Opinions

Fascinerend om de band in een toepasselijke ruimte zo aan het werk te zien. Maar echt boeiende

cinema leverde het weinig op. Ik zat op den duur vooral te luisteren, te kijken naar de handelingen

van de muzikanten.

Middelmatige nogal onzinnige thriller/politiefilm die desalniettemin wel prettig wegkijkt. Typische

Bronson rol, tamelijk ongeinspireerd op de automatische piloot.

Met Udo Kier als Hitler, dan weet wat je ongeveer verwachten kan. De realiteit wordt bizar in het

ootje genomen. Excentriek filmpje in vaal zwart/wit waarin van alles gebeurt en waarin zowat al

de aanwezigen lijken te zijn bevangen door waanzin. Een groepje gekken dus in de bunker in

afwachting van hun nakende einde. Niet dat ik om de haverklap in de lach schoot maar

vermakelijk vond ik de film wel.

Het personage van al weer een uitstekende Ventura is nogal een driftkop maar ook

met het hart op de goede plek.

Zijn behulpzaamheid gaat wel ver maar het is dan ook zijn ontvlambare karakter

die hem mee laat voeren naar wat je een valkuil zou kunnen noemen.

De man weet niet waar hij opeens in verzeild is geraakt, met vooral dan veel vuur

in het spel van Ventura.

En ontpopt de film zich warempel tot een mysterieuze misdaad thriller.

Zowel verhalend met een lekker strak tempo als visueel is er weinig aan te merken,

terwijl ook het acteerwerk algemeen zeker voldoet.

Een beetje spannend deze film, en vooral vermakelijk...

Opvallend lage waarderingen hier dito op IMDb. Het verhaal kinderlijk eenvoudig, maar wel met

een fijne uitwerking met effectief horrorvermaak. Vond de make-up van de zombies ook juist wel

meevallen, wat al helemaal geldt voor de getoonde smakelijke (smakeloze) gore. Ook de actiescenes/worstelingen met de zombies waren prima in beeld gebracht, terwijl het acteerwerk

zeker voor dit genre best wel oke was. Met een weliswaar abrupte, maar leuke afsluiting ook.

Voor Alan Ladd (Die vooral te zien was in westerns) was dit zijn een na laatste filmrol en zet

in deze film een van zijn betere rollen neer als slachtoffer van zinloos geweld door een groepje

jongelui, en voor wie het niet gauw genoeg kan zijn dat de onverlaten worden opgepakt.

Hij tracht de politieman/detective (Voortreffelijk gespeeld door Steiger) dan ook aldoor onder

druk te zetten, en gaat op den duur ook op eigen houtje op onderzoek uit en zet ermee zelfs

zijn relatie met zijn bezorgde echtgenote op het spel. Uiteindelijk komen beide partijen (Steiger

en Ladd) respectievelijk tot de ontdekking van de identiteit van enkele daders en komt de

film aardig op dreef. Met o.a. een fraaie autoachtervolging.

De jongens blijken nogal verwende klootzakjes van ruim bemiddelde ouders die zelf ook liever

op voorhand hun zonen in bescherming nemen, met 1 uiteindelijk dramatische uitzondering.

Bij de dominante leider van de jongens blijkt gaandeweg duidelijk een steekje los waar overigens

bij de mishandelingsscene aan het begin van de film ook reeds op wordt gehint. En op wie de

film zich op het laatst toespitst.

Ik vond dit een gave, onderhoudende film waarbij een beetje in het midden wordt gelaten of

het personage van Ladd werkelijk uit is op wraak. Er wordt vooral gezinspeeld op toenadering

met de daders bij wijze van verhelderende confontratie. Het slot van de film lijkt dan weer

het tegendeel te bewijzen, met Ladd (Op het nippertje) tot bezinning, waarschijnlijk dankzij een

inpratende levensles van Steiger.

Mooi om de ontwikkeling te zien van verschillende personages in reactie op de aankomst van

twee personen in hun dorp, als onwelkome indringers in hun bestaan bij fraaie zwart-wit beelden

en aldoor bij tussenpozen stiekeme bijna plagerige muziek die een naderend onheil lijkt te

verkondigen.

Fijne film wel waarbij al de wisselende verhaallijnen prima werken, met veel bekende namen.

Al de acteurs doen het ook goed en krijgen al de ruimte en passeren uiteenlopende karakters

de revue met misschien als meest opvallende Casey Affleck als goedaardige punker.

Een komedie maar dat is vooral vanwege de luchtigheid want echt grappig is de film zelden. In

elk geval geen nadrukkelijke grappigheid of meligheid en blijft platvloerse humor gelukkig

achterwege. Met een beetje drama ook.

De afsluiting is nog het grappigst en leuk bedacht, en pakt een beetje treurig uit voor de meid die

het oudjaarsfeestje had georganiseerd.

Niet bizonder want vrij standaard maar wel lekker vlot met aan het slot nog een fijne, vrij lange

achtervolging die de verrassend bedoelde ontknoping inluidt waar je eigenlijk al op zat te wachten

maar die wel goed was uitgevoerd.

Goed acteerwerk van de meeste acteurs en toch vooral weer van Spacey. Laurence Fishburne

weer even charismatisch. De film heeft misschien zo zijn gebreken maar heeft volgens mij ook

amper de intentie al te serieus te worden genomen. Een pretentieloze film die ik puur als

amusement best wel geslaagd vond.

Film roept een beetje herinnering op aan Before Sunrise en de vervolgen, qua gebabbel tussen

2 jonge mensen (Een jongeman en een jongedame) die bij toeval mekaar ontmoeten, zij het in

deze film met meer emoties vanwege diepliggende persoonlijke achtergronden. En is er hier

vooral sprake van een roadmovie, met ook veel vriendelijke, mooie momenten, en je welhaast

lust krijgt om er ook met zo'n camper op uit te gaan. Met veel interessant gefilosofeer, die je

uitnodigt om mee na te denken. Beide personages zijn zonder overdrevenheid uitermate sympathiek,

met een subtiele ontwikkeling van wederkerige, warme gevoelens tussen de twee.

Een kalme film, bij al zijn eenvoud verkwikkend en een verademing, vooral dankzij het natuurlijke

acteerwerk van beide acteurs.

Grappig commentaar Geno, want zo dacht ik er over. Idioot slecht deze film. Kun je dan in ieder

geval beter Open Water kijken, al vond ik ook die film niet om naar huis te schrijven. Het vervolg

vond ik trouwens zo mogelijk nog stompzinniger dan deze 47 Meters Down. Spielberg's Jaws

is natuurlijk het beste alternatief. Met ook een fabuleuze kooi-scene.

Het heeft (weer) veel weg van godsdienstwaanzin wat hier om de hoek komt kijken, met een

gestoorde vader als fanatieke leidsman. Al de rollen worden zonder meer goed ingevuld. De

film neemt gaandeweg alsmaar absurdere proporties aan. De schaakpartijen lijken een verwijzing

naar Det Sjunde Inseglet van Ingmar Bergman, op leven en dood. Gaandeweg komen er

scheuren in de tot dan toe heersende stabiliteit van het vierkoppige gezin (Waaronder een

jong meisje) onder invloed van een gegijzelde jongeman, die tijdens zijn langdurige opsluiting

geestelijk ook aardig begint te dwalen inclusief momenten van hallucinaties. Hetgeen leidt

tot een versnelling van, ook tragische, ontwikkelingen. En uiteindelijk tot een laatste wel heel

bizarre schaakpartij.

Lekker apart filmpje wel die aardig meeslepend is, mede door een afwisseling van 'zetten' met

een onvoorspelbaar verloop, maar ook omdat het visueel best wel goed zit.

De mooie benen in spijkerbroek van actrice Mylene St. Sauveur waar Stinissen het over had,

waren mij overigens amper opgevallen. Die waren in ieder geval bij mij niet van invloed op

mijn hoge stemwaardering. Ik neem aan dat het bij hem niet anders zal zijn geweest.

Artistiek aandoende wat zweverige film die mij geen moment wist te pakken. Eigenlijk vond ik de

muziek het beste wat de film te bieden had.