een vooral keurige film met een verzorgd verloop maar met een onderwerp

dat al tig keer behandeld is, en die nogal plichtmatig en overbodig overkomt.

Volgens mij bestaat er amper zoiets als een acteur die niet bij het werk van een regisseur hoort.

Een van Tarantino zijn specialiteiten is bovendien dat hij vrijwel altijd de meest uiteenlopende

acteurs weet te laten excelleren, tot en met de bijrollen. Komt nog eens bij dat beiden Pitt en DiCaprio

al eerder geweldig acteerden in een film van hem. De keuze voor deze film pakte ook andermaal buitengewoon positief uit. Pitt won er zelfs een Oscar mee. Ondertussen dan weer wel hopen op

veel scenes met Pitt en DiCaprio samen. Dat komt op zijn minst nogal tegenstrijdig over.

Bizonder heftige en rauwe film die een diepe indruk op mij achterliet toen ik de film voor het

eerst zag. Dat was lang geleden, op televisie, volgens mij via de V.P.R.O. die toen elke week

een 'afwijkende' film uitzond, vier stuks verspreid over een maand. Waaronder ook Les Amants

du Pont-Neuf en C'est Arrive pres de Chez Vous. Voor mij stuk voor stuk indrukwekkende films.

Die vierde titel, die ik eveneens zeer kon waarderen, heb ik helaas nooit kunnen achterhalen.

Evenmin trouwens lange tijd Once Were Warriors. Puur bij toeval stuitte ik later op deze film, en

was blij verrast en andermaal onder de indruk. Explosief drama, dat je niet onberoerd laat.

Uitzonderlijke Chaplinfilm in die zin dat we Chaplin hier uitsluitend solo bezig zien. Chaplin

ladderzat in gevecht met het portier van de taxi, een draaibare tafel en een opklapbed.

En voor de verandering eens bemiddeld i.p.v. een armoedzaaier. Het moge duidelijk zijn

dat enig verhaal ontbreekt. Maar leuke capriolen weer van Chaplin.

Topvermaak, met een zeldzame hoeveelheid aan memorabele scenes. Vooral dat, naast het

formidabele acteerwerk van Nicholson alsook Louise Fletcher, maakt deze film tot een bizonder

aantrekkelijke kijkervaring. Ook het acteerwerk van de rest is voortreffelijk. Het is bv. niet

bepaald een homogeen groepje gekken met elk zo hun individuele trekjes. Met veel hilariteit en

humor maar ook ontroering, en stelt en passant de film de twijfelachtige behandeling van de

patienten aan de kaak waarmee de film uiteindelijk een wrange en schrijnende tik uitdeelt.

In een strak keurslijf laat de film zich ook makkelijk vertalen naar dictatoriale, onderdrukkende

samenlevingen toe, met als gevolg totale anarchie (Opstand), hier o.l.v. van het personage van

Nicholson. Het uitstapje met de boot wordt door de patienten dan ook zichtbaar ervaren als een 'geestelijke' bevrijding.

Ik heb de film een stuk of vier keer gezien, en volgens mij vereist de film ook minstens een

herkijkbeurt om ze naar waarde in te kunnen schatten. Ik was in ieder geval bij de eerste keer

nogal overrompeld en wist amper raad met wat mij ten deel was gevallen. Heden weet ik niet

anders dan dat dit voor mij een meesterwerk is.

Zelf ben ik een groot fan van Brando, 't is een gemanierde vorm van acteren en daarmee niet altijd

natuurlijk, maar vaak wel tot in de puntjes verzorgd, met daarbij nog een geweldig charisma. Al

was ik allesbehalve gecharmeerd van zijn comeback rol in The Godfather, over the top gespeeld

met de indruk alsof hij stiekem de boel in de maling neemt.

In deze uitstekende western speelt hij op zijn best, al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik

Karl Malden nog beter vond, maar die kan bij mij sowieso zelden stuk. Het lange, trage tussendeel

dat allengs broeieriger wordt, is eigenlijk nogal gewaagd omdat misschien de verveling op de

loer kan komen liggen, maar daar was bij mij vooral bij een herkijk in ieder geval geen enkele sprake

van, en is eigenlijk een heel goede zet, een tergend rustpunt als voorbereiding op de uiteindelijke

climax, een geweldige finale. Met zeker ook goede rollen van Slim Pickens en vooral Ben Johnson,

in westerns altijd als een vis in het water en in het genre de ideale bijrol acteur want qua uitstraling

en acteerwerk eigenlijk veel meer een cowboy dan kopstukken als Wayne, Stewart en Glenn Ford.

Ik weet niet of deze western inmiddels als een klassieker wordt beschouwd, maar wat mij betreft

mag het. Ik vind hem in ieder geval vrij uniek.

Er gebeurt genoeg in deze oorlogsfilm om je aan de buis gekluisterd te houden. De film is Brits, en de acteurs spelen dan ook weer vertrouwd goed. De actiescenes waren ook best prima, vooral op het laatst

bij een flinke schietpartij. Geldt dito voor enkele massascenes met veel vluchtende mensen op de

been, alsook een achtervolgingsscene met twee auto's. Met uiteraard ook veel mooie beelden van Amsterdam van toen. Het enige verwijt is misschien dat het nogal vluchtige verhaal niet erg realistisch overkomt, en het team kennelijk vrijwel continu bij de Duitsers in het vizier eigenlijk verbazingwekkend

ontsnapt aan uiteindelijke eliminatie. Maar een prettige wegkijkfilm vond ik het voorzeker, en toch

ook best wel onderhoudend, met verscheidene goede scenes. Een leuke vondst ook van het

draaiorgel.

Deze Laurel en Hardy film herkeken, en mag er voor mij toch wel een half puntje bij. Misschien

wel een van de meest ingenieuze Laurel en Hardy films, want de persoonsverwisseling wordt

hier erg knap uitgebuit. De sleutel tot de chaos is wanneer de tweelingbroers van Stan en Oliver

zich inlaten met twee mooie dames (De scenes in de herberg zijn ook het vermakelijkst), terwijl

Stan en Ollie zelf reeds onder de plak zijn. Is op het laatst oplettendheid geboden wanneer

de boel in een versnelling raakt, en is amper meer te volgen wie nou wie is. Meest gedenkwaardige

scene lijkt mij die wanneer de twee hopeloos naar balans zoeken met hun voeten in een

wiebelende kuip met cement. Our Relations is geen klassieker, maar (Bij nader inzien) voor mij

zeker een van de betere Laurel en Hardy films.

De combi van archiefbeelden (Die overigens uitmuntend waren) met het verhaal rond de ene hoofdpersoon, werkte vooral storend.

Film begon visueel veelbelovend, met daarna een nogal saai tussengedeelte, om tenslotte aardig

los te gaan maar helaas weinig overtuigend. Had van de combinatie oorlogs/horrorfilm meer

verwacht. De actie in het horrorgedeelte was hooguit enigszins vermakelijk, maar miste ik

spanning en boeiende scenes. Niet dat ik me zat te vervelen, maar liet de film me toch een

beetje teleurgesteld achter.