Opinions

Uitstekende animatiefilm waarin Shaun The Sheep en zijn vrienden zich ontfermen over een ruimtewezen dat is neergestort in de buurt van een fastfoodrestaurant. De verschijning van een ruimtewezen is overigens niet ongemerkt voorbijgegaan en resulteert in een hoop toerisme. De boer denkt daar een slaatje uit te kunnen slaan en bouwt zijn land om tot een pretpark: Farmageddon. Ondertussen moeten Shaun en zijn vrienden bedenken hoe ze hun nieuwe vriend weer kunnen herenigen met zijn ouders. Daarvoor moeten ze namelijk Bitzer steeds te slim af zijn.

Vrolijke familiefilm vol briljante visuele grappen en humor die de aangename, vriendelijke (en nimmer vernederende) humor die de vorige film en de serie zo kenmerkten. Dat zou eigenlijk geen verrassing kunnen zijn, maar scenaristen Mark Burton en Jon Brown weten daar constant een originele, grappige invulling aan te geven. Ultiem pretentieloos vermaak voor jong en oud.

Bedenker Nick Park wordt node gemist in deze uiterst teleurstellende Kerstspecial waarin weinig overblijft van de charmante, onschuldige humor van de serie en de eerdere films. Shaun [Justin Fletcher] en Timmy [Justin Fletcher] dringen het huis van de boer [John Sparkes] binnen om diens cadeaus te stelen en in hun eigen sokken te stoppen en worden daarbij bijna betrapt. De boer gaat rond als Kerstman en neemt per ongeluk Timmy, die verstopt zit in een cadeauverpakking, mee. Shaun en zijn vrienden moeten Timmy dus redden van zijn nieuwe eigenaar. Nick Park, kom terug! Alsjeblieft!

Het duurt even voordat Shazam zijn intrede doet en dat is maar goed ook. Hoewel het verhaal van Billy Batson [Asher Angel] een tiener die keer op keer wegloopt bij pleegouders omdat hij (tevergeefs) denkt zijn moeder, die hij als peuter kwijtraakte tijdens een kermis, terug te kunnen vinden, nimmer afwijkt van veelvuldig betreden paden, is dat wel een stuk interessanter dan het kinderachtige gedoe dat we krijgen wanneer Billy Batson zich kan transformeren in Shazam [Zachary Levi]. Hoewel Shazam op papier een volwassen versie van Billy is, speelt Levi de superheld alsof het een kleuter is. Veel bekkentrekkerij, flauwe grappen zijn dan aan de orde van de dag. Dat weerhoudt Mark Strong er overigens niet van om zijn rol als de überschurk volstrekt serieus te benaderen. Regisseur David F. Sandberg maakt het nog erger met enkele behoorlijk angstaanjagende scènes die eveneens uit een totaal andere film lijken te komen. Het resultaat is een puinhoop van een film met een paar amusante momenten, maar zonder samenhang. En ja, halverwege de aftiteling is er nog een opzet voor een eventuele sequel. Zelfs in dat opzicht is Shazam helaas niet origineel.

Hoewel Billy Batson [Asher Angel] bijna 18 jaar oud is, kraamt zijn alter ego Shazam [Zachary Levi] kinderachtige 80s-taal uit en gedraagt hij zich nog altijd als een kleuter. Schijnbaar zijn er mensen die daar bulderend van over de vloer gaan rollen, maar het wekt bij mij alleen maar ergernis op. Helen Mirren en Lucy Liu se[e;em de twee godendochters die naar Aarde zijn gekomen om de staf (die Shazam in Shazam! had gebroken) te herstellen en de magie van die staf voor hun eigen doeleinden te gebruiken. Philadelphia mag zich scharen in het twijfelachtige rijtje van steden die grotendeels in puin worden gelegd ten behoeve van een Marvel-franchise. Mirren en Liu zijn goed gekozen, maar ook zij verdrinken uiteindelijk de overdaad aan special effects. En wat is het nut van drie finales?

Regisseur Leander de Cordova houdt het mysterie over het uiterlijk van de wonderschone Alyesha - She Who Must Be Obeyed - lange tijd geheim. Betty Blythe versterkt het mysterie met een fraai staaltje pantomime in deze verfilming van de populaire avonturenroman van de in 1925 gestorven H. Rider Haggard, die zelf de soms wat pompeuze tussentitels schreef. De film bevat ook een paar aardige actiescènes, maar het gestileerde, overdreven acteerwerk in melodramatische scènes wekt regelmatig onbedoeld op de lachspieren. Het onevenwichtige tempo maakt dit uiteindelijk toch een ietwat zware zit.

Een aan depressies lijdende operacomponist Steven Lauddem [Peter Dinklage] met writer’s block, leert in een bar sleepbootkapitein Katrina [Marisa Tomei] tegen. Ondanks haar onthulling dat ze is veroordeeld wegens stalken, heeft Steven een kortstondige affaire. Katrina’s persoonlijke verhaal inspireert hem tot het schrijven een nieuwe opera. Stevens echtgenoot (voorheen zijn psycholoog) Patricia [Anne Hathaway] ontdekt dat haar 18-jarige zoon [Evan Ellison] een relatie heeft met Tereza [Harlow Jane], de minderjarige dochter van haar huishoudhulp Magdalena [Joanna Kulig]. Miller gaat uit van het principe dat het leven zich zelden voltrekt volgens plan en haar scenario zit dan ook vol wendingen die, net als het leven zelf, soms totaal onverwacht zijn. Sommige zullen dat bestempelen als ongeloofwaardig, maar dan kan het zijn dat je verwachtingen over het leven sterk zijn beïnvloed door Hollywoodconventies. Dit is hoe dan ook een verademing en geeft vooral Tomei en Brian d’Arcy James (als Tereza’s stiefvader) de kans om te schitteren.

Niemand lijkt precies te weten in welke categorie dit valt, maar dat is in dit geval geen aanbeveling. Na een nachtmerrie (of iets degelijks) is Amy [Kate Lyn Sheil] er zeker van dat ze morgen zal sterven. Dit bespreekt ze met haar zus Jane [Jane Adams], die kort daarna óók gelooft dat ze nog maar één dag te leven heeft. Zij deelt dat weer met iemand anders die hetzelfde begint te geloven en dat is het zo’n beetje. Er is geen verklaring voor deze vorm van besmetting en (spoiler alert) het leidt uiteindelijk allemaal tot niets. Het lijkt een excuus voor wat visuele hoogstandjes en niet meer dan dat. Leuk voor een korte film misschien, maar veel te karig voor een avondvullende speelfilm. Maar op het spel van Sheil en Adams valt desondanks niks aan te merken.

Zinloze vrouwelijke variant van cultfilm He Never Died waarin vampier Lacey [Olunike Adeliyi] te maken krijgt met een goksyndicaat dat haar 'kwaliteiten' wil gebruiken voor een variant op Russian Roulette. Heeft enkele licht vermakelijke momenten maar een gebrek aan karakterisering en nieuwe ideeën breekt Cumming al gauw op. In feite is dit een clichématige B-actiefilm met een vleugje horror. Helaas zijn ook de special effects inferieur.

Megan Twohey [Carey Mulligan] en Jodi Kantor [Zoe Kazan] waren de onderzoeksjournalisten die zich namens de New York Times storten op het onderzoek naar structureel, grootschalig grensoverschrijdend gedrag van Hollywoodproducer Harvey Weinstein. Deze reconstructie van de directe aanleiding tot de #MeToo-beweging roept onvermijdelijk vergelijkingen op met All The President’s Men en kan daar op geen enkel front aan tippen. Waar Woodward en Bernstein het Watergateschandaal onderzochten in groezelige, afgelegen cafés en verlaten, duistere parkeergarages, doen Twohey en Kantor hun interviews in sfeervol verlichte Grand Cafes en restaurants en ook de redactieruimte mist de claustrofobische sfeer die All The President’s Men zo memorabel maakte. Mulligan en Kazan zijn echter uitstekend en Ashley Judd, zowel een prominent slachtoffer als bestrijder Weinstein, verdient grote lof voor haar besluit om haar verhaal te vertellen voor de filmcamera. Gwyneth Paltrow is te horen tijdens een telefoongesprek in deze nog altijd bewonderenswaardige journalistenfilm.

Isabella [Imogen Poots] verdient wat bij als escort in afwachting van haar doorbraak als actrice. Een van haar cliënten is Arnold [Owen Wilson], die haar $ 30.000 aanbiedt op voorwaarde dat ze stopt met haar werk als escort. Maar Arnold houdt er flink wat dames op na en dat leidt tot verwarring en misverstanden die zijn geïnspireerd door de romantische komedies van Ernst Lubitsch, Howard Hawks, Billy Wilder en Woody Allen. Dit mist de verfijning van Lubitsch, het tempo van Haws, de scherpe dialogen van Billy Wilder en de levensechte personages van Woody Allen. Desondanks is dit zeker niet onaardig.

Kirk [Jay Baruchel] heeft een negatief zelfbeeld dat versterkt wordt wanneer zijn vriendin [Lindsay Sloane] het uitmaakt. Hij kan dan ook niet geloven dat de beeldschone Molly [Alice Eve] interesse in hem heeft. Ondanks zijn onzekerheid bloeit een romance op, totdat familie en vrienden zich ermee bemoeien en twijfel zaaien over de oprechtheid van wat een liefdesrelatie lijkt te zijn. Het scenario van Sean Anders en John Morris werkt beide hoofdpersonages uit en voorkomt bovendien dat de belangrijkste bijrollen karikaturen zijn. T.J. Miller is beter dan ooit als Kirks ogenschijnlijk zelfverzekerde beste vriend in deze aangename uiterst underdogkomedie.

Glenn Ford is de 'Sheepman' uit de titel. Hij speelt Jason Sweet, een scherpschutter die, na de tragische dood van zijn vrouw, besloten heeft een nieuw leven te starten in een klein stadje. Hij is vastbesloten het omliggende land te gebruiken om zijn kudde schapen te laten grazen, maar mede door zijn wat arrogante houding zijn de dorpsbewoners hem al snel beu. Ze zoeken hulp bij Stephen Bedford [Leslie Nielsen], bijgenaamd The Colonel. Die zet zijn verloofde Dell [Shirley MacLaine] in om Jason in de val te laten lopen, maar die laat zich niet koeioneren, temeer daar hij nog een persoonlijke rekening heeft te vereffenen met The Colonel.

Glenn Ford was één van de meest veelzijdige acteurs van zijn generatie: hij schitterde in sociale drama's, film noirs en in westerns en laat hier zien over een uitstekende komische timing te beschikken. Zijn eerste confrontatie met de sublieme Mickey Shaugnessy levert één van de meest memorabele momenten uit de film op. Shirley MacLaine is eveneens uitstekend als het liefje met pit (en een dubbele agenda). Alles leidt naar een sterke finale onder de degelijke regie van George Marshall en dat maakt dit tot een uiterst plezierige, luchtige western waar liefhebbers van het genre hun hart aan kunnen ophalen.

De 44-jarige Sheila Ramawadh-Badal is een van de vele slachtoffers van het toeslagenschandaal. Naar eigen zeggen wilde Stijn Bouma via Sheila de slachtoffers een gezicht geven, maar het verband met het verhaal dat hij vertelt, is op zijn minst twijfelachtig. Er zijn beelden van telefoontjes met overheidsinstanties, die de ene keer zakelijk, de andere keer invoelend reageren, maar deze film richt zich meer op de persoonlijke drama’s die Sheila en haar gezin hebben meegemaakt. Dochter Farah is zonder meer een innemend kind, maar Bouma lijkt haar vooral te gebruiken om sympathie op te wekken. We zien haar op een step door de wijk rijden en spelen in een speeltuin, ook is er aandacht voor zoon Zaïn, die te vroeg werd geboren en na een paar dagen overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding. Een verschrikkelijk persoonlijk drama, maar met De Staat heeft het weinig te maken. Ik vraag me af hoe vooral Farah hier over 15 jaar op terug zal kijken …

Twaalf jaar geleden werden de verminkte lichamen van drie leden van de podcast Paranormal Paranoids aangetroffen in het spookstadje Shelby Oaks. Van hoofdpresentator Riley [Sarah Duran] is sindsdien niets vernomen, maar uit gevonden videobeelden blijkt dat ook haar leven in gevaar was. Nu gaat haar zus [Camille Sullivan] op onderzoek uit. Begint met een matig geacteerde mix van pseudo-documentaire en reacties en speculaties van bloggers, maar weet halverwege toch enige sfeer op te roepen. Die wordt verpest vanaf de verschijning van een paar onaangename – doch volstrekt ongeloofwaardige – lokale beestjes.

San Su [Tingwen Wang] mist haar moeder [Jing Ji], vooral nu de aandacht van haar vader [Kuixin Teng] en stiefmoeder [Yang Ting] vooral uit lijkt te gaan naar San Su’s broertje [Yi Dong]. Tijdens een vakantiecruise slaat San Su overboord en belandt ze op een of andere manier in het restaurant Deep Sea van Nan He [Su Xin]. Nan He moet zijn restaurant (letterlijk en figuurlijk) te beschermen tegen ‘The Red Phantom’. Overambitieuze, buitengewoon vermoeiende animatiefilm gebruikt zo’n beetje elke kleur in het kleurenspectrum (bij voorkeur in hetzelfde frame) en verliest zichzelf in een overdaad aan overbodige visuele details. Het standaardplot rondom een meisje dat leert het verleden los te laten komt door al dat visuele geweld totaal niet uit de verf en Nan He is een van de meest irritante personages uit de animatiefilmgeschiedenis. Xiaopeng Tian had blijkbaar meer interesse in wuivende kapsels, snorren en dierenvacht. Dat hij er maar blij mee mag zijn.

Vervolg op het amusante Gnomeo & Juliet zonder charme en vrijwel zonder verhaal. Sherlock Gnomes [Johnny Depp] onderzoekt een serie vandalistische daden waarbij tuinkabouters stuk worden geslagen. Gnomeo [James McAvoy] en Juliet [Emily Blunt] raken betrokken bij het onderzoek dat resulteert in een grote hoeveelheid (slechts zo nu en dan geslaagde) grappen op zoek naar een verhaal. Opnieuw veelvuldig omlijst met de muziek van Elton Joh, hetgeen het gebrek aan nieuwe ideeën onderstreept. Een puinhoop, ondanks de bijdrage van Britse grootheden als Maggie Smith en Michael Caine.

De openingstitel maakt duidelijk dat dit een nauwkeurige reconstructie is van het gelijknamige toneelstuk. William Gillette schreef dat toneelstuk en speelt de hoofdrol, daarbij ondersteund door exact dezelfde cast die het stuk 5 jaar lang opvoerde in de VS en Groot Brittannië. Het is daarom niet zo verrassend dat regisseur Arthur Berthelet zich veelal beperkt tot een toneelmatige registratie met een statische camera. Gelukkig zorgde H.S. Sheldon voor een scenario dat de dialoog beperkt en op gepaste momenten gebruik maakt van montage om de kijker inzicht te geven in hoe Holmes' tot zijn conclusies komt. De acteurs lijken hun spel ook te hebben aangepast aan het filmmedium. Er zijn wel wat vreemde overgangen waarbij het lijkt alsof de acteurs - net als in de films van Méliès - stil moesten staan terwijl Berthelet een nieuw camerastandpunt koos, maar dat is een kleine smet op een vermakelijke en verrassend vlotte Holmes-verfilming waarin Gillette een overtuigende maar - gezien recente interpretaties - opvallend ingetogen vertolking van de briljante speurder neerzet. Het plot is slim uitgewerkt en goed te volgen en er is ruim voldoende actie om dit ook voor een moderne kijker de moeite waard te maken. Ernest Maupain - beroemd van Theatre Sandra Bernhardt - is subliem als Moriarty en lijkt de blauwdruk voor Dr Mabuse in de briljante Mabuse-trilogie van Fritz Lang.

Hoewel John Barrymore de ideale acteur zou moeten zijn om gestalte te geven aan Sherlock Holmes, is dit een film die de fans best mogen overslaan. Dat komt mede door het rommelige script dat als los zand aan elkaar hangt. De film begint met de introductie van aartsvijand Moriarty [Gustav von Seyffertitz] die opdracht zou hebben gegeven om de reputatie van Prince Alexis [Reginald Denny], een student op Cambridge, te besmeuren door hem te laten opdraaien voor verduistering van collegegelden, gepleegd door één van Moriarty's spionnen. Briljant mag Moriarty wellicht zijn, maar erg origineel is hij niet. Hoe dan ook: Prince Alexis krijgt hulp van Dr Watson [Roland Young] die hem in contact brengt met Sherlock Holmes. Halverwege komt Alice Faulkner [Carol Dempster] opdraven in een ogenschijnlijk totaal ongerelateerde verhaallijn, maar ik was tegen die tijd de draad al enigszins kwijt. Dat heeft voor een groot deel te maken met het feit dat deze film bijna 50 jaar lang onvindbaar was en de huidige versie onvolledig is. Een ander probleem is dat het scenario - dat mede is gebaseerd op een toneelstuk - teveel leunt op tussentitels om Holmes' bevindingen te beschrijven. Aangezien deductie een sleutelelement is van de verhalen van Sherlock Holmes kun je daar niet omheen, maar met enige visuele inventiviteit had regisseur Albert Parker de film wat interessanter kunnen maken. Nu is het hooguit een curio, maar zeker geen goede film.

Downey Jr. kruipt opnieuw in de huid van de legendarische Britse detective die zich in Sherlock Holmes (2009) ontpopte als een intelligente, gevatte detective die zich ook in een gevecht prima staande kan houden maar die Watson [Jude Law] nodig heeft om niet verstrikt te raken in zijn eigen neuroses en excentrieke gedragingen, Holmes en Watson nemen het op tegen aartsvijand Moriarty [Jared Harris] die met een serie liquidaties en aanslagen probeert een Europese oorlog te ontketenen. De frisheid van het origineel is weg, maar Downey Jr. en Law zijn onweerstaanbaar en Noomi Rapace zorgt voor nieuw elan als de mysterieuze Madam Simza Heron en Ritchie houdt opnieuw de vaart er flink in.

In Sherlock Jr probeert Buster zijn werk als filmprojecteur te combineren met zijn studie ‘How To Become A Detective.’ Uiteraard is er ook een love-interest [Kathryn McGuire] op wie Buster indruk wil maken door een mooi en duur cadeau te kopen, maar er is een rivaal [Ward Crane] die zelfs een zakhorloge steelt en verpand om geld te krijgen voor een nog duurder cadeau. Bovendien weet hij Buster de schuld in de schoenen weet te schuiven. Uiteraard stuurt de familie van het meisje Buster de laan uit en hij gaat, gewapend met zijn handboek, op onderzoek uit. ‘Shadow Your Suspect Closely’ zegt het handboek en Buster neemt dat iets te letterlijk op... en dat is nog maar het begin van de pret. Wanneer Buster weer aan het werk gaat, valt hij tijdens een filmvertoning in slaap en droomt hij dat hij letterlijk de filmwereld binnen stapt en na een knap gemonteerde sequentie, een eerbetoon aan George Meliès, de eerste grootmeester van de special effects, waant hij zich in zijn eigen film, waarin hij als Sherlock Jr onderzoek doet naar de diefstal van een duur sieraad.

Busters vader Joe Keaton heeft een hilarische bijrol als de butler die er samen met de dader voor probeert te zorgen dat Sherlocks onderzoek tot niets leidt, onder anderen door een explosieve biljartbal op de speeltafel te leggen en Sherlock uit te nodigen voor een spelletje pool. De scène die dan volgt, waarin Buster niet alleen bal na bal pot zonder de dodelijk biljartbal te raken, maar er ook in slaagt om ‘m werkelijk op een haartje na te missen, zie ik niemand hem nadoen. De reacties van de schurken verhogen de hilariteit van deze briljante sequentie. En zo blijft het lachen tot slotscène, die ons enerzijds toont dat we films soms gebruiken als handleiding voor hoe je met elkaar omgaat, maar ook dat diezelfde films ronduit absurd zijn. Het is een intelligente eindgrap voor een film die meer te bieden heeft dan briljante slapstick en die de liefde van de mens voor het medium film in al zijn glorie laat zien.

Sherpa Tenzing Norgay werd wereldberoemd als lid van de expeditie van Edmund Hillary die als eerste de top van de Mount Everest bedwong. Tenzing was een bescheiden, eenvoudige, vriendelijke man die decennia lang het imago van de sherpa bepaalde. Inmiddels is de Mount Everest een trekpleister geworden voor tienduizenden bergbeklimmers en maken buitenlandse exploitanten veelvuldig gebruik van Sherpa's als voorbereiders en gidsen bij expedities. Dat heeft gezorgd voor meer welvaart bij de Sherpa's en anno 2014 is er een generatie opgestaan met afgeronde opleidingen. Wanneer 16 Sherpa's omkomen bij een lawine besluit deze nieuwe generatie in actie te komen: ze eisen dat het klimseizoen per direct stop wordt gezet om hun doden te eren. Dat leidt tot onbegrip bij exploitanten, die zich al snel beseffen dat ze zonder de hulp van de Sherpa's helemaal niets kunnen.

Jennifer Peedoms documentaire begint als een portret van de Sherpa-cultuur aan de hand van gesprekken met familieleden, vrienden en kennissen van Tenzing Norgay, maar weet dat niet helemaal goed te linken met de protestacties. Haar film lijkt daardoor een mix van twee verschillende documentaires over hetzelfde thema. Maar ze legt wel op pijnlijke wijze bloot hoe weinig respect exploitanten en klanten ook na de ramp nog blijken te hebben voor de cultuur en de wensen van de Sherpa's.

Maggie Gyllenhaal schittert als Sherry Swanson, die drie jaar heeft vastgezeten wegens diefstal om haar heroïneverslaving te financieren. In die drie jaar is ze afgekickt en hebben haar broer Bobby [Brad William Henke] en diens echtgenote Lynette [Bridget Barkan] gezorgd voor Sherry's dochter Alexis [Ryan Simpkins]. Sherry is een sterke, eigenzinnige vrouw die niet schroomt haar seksuele en persoonlijke charmes te gebruiken om haar zin te krijgen. Ze heeft dan ook grote moeite met de strenge eisen die haar reclasseringsambtenaar [Giancarlo Esposito] aan haar stelt. Bovendien blijkt haar dochter zich gehecht te hebben aan haar nieuwe gezin en moet ze hard werken om het vertrouwen van haar familie terug te winnen.

Regisseur/scenarist Laurie Collyer weet op fraaie wijze inzicht te geven in de problemen waar mensen met een crimineel verleden mee worstelen wanneer ze proberen te re-integreren. Sherry is getekend door haar verleden, ook in de gevangenis waar ze - soms letterlijk - heeft moeten vechten om iets van haar waardigheid te behouden. Maar die vechtersmentaliteit werkt haar juist tegen wanneer ze oprecht probeert haar leven op de rails te krijgen. Een indrukwekkende samenleving tussen Collyer en Gyllenhaal, die de hoofdpersoon volledig weten te doorgronden. Zeker niet zo zwaar op de hand als het onderwerp doet vermoeden, maar wel een film die stemt tot nadenken.

Braaf, gelikt portret van muzikant en liedjesschrijver die eind jaren zong met Michael Jackson tijdens zijn 'Bad Tour’, maar pas in 1995 wereldwijd doorbrak met de hitsingle ‘All I Wanna Do’ en zich ontpopte als “stem van een generatie”, vooral voor mensen uit de LGBTQIA+gemeenschap. Sheryl spreekt openhartig over onderwerpen als seksuele intimidatie, eenzaamheid en haar strijd tegen kanker en krijgt bijval van onder anderen Laura Dern (een goede vriendin) en veteranen uit de muziekwereld als Keith Richards en Willie Nelson. Crow komt over als een nuchtere, oprechte veteraan in deze kritiekloze documentaire die gemaakt is voor fans. Een beetje meer pit was welkom geweest, ook al is de muziek nog altijd bijzonder goed aan te horen.

In het eerste half uur volgen we Heshmat [Ehsan Mirhosseini], een ogenschijnlijk doorsneeman die met zijn vrouw Zaman [Zhila Shahi] naar de bank rijdt om zijn salaris op te halen, zijn dochter ophaalt en thuis afzet en vervolgens naar zijn werk gaat. Deze nauwkeurig geconstrueerde episode eindigt met een schokkende slotwending die het hoogtepunt is van de film. Hierna volgt een vertelling van drie minder, maar nog altijd prima episodes rondom hetzelfde onderwerp over morele dilemma’s omtrent hetzelfde thema en de gevolgen die de gemaakte keuze heeft op het leven van de persoon in kwestie. Een festivalhit, onder anderen in Berlijn, Seattle en Valladolid.

Slotstuk van de Evangelion-quadrilogie begint met een samenvatting van de voorgaande films. Er is nogal wat tijd verstreken sinds de wereld haast onbewoonbaar werd door ‘the Third Impact’. Shinji [Spike Spencer] is helemaal in zichzelf gekeerd nu hij weet dat hij lijnrecht tegenover zijn vader [John Swasey] staat en dat hij zijn beste vrienden heeft verloren. Kensuke [Alejandro Saab] probeert Shinji uit zijn schulp te halen nadat een deel van de wereld door middel van de nieuwste technieken weer bewoonbaar zijn. Duurt 150 minuten, maar het is de vraag waarom aangezien dit in grote lijnen een remix is van de voorgaande films. Gezien de kwaliteit van de serie tot nu toe had dat geen bezwaar hoeven te zijn, maar de beleving wordt verpest door een verschrikkelijke soundtrack. Pianomuziekjes á la Richard Clayderman, een Christmas Carol en meer schijnbaar willekeurig gekozen instrumentaaltjes leiden alleen maar af. Als klapper op de vuurpijl krijg je op het einde ook nog zo’n stroperig Japans popdeuntje (inclusief harmonicasolo) te verduren. Als muziekliefhebber til ik daar misschien wat zwaarder aan dan de meeste kijkers, maar zeg niet dat joe niet was gewaarschuwd!

Het toch al redelijk beperkte budget (+/- $16 miljoen) is blijkbaar opgegaan aan de special effects. Aanvankelijk lijkt het scenario van regisseur Hideaki Anno zelfs wat satirische punten aan te dragen, alsmede subtiele verwijzingen naar de vele hilarische erbarmelijke vervolgen op Gojira (1954). Helaas moet je al snel concluderen dat deze film zich eigenlijk alleen onderscheid van die sequels qua special effects. Helaas bestaat het eerste deel van de film vooral over eindeloos, oeverloos geouwehoer tussen allerlei officials die van vergadering naar vergadering gaan terwijl de reusachtige - maar extreem trage - Godzilla zich richting stedelijk gebied begeeft. De spectaculaire verwoestingen die Godzilla aanricht schudden je mogelijk even wakker uit je schoonheidsslaapje, maar deze poging om de Godzilla-franchise nieuw (Japans) leven in te blazen is verder ronduit saai.

. Dit is psychologische horror, waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurt en waar de horror zich grotendeels in de hoofden van de hoofdrolspelers afspeelt. Maar Kubrick weet, onder anderen door middel van prachtige fotografie en revolutionair gebruik van de steadicam, een onderhuidse spanning te creëren en op te bouwen tot ondraaglijke proporties. Als kijker weet je dat er iets gruwelijks staat te gebeuren en dat het op ieder moment los kan barsten, maar Kubrick stelt dat moment uit tot de legendarische finale. The Shining is mijn beste argument in de oeverloze discussie over de vraag of een film beter kan zijn dan een boek. Het antwoord is duidelijk: nee, omdat het een andere kunstvorm is. Je kunt een schilderij van Mondriaan toch ook niet vergelijken met een foto van Vivian Maier? Het boek The Shining van Stephen King, waarop dit is gebaseerd, is een meesterwerk. De film van Stanley Kubrick is ook een meesterwerk, maar omdat film een ander medium is, bracht Kubrick een aantal veranderingen aan in het scenario die ik hier overigens niet ga benoemen. Ik raad je aan om zelf de film te kijken en het boek te lezen, ze zijn allebei absoluut de moeite waard.

De film betreft een gezin, bestaande uit schrijver met een writer’s block Jack Torrance [Jack Nicholson], zijn vrouw Wendy [Shelley Duvall] en hun zoontje Danny [Danny Lloyd], die gedurende de wintermaanden het dagelijks onderhoud van een afgelegen en ingesneeuwd hotel op zich nemen, in de hoop dat Jack zich zo kan richten op zijn nieuwe boek. De eigenaar vertelt weliswaar dat het hotel gebouwd is op een oude Indiaanse begraafplaats [een belangrijk element in het boek], maar belangrijker is het verhaal van een eerdere opzichter van het hotel, die in zijn isolement tot waanzin werd gedreven, zijn vrouw en dochters in stukjes hakte en vervolgens zelfmoord pleegde. Dit schrikt de familie Torrance niet af, het intrigeert ze juist! Maar Tony – ‘het kleine jongetje dat in mijn mond woont’, aldus Danny – waarschuwt Danny en laat hem gruwelijke beelden zien die Danny niet goed kan plaatsen. Een gesprek met Halloran [Scatman Crothers], de kok van het hotel die dezelfde bijzondere gave heeft , probeert hem gerust te stellen maar wanneer Danny vraagt naar Room 237, blijkt dat het hotel wel degelijk duistere geheimen te verbergen heeft en dat de Torrances zichzelf in gevaar brengen.

Kubrick liet zijn cameramensen een grote hoeveelheid verschillende lenzen gebruiken, waardoor veel shots er licht vervormd uitzien. Dat heeft een vervreemdend en benauwend effect dat je steeds doet afvragen of wat we zien wel de werkelijkheid is, of dat het hallucunaties of waanbeelden zijn. De film is een technische triomf, met prachtige sets, wondermooie belichting en een uiterst effectief gebruik van de steadicam, die drie jaar eerder zijn intrede in Hollywood deed in de eerste Rocky. De scène waarin Danny op een driewielertje door het hotel richting de myserieuze kamer 237 rijdt is één van de beroemdste shots uit de film, omdat zo’n shot tot dan toe technisch simpelweg onmogelijk was. Nicholson geeft een vertolking weg die veel critici omschrijven als ‘verontrustend’, omdat de waanzin in zijn ogen volstrekt overtuigend is, vooral in het geniale shot waarin Kubrick Nicholson vanaf de grond filmt terwijl Nicholson, opgesloten in een koelcel, zijn vrouw probeert over te halen hem te laten gaan. Duvall kreeg het zwaar te verduren en Kubricks veeleisende houding ten opzichte van haar bracht haar aan de rand van waanzin, maar – zoals Duvall niet veel later zou erkennen – het levert een haast onmogelijk ingeleefde vertolking op die nimmer meer is geëvenaard. Danny Lloyd, die uitstekend kon opschieten met Kubrick en het hele proces als een spel zag en derhalve altijd bereid was om nog een take te doen, geeft één van de beste kindervertolkingen ooit weg. Hij houdt zich moeiteloos staande tussen het acteergeweld van Nicholson en Duvall. De slagroom op de ijstaart is de effectieve muzikale score, van de opening – een duistere variant op de Latijnse hymne ‘Dies Irae’ – tot de dromerige, melancholieke klanken van “Midnight, The Stars And You”, gezongen door Al Bowlly. De rest van de score bestaat meer uit muzikale geluidseffecten die je nekharen overeind doen staan en dit maken tot een gruwelrit die zijn gelijke nog steeds niet kent!

Ambitieuze televisiejournalist Yuji Akahoshi [Gô Ayano] grijpt zijn kans wanneer Risako Karino [Misako Renbutsu] hem laat weten dat zij nauw samenwerkte met de beeldschone Noriki Miki [Nanao], het slachtoffer in een geruchtmakende moordzaak die vernoemd is naar de zeep die ze hielp op de markt te brengen. Yuji scoort hoge ogen bij de redactie met zijn sensatiebeluste reportage waarin collega “Ms S” [Mao Inoue] als hoofdverdachte wordt aangewezen en besluit een serie reportages te maken. Daarbij lijkt hij blind voor het feit dat ieder nieuwe getuigenis een heel ander licht werpt op wat er in werkelijkheid is gebeurd. Zwartkomische moderne variant op Rashomon met hilarische reportages (inclusief stemvervorming, suggestieve tussentitels en de uiterst foute “spannende” muziekjes) is een sterke aanklacht tegen de invloed van commercie op nieuwsvergaring, alsmede een parodie op de vaak amateuristisch gemaakte (en slecht onderzochte) true crime documentaires die onze sociale media bevuilen. Erg goed geacteerd, vaak hilarisch, maar met een speelduur van 127 minuten wel aan de lange kant.

In 1992 maakte Sandi Tan samen met vrienden en kennissen een onafhankelijke geproduceerde roadmovie op locatie in Singapore. De titel was Shirkers, maar de film is nooit uitgebracht omdat Sandi’s mentor en co-producer George Cardona spoorloos verdween met alle filmrollen. 25 Jaar later zoekt Tan haar oude vriendinnen op die elk hun eigen weg zijn gegaan en spreekt ze met crewleden en de paar filmcritici die destijds een ruwe versie van de film zagen. Dat gebruikt ze niet alleen om terug te kijken op het productieproces, maar ook om een portret te maken van de eigenzinnige Cardona. Bevat beelden van de oorspronkelijke beelden die, ondanks de vele lofuitingen, niet bijzonder veel indruk maken. Vooral interessant wanneer Tan praat over hoe deze film en de tussenliggende jaren haar vriendschap met Jasmine en Sophia beïnvloedde.

Goed geregisseerd en voorbeeldig geacteerd psychologisch drama begint veelbelovend, maar loopt uiteindelijk uit op niets. Fred Nemser [Logan Lerman] heeft een baan weten te bemachtigen aan een universiteit en regelt dat hij en zijn kersverse echtgenote Rose [Odessa Young] tijdelijk onderdak krijgen bij universiteitsprofessor Stanley Heyman [Michael Stuhlbarg] en diens zonderlinge echtgenote Shirley [Elisabeth Moss], een schrijfster die al maanden niet buiten is geweest en wanhopig op zoek is naar inspiratie. Het is de bedoeling dat Fred en Rose slechts enkele weken blijven, totdat ze iets voor zichzelf hebben gevonden. Uiteraard loopt het allemaal iets anders.

Odessa Young tevens de rol van de hoofdpersoon in Shirleys nieuwe boek en verschijnt in scènes waarin Shirley zich het verhaal van haar nieuwe boek inbeeldt. Aanvankelijk is dat intrigerend, maar de constante schiftingen tussen droom en realiteit worden al snel verwarrend. Veel erger is dat het verwachtingen kweekt die nooit worden ingelost, want wie denkt dat dit alles een prelude is voor een spannende finale kant wachten tot de lammeren met Pinksteren op het ijs dansen.