Opinions

Mijn eerste kennismaking met de acteur Poelvoorde, en ook meteen de beste rol die ik van hem

gezien heb. Bizonder naturel als een criminele psychopaat, die met een verraderlijke charme

een cameracrew om de vingers weet te winden en ze medeplichtig meesleurt bij diens immorele,

decadente dagelijkse escapades. Hoogmoedige arrogantie is het personage niet vreemd, die

zichtbaar geniet van de aandacht van de camera en die wat graag zijn talent als rovende crimineel

etaleert. Het dicht op de huid zittende camerawerk (Bij vlagen ook nog eens verbluffend goed)

draagt nog eens bij voor extra schokkend realisme. Een uitdagende, confronterende film, en

waarschijnlijk niet geschikt voor tere zieltjes. Ikzelf was bij eerste kijkbeurt in ieder geval

completely flabbergasted.

Dat geluid was in ieder geval voortreffelijk. Waar nodig even gas terug, en dan weer accelereren.

Mij ging het qua beleving snel genoeg. Alsof je zelf achter het stuur zit, met angst en beven. Bij

een extreme verrukkelijke sightseeing van de stad Parijs. Het eindshot ook heerlijk. De bestuurder

had kennelijk haast, en nu weet je waarom. Door roeien en ruiten, voor de liefde en de lust.

Uniek filmpje, en ongelofelijk gaaf. En niet meteen wat je van een Claude Lelouch zou verwachten.

Want de enkele films die ik van hem heb gezien waren nou niet bepaald spectaculair.

Er bestaan nog twee soortgelijke films, ik denk zelfs dat deze een re-remake is, van Call of the Wild

van 1935 en Call of the Wild van 1972. Ik vind ze alledrie vrijwel even goed en hartverwarmend.

Een vergelijkbare film is nog White Fang van 1991, dan met Ethan Hawke. Ook al een mij prima

bevallen film. In al die films doet de hoofdrolspeler het goed, ook Rutger Hauer in deze film: Het

is vooral liefdevolle communicatie tussen mens (De eenling) en dier (Trouw en dapper). Terwijl

je ondertussen wordt getrakteerd op prachtbeelden van de natuurlijke, onherbergzame omgeving

waar je al gauw wordt genoopt tot overleven.

Het plezier dat de hoofdrolspeelster als webcamgirl lijkt te hebben, wordt danig verpest wanneer

een spitting image doodleuk het van haar heeft overgenomen. Intrigerend filmpje, met knap

acteerwerk van de hoofdrolspeelster die alsmaar radelozer wordt. Twee nogal lompe politieagenten

bieden ook geen oplossing voor haar probleem. Er zit iets tegenstrijdigs in de film wat waarschijnlijk

ook de inzet is van de film: Als webcamgirl leg je je natuurlijk letterlijk en figuurlijk bloot aan jan

en alleman, wanneer nu juist inbreuk op de privacy aan de orde komt.

De horror is te verwaarlozen, en echt spannend is het ook niet. Maar de film weet wel blijvend

te boeien in haar zoektocht naar uitschakeling van de akelige hinder, en ogen meerdere scenes

ook fraai en mooi. Het is een van de vele films tegenwoordig die inspelen op het medium internet,

en deze vond ik redelijk uniek. Misschien blijf je met vragen achter, maar ik vind dat gissen vaak

juist wel prettig. De afsluiting beviel mij dan ook prima.

Vanwege het magere zesje geen hoge verwachtingen, maar bleek deze film mij heel goed

te bevallen. Al de rollen worden leuk ingevuld en de film kent geen moment van verveling.

Het beroven van de bank is gedetailleerd en uitvoerig bij een knap uitgedacht plan. De

film is dan behalve speels zelfs spannend en kent ook nog eens een verrassend slot. En de

scenes met de stieren achter de vele mannen aan door de straten zijn gaaf, de jaarlijkse traditie

in Pamplona. De vrij lage waardering bij IMDb doet een matige inhoud vermoeden, maar ik

vond de film best wel vindingrijk in mekaar steken. Met Stephen Boyd en Yvette Mimieux

als enige redelijk bekende namen.

Werd vrijwel onmiddellijk de film ingezogen in deze van begin tot eind vlot geregisseerde

western. Er wordt lekker in geknokt, er zijn fijne (1 op 1) schietscenes, een blonde schone

eist ook de nodige aandacht, en er is een smiechterige hoofdschurk die dwarsboomt en

zich gretig wil verrijken. Zelden ook Randolph Scott zo fris zien acteren. Een van zijn beste

rollen vind ik van de talloze westerns waarin hij heeft gespeeld.

De horror ver te zoeken in deze ontzettend melige, platvloerse film ook met enige soft-porno. Af

en toe kon er bij mij wel een glimlach af, maar echt leuk wordt het nooit.

Het lag volgens mij niet in de regisseur zijn bedoeling om fijne plaatjes te schieten van het eiland

en al evenmin om medelijden te wekken voor het Hanks personage al waren er meerdere scenes

om je mee in te leven. De film gaat eenvoudig over hoe te overleven op een onbewoond eiland,

het alles vrij kaal en droog geregistreerd (Opzettelijk ook zonder muziek, om bij te dragen aan een

invoelbare eenzaamheid), met op 't laatst wel een begrijpelijke sentimentaliteit in de vorm van

een emotionele band die Hanks met een simpele volleybal is gaan voelen. Ik vond het in ieder geval

een aandoenlijke film die ondanks de lange speelduur amper verveelt.

De crash van het vliegtuig indrukwekkend in beeld gebracht. Daarna volgen onvermijdelijk de

ontwikkelingen van een Robinson Crusoe, met een overlevingsmechanisme dat dealt met hoop,

angst, wanhoop en troost. Hanks' acteervermogen vind ik persoonlijk vrij beperkt, maar hier was

het een geschikte rol waar hij prima mee uit de voeten kon.

Debuutfilm van John Boorman die eigenlijk niet veel meer is dan een opeenvolging van

gebeurtenissen rond het model Dinah en stuntman Steve. De film is nogal rommelig die

te zorgeloos lijkt te zijn geregisseerd maar toch wel redelijk vermaak biedt. Met bijrollen

van o.a. Yootha Joyce (Bekend van de komedie serie George & Mildred) en Clive Swift

(Bekend van de komedie serie Keeping Up Appearances). Dave Clark die de stuntman

speelt maakte furore in de succesvolle band The Dave Clark Five. Boorman zou twee

jaar later na dit niemendalletje meer indruk maken met de film actiefilm Point Blank.

Ja, de beide dames wat al te hysterisch driftig waardoor ik aan het begin van

de film zelfs even dacht met een komische western van doen te hebben.

De beste rollen zijn toch weer van Lancaster en ook Steiger die hier amper

herkenbaar vastberaden is de outlaws o.l.v. Lancaster op te rollen.

Lancaster speelt weer een kalm personage met het hart op de goede plaats

die stilaan aanvoelt dat hij met de meetellende jaren op zijn retour is.

Met dit gegeven krijgt de western die af en toe vrij luchtig en een beetje

wisselvallig van toon is, in ieder geval enig serieus gewicht.

Per saldo een redelijke western die net niet kopje onder gaat door de inbreng

van de beide dames die wat mij betreft van begin tot het einde te zeer

aanwezig zijn.

Met Kenneth Branaugh als dolend middelpunt passeert een reeks dialogen met zgn. celebrities de

revue, wanneer en passant met het wereldje de draak wordt gestoken. Echt een verhaal ontbreekt

hiermee, en het levert een nogal rommelig geheel op. De dialogen met Theron beviel mij nog

het beste. Leuk om al die bekende gezichten langs te zien komen, maar zit je ondertussen wel

naar een incoherente film te kijken en liet het mij allemaal gaandeweg tamelijk onverschillig. Geen

slechte Allen film, maar wel van een van zijn mindere.

Met Montand en Schneider ben je eigenlijk al binnen, en ik vond ze beiden hier dan ook weer

voortreffelijk acteren. Het personage van Montand dat schril afsteekt bij die van Sami Frey,

want twee totaal verschillende persoonlijkheden, al delen beiden wel een hoogmoedige arrogantie.

Maar Montand stukken opvliegender, en Frey geraffineerder en ingetogener. De rol van Montand is

ook lichtelijk komisch, wispelturig met een groeiende achterdocht, en die uit evenwicht middels

infantiele manipulaties en later zijn aanvallen van razernij, zijn opponent juist in de kaart speelt.

Schneider acteert ook weer ijzersterk, zachtmoedig en verfijnd en oprecht toegenegen, maar ook

als een onafhankelijke, sterke vrouw. Een beetje jammer dat ongeveer in het laatste kwartier

ik de film toch een beetje vond wegzakken. Kwam bij mij toch een beetje uitgerekt over.

Er zijn wel wat toevalligheden nodig om de film een indringende draai te kunnen geven, maar

komt 't allemaal natuurlijk en aangrijpend binnen. De film overigens gelijk al toe wanneer de twee rechercheurs stuiten op een ernstig verwaarloosde baby: Ongemakkelijk, heftig en hard.

Al de acteurs doen het uitstekend en heeft de regisseusse, ondanks een afwisselend niet rechtlijnig

verloop, alles onderhoudend en zonder omhaal onder controle, mede dankzij het camerawerk dat,

als gewoonlijk bij Bier, vooral tijdens de dialogen eveneens sterk is. Hoog oplopend sentiment is onvermijdelijk, maar i.p.v. larmoyant of opgeblazen hier oprecht en geloofwaardig. Het bescheiden

slot heeft tot op zekere hoogte iets weg van een happy end en vond ik misschien niet een originele

maar wel bevredigende keuze.

Bizonder amateuristisch aandoende oorlogsfilm waarbij ik geregeld onbedoeld in de lach schoot.

De vuurgevechten klonken ook alsvan met klapperpistolen. Het acteerwerk was ook niet al te

best. Vele handelingen kwamen ook nogal knullig over. Ontegenzeggelijk een film van B niveau,

en had de film met ook enkele merkwaardige (misplaatste) scenes meer weg van een rariteit dan

van een serieus te nemen oorlogsfilm. Met dat perspectief was de film ook weer niet onaardig,

alsof je een beetje in het ootje werd genomen. Een zonderlinge leukigheid, zoals de film evenwel

waarschijnlijk niet bedoeld was. Die slotscene ook: Tijgerend naar het bootje toe, i.p.v. opschieten.

Al bracht de film ermee wel een niet verwacht einde...

Misschien is dit wel de Laurel en Hardy film waarin Stan nog het meest zijn acteertalent laat zien.

Een geweldige rol wanneer getransformeerd in een arrogante snob als mijlenverre tegenpool

van de gebruikelijke Stan, en ermee bij Hardy herhaaldelijk ook uiterst vermakelijk gegriefde

ergernis weet te wekken.

De aanloop bestaat uit enkele delen die misschien ook gemakkelijk hadden kunnen uitgroeien

tot afzonderlijke kortfilms zoals het duo er ook talloze heeft gemaakt, wanneer uiteindelijk een enkele bananenschil ze naar de universiteit van Oxford weet te leiden.

De lange doolhof scene ook heerlijk amusant, waarna de verbluffende metamorfose van Stan.

Erg jammer eigenlijk dat veel van hun kortere films hier niet opgenomen kunnen worden. Onder

andere The Music Box, Towed in a Hole, Blotto, Brats, Perfect Day, Helpmates en Them Thar Hills

kunnen wat mij betreft evengoed tot hoogtepunten van hun oeuvre worden gerekend.

Verrukkelijke Chaplin film. Nooit zoveel gelachen bij een stomme film, terwijl de film daarnaast

af en toe buitengewoon charmant en ontroerend is. Grandioze choreografie ook, waarbij

Chaplin volgens mij als in geen andere film van hem qua timing en bravoure zijn capriolen

zozeer ten beste weet te geven. Geniale verhaal structuur ook, met aldoor wisselende situaties.

Was voorheen zijn The Great Dictator voor mij zijn beste. Deze gaat er net even overheen.

Zag dat de serie Daktari van 1966-1969 is. Deze film van 1965, en zou je haar dus als een pilotaflevering

kunnen beschouwen. Een fijne film dito serie, vooral ook voor wie van natuurfilms houdt. Met veel

grappige momenten met natuurlijk de capriolen van Judy de aap en wat kattenkwaad van de loensende

leeuw Clarence...

Film die boeiender wordt wanneer nadrukkelijk de indiaan Arthur zijn intrede doet. Die blijkt

er in zijn verzet tegen de bomenkap nogal zonderlinge en verregaande methodes op na te houden,

met ook een lesje in wijsheid. Goede rollen van Graham Greene als de indiaan en Ron Lea als

de advocaat met betrokkenheid bij het lot van de indianen. Maar het is vooral Michael Hogan

die het meeste opvalt als hoofdverantwoordelijke voor de kap met een enigszins gelaagde rol.

De film heeft, dan vooral door de acties van de indiaan, nogal iets idioots en onwerkelijks over

zich, maar wat de film ook weer aantrekkelijk maakt met momenten die je onbedoeld welhaast

hilarisch zou kunnen noemen.

Andermaal een zombiegeval. Jammer vond ik de hinderlijke flashbacks. Overstijgt zeker niet de

doorsnee maar vond ik deze zombiefilm best te doen. De krengen zijn ook nu weer snel ter

been en even agressief en hapgraag. In ieder geval geen trage horror of wanneer je heel erg

lang moet wachten op daadwerkelijke gebeurtenissen. En kom je qua actie redelijk aan je trekken.

Het verhaal heeft niet zo veel om het lijf maar vind ik dit evenwel een prima thriller die al gauw

de toon zet met een harde, overdonderende scene. Later passeren zo nog meerdere visueel

gave momenten terwijl de regisseur onderweg de nadruk legt op de karakters van de twee

huurmoordenaars die totaal verschillend zijn en mekaar ook niet liggen blijkt al vroeg in de

film. En het ontvoerde jongetje met dit gegeven de twee probeert tegen mekaar uit te spelen.

Roy Schneider als Cohen is weer eens uitstekend, opgescheept met compaan Tate die bepaald

niet spoort, een wel goede maar ook wat overdreven rol van Adam Baldwin maar die de film

wel lekker op scherp houdt. Het grootste deel speelt zich overigens in de auto af, en is het

daarmee op zich al knap dat geen moment de verveling ingang krijgt door een niet aflatende

spanning die in de auto aanwezig is. Met ook een goede (Nachtelijke) sfeer, met als hoogtepunt

wellicht het gebeuren in de omgeving van de oliepompen.

Was positief verrast door deze film, mede door de nogal lage waarderingen van anderen.

Niet een bijster intelligente maar best wel vermakelijke film al sloeg de film in het laatste kwartier

wel erg door in jolijt. Spencer en Hill hier minder nadrukkelijk als duo, de eerste die op 't laatst

toch nog even op de hem bekende wijze wat klappen mag uitdelen. Zorgeloze kost met de

bijbehorende haken en ogen, desondanks het gebodene mij wel wist te amuseren.

Na de film toch even wezen zoeken wie die zwarte acteur ook al weer is want die mij wel erg bekend voorkwam. Het blijkt Woody Strode te wezen, en bleek ik hem inderdaad in verscheidene films

(Vooral westerns) te hebben gezien, met misschien zijn meest fameuze (Hoofd)rol in Sergeant

Rutledge.

De film heeft een wild begin o.a met salongevechten waarbij ook jolijtig met dienbladen wordt

gesmeten. Dan een korte impressie van hoe het er aan toe gaat bij de (Massale)_houtwinning

in de bossen.

De film verandert totaal van toon wanneer de hoofdrolspeler zich heeft opgewerkt tot een

rijke meneer en is er meer ruimte voor romantisch-dramatische verwikkelingen. Beide

delen zoals ik het maar zal noemen, vond ik wel bevredigend vooral dankzij het acteerwerk

van Edward Arnold. De film sluit leuk af, waaraan de film overduidelijk de titel heeft te

danken.

Snedige en scherpe dialogen met een verrukkelijke wisselwerking tussen Gable en Lamarr.

Kan me amper een film heugen waarin Gable zo grappig overkomt en die me een beetje

denken deed aan het zorgeloze spel van William Powell. De mooie Lamarr speelt lekker

pittig. De andere rollen worden ook vermakelijk ingevuld in deze levendige film waarin

het komische beslist de overhand heeft, met aan het slot nog dolle actie met tanks.

De film kent eigenlijk amper noemenswaardige ontwikkelingen met aldus een vrij saai verloop

maar de rol van Jon Voight als bevlogen, sympathieke leraar maakt veel goed.

De ook wat ongeloofwaardige romantische input tussen Ford en Malone verstoorde enigermate

het verloop van het verhaal, maar Crawford en Ford waren hier weer echt goed aan het acteren,

waarbij Crawford zich bijna vaderlijk over een tamelijk schuchtere en naieve Ford ontfermt.

Als gebruikelijk een intense rol van Woods. Jammer dat de film halverwege wat inslaapt, maar het

slot maakt dan weer veel goed.

Al gauw meende ik tot de conclusie te komen deze al eens eerder te hebben gezien maar dat

blijkt een remake te zijn met Hepburn in de rol van Davis. Goed spel van Davis en een

vermakelijke rol van Nigel Bruce. Desondanks viel de film evenals de remake lichtelijk tegen,

en moeizaam mijn aandacht wist vast te houden. Wel mooie beelden trouwens van de mijnwerkers

die telkens zingend van hun werk naar huis keerden. Maar ging de film verder een beetje gebukt

onder een inspiratieloze saaiheid.

Onnozele filmkomedie waarbij de lach verre te zoeken is. De hoofdrol van Hamill wekte de

nieuwsgierigheid, maar we kwamen bedrogen uit. Bij al het spektakel in de Star Wars kon

de acteur zich nog wel staande houden, maar in deze film viel bleek hij duidelijk een matig

acteur. Had op voorhand ook geen hoge verwachtingen, en viel derhalve de teleurstelling mee.

De autoscene aan het einde herinner ik me nog als bizonder ouwerwets, duidelijk te zien dat

er niet echt gereden wordt maar who cares. Herinner mij ook het in de lach schieten van de

zuster wanneer zij er achter komt dat Stan op de injectienaald is gaan zitten uiteraard met al

de gevolgen van dien. Hardy met een been in het gips de lucht ingetakeld en dan krijg je

kluns Stan op bezoek. Dan weet je al zo'n beetje wat er te wachten staat. Beslist een van de

klassiekers van het duo.

Regisseur Aja heeft een goede sfeer weten neer te zetten, claustrofobisch in de kruipruimte en

later ook buitendeurs bij de elementen en het kolkende water. En behalve enkele serieuze gesprekken tussen vader en dochter voor een poging tot uitdiepen van de karakters, wordt wie met een voorkeur

voor spanning en vaart op de wenken bedient, want gaat de film vol voor de actie. Al eerder opgemerkt

het een en ander nogal ongeloofwaardig, maar neem je de film niet al te serieus dan is dat amper

bezwaarlijk te noemen. Puur een actiefilm, en de krokodillen levensecht die voor de horror zorgen.