Opinions

Danielle Flinders [Alicia Vikander] is een mariene bioloog die wetenschappelijk onderzoek doet in de omgeving van de Faroër Eilanden. James More [James McAvoy] is een spion die zich voordoet als een collega maar zich feitelijk bezighoudt met het oprollen van terroristische netwerken. James zit vast in een cel in Somalië op verdenking van spionage en Danielle maakt zich zorgen over zijn afwezigheid. In flashbacks ontdekken we hoe de twee elkaar hebben leren kennen, hoe hun relatie ze heeft ontwikkelt, maar ook hoe James in Somalië opgepakt. Als romantisch drama is dit zeker niet onaardig, maar het spionagedeel lijkt uit een compleet andere film te komen. En voor het eindeloze gepreek over de toekomst van onze planeet had hier geen plaats mogen zijn.

Vijftigplusser Elisabeth Sparkle [Demi Moore] heeft een Oscar en een ster op de Walk Of Fame en presenteert een aerobics-programma (à la Jane Fonda) op televisie. Bij toeval hoort ze een telefoongesprek waarin producer Harvey (!) [Dennis Quaid] haar volledig de grond in boort en zinspeelt op een jongere vervanger. Dat is blijkbaar genoeg om haar zelfvertrouwen dusdanig te verwoesten dat ze zich laat overhalen om naar een achterbuurt te reizen om in een bouwvallig pand een smerig goedje met een reusachtige injectie (maar geen handleiding) op te halen en … Zonder die irritante soundtrack was ik hier waarschijnlijk bij in slaap gevallen. Niet grappig, alleen extreem overdreven. Niet angstaanjagend, hooguit walgelijk. De slechtste bioscoopfilm sinds Battlefield Earth (2000) met een belachelijk verhaal, belachelijke wendingen, beschamend slecht acteerwerk en waanzinnige verwijzingen naar The Elephant Man, Carrie, Vertigo, 2001: A Space Odyssey en Hellraiser III (?!). Fargeat won een Gouden Palm voor haar scenario op het Cannes Film Festival. Maar goed, een Gouden Palm is inmiddels het equivalent van een Razzie uitgereikt door mensen zonder gevoel voor humor.

George Clooney scoort opnieuw hoge ogen qua acteerprestaties, kostuums, make-up en set-decoration in deze uitstekende verzorgde productie. Maar deze zwarte komedie over een gezin wiens ogenschijnlijk onverstoorbare leventje overhoop wordt gehaald wanneer de vrouw-des-huizes [Julianna Moore] bij een beroving om het leven komt, kent geen subtiliteit en is lang niet zo origineel als het zichzelf lijkt te vinden. Een ander probleem is dat de film bijzonder langzaam op gang komt, zeker als je de trailer hebt gezien. Van spanningsopbouw is nauwelijks sprake en de opdringerige score van Alexandre Desplat varieert op geforceerde wijze van komedie naar melodrama en van romantiek tot horror. Het is tekenend voor de identiteitscrisis waarin deze film lijdt, waardoor het nooit echt spannend, romantisch, ontroerend of grappig wil worden. Het zijlijntje rondom de zwarte buren die het mikpunt worden van racistische pesterijen is niet alleen symptomatisch voor de hele film, maar ook nog eens volstrekt overbodig.

Een maffioso met de bijnaam Samurai [Claudio Amendola] zet een vooraanstaande politicus [Pierfrancesco Favino] en een invloedrijke kardinaal [Elio Germano] op allerlei manieren onder druk om politieke en publieke steun af te dwingen voor de bouw van hotels en casino’s in Ostia, een buitenwijk van Rome dat gelegen is aan de Middellandse Zee. Wanneer de plaatselijke maffia lucht krijgen van deze plannen ontstaat een bendeoorlog en een serie gewelddadige incidenten in de zeven dagen voorafgaand aan “de apocalyps” doe op 12 november 2011 plaats zal vinden. De vele personages maken het soms wat lastig om te weten hoe de onderlinge verhoudingen zijn, maar de goed uitgewerkte personages en Sollima’s stijlvolle regie en vlotte tempo houden je van begin tot eind in de greep.

Zonderlinge mix van genres (IMDB noemt het zowaar een thriller) over een succesvolle modeontwerper [Marc-André Grondin] die in een drukke periode van zijn carrière met tegenzin terugkeert naar Canada na de dood van zijn vader, die hij jarenlang niet heeft gezien. Hij wil de zaken dan ook zo snel mogelijk afhandelen, maar het lot lijkt hem daar te willen houden. En dan doet hij een schokkende ontdekking. Legrand besteedt buitengewoon veel tijd aan de paniekaanvallen van de hoofdpersoon en haalt daarmee iedere schijn van vaart uit dit magere verhaal dat bol staat van de ironie. Een ideaal scenario voor Alfred Hitchcock Presents, want Hitchcock had dit gemakkelijk binnen 25 minuten afgehandeld.

Na een poging om haar stiefvader [Gerard Plunkett] te vermoorden om haar zusje [Frederique de Raucourt] tegen hem te beschermen, belandt een tiener [Emily Browning] in het sinistere Lennox House waar ze door Vera Gorski [Carla Gugino] wordt klaargestoomd om te werken in het casino/bordeel van Blue Jones [Oscar Isaac]. Tijdens haar “optredens” verdwijnt ze in een fantasiewereld waarin ze samen met vier collega’s horden mannen een kopje kleiner maakt. Volstrekt belachelijk “verhaal” is een excuus om jonge, uitdagend geklede dames in schaarse kleding rond te laten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan. Deze natte droom voor tienerjongens met een beduidend lager IQ dan de gemiddelde bioscoopbezoeker is een voorbode van de gebakken lucht waar Snyder om een of andere reden met zou uitgroeien tot een cultfavoriet. 100% stijl, 0% inhoud, want ondanks Snyder pogingen om ons in de epiloog anders te doen geloven, gaat dit werkelijk nergens over.

Mary Pickford is op haar charmantst in deze romantische komedie waarin ze een eenvoudige wasvrouw in East End speelt. Ze droomt van een beter leven en verzorgt al ruim 8 maanden het overhemd van een welgestelde jongeman [Albert Austin] die het nooit heeft opgehaald. Wanneer haar collega's vragen waarom ze het kledingstuk zo liefdevol behandelt, vertelt ze een fantastisch verhaal dat duidelijk maakt dat ze op de grens van realiteit en fantasie leeft. En daardoor is ze blind voor de genegenheid van Benjamin Jones [Harold Goodwin].

Pickford toont opnieuw waarom filmpubliek over de hele wereld zo dol op haar was. Gespeend van ijdelheid ziet ze er toepasselijk armoedig en onverzorgd uit als wasvrouw. De Assepoester-achtige transformatie in een fantasiesequentie toont dat ze even goed (en zonder ironie) een prinses kon spelen. Het is jammer dat het gebrek aan focus in het scenario. Het bevat slapstick, romantiek en drama, maar scenarist Waldemar Young lukt het niet die elementen op een geslaagde manier te vermengen tot iets wat voelt als een geheel. Toch is dit een vermakelijk Pickford-vehikel, mede voortgetrokken door 'Lavender - A horse - Played by an ex-polo pony' die zorgt voor een paar goede komische momenten.

Het is 1912 en de langdurige strijd van de Britse Suffragettes voor gelijke rechten (en stemrecht in het bijzonder) voor vrouwen komt tot een climax wanneer leider Emmeline Pankhurst [Meryl Streep] oproept tot een campagne van burgerlijke ongehoorzaamheid. Maud Watts [Carey Mulligan] is één van de vele onopgeleide vrouwen die haar gezin probeert te onderhouden als wasvrouw, iets waarvoor ze zeer slecht wordt betaald en waarbij de arbeidsomstandigheden ronduit erbarmelijk zijn. Via collega’s Violet [Anne-Marie Duff] en Maggie Miller [Grace Stottor] komt ze in contact met de activisten en voor ze het weet treedt ze op als getuige voor een parlementair comité (dat volledig bestaat uit mannen). Boeiend historisch drama maakt duidelijk welke enorme prijs eenvoudige, onopgeleide vrouwen bereid waren te betalen om hun recht op te eisen zonder daarbij de inspirerende rollen van hun leiders te veronachtzamen. De ultieme ironie: Mulligan, Duff, Bonham Carter en Brendan Gleeson (als Scotland Yard inspecteur Arthur Steed) werden genomineerd voor een British Independent Spirit Award. Drie keer raden wie als enige de nominatie verzilverde!

In 1894 besloot de Canadese regering inheemse kinderen verplicht te plaatsen op gesegregeerde kostscholen “om van het Indianenprobleem af te komen.” Na de ontdekking van een massagraf bij één van die kostscholen onderzoeken Charlene Belleau en Whitney Spearing wat er is gebeurd met de inheemse kinderen die les kregen op St.-Joseph Mission. Willie Sellars is Chief van Williams Lake First Nation en zijn familiegeschiedenis is getekend door de lang verzwegen, gruwelijke gebeurtenissen op de veelal door katholieke hoogwaardigheidsbekleders geleide kostscholen. Voormalig Chief (en overlever) Rick Gilbert onderzoekt zijn eigen familiegeschiedenis als lid van een delegatie die binnenkort zal afreizen naar het Vaticaan voor een gesprek met de Paus. Draait lang om de hete brij heen, maar de uiteindelijke onthullingen zijn schokkend en de impact van de gebeurtenissen wordt op pijnlijke wijze zichtbaar.

Laat ik voorop stellen dat ik de hele striphelden-actiefilms eigenlijk al enige tijd beu ben. Zo nu en dan zit er nog wel eens een aangename verrassing tussen [Ant-Man], maar meestal is het een hoop gebakken lucht als excuus om een stad - soms meerdere keren - in puin te laten leggen. Dit is een behoorlijk wanhopige poging om het genre in leven te houden. Batman heeft een cameo, een weinig charismatische Joker [Jared Leto] draaft ook een paar keer op. Deze versie richt zich voornamelijk op Deadshot, een levensgevaarlijke sluipschutter/huurmoordenaar, en omdat Will Smith deze rol op zich neemt, is er een behoorlijk slap achtergrondverhaaltje waardoor hij als een soort 'good guy' uit de strijd moet komen. Margot Robbie heeft niet veel te doen in haar ééndimensionale rol als de waanzinnige Harley Quinn, maar ze steelt wel elke scène waar ze in zit en is het beste aan deze rommelige film. Een flink aantal karakters wordt er met de haren bij gesleept en lopen er eigenlijk voor alleen maar bij om de titel voldoende te kunnen verklaren. Het basisverhaal is wel heel erg mager en is niet meer dan een excuus om - joe raadt het al - het publiek te bombarderen met special effects, explosies en om de stad grotendeels in puin te leggen. En na afloop doet iedereen dan ook alsof alles zo onder het tapijt kan worden geschoven. Ik vind het allemaal best, als deze film dan maar ook onder het tapijt wordt geschoven.

Een militaire coup op het eiland Corto Maltese is reden voor A.R.G.U.S.-leider Amanda Waller [Viola Davis] om een aantal gevangenen met bijzondere gaven onder leiding van Bloodsport [Idris Elba] de kans te geven op strafvermindering als ze de status quo op het eiland weten te herstellen. De verwarrende proloog maakt in ieder geval duidelijk dat we de lotgevallen van deze groep relatief onbekende striphelden niet al te serieus moeten nemen. Robbie keert terug als Harley Quinn, Sylvester Stallone neemt zichzelf op de hak als de mompelende King Shark (“Nom Nom?’”) en ook Peter Capaldi krijgt de lachers gemakkelijk op zijn hand. Regisseur en scenarist James Gunn legt echter zoveel nadruk op komedie, dat dit als actiefilm maar niet op gang wil komen, ondanks de aanwezigheid van één de meest bizarre en kleurrijke schurken aller tijden. Peter Capaldi is ook leuk, trouwens.

Sujo [Kevin Aguilar] is 4 jaar oud wanneer zijn vader, de ‘nummer 8’ binnen een plaatselijk misdaadkartel, wordt geliquideerd. Hij groeit op bij zijn rancuneuze tante [Yadira Pérez] en is bevriend met Jai [Alex Varela] die ook banden heeft met de misdaad. Geen misdaaddrama, maar een soort van volwassenwordingsdrama (met Varela als Sujo als tiener) waarvan je zou verwachten dat er op enig moment iets interessants gebeurt. Niets is minder waar. Traag, saai en vaak slaapverwekkend. Rondero en Valadez zijn duidelijk meer geïnteresseerd in mooie plaatjes (en die zijn er volop) dan is het vertellen van een boeiend verhaal.

Roy [Ruaridh Mollica] keert met hulp van piloot Anna [Alma Pöysti] terug naar het eiland waar zijn vader [Swann Arlaud] tot zijn dood in afzondering leefde. In flashback ontdekken we dat Roy als tiener [Woody Norman] daar na de scheiding van zijn ouders met toestemming van zijn moeder [Tuppence Middleton] enige tijd samenwoonde met zijn vader. De primitieve omstandigheden en het isolement (het eiland is verder onbewoond) maken het tot een uitdaging voor vader en zoon. Bewerking van de roman van David Vann met een slottwist die niet iedereen zal waarderen. Het grootste probleem is dat de motieven en de motivatie voor dit experiment nooit duidelijk wordt.

Stefano Cuchi [Alessandro Borghi], een verslaafde jonge man, wordt betrapt op het bezit van hasj en coke. Er is geen sprake van ontkenning of van verzet, maar (zoals de titel duidelijk maakt) de arrestatie resulteerde wel in zijn dood. Cremonini reconstrueert de gebeurtenissen, deels aan de hand van officiële stukken en geholpen door een fenomenale prestatie van Borghi, die terecht veelvuldig werd bekroond voor zijn spel, onder anderen bij de Italiaanse Golden Globes en op het filmfestival van Venetië.

Het wel erg romantische verhaal van de familie Sullivan, bestaande uit vader Thomas [Thomas Mitchell], moeder Alleta [Selena Royle] en hun zes kinderen. Het verhaal richt zich vooral op het leven van de vijf broers die op 13 november 1943 omkwamen bij De Slag om de Solomon Eilanden. Schaamteloos sentimentele propaganda, maar Mitchell en Royle zijn voortreffelijk en volstrekt geloofwaardig als de strenge, maar rechtvaardige (en dus voorbeeldige) ouders. De eerste 45 minuten behandelt de jeugd van broers in de late jaren '20 en wordt ontsierd door het onverklaarbare, constante geschreeuw van de jonge acteurs. Het tweede deel, dat begint vlak voor de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog, is een stuk beter. De Sullivans zijn iets te nadrukkelijk een prototype van de ideale Amerikaanse familie, maar de oprechte vertolkingen (ook van Anne Baxter, als de grote liefde van Albert, de jongste van de broers) doen deze film toch boven het gemiddelde uitsteken. Maar was het nou echt nodig om de slotscène van 'All Quiet on the Western Front' te kopiëren?

Jennifer [Kathy Bates], Nora [Diane Keaton] en Mary [Alfre Woodard] leerden elkaar als tieners kennen tijdens een zomerkamp en zijn nu al meer dan 50 jaar hartsvriendinnen. Door omstandigheden is het contact in de afgelopen jaren wat verwaterd en daarom haalt Jennifer haar beste vriendinnen over om een reünie van het zomerkamp te bezoeken. Daar merken ze dat ‘The Pretty Committee’ van Jane [Beverly D’Angelo], Evelyn [Victoria Rowell] en Judy [Maria Howell] nog steeds geobsedeerd is met uiterlijk en hernieuwen ze contact met Tommy [Dennis Haysbert] en Stevie [Eugene Levy]. Jennifer is een verstokte vrijgezel, Nora een weduwe en workaholic en Mary zit vast in een liefdeloos huwelijk en vanzelfsprekend komen de dames tot nieuwe inzichten op het gebied van de liefde. De humor komt voort uit de rivaliteit tussen de vrouwelijke trio’s en door 60-plussers die zich als een paar dagen als kleine kinderen mogen gedragen. Betsy Sodaro is een ramp als de irritante kampbegeleider, maar Bates brengt redding in de verrassend ontroerende slotscène van deze verder pretentieloze en weinig opmerkelijke ensemblekomedie.

Een Britse variant op één van de vele matige Elvis-films en dat is maar goed ook. In tegenstelling tot Elvis Presley is Cliff Richard een weinig getalenteerd acteur en een weinig begenadigd danser dus past dit soort formulematige oubollige lolmakerij precies in zijn straatje. Wat moet doorgaan voor een verhaal is een excuus om verschillende Europese locaties aan te doen en Cliff en kornuiten te laten flirten en flikflooien met bevallige jonge dames. De titelsong en 'Bachelor Boy' zijn Cliff-klassiekers, maar afgezien van een welkome cameo van The Shadows is het muzikaal niet interessant, soms tegen het bizarre aan - een erg knullige poging om de magie van "Seven Brides for Seven Brothers" te evenaren is een dieptepunt.. Het zal fans van Cliff weinig deren. Op zijn zang valt namelijk niets aan te merken en het feit dat hij zijn carrière tot diep in de 21 eeuw heeft weten voort te zetten getuigt van een groot talent gecombineerd met een bewonderenswaardige doorzettingsvermogen en werklust.

18 jaar na haar hoofdrol in de succesvolle tienerkomedie She’s All That is Rachael Leigh Cook blijkbaar veroordeeld tot lopendebandwerk voor de rijke, witte Noord-Amerikaanse goegemeente. Geliefden Frankie [Rachael Leigh Cook] en Nat [Brendan Penny] doen hun best om een succes te maken van hun wijngaard en bereiden zich voor op de jaarlijkse proeverij, de belangrijkste dag van het jaar in hun branche. Wanneer de organisatie door een ongeluk onder druk kom te staan, besluit Nate – zonder te verleggen – de organisatie over te nemen. Een teken aan de wand, en niet alleen op professioneel gebied. Uiteraard zijn er meer tegenslagen die uiteindelijk als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het wel en wee over steenrijk volk dat nog rijker wil worden. Bah! Een verzorgde productie, maar het scenario is een vergaarbak van genreclichés.

In hetzelfde jaar dat het Woodstock de hoogtijdagen van het hippietijdperk vierde, organiseerde Tony Lawrence een serie festivals in Mount Morris Park in Manhattan, New York. Deels een viering van en een manifest voor zwarte bewustwording, maar ook een middel om herhaling van de rellen van een jaar eerder naar aanleiding van de moord op Martin Luther King te voorkomen, bleek het festival een sleutelmoment te zijn voor de aanwezige toeschouwers, maar ook voor de deelnemende artiesten. Het festival werd met een aantal camera’s opgenomen maar tot een uitzending kwam het nooit. 50 jaar nodigt muzikant en filmmaker Questlove artiesten, technici en toeschouwers uit om de beelden te bekijken, herinneringen op te halen en die te plaatsen in de context van hun persoonlijke geschiedenis en de beeldvorming over en binnen de zwarte gemeenschap. Qua cameravoering en beeldkwaliteit kan dit begrijpelijkerwijs nimmer tippen aan Michael Wadleighs Woodstock, maar door te kiezen voor meerdere perspectieven is deze documentaire net zo waardevol als cultuurhistorisch document. Fraai zijn de verhalen over hoe hele families naar het park trokken om er een buurtpicknick van de maken en de reactie van twee leden van The 5th Dimension, voor wie dit optreden in alle opzichten een keerpunt was. En dan zijn er natuurlijk nog de gedenkwaardige optredens van o.a. Stevie Wonder (die door dit concert de inspiratie vond om zelf activist te worden), Sly & The Family Stone, Gladys Knight & The Pips. Maar het muzikale hoogtepunt is wat mij betreft het duet dat Mavis Staples (van de Staples Singers) mocht zingen met haar grote idool Mahalia Jackson. Hun uitvoering van ‘Precious Lord, Take My Hand’, het favoriete lied van Martin Luther King, is er ééntje waar je met eerbied, bewondering en een stevige brok in de keel naar zult kijken.

Stroperig, volstrekt voorspelbaar relaas van de humeurige, verbitterde Alice [Gemma Arterton] die ten tijde van WOII opgezadeld wordt met Frank [Lucas Bond], een jongen die de bombardementen in Londen is ontvlucht. Zijn vader is piloot en zijn moeder werkt voor de Britse regering en kan Londen niet verlaten. Vanzelfsprekend kan ze het joch aanvankelijk niet uitstaan, maar de versleten formule vereist dat daar verandering in komt.

Wie enigszins bekend is met de formule ziet de 'wendingen' al lang van tevoren aankomen en zal zich veelal stierlijk vervelen, ondanks de aanwezigheid van veteraan Tom Courtenay als schoolhoofd en het spel van de talentvolle Dixie Egerickx als Franks klasgenote Edie. Regisseur/scenarist Jessica Swale probeert oubollige thema's een moderne twist te geven - Alice is lesbisch en haar grote liefde was een zwart vrouw - maar het is tevergeefs. De VVV van East Sussex zal echter blij zijn met de vele mooie plaatjes van Laurie Rose en componist Volker Bertelmann levert een passende score af.

Michael [Freddie Thorp] laat zich door zijn goede vriend JP [Michel Biel] overhalen om zijn kantoorbaantje even achter te laten voor een bergvakantie in de Zwitserse Alpen. Gesteund door een groep ervaren beklimmers laat Michael zich overhalen om drie lastige beklimmingen te doen in Berner Oberland. Iedereen is zich bewust van de gevaren, maar voor Michael is dit een kans om zijn grenzen te verleggen en om eer te doen aan zijn zus Lucy [Laura Ferries] die om het leven kwam bij het beklimmen van een berg. Ryan Phillippe is de grote naam in de cast en maakt deel uit van de bergbeklimmers in dit episodische en zichzelf herhalende bergbeklimmingsdrama. De scènes in het hotel of in de kroeg weten amper te boeien, maar zodra de actie zich verplaatst naar de bergen weet Gilbey de spanning goed op te bouwen en levert hij een paar puike schrikmomenten af.

Hoewel ze in de VS is geboren wordt Natasha Kingsley [Yara Shahidi] met haar ouders uitgezet naar Jamaica. Een dag voor haar gedwongen vertrek zoekt ze wanhopig hulp bij advocaat Jeremy Martinez [John Leguizamo]. Diezelfde dag blijkt Daniel Jae Ho Bae [Charles Melton], die eveneens een migratieachtergrond heeft, een sollicitatiegesprek bij diezelfde Jeremy Martinez te hebben! Daniel ziet Natasha op een treinstation, valt meteen als een blok voor haar en weet haar over te halen om een weddenschap aan te gaan waarmee hij haar binnen een uur verliefd kan laten worden. Daniel is een hopeloze romanticus, maar Natasha is zeer sceptisch. Hoe zal dit aflopen? Ondanks het geforceerde basisgegeven is dit een redelijk romantisch drama geworden, vooral dankzij de chemie tussen de twee charismatische hoofdrolspelers. Liefdessceptici (zoals ik) halen hier wellicht hun schouders bij op, maar de hopeloze romanticus zal hier vast van genieten.

Diep ontroerend portret van tiener Doris [Nico Parker] vanaf het moment dat haar ouders broer Max [Cree Kawa] wordt overgeplaatst naar Suncoast, een zorginstelling voor mensen die in de laatste fase van hun leven zijn. Max heeft een hersentumor en Doris heeft zes jaar lang het grootste deel van de zorg voor haar broer op zich genomen. De opname voelt eerst als een bevrijding en Doris weet voor het eerst in jaren vriendschappen te sluiten. Maar haar dominante moeder [Laura Linney] is verbolgen over Doris’ drang naar vrijheid. Doris vindt steun in Paul Warren [Woody Harrelson], een weduwnaar die bij Suncoast is vanwege de euthanasiezaak rondom Terri Schiavo. Autobiografisch drama is buitengewoon goed geschreven en bevat een briljant spel van Parker, die zich probleemloos staande houdt naast de eveneens uitstekende Linney en Harrelson. Ook Ella Anderson, Daniella Taylor, Ariel Martin en Amarr verdienen lof voor de authentieke wijze waarop ze Doris’ nieuwe vriendenclubje neerzetten. Geen valse noot te bekennen in dit meesterwerk waarbij ik aan het einde mijn tranen niet kon (en niet wilde) bedwingen.

Dat The Ed Sullivan Show een cultureel fenomeen was en de Amerikaanse doorbraak betekende voor Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones, is redelijk bekend. Dat ook zwarte artiesten als Bojangles Robinson, Bo Diddley en Cab Calloway in zijn show verschenen, was zeker niet vanzelfsprekend. Smokey Robinson, Harry Belafonte en Dionne Warwick bevestigen de sleutelrol die Ed Sullivan persoonlijk speelde in een culturele omslag en Jenkins plaatst Sullivan zelfs overtuigend op één lijn met Martin Luther King. Interviews en dagboekfragmenten (voorgedragen door een AI-versie van Sullivan) maken duidelijk hoe Sullivan er zelf over dacht. Een sociaalhistorisch relevante documentaire met een indrukwekkende verzameling archiefbeelden.

Neil Bennett [Tim Roth] is met zijn zus Alice [Charlotte Gainsbourg] en diens tienerkinderen Colin [Samuel Bottomley] en Alexa [Albertine Kotting McMillan] op vakantie in Acapulco. Ondanks een taalbarrière legt Neil het aan met de Mexicaanse Berenice [Iazua Larios] en verliest hij zijn zus daarbij uit het oog. Michel Franco speelt een spelletje met de kijker en volgens de trailer beweerde een recensent voor Variety: “No two people will see the film the same way.” Deze film is net zo raadselachtig als die bewering, maar dat is puur omdat Franco ervoor kiest om cruciale informatie over de personages simpelweg niet met ons deelt. De film Roth die van de regen in de drup valt en wat hij meemaakt nemen we maar voor kennisgeving aan. Technisch niet onaardig en er zijn sterke momenten, maar het zijn slechts losse flarden.

Het is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat Oskouei toestemming kreeg om te filmen in een Iraans Huis van Bewaring in jongeren waar tienermeisjes en jonge vrouwen vastzitten wegens zware delicten. Maar Oskouei geeft je de tijd om de dames als mensen te leren kennen alvorens te onthullen waarom ze vastzitten. Ze zijn zo open over hun familiegeschiedenis en de motieven voor hun daad en zo nu en dan lijkt het wel gezelligheid troef. Misschien is opzienbarend een betere omschrijving.

Abrams’ imitatie van en eerbetoon aan Steven Spielberg (die dit produceerde) speelt zich af in 1979, ironisch genoeg (alsof de duvel ermee speelt) het jaar waarin Spielberg zijn grootste flop afleverde. Net als 1941 is dit een lawaaiig, rommelig project van een regisseur die iets teveel in zijn eigen ongenaakbaarheid is gaan geloven en bombastische effecten verwart met amusement. Een aantal jongeren is op een treinstation bezig met het filmen van een zombiefilm wanneer dr. Woodward [Glynn Turman] frontaal inrijdt op een naderende trein. De kids nemen uiteraard poolshoogte en doet een ontdekking die landelijke autoriteiten hadden willen voorkomen. Vol karikaturen, gestolen oneliners en Elle Fannings bekkentrekkerij. Hier is duidelijk een hoop geld tegenaan gegooid en het ziet er allemaal mooi uit, maar het is volstrekt stompzinnig. Een hevig overschat SF-spektakel van een regisseur die gelukkig leerden van deze blunder.

Voor een conferentie over hoe je “Super Happy Forever” kunt leven, keert Sano [Hiroki Sano] met zijn boezemvriend Miyata [Yoshinori Miyata] terug naar de stad waar hij 5 jaar geleden zijn pas overleden echtgenote Nagi [Nairu Yamamoto] leerde kennen. Alledaagse dingen als een rode pet en een geneuriede melodie herinneren Sato aan Nagi. In een lange flashback (gefilmd vanuit Nagi’s perspectief) ontdekken we waarom die kleine dingen zoveel betekenis hebben in de reconstructie van die eerste ontmoeting die volledig is gefilmd vanuit Nagi’s perspectief. Het ongekunstelde acteerwerk en het filmen op locatie maken dit delicate, simpele liefdesverhaal erg meeslepend en ontroerend.

Mario [Chris Pratt] en Luigi [Charlie Day] denken na het maken van een reclamespotje dat de loodgieterswereld meteen aan hun voeten ligt. Wanneer dat niet zo blijkt te zijn en de riolering in Brooklyn letterlijk en figuurlijk rampzalig blijkt te zijn, besluiten ze een poging te doen de zaak op eigen houtje te fixen. Daardoor komt Mario op een of andere manier terecht in Toadland en Luigi in The Underworld. Om Luigi te kunnen bevrijden moet Mario de steun krijgen van Princess Peach [Anya Taylor-Joy] en Donkey Kong [Seth Rogen] om het op te nemen tegen Bowser [Jack Black]. Niets meer dan een reclamespot voor alle varianten op het legendarische spel dat louter tot doel heeft om de zakken van Nintendo te vullen. Een goede, enthousiaste cast is opgezadeld met een ontzettend slap scenario.

De zoon [Benny Safdied] van de gevangen genomen Bowser [Jack Black] neemt wraak door prinses Rosalina [Brie Larson] te ontvoeren en haar krachten te gebruiken om de stad die hij heeft gebouwd van energie te voorzien. Mario [Chris Pratt], Luigi [Charlie Day], prinses Peach [Anya Taylor-Joy], Toad [Keegan-Michael Key] en Yoshi [Donald Glover] to the rescue. Niets meer dan een excuus voor een animatieversie van de levels van het computerspel. Een hoop gebakken lucht, visueel geweld en herrie (inclusief een opdringerige score) in dit luie, vermoeiende exploitatieproductje dat gemaakt is ter gelegenheid van het 40 jarig bestaan van de Super Mario-franchise.