Opinions

Het toch al redelijk beperkte budget (+/- $16 miljoen) is blijkbaar opgegaan aan de special effects. Aanvankelijk lijkt het scenario van regisseur Hideaki Anno zelfs wat satirische punten aan te dragen, alsmede subtiele verwijzingen naar de vele hilarische erbarmelijke vervolgen op Gojira (1954). Helaas moet je al snel concluderen dat deze film zich eigenlijk alleen onderscheid van die sequels qua special effects. Helaas bestaat het eerste deel van de film vooral over eindeloos, oeverloos geouwehoer tussen allerlei officials die van vergadering naar vergadering gaan terwijl de reusachtige - maar extreem trage - Godzilla zich richting stedelijk gebied begeeft. De spectaculaire verwoestingen die Godzilla aanricht schudden je mogelijk even wakker uit je schoonheidsslaapje, maar deze poging om de Godzilla-franchise nieuw (Japans) leven in te blazen is verder ronduit saai.

. Dit is psychologische horror, waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurt en waar de horror zich grotendeels in de hoofden van de hoofdrolspelers afspeelt. Maar Kubrick weet, onder anderen door middel van prachtige fotografie en revolutionair gebruik van de steadicam, een onderhuidse spanning te creëren en op te bouwen tot ondraaglijke proporties. Als kijker weet je dat er iets gruwelijks staat te gebeuren en dat het op ieder moment los kan barsten, maar Kubrick stelt dat moment uit tot de legendarische finale. The Shining is mijn beste argument in de oeverloze discussie over de vraag of een film beter kan zijn dan een boek. Het antwoord is duidelijk: nee, omdat het een andere kunstvorm is. Je kunt een schilderij van Mondriaan toch ook niet vergelijken met een foto van Vivian Maier? Het boek The Shining van Stephen King, waarop dit is gebaseerd, is een meesterwerk. De film van Stanley Kubrick is ook een meesterwerk, maar omdat film een ander medium is, bracht Kubrick een aantal veranderingen aan in het scenario die ik hier overigens niet ga benoemen. Ik raad je aan om zelf de film te kijken en het boek te lezen, ze zijn allebei absoluut de moeite waard.

De film betreft een gezin, bestaande uit schrijver met een writer’s block Jack Torrance [Jack Nicholson], zijn vrouw Wendy [Shelley Duvall] en hun zoontje Danny [Danny Lloyd], die gedurende de wintermaanden het dagelijks onderhoud van een afgelegen en ingesneeuwd hotel op zich nemen, in de hoop dat Jack zich zo kan richten op zijn nieuwe boek. De eigenaar vertelt weliswaar dat het hotel gebouwd is op een oude Indiaanse begraafplaats [een belangrijk element in het boek], maar belangrijker is het verhaal van een eerdere opzichter van het hotel, die in zijn isolement tot waanzin werd gedreven, zijn vrouw en dochters in stukjes hakte en vervolgens zelfmoord pleegde. Dit schrikt de familie Torrance niet af, het intrigeert ze juist! Maar Tony – ‘het kleine jongetje dat in mijn mond woont’, aldus Danny – waarschuwt Danny en laat hem gruwelijke beelden zien die Danny niet goed kan plaatsen. Een gesprek met Halloran [Scatman Crothers], de kok van het hotel die dezelfde bijzondere gave heeft , probeert hem gerust te stellen maar wanneer Danny vraagt naar Room 237, blijkt dat het hotel wel degelijk duistere geheimen te verbergen heeft en dat de Torrances zichzelf in gevaar brengen.

Kubrick liet zijn cameramensen een grote hoeveelheid verschillende lenzen gebruiken, waardoor veel shots er licht vervormd uitzien. Dat heeft een vervreemdend en benauwend effect dat je steeds doet afvragen of wat we zien wel de werkelijkheid is, of dat het hallucunaties of waanbeelden zijn. De film is een technische triomf, met prachtige sets, wondermooie belichting en een uiterst effectief gebruik van de steadicam, die drie jaar eerder zijn intrede in Hollywood deed in de eerste Rocky. De scène waarin Danny op een driewielertje door het hotel richting de myserieuze kamer 237 rijdt is één van de beroemdste shots uit de film, omdat zo’n shot tot dan toe technisch simpelweg onmogelijk was. Nicholson geeft een vertolking weg die veel critici omschrijven als ‘verontrustend’, omdat de waanzin in zijn ogen volstrekt overtuigend is, vooral in het geniale shot waarin Kubrick Nicholson vanaf de grond filmt terwijl Nicholson, opgesloten in een koelcel, zijn vrouw probeert over te halen hem te laten gaan. Duvall kreeg het zwaar te verduren en Kubricks veeleisende houding ten opzichte van haar bracht haar aan de rand van waanzin, maar – zoals Duvall niet veel later zou erkennen – het levert een haast onmogelijk ingeleefde vertolking op die nimmer meer is geëvenaard. Danny Lloyd, die uitstekend kon opschieten met Kubrick en het hele proces als een spel zag en derhalve altijd bereid was om nog een take te doen, geeft één van de beste kindervertolkingen ooit weg. Hij houdt zich moeiteloos staande tussen het acteergeweld van Nicholson en Duvall. De slagroom op de ijstaart is de effectieve muzikale score, van de opening – een duistere variant op de Latijnse hymne ‘Dies Irae’ – tot de dromerige, melancholieke klanken van “Midnight, The Stars And You”, gezongen door Al Bowlly. De rest van de score bestaat meer uit muzikale geluidseffecten die je nekharen overeind doen staan en dit maken tot een gruwelrit die zijn gelijke nog steeds niet kent!

Ambitieuze televisiejournalist Yuji Akahoshi [Gô Ayano] grijpt zijn kans wanneer Risako Karino [Misako Renbutsu] hem laat weten dat zij nauw samenwerkte met de beeldschone Noriki Miki [Nanao], het slachtoffer in een geruchtmakende moordzaak die vernoemd is naar de zeep die ze hielp op de markt te brengen. Yuji scoort hoge ogen bij de redactie met zijn sensatiebeluste reportage waarin collega “Ms S” [Mao Inoue] als hoofdverdachte wordt aangewezen en besluit een serie reportages te maken. Daarbij lijkt hij blind voor het feit dat ieder nieuwe getuigenis een heel ander licht werpt op wat er in werkelijkheid is gebeurd. Zwartkomische moderne variant op Rashomon met hilarische reportages (inclusief stemvervorming, suggestieve tussentitels en de uiterst foute “spannende” muziekjes) is een sterke aanklacht tegen de invloed van commercie op nieuwsvergaring, alsmede een parodie op de vaak amateuristisch gemaakte (en slecht onderzochte) true crime documentaires die onze sociale media bevuilen. Erg goed geacteerd, vaak hilarisch, maar met een speelduur van 127 minuten wel aan de lange kant.

In 1992 maakte Sandi Tan samen met vrienden en kennissen een onafhankelijke geproduceerde roadmovie op locatie in Singapore. De titel was Shirkers, maar de film is nooit uitgebracht omdat Sandi’s mentor en co-producer George Cardona spoorloos verdween met alle filmrollen. 25 Jaar later zoekt Tan haar oude vriendinnen op die elk hun eigen weg zijn gegaan en spreekt ze met crewleden en de paar filmcritici die destijds een ruwe versie van de film zagen. Dat gebruikt ze niet alleen om terug te kijken op het productieproces, maar ook om een portret te maken van de eigenzinnige Cardona. Bevat beelden van de oorspronkelijke beelden die, ondanks de vele lofuitingen, niet bijzonder veel indruk maken. Vooral interessant wanneer Tan praat over hoe deze film en de tussenliggende jaren haar vriendschap met Jasmine en Sophia beïnvloedde.

Goed geregisseerd en voorbeeldig geacteerd psychologisch drama begint veelbelovend, maar loopt uiteindelijk uit op niets. Fred Nemser [Logan Lerman] heeft een baan weten te bemachtigen aan een universiteit en regelt dat hij en zijn kersverse echtgenote Rose [Odessa Young] tijdelijk onderdak krijgen bij universiteitsprofessor Stanley Heyman [Michael Stuhlbarg] en diens zonderlinge echtgenote Shirley [Elisabeth Moss], een schrijfster die al maanden niet buiten is geweest en wanhopig op zoek is naar inspiratie. Het is de bedoeling dat Fred en Rose slechts enkele weken blijven, totdat ze iets voor zichzelf hebben gevonden. Uiteraard loopt het allemaal iets anders.

Odessa Young tevens de rol van de hoofdpersoon in Shirleys nieuwe boek en verschijnt in scènes waarin Shirley zich het verhaal van haar nieuwe boek inbeeldt. Aanvankelijk is dat intrigerend, maar de constante schiftingen tussen droom en realiteit worden al snel verwarrend. Veel erger is dat het verwachtingen kweekt die nooit worden ingelost, want wie denkt dat dit alles een prelude is voor een spannende finale kant wachten tot de lammeren met Pinksteren op het ijs dansen.

Danielle [Rachel Sennott] ziet erg op tegen de Shiva (een Joodse rouwplechtigheid) die ze met haar ouders [Fred Melamed, Molly Gordon] moet bezoeken. Ze blijkt nogal wat geheimen te hebben en de aanwezigheid van haar minnaar Max [Danny Deferrari] en diens echtgenote [Dianna Agron], alsmede het feit dat ze oog in oog komt te staan met haar jeugdvriendin Maya [Molly Gordon] met wie ze ruzie heeft gehad, doet haar vermoeden dat ze die geheimen niet lang zal kunnen bewaren. Seligman schreef zelf het scenario voor deze tragikomedie met een scherpzinnige, zelfbewuste jonge vrouw als hart en slim uitgespeelde ongemakkelijke situaties die je soms ongemakkelijk, soms hartelijk doen lachen. Uitbreiding van Seligmans gelijknamige korte film uit 2018, eveneens met Sennott maar met een andere ondersteunende cast.

14 keer genomineerd op verschillende festivals, 14 keer gewonnen... maar geen Academy Award. Claude Lanzmann, de drijvende kracht achter dit immense, historisch gezien extreem relevante project, vond dit meer een kunstwerk dan een documentaire. Hoewel “Shoah” in ieder geval nauwlettend de omstandigheden schetst waarin de systematische uitroeiïng van de Joden tijdens WOII kon plaatsvinden – waarmee het inhoudelijk door kan gaan voor een documentaire – is de vorm die Claude Lanzmann zo radicaal, dat je hier wel degelijk van een ongrijpbare vorm van kunst mag spreken. Lanzmann begon aan deze schier onmogelijke taak nadat zijn succes met een uitgebreide documentaire over De Zesdaagse Oorlog hem wat financiële steun opleverde. In de 11 jaar die daarop volgden, spoorde hij unieke ooggetuigen op die hij – vaak met veel moeite – wist over te halen om hun verhaal voor de camera te vertellen.

De film opent met een lang shot van de Narew rivier. We horen en even later zien we Simon Srebnik, die staat in een roeiboot en een Jiddisch liedje zingt. Srebnik zat als kind in het concentratiekamp Chelmno, waar hij alleen overleefde vanwege zijn zangstem en zijn behendigheid, waardoor hij vaak door de Nazi’s georganiseerde wedstrijden won. Hij was een bron van vermaak die vaak met een SS-officier mee mocht varen over de rivier. Aan het eind van de oorlog liquideerden de Duitsers alle gevangenen met een kogel door het hoofd. Srebnik overleefde als enige deze moordpartij. Later neemt Lanzmann hem mee naar de ruïnes van het concentratiekamp die zich bevinden op een stuk grasland in de midden van een bos waar nu de stilte van de natuur heerst. Van afstand zien we de eenzame Srebnik moederziel alleen door het kamp lopen, in de wetenschap dat hier tijdens zijn verblijf tienduizenden Joden zijn vermoord en dat zij hier zijn begraven of verbrand. Hij dwingt je als kijker om te voelen hoe het moet zijn geweest...

Lanzmann spreekt ook uitgebreid met Abraham Bomba, een kapper die hij op een gegeven moment filmt en ondervraagt terwijl hij in een volle kapperszaak één van zijn klanten knipt. Bomba overleefde het concentratiekamp omdat de SS hem vanwege zijn kappersachtergrond inzetten om de Joden kaal te scheren voordat ze de gaskamer in gingen. En hij vertelt zijn verhaal, tot hij zich herinnert dat hij een aantal mensen uit zijn eigen dorp moet knippen voor ze de gaskamer inmoeten. De man kan zijn emoties nauwelijks bedwingen, maar Lanzmann praat op hem in door te zeggen dat het cruciaal is dat hij het verhaal vertelt. Het is een scène die je naar de keel grijpt, want Lanzmann houdt de camera constant gericht op het gezicht van Bomba. Als kijker zie je een tipje van het verdriet en – misschien wel boven alles – de schaamte die deze man tientallen jaren later nog met zich meedraagt en het haast onmogelijk maakt om erover te praten.

Maar “Shoah” bestaat niet alleen uit de verhalen van slachtoffers. Lanzmann riskeerde wellicht zijn leven door, tegen de afspraak in, zijn gesprek met Franz Suchomel, de SS-Unterscharführer in de periode 1942-1943 in concentratiekamp, op te nemen. Dit was in de jaren ’70, dus het was technisch haast onmogelijk en de beelden zijn – zoals je op de foto kunt zien – van slechte kwaliteit, maar het resultaat is van onschatbare waarde. Suchomel zingt het Treblinkalied op verzoek van Lanzmann 2 keer en meldt dat ‘geen enkele Jood’ dit lied kent. Hij legt ook, aan de hand van een zeer gedetailleerde bouwtekening, uit hoe het vernietigingsproces precies in elkaar zat. Een gefilmd ooggetuigenverslag van een hooggeplaatste SS-officier die direct betrokken was bij uitvoeren van dit proces, cruciaal bewijsmateriaal waarmee je iedere Holocaust-ontkenner de mond kunt snoeren.

“Shoah” bevat ook gesprekken met boeren wiens land grensde aan de concentratiekampen en er komen ook veel Poolse dorpelingen aan het woord die zonder schroom toegeven dat ze wisten wat er aan de hand was. In het laatste deel is er aandacht voor de opstandelingen in de getto’s en er is een indrukwekkend ooggetuigenverslag van Jan Karski, die door Joodse leiders werd rondgeleid door het getto van Warschau en de opdracht kreeg om alle verschrikkingen die hij onder kreeg te onthouden en te delen met de buitenwereld. Karski geeft aan het begin van het gesprek aan dat hij zich heeft afgesloten voor die herinneringen, maar aangezien het historische belang van deze film erkent haalt hij de herinneringen toch weer terug.

Ik kan nog honderden woorden gebruiken om de stijl te roemen, maar deze film moet je zien vanwege de inhoud. De stijl staat in dienst van de inhoud en die stijl dwingt je als kijker om je eigen beelden te creëren in je hoofd en je eigen emoties daarbij te voelen. Lanzmann gebruikt geen archiefbeelden, heeft de getuigenissen niet verknipt, ook niet de gesprekken met Pools-, Hebreeuws- en Jiddischsprekende getuigen, waarbij de tolk elke vraag en elk antwoord vertaalt. In het begin is dat misschien wat lastig te accepteren, maar Lanzmann houdt de camera tijdens die vertalingen steeds gericht op de getuige. En wanneer die stil is, probeer je als kijker diens gedachten te lezen en dat maakt de film extra intrigerend. Ja, dit is een extreem lange zit, maar dit is een monumentale documentaire: de beste in zijn soort en de belangrijkste film over de Holocaust.

Inmiddels weten we dat de Amerikaanse regering onder George W. Bush de aanslagen van 11 september 2001 gebruikte als excuus om Irak binnen te vallen en Saddam Hussein af te zetten. De manipulatie en de leugens van de kabinetsleden, met Donald Rumsfeld en Colin Powell als belangrijkste spillen, zijn inmiddels scherp veroordeeld. Dit boeiende drama herinnert ons eraan dat de media zich indertijd lieten meeslepen door aangewakkerd vaderlandsliefde en zich daardoor onvoldoende kritisch opstelde tegenover Bush en de zijnen. Enige uitzondering op die regel was Knight Ridder, een groep journalisten onder leiding van John Walcott [Rob Reiner], dat schreef voor een consortium. Zij bleven graven en bleven kritisch maar hun artikelen werden keer op keer geweigerd door wat we nu de mainstreammedia noemen. Gebaseerd op de biografieën van Walcott, Jonathan Landay, Warren Strobel en veteraan Joe Galloway verklaart dit waardoor de reputatie van de traditionele media permanente schade opliep.

Wie houdt van pure, visuele cinema zal zijn ogen niet van het scherm af kunnen houden bij het zien van Samuel Fullers bizarre, controversiële, intrigerende en spannende thriller. Johnny Barrett [Peter Breck] is een onderzoeksjournalist die vastberaden is de identiteit te onthullen van de dader van een moord in een inrichting. De politie heeft drie kroongetuigen verhoord, maar dat zijn allemaal patiënten wiens getuigenis onsamenhangend en onbetrouwbaar is bevonden. Johnny besluit undercover te gaan door een psychiater ervan te overtuigen dat hij incestueuze fantasieën heeft over zijn 'zus', in werkelijkheid zijn strippervriendin Cathy [Constance Towers] zodat hij wordt opgenomen in de inrichting waar de moord is gepleegd. Daar probeert hij het vertrouwen van de drie getuigen te winnen, maar daarvoor moet hij zowel tegenover de staf als zijn medepatiënten in zijn rol blijven.

De scènes waarin we in het hoofd kijken van de patiënten zijn verbluffende cinematografische meesterwerkjes en er is duidelijk veel aandacht besteed aan de unieke persoonlijkheden (en tics) van iedere patiënt. Zo is er een man die constant één arm recht vooruit steekt, een patiënt met een passie voor opera en Johnny maakt ook onbedoeld kennis met de nymfomanen, die hun eigen afdeling hebben. Fuller is eruit om je als kijker uit je comfort zone te halen en slaagt daar keer op keer in, vooral wanneer Hari Rhodes zijn intrede doet in een extreem gewaagde - maar briljante gespeelde - rol die anno 2019 nog steeds bijzonder controversieel is.

Deze cultfavoriet moet het vooral hebben van suspense en een paar behoorlijk effectieve shockmomenten. Van gore of extreem geweld is nauwelijks sprake, maar dat is helemaal geen bezwaar. Het verhaal betreft een groep vrienden die op mysterieuze wijze stranden op een eiland en geterroriseerd worden door Nazi-zombies die uit een scheepswrak - dat pas is boven komen drijven - zijn ontsnapt. John Carradine heeft een klein rolletje aan het begin van de film en Peter Cushing is uitstekend als de enige bewoner van het eiland, een man met een bijzonder twijfelachtig verleden. Het acteerwerk van de mannelijke hoofdrolspelers is niet al te best en de sexy Brooke Adams en D.J. Sidney hebben weinig te doen, maar dit is goed geregisseerd, fraai gefilmd - met onderwaterfotografie van Irving Pare - en voorzien van een sfeervolle muzikale score door Richard Einhorn.

Anthony Quinn geeft een waardige vertolking als Kiril Pavlovich Lakota, een Oekraïense priester die 20 jaar in een Siberisch strafkamp heeft gezeten. De nieuwe premier van de Sovjet-Unie [Laurence Olivier], tevens de man die jarenlang Kirils gevangenisbewaarder was, laat hem onverwacht vrij, maar niet uit goedertierenheid. Hij hoopt dat Lakota zijn respect en invloed in het Vaticaan kan gebruiken om de diplomatieke betrekkingen met een aantal omringende landen - China in het bijzonder - te verbeteren, zodat Rusland ook hun handelsbetrekkingen met die landen kunnen aanhalen en daarmee een dreigen voedselgebrek te voorkomen. David Janssen speelt George Faber, een atheïstische journalist die in Rome verslag doet wanneer de Paus [John Gielgud] komt te overlijden en de kardinalen maar niet kunnen beslissen wie de Paus moet opvolgen.

Regisseur Michael Anderson neemt veel tijd om de rituelen en de besluitvorming in het Vaticaan te reconstrueren. Het is fascinerend om te zien, maar het tempo ligt hier wat traag. Hij maakt wel effectief gebruik van archiefbeelden van de verkiezing van Paul VI in 1963 wat mede bijdraagt aan een gevoel van authenticiteit. Het subplot met Janssen is niet bijster interessant, totdat de inmiddels tot Paus verheven Lakota een toevallige ontmoeting heeft met Chiara [Rosemary Dexter] met wie Faber een buitenechtelijke relatie heeft.

Een gebrek aan originaliteit en acteertalent verwijst deze biopic over het beroemde basketbalteam, dat al snel de bijnaam ‘Shooting Stars’ kreeg, naar de vroegtijdige vergetelheid Coach Dru Joyce II [Wood Harris] bouwde een jeugdteam rond zijn zoon Lil Dru [Caleb McLaughlin] met jongens die elkaars boezemvrienden werden: Willie McGee [Avery Serell Wills Jr.], Sian Cotton [Khalil Everage] en LeBron James [Marquis Mookie Cook]. Door een samenloop van omstandigheden belanden ze tot ieders verrassing op St. Vincent-St. Mary’s, een school met vrijwel uitsluitend katholieke, witte jongens, waar Keith Dambrot [Dermot Mulroney] hun nieuwe coach wordt en Romeo Travis [Scoot Henderson] het team compleet maakt. De reconstructies van wedstrijden leveren mooie momenten op en uiteraard de nodige trick shots, maar buiten de zaal is het een saaie, voorspelbare bedoening. Gebaseerd op het gelijknamige boek van LeBron James en Buzz Bissinger dat duidelijk het team boven individu stelt.

De Italiaanse Letizia Battaglia begon pas op haar veertigste met fotograferen en groeide uit tot één van de belangrijkste en meest gerespecteerde fotografen van haar tijd, vooral omdat ze zich in haar woonplaats Palermo verdiepte in de door de plaatselijke maffia beheerste cultuur en met haar foto’s van de gevolgen van een bloederige afrekeningen het internationale nieuws haalde. Aan de hand van haar enorme archief, aangevuld met televisiebeelden, kijkt ze terug op een zwarte bladzijde uit de Siciliaanse geschiedenis. Voor wie bekend is met de geschiedenis van de Siciliaanse maffia (en Salvatore Riina en rechter Giovanni Falcone in het bijzonder) is er niet heel veel nieuws in de zon, al bekijkt Battaglia de gebeurtenissen mede vanuit het perspectief van de eenvoudige, vaak straatarme burgers die de zwijgcultuur rondom de maffia al die tijd in stand hielden.

Zonderlinge western, gefilmd op prachtige, desolate locaties in Utah en met een fraaie finale. Het verhaal waarin voormalig premiejager Willett Gashade [Warren Oates] terugkeert naar de mijn die hij met een aantal mensen heeft gebouwd. Daar blijkt een schietpartij te zijn geweest die alleen is overleefd door de niet al te snuggere Coley [Will Hutchines] en Willetts broer, maar die is spoorloos verdwenen. Kort daarna komen ze een mysterieuze vrouw [Millie Perkins] tegen die beide mannen overhaalt haar te escorteren, al blijft ze vaag over het precieze doel van haar reis.

De "Unequalled climax" die op de poster staat vermeld klopt wel, ook al doet het wat denken aan de finale van Duel In The Sun. Datgene wat eraan vooraf gaat is weliswaar mysterieus, maar niet bijzonder intrigerend. De regie van Monte Hellman stelt je eveneens regelmatig voor raadsels, onder anderen wanneer hij tijdens een scène alleen de onderbenen van de twee hoofdrolspelers - zonder enige aantoonbare reden - filmt. Het is niet zo vreemd dat deze western een cultaanhang heeft, maar de ware redenen daarvoor worden pas duidelijk in de veelbesproken (en indrukwekkende) slotconfrontatie.

De onzekerheid van de homoseksuele Matthijs Janssen over de lengte van zijn penis is een zodanige belemmering dat hij hulp zoekt bij een psycholoog. In deze documentaire reconstrueert Timmers met behulp van acteurs alledaagse momenten zoals het gebruik van een openbaar toilet (de plasbak) en het omkleden in een herenkleedkamer om Matthijs over zijn fobie heen te helpen. Het is goed dat een taboe en de onderliggende oorzaken ervan worden onderzocht, maar de goede bedoelingen gaan verloren na een verrassende onthulling tijdens een bezoek aan de uroloog.

Imposant gevangenisdrama is gefilmd op locatie in het Huis van Bewaring voor Mannen in Manhattan, een plek wiens bijnaam 'The Tombs' onderstreept hoe de sfeer daar is. Illegale handel, intimidatie en geweld zijn er aan de orde van de dag en je moet sterk in je schoenen staan om je staande te houden in deze keiharde mini-samenleving. In dat wereldje komt Clarke Davis [Bruce Davison] terecht, een timide en beschaafd ogende man die terecht staat wegens kinderverkrachting en daarom de bijnaam "Short Eyes" krijgt. Hoewel Clarke zijn celmaat Go Go [Miguel Piñero] in vertrouwen neemt over de gebeurtenissen die leidden tot zijn arrestatie, overwegen de andere gevangenen hun onderling vetes en meningsverschillen opzij te zetten om Clarke op hun eigen manier terecht te stellen.

Indringend gefilmd en authentiek aanvoelend drama toont hoe het gevangenisleven elke vorm van moreel besef aantast in een wereldje waar alleen het recht van de sterkste geld. Freddy Fender en Curtis Mayfield hebben kleine rolletjes en zorgen voor muzikale intermezzo's waarin we zien hoe muziek kan verbinden en hoop kan geven, ook in deze hopeloze omstandigheden. Het acteerwerk is over de hele linie bijzonder sterk, maar het is Bruce Davison die de meeste indruk maakt als de man die zich niet volledig lijkt te beseffen wat hij heeft gedaan. IJzersterk, gewaagd scenario van Miguel Pinero, die ook als acteur uitblinkt. Oplettende kijkers zullen de pas 20-jarige Luis Guzman herkennen in zijn filmdebuut.

Scherp geobserveerde en buitengewoon goed geacteerde film speelt zich af in een opvanghuis voor tieners die, als gevolg van opgelopen geestelijke trauma's, niet meer thuis kunnen wonen of naar school gaan. Het bijzondere is dat de film niet de problemen van die jongeren centraal staat, maar wel de manier waarop de verzorgers daarmee om gaan en de impact van de heftige gebeurtenissen op hun persoonlijke leven. In het geval van Grace [Brie Larson] blijkt al snel dat zij zich meer persoonlijk geraakt voelt door bepaalde problemen dan anderen en dat ze zelf nog met onverwerkte problemen speelt die haar relatie met collega Mason [John Gallagher Jr] enorm onder druk zetten. In zijn eerste filmrol van betekenis speelt Rami Malek de nieuwkomer die goede bedoelingen heeft, maar al snel merkt dat zijn nieuwe werk bijzonder veeleisend is. Naast de voortreffelijke Larson en Gallagher valt Keith Stanfield (Get Out (2017)) in positieve zin op als één van de getroebleerde tieners.

Geen misdaadfilm maar een psychologisch drama over een doorsnee New Yorker met een goede baan en een gelukkig leven met vrouw en kind, die 16 maanden in het vang moet wegens doodslag omdat hij na een etentje met vrienden met een paar glazen teveel op bij een auto-ongeluk betrokken is waarbij zijn beste vriend om het leven komt. Hij komt terecht in een detentiecentrum met de zwaarste criminelen en kan daar alleen overleven door zich te conformeren aan de morele code van de strijders. Hij zit uiteindelijk 10 jaar vast en na zijn vrijlating krijgt hij meteen opdracht om de overdracht van een illegale lading wapens te overzien.

IJzersterke film met een scenario waar iedere acteur van droomt. Nikolaj Coster-Waldau schittert als Jacob/Money, een hoofdrol die niet alleen vereist dat hij geloofwaardig is als 'family man' en als één van de meest gerespecteerde criminelen in een zwaarbewaakte gevangenis, maar ook dat hij de transformatie van het ene naar het andere uiterste zichtbaar maakt zonder in karikatuur te vallen. Het is zonder meer een Oscarwaardige vertolking. Het scenario - geschreven door regisseur Ric Roman Waugh die ook al het uitstekende 'Snitch' maakte - vervalt nimmer in melodrama en is tot op het schokkende einde onvoorspelbaar. De bijrollen zijn ook sterk bezet, al is de rol van Kutcher (Omari Hardwick) als de agent die Jacob/Money vanaf diens vrijlating schaduwt na een sterke introductie wat onderbelicht. Maar dit is absoluut één van de intelligentste gevangenisfilms van de laatste 25 jaar.

Waarom Tom [Josh Duhamel] het een goed idee vond om zijn huwelijk met Darcy [Jennifer Lopez] te laten voltrekken op een resort op een Filipijns eiland in een gebied dat geteisterd wordt door piraten, valt simpelweg niet uit te leggen. Dat Lopez nog steeds zo te koop moet lopen met haar voornaamste fysieke kenmerk is eerlijk gezegd een tikje sneu. Maar regisseur Moore is verantwoordelijk voor het overdreven acteren van zijn hoofdrolspelers in deze doldwaze romantische komedie in de slechte zin des woords. Met veteranen Jennifer Coolidge, Larry Fowler, Sonia Braga en Cheech Marin als de ouders is dit geen complete mislukking, maar het komt behoorlijk in de buurt.

Waarom zijn films over pratende dieren uit de gratie geraakt? Deze uiterst flauwe misdaadkomedie bevat alle slechte ingrediënten die het genre kapot maakten. Rottweiler Max [Ludacris] is een politiehond die wordt gekoppeld aan de New Yorkse FBI-agent Frank [Will Arnett] om een bende dierensmokkelaars op te rollen die ze eerder hebben laten ontsnappen. Het spoor leidt hen naar een hondenshow in Caesars Palace in Las Vegas en daarom worden Frank en Max ingeschreven als deelnemers. Frank krijgt hulp van drievoudig winnaar Mattie [Natasha Lyonne] en Max vindt een mentor in de in diskrediet geraakte voormalige kampioen Philippe [Stanley Tucci]. Er is een romantisch subplot met Max en titelkandidaat Daisy [Jordin Sparks] en topsterren Shaquille O’Neal, Alan Cumming en RuPaul lieten zich overhalen om hun stem te verlenen aan andere honden. Het acteerwerk is net zo hopeloos als de slapstickachtige actie en pogingen tot humor. Alleen als je rollebollend op de grond moet lachen om de duiven in de proloog denk je er mogelijk anders over.

Na het overweldigende succes van The Big Parade (1925) was het logisch dat MGM hoofdrolspelers John Gilbert en Renée Adorée vaker samen in een film zouden verschijnen. Na La Boheme (1926) is dit hun derde film samen en zij stellen geen teleur. Cock Robin [John Gilbert] reist rond als presentator van een show die een combinatie is van 'freaks' (waaronder The Queen of the Mermaids en The Half Woman) en magie. De trekpleister is de sexy Salome [Renée Adorée] met een erotische dans. Lionel Barrymore is ietwat kleurloos als The Greek die het niet kan verkroppen dat Salome meer aangetrokken is tot Cock Robin en wraak besluit te nemen, maar de finale van deze film is spectaculair, spannend en bevat een masterclass pantomime van Renée Adorée in een vertolking die je niet onberoerd zal laten. Een onconventioneel, maar fascinerend melodrama dat een voorbode is voor Tod Brownings latere werk - en Freaks (1932) in het bijzonder.

Kunstenaar Lizzy [Michelle Williams] bereidt zich voor op een tentoonstelling en probeert zich daarom zoveel mogelijk op de creatie van haar kunstvoorwerpen te richten. Het helpt niet dat haar huurbaas Jo [Hong Chau], ook een kunstenaar, niets doet met de mankementen die Lizzy bij haar meldt. Portret van iemand die zich onttrekt aan de maatschappij waarin (niet geheel verrassend eigenlijk) bijster weinig gebeurt. Zo nu en dan is er wat gekibbel, verder zien we Lizzy tijdens haar scheppingsproces. Misschien dat fans van Bob Ross hier iets van poëzie in kunnen zien, maar de hoofdpersoon is sowieso een stuk minder toegankelijk.

Gefrustreerd door het drukke familieleven laat Shrek [Mike Myers] zich door Rumpelstiltskin [Walt Dohrn] verleiden om een contract te tekenen met een addertje onder het gras. Want vanaf dat moment bevindt hij zich in een wereld waarin zijn hele voorgeschiedenis is uitgewist en waarin Rumpelstiltskin de macht in handen heeft. Aardige, maar voorspelbare variant op It’s A Wonderful Life met Princess Fiona [Cameron Diaz], en Puss In Boots [Antonio Banderas] met overgewicht, maar helaas ook met de eeuwig irritante Donkey [Eddie Murphy].

Wat heeft Naomi Watts te zoeken in deze dwaze, clichématige B-thriller? Zij speelt Mary Portman, een kinderpsychologe wiens echtgenoot is omgekomen bij een auto-ongeluk dat – getuige de proloog – door zoon Stephen [Charlie Heaton] die daarbij zelf verlamd is geraakt en volledig afhankelijk is van de zorg van zijn getormenteerde moeder. Op een avond verschijnt Tom [Jacob Tremblay], één van haar jonge patiënten, bij haar voor de deur, maar even later is hij spoorloos verdwenen. De zoektocht naar Tom loopt op niets uit vanwege een sneeuwstorm maar dat begint Mary vreemde dingen te zien. Is Tom teruggekomen? En wat komt hij doen? Of zin het waanbeelden die voortkomen uit haar schuldgevoel? We hebben het allemaal al eens eerder gezien in films die meestal overigens niet veel beter zijn. Oliver Platt heeft een ondankbare rol als een collega die Mary via Skype van raad voorziet en de finale is zo over-the-top dat dit totaal niet serieus valt te nemen.

Kort na WOII reizen US Marshalls Teddy Daniels [Leonard DiCaprio] en Chuck Aule [Mark Ruffalo] af naar een inrichting op Shutter Island om onderzoek te doen naar de verdwijning van patiënt Rachel. Tijdens het onderzoek wordt Teddy steeds vaker geplaagd door herinneringen aan de bevrijding van Dachau en andere flashbacks die hij niet goed kan plaatsen. Hoewel scenarist Laeta Kalagrodis de troefkaarten pas tegen het einde speelt, is het mysterie in grote lijnen niet zo moeilijk op te lossen. Scorcese regisseert met de gebruikelijke visuele flair, maar het is vooral dankzij het intense spel van DiCaprio en de indrukwekkende ondersteunende cast dat dit de middelmaat ontstijgt.

Yang Mi-ja [Yun Jeong-hie] zorgt voor haar kleinzoon Jong-wook [Lee Da-wit] sinds haar dochter naar Busan is vertrokken. Mi-ja komt voor een dilemma te staan wanneer ze ontdekt dat haar kleinzoon betrokken was bij de groepsverkrachting van een meisje dat een einde aan haar leven heeft gemaakt. De vaders van de andere zonen willen schikken met de familie van het slachtoffer en komen een compensatie overeen van 5 miljoen Won per persoon. Mi-ja zit in een vroeg stadium van Alzheimer en haar soms wat impulsieve gedrag is daarom moeilijk te duiden. Ze zoekt bovendien naar woorden. Niet alleen in het dagelijks leven, maar ook in de poëzielessen van Kim Yeong-taek (die zichzelf speelt) en tijdens voordrachtavonden. Ze verdient wat geld met de zorg voor een hulpbehoevende oude man [Kim Hee-ra] terwijl voor haar kleinzoon het leven gewoon door lijkt te gaan. Diep gelaagd, maatschappijkritisch psychologisch drama in een bedachtzaam tempo dat je geduld enigszins op de proef stelt, maar Yuns genuanceerde spel houdt de aandacht vast tot het fraai opgebouwde scenario zich toewerkt naar een opmerkelijke ontknoping en een diep ontroerende epiloog. Dit eerbetoon aan de kracht van het geschreven woord en poëzie in het bijzonder werd terecht overladen met internationale prijzen voor Lee en Yun.

Vrij vergezocht melodrama met een erg intense rol van Virginie Efira als psychotherapeut Sibyl die opeens besluit haar patiënten de deur te wijzen om zich volledig te kunnen richten op haar nieuwe ambitie: het schrijver van een roman. Wanneer actrice Margot [Adèle Exarchopoulos] haar belt en wanhopig vraagt om een sessie, gaat Sibyl toch overstag. Margot blijkt een inspiratiebron te zijn voor Sibyls boek, maar vooral omdat Sibyl veel van haarzelf ziet in de gebroken actrice. Het idee is niet onaardig, maar het ontspoorde gedrag van Sibyl onderstreept een gebrek aan subtiliteit. Die botte benadering maakt het moeilijk om je als kijker betrokken te voelen bij de emotionele crisis van de hoofdpersoon.

Kate Macer [Emily Blunt] is een FBI-agent die gespecialiseerd is in bevrijdingsactie bij ontvoeringen. Wanneer ze bij een inval stuit op een aantal gruwelijk verminkte lijken, blijkt ze een spoor te hebben gevonden dat lijdt naar Manuel Diaz [Bernardo Saracino], een adjudant van de beruchte kartelleider Fausto Alarcon [Julio Cesar Cedillo]. Op last van leidinggevende [Victor Garber] moeten Kate en haar partner [Daniel Kaluuya] Matt Graver [Josh Brolin] ondersteunen bij een operatie waarvoor ze zich begeven in de levensgevaarlijke Mexicaanse grensstad Juárez. Eén van de sleutelfiguren tijdens die operatie is Alejandro [Benicio Del Toro], een huurling met een schimmig verleden van wie de motieven geleidelijk duidelijk worden in deze onvervalste nagelbijter met droomrollen voor Blunt en Del Toro en voortreffelijk ondersteund werk van Brolin. Villeneuve houdt je vanaf het begin tot het bloederige einde aan de buis gekluisterd in één van de beste misdaadthrillers van de eeuw.

Teleurstellend vervolg op het meesterwerk uit 2015 is desondanks zeker niet slecht. Het morele kompas dat in het origineel zo voortreffelijk werd vertolkt door Emily Blunt is hier afwezig. Benicio Del Toro en Josh Brolin kruipen probleemloos terug in hun duistere karakters, maar die zijn niet meer mysterieus of onvoorspelbaar en mede daardoor ontbreekt het aan spanning. Feitelijk is dit een opeenvolging van onaangename, gewelddadige scènes die technisch prima zijn gemaakt. Isabele Molner houdt zich bovendien knap staande als de 16-jarige dochter van een Mexicaanse kartelleider die een pion wordt in een duister plot dat een einde moet maken aan de mensensmokkel door die kartels. Een zijplot rondom een loopjongen van de mensensmokkelaars voegt bovendien weinig toe aan deze deprimerende, gewelddadige thriller.

Keanu Reeves deed veel ervaring op met digitale film door zijn rollen in de Matrix-trilogie en A Scanner Darkly en blijkt mede daardoor een uitstekende keuze te zijn voor de rol van interviewer in deze documentaire die de voor- en nadelen van het traditionele filmproces en digitaal filmen naast elkaar legt. De grote kracht van deze documentaire komt vooruit uit de grote hoeveelheid perspectieven en de diversiteit (in elk opzicht) van de geïnterviewden. Reeves spreekt met regisseurs, acteurs, cameramensen, editors en zelfs met colorists. Veel grote, gevestigde namen passeren de revue, maar ook makers van minder bekende indie-hits. Bovendien is er een goede balans tussen traditionele filmmakers als Martin Scorcese en Christopher Nolan en digitale pioniers als George Lucas en James Cameron. Hoewel het een vrij technisch onderwerp is weet Kenneally (die tevens het scenario schreef) de veranderingen in de technologie op verrassend heldere wijze uiteen te zetten. Dit is een documentaire over film waarbij je een blocnote in de aanslag moet houden om filmtitels op te schrijven zodat je ze later kunt opzoeken en bekijken, maar het is een tikje aan de lange kant.