Opinions

Een prachtrol van een heel jonge Bogart die zich onrecht voelt aangedaan, en gedesillusioneerd

besluit zich aan te sluiten bij een beweging die hem aanspreekt niet op de hoogte van de

verregaande Ku Klux Klan praktijken. Wellicht de eerste film waarin dit aan bod komt en ook

hier af en toe schokkend racistisch.

Vakkundig gemaakte actiefilm met ook een uitstekende achtervolgingsscene terwijl er ook flinke

klappen worden uitgedeeld waarbij een weer soepel acterende Tommy Lee Jones flink wat krijgt

te incasseren. Ook Linda Hamilton doet 't prima. Overigens is het enige science-fiction element

de plat gestroomlijnde super automobiel. Het is standaardwerk, maar aangenaam voortvarend

mag het voor mij hier de pret niet drukken.

De invloeden van Tarantino en vooral Guy Ritchie in deze Nederlandse productie evident

present. Wat soms (Bij gebrek aan eigen visie?) wat geforceerd aandoet. Maar in zijn geheel

vond ik deze film best te pruimen, vrij gedegen en onderhoudend, en vond ik op enkele

uitzonderingen na, vrijwel al de acteurs het prima doen. Je zou eventueel kunnen stellen

dat het de regisseur siert met deze on-Nederlandse aanpak, maar ontbeert hij vooralsnog

een eigen signatuur.

Deze wonderbaarlijk goede piratenfilm komt wat mij betreft in aanmerking om als klassieker te

kunnen worden bestempeld. Misschien is ie dat ook wel. Niet in zwart-wit dus, maar prachtig

(vaal) in kleur wat her en der wonderschone beelden oplevert. Tel daar bij op verscheidene

memorabele scenes waarvan hierboven al enkele genoemd, een goed verhaal en de charismatische

aanwezigheid van Douglas Fairbanks die met bravoure fysieke toeren uithaalt, en je hebt een

geweldige piratenfilm van de jaren twintig. Een indrukwekkende piratenfilm pur sang, die mij tot

en met het einde geboeid aan het beeldscherm hield.

Heftige docu over de gevolgen van het gebruik van heroine in dit geval een specifieke,

black tar heroine geheten, die (nog) schadelijker schijnt te zijn. De meeste gebruikers

ondervinden er dan vooral fysiek zichtbaar de resultaten van en die uitgebreid aan het

woord komen en dicht op de huid worden gevolgd, wat geregeld aangrijpende of schokkende

momenten oplevert. Vooral omdat ze nog zo jong zijn ben je gauw geneigd medelijden

met ze te krijgen, troosteloos met geen enkel zicht op de toekomst. Aan het einde van

de docu wordt ook vermeld dat het percentage verslaafden dat definitief weet af te kicken

bizonder laag is. Niet een docu om vrolijk van te worden.

Vond deze krokodilfilm toch erg meevallen. Claustrofobisch, spannend en met een prima functionele cameravoering terwijl aan het acteerwerk ook weinig mankeert: Allicht de rollen met geen diepgang

maar angst en vertwijfeling komen overtuigend over. Geldt dito voor de sfeer in de grotten, en ook bij meerdere scenes wanneer de krok als sluipmoordenaar genadeloos toeslaat.

Een heel simpel gegeven dat met beperkte middelen knap wordt uitgewerkt. Een onzichtbare vijand

die zijn aanwezigheid hooguit af en toe verraadt met wat bubbeltjes in het water. De spanning wordt

nog eens uitgebuit door het kijken (Met lampje) onder water.

Met als slot nog een leuke toegift. Opnieuw claustrofobisch eigenlijk, alsvan de regen in de drup.

Tegenvallende film die bij mij geregeld irritatie wist te wekken want met om de haverklap een

terugblik wanneer wordt aangegeven hoe de jongens in het kamp werden behandeld. Ook

geregeld met korte flitsen van een nachtmerrie van een van de jongens, een (Vrij heftige)

nachtmerrie waarmee de film overigens mee begint. En even plots aandacht even voor ouders

die vrij overbodig overkomt. Voor mij storende elementen die continu het ritme uit de film

halen. Een rare film, waarmee wordt belet om werkelijk sympathie voor de jongens te krijgen,

die onderling trouwens ook nog aardig wat af ruzieen.

Assante ongeschoren en met zwart brilletje amper herkenbaar. Het leek er aanvankelijk op dat

we te makken hebben met een onverschrokken mysterieuze eenling maar het voortreffelijk

vertolkte personage door Assante werd allengs aardser en kwetsbaarder. Een verzorgd verhaal

maakt deze tamelijk harde en gewelddadige western een prettige zit, met algemeen goed acteerwerk

en de mooie Elisabeth Shue voor de zinnen prikkelende inbreng.

Een western van de jaren negentig en nogal laag gewaardeerd bij IMDB, dan ga je de film toch

met een beetje reserve in, maar werd ik al gauw meegenomen. Niet de allure van een klasse

western zonder meer, maar die wel bijblijft al was het alleen al omdat de film iets eigens

heeft.

Ben niet per se fan van Hazes al beschouw ik hem wel als een van de besten van het Nederlandse

levenslied. Was aangenaam verrast, niet in de laatste plaats door het uitstekende acteerwerk van

Martijn Fischer als Hazes. Ook visueel wist hij mij te verrassen, met mooie shots en goed camerawerk

af en toe. Daarbij heeft de film een aangenaam tempo, die nergens te lang in scenes blijft hangen.

Er zijn meerdere vervolgen van deze film, en misschien dat ik er nog weleens eentje ga kijken,

want deze beviel mij wel, met mallotig veel aandacht voor een haperende stofzuiger.

De twee komieken heerlijk in de maling, in de olie op thee met mosterd. Kwam op verzoek van

Carice van Houten ook langs in Zomergasten. De lachscene werkte bizonder aanstekelijk,

wanneer ze aan het eind van film wel anders piepen. Ik beschouw deze als een van de

klassiekers van de korte Laurel en Hardy films. Het gebeurt ook niet vaak dat de twee het

zo goed met mekaar kunnen vinden.

Wat wil je nog meer, met hoofdrollen voor Gary Cooper, Anthony Quinn en Barbara Stanwyck die

ook nog eens weer uitstekend acteren, bij een mix van western, film-noir en drama. Cooper hier

weer lekker onderkoeld, Quinn die er andermaal gedreven in vliegt, en Stanwyck wier personage

gaandeweg krengeriger wordt al bleef je toch ook wel sympathie voor haar voelen bij een kwetsbaar

en wanhopig streven naar een gelukkiger houvast. Met de actie viel het in deze film nogal mee,

met aan het slot wel nogal wat schietwerk, maar de film richt zich toch voornamelijk op de

onderlinge verhoudingen tussen de personages van Cooper, Quinn en Stanwyck, waarbij ook

niet onvermeld mag blijven de klik tussen Cooper en Ruth Roman als belangrijke invloed in het

verloop van de film.

De film heeft enkele ellenlange dialoogscenes met name tussen Madsen en een flirtende Asia

Argento. De lengte ervan totaal overbodig, alsof de regisseur per se de twee acteurs wil zien

schitteren maar 't spel van beiden nogal steriel en weinig geinspireerd. Het verhaal stelt ook

weinig voor. Pluspunt is wel het vakkundige camerawerk af en toe, en niet enkel bij de actiescenes.

Die ogen dan weer verdomd vakkundig. En dat tilt de waardering voor de film toch weer wat

omhoog. Ook met een bijrolletje van Sonic Youth bassiste Kim Gordon trouwens.

De nachtelijke beelden van de stad zijn prachtig, dat moet gezegd.

Het eerste gedeelte van de film dat voornamelijk uit drama bestaat had van hetzelfde een

aanloop kunnen wezen voor een interessante film, over een ingewikkelde, lesbische relatie met

navolgende complicaties vanwege de tegenstellingen.

Het latere, schoorvoetend binnendruppelende horrorelement, verknoeit wat dat betreft

de boel, te meer ik dat horrorgedeelte nogal vond tegenvallen. Miste flair en overtuiging,

en was eigenlijk tamelijk belachelijk.

Met een verraderlijk hoge 6.8 waardering op IMDB, voor een horrorfilm. We kwamen weer

eens bedrogen uit, en schommelt mijn waardering een beetje tussen matig en goed.

Ondanks de lange speelduur wordt in de film amper de moeite genomen om de toch wel

boeiende persoon Mercury diepgaand onder de loep te nemen en snelt de film in hoog tempo

vooruit richting het befaamde Live Aid concert, wellicht het hoogtepunt van de hele film.

Met als gevolg een standaard ervaring waarbij helaas het wezen van Mercury jammerlijk

aan de oppervlakte blijft. Komt misschien ook doordat de regisseur er voor koos door een

(te) lange periode onder de aandacht te brengen. Visueel vond ik de film nogal glad en

gekunsteld ook niet bepaald denderend. Hoop dat er nog eens een meer doorwrochte film over

de zanger komt, minder ambitieus met meer naturel en echtheid. De persoon Mercury is

daarvoor in ieder geval zonder meer kleurrijk en interessant genoeg.

Veel actie komt in deze film niet voor maar keek best lekker weg. Bronson is geen groot acteertalent

maar ik mag hem altijd graag zien vaak in vergelijkbare rollen zoals eveneens in deze film. Jill

Ireland was zijn echtgenote en heeft in verscheidene films met Bronson gespeeld. Ook met een

leuke rol van Randy Quaid. Naar het einde toe krijgen we toch wat meer actie, met Bronson

aan de stuurknuppel van een helikopter. Niet echt serieus te nemen film, maar wel vlot en fris

mede dankzij het spelplezier van de acteurs.

Bij de moeder duurt het uiteraard lang vooraleer het tot haar doordringt dat er serieus iets mis

is met hun zoon. De vader beseft het eerder: He's not our son. He's something we found in the

woods. Beslist niet onaardige horror, met een keurige opbouw waarin het joch steeds moeilijker

te handhaven is. Kil en meedogenloos zal uiteindelijk blijken, met bovennatuurlijke krachten. Met

best wel enkele gave scenes, en een mooie ook aan het einde van de film.

Prima oorlogsfilm wel waarin vrijwel onafgebroken van begin tot eind schietscenes bij in het nauw

gedreven Kroatische soldaten, af en toe vrij onoverzichtelijk, dat wel, maar goed voor opwindend

kijkplezier.

Ik vond hier weinig science-fiction aan, dan geef ik toch liever de voorkeur aan mystery, met hoe zou

het ook anders, weer een uitstekende vertolking van Sidney Poitier. De onmiddellijke argwaan van

de politie lijkt me vergezocht, maar verder geniet de film van een goed draaiboek met prima

dialogen waarbij het personage van Poitier, aldoor onderkoeld en bedachtzaam, voor de politie maar

ook voor bekenden uit het verleden mede door uitgesproken teksten alsmaar mysterieuzer wordt.

Curieuze film eigenlijk wel, zoals ik er niet eerder heb gezien.

Vermakelijke, vrij luchtige western wel die het vooral moet hebben van de wisselwerking tussen Poitiers en

een welhaast onherkenbare Belafonte als the preacher.

Er is ook nog de maar liefst 240 minuten durende docu The Charles Bukowski Tapes waarvan,

onvermijdelijk, ook enkele scenes in deze docu te vinden zijn. Evenals in zijn literatuur is hij bij

de interviews recht door zee, vaak met krasse of rake uitspraken. In zijn boek Kind onder

Kannibalen behandelt hij inderdaad o.a. de mishandelingen door zijn vader die altijd wel

een excuus vond om hem af te tuigen (Gras van het gazon laten maaien, toch nog een uit stekend

sprietje kunnen vinden, en alle reden voor een afstraffing.)

Er is ook nog de film Barfly, met een geweldige rol van Mickey Rourke als Henry (Hank) Chinaski

(Het alter ego van Bukowski in zijn meeste verhalen). En waarin we de schrijver even als cameo

in een kroeg zien. Als ik me niet vergis heeft hij het script voor die film geschreven.

Leuk ook om even Bono en Tom Waits langs te zien komen, waarmee een indicatie van de impact

van de jarenlang ondergewaardeerde schrijver.

Mee eens dat de discipline Korte Verhalen altijd ondergeschoven is geweest. Kees van Kooten

beklaagde zich daar in de Wereld Draait Door al eens over. Die van Bukowski zijn doorgaans ook

ijzersterk, en vaak nog brutaler en rauwer dan in zijn romans.

Net als bij de Charles Bukowski Tapes ook ademloos genoten van deze docu.

Jeunet is een van mijn favoriete regisseurs die deze korte eersteling maakte met Caro met

wie hij ook Delicatessen en La Cite Des Enfants Perdus maakte. Bij dit filmpje zie je duidelijk

al vingeroefeningen voor het latere werk: Fantasierijk en absurd met veel aandacht voor het

visuele. Merkbaar is wel de beschikbaarheid over een laag budget, maar ik was desondanks

weer onder de indruk.

Murray genomineerd voor een Oscar? Unbelievable! Uiterst flauwe humor ja, in een komedie

die vooral irriteerde. De minste film die ik van Monroe gezien heb.

Aan-een-stuk-door actie, de film valt er ook gelijk mee in huis. En niet onaardig in beeld gebracht,

maar dat is dan ook het enige pluspunt. Doordat de actie ook niet weer bijster bizonder is, en

de matig acterende acteurs zich welhaast als figuranten door al het geweld manoeuvreren, sluipt

allengs zelfs de verveling binnen. Brittany Snow vond ik vooral irritant (Te hyper) acteren. Nochtans

is de film me een nipte voldoende waard.