Opinions

Superieure DC-verfilming is de beste sinds de originele Superman dankzij een perfecte cast en een scenario dat de (vervelende) clichés van het genre vermijdt, nadrukkelijk breekt met vermeende conventies en meer dan genoeg verrassingen in petto heeft. Corenswet en Broanahan (die opvallend veel lijken op en klinken als Christopher Reeve en Margot Kidder) weten wel raad met de geestige dialogen die de relatie tussen Clark Kent/Superman en Lois Lane op een realistische wijze van diepgang voorzien en de film wordt gestolen door de computergegenereerde superhond Krypto. Verfrissend is het gebrek aan idealisering: Superman heeft persoonlijkheid en tekortkomingen, zijn Aardse ouders zijn eenvoudige, integere mensen en Nicholas Hoult een verrassend, maar geslaagde keuze als de buitengewoon geslepen Lex Luthor. Een heerlijke mix van actie, komedie en romantiek die hopelijk het SF-actiegenre op het juiste pad zal leiden.

Zelfs het vakwerk van Colin Firth en Stanley Tucci kan dit zwaarmoedige gezever niet redden. Zij spelen een somber gesteld echtpaar dat met een camper door Engeland rijdt en plaatsen aandoet uit hun gezamenlijke verleden voordat ze aankomen bij een familiebijeenkomst. Het is niet zo moeilijk om te raden wat er aan de hand is en welke kant dit op gaat en regisseur en scenarist Macqueen doet geen enkele moeite om het niveau van de ‘ziekte-van-de-week’-film te ontstijgen. Dat laat hij over aan Firth en Tucci en die weten dit in ieder geval nog deels te redden.

Sean Penn kreeg een behoorlijke lading stront over zich heen vanwege dit vermeende ijdelheidsproject, maar dat zegt vooral iets over de polarisatie van het publieke debat dan over Penn zelf. Hij begon deze documentaire als een portret van een voormalig vakgenoot (Volodymyr Zelenskyy) en diens presidentschap. Penn merkt terecht op dat zijn status als filmster en tweevoudig Oscarwinnaar hem toegang geeft tot plaatsen waar gewone verslaggevers niet zo gemakkelijk komen. In feite is hij een burgerjournalist die bij toeval in Kyiv was toen Rusland het land binnenviel en besloot te blijven in de hoop dat hij zijn status kon gebruiken om een eerlijk portret van Zelenskyy en het Oekraïense volk neer te zetten. Het is zonneklaar waar Penns loyaliteit ligt en vooral aan het einde verzandt hij in gepreek en tegeltjeswijsheden, maar dit is zeker waardevol als terugblik op de recente voorgeschiedenis van het conflict, de eerste maanden van Zelenskyy’s presidentschap en de eerste fase van de Russische invasie.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik een groot fan ben van Oasis. Zoals Noel Gallagher in deze documentaire terecht zegt: al het gedoe er omheen zal men vergeten, het is de muziek die de tand des tijds zal doorstaan. De vele ruzies en schandalen waarmee de ruziënde tegenpolen Noel en diens jongere broer Liam veelvuldig de Britse pers een plezier deden, komen weliswaar aan bod, maar gelukkig richt deze documentaire zich met name op de periode waarin de jongens worstelden om aan de bak te komen. Er blijkt bijzonder veel archiefmateriaal uit deze periode voor handen te zijn en er wordt ook slim gebruik gemaakt van animaties, waardoor hier - net als in Amy, van dezelfde makers - geen pratende hoofden te zien zijn. Wat opvalt is dat Noel en Liam vrij mild over elkaar zijn: ze zijn zich bewust van hun eigen tekortkomingen en beseffen ook dat ze elkaar nodig hadden om zo succesvol te worden. Het resultaat is een brave [want door de beide broertjes geproduceerde] biografie waarin veel valt te genieten voor de fans en die hopelijk de onwetende uitdaagt om eens te luisteren naar Definitely Maybe of Be Here Now.

Een dag uit het leven van Lisa [Regina Hall], de manager van een sportcafé met jonge, sexy meiden en een aantal basisregels waar werknemers en klanten zich aan dienen te houden. Vandaag draait een aantal sollicitanten een dagje mee, organiseert Lisa een ‘car wash’, vangt ze het zieke zoontje van één van haar werkneemsters op, heeft ze te kampen met een veeleisende baas en haar depressieve echtgenoot... Kortom: Lisa is een duizendpoot die het ene na het andere brandje moet blussen en naar mate de dag vordert de wanhoop steeds meer nabij is. Ondanks de setting is dit een portret van zelfstandige, sterke vrouwen met een prachtige rol voor Regina Hall en de juiste mix van drama en komedie. Haley Lu Richardson is hilarisch als de enthousiaste, optimistische veteraan onder de serveersters.

Aan de oever van de Seine, in het hartje van Parijs, ligt een drijvend gebouw dat sinds 2010 in gebruik is als dagopvang waar psychiaters en “cliënten” in een informele, gemoedelijke sfeer samen kunnen komen. Professionals en bezoekers werken samen bij het vergaderen, het beheren van de bar en het plannen en organiseren van workshops en filmavonden. Een onconventionele benadering van psychiatrie waar zowel de professionals als de bezoekers profijt van hebben. Het onderwerp is interessant, maar Philibert had zijn punten binnen een kwartier kunnen maken. Deze documentaire bestaat vooral uit vage vertellingen, saaie gesprekken en stiltes. De belangrijkste conclusie is dat mensen met een psychiatrische achtergrond net zo saai en vervelend kunnen zijn als anderen. Fijn!

Finnegan geeft dit vehikel voor Nicolas Cage een zekere arthouse-kwaliteit, maar dat is het enige wat dit onderscheidt van de vele B-films waar Cage zich al jaren aan de lopende band voor leent. Hij speelt een welgestelde man die met zijn zoon [Finn Little] terugkeert naar het Australische strand waar hij een deel van jeugd doorbracht. De man krijgt direct tegenwerking van een groep surfers dat deel uit lijkt te maken van een sekte onder leiding van Scally [Julian McMahon] die gericht is op het stimuleren van mannelijkheid onder motto “surfer, suffer”. Er is een oudere, schijnbaar thuisloze man [Nicholas Cassim], een vrouw [Nina Young] die regelmatig haar hond uitlaat in de omgeving van het strand, een fotograaf [Miranda Tapsell], een pizzaverkoper [Tyren Maclou] en een agent [Justin Rosniak] die niets doet aan het overschrijdende gedrag van ‘The Locals’. Cage mag de remmen loslaten om gestalte te geven aan de fysieke en geestelijke aftakeling van zijn personage die mogelijk verband houdt met een incident uit zijn jeugd. Begint veelbelovend, maar raakt halverwege de weg kwijt en eindigt in een wirwar van vage, half uitgewerkte ideetjes. Een matige mix van elementen Fight Club en Falling Down. Hoogste tijd om die films weer eens tevoorschijn te halen dus.

Joseph [Ben Whishaw] werkt als bewaker op een vliegveld maar heeft weinig contact met zijn collega’s. Bovendien kampt hij met een dwangneurose dat zeer schadelijk is voor zijn gebit. Een ongemakkelijke ontmoeting met een passagier die hem herkent is de aanleiding voor een odyssee door nachtelijk Londen waarbij Josephs gedrag steeds irrationeler wordt. Hoewel er onvoldoende verklaring is voor het bizarre gedrag van de hoofdpersoon, zet Whishaw een voortreffelijke rol neer. Zijn ingeleefde, energieke vertolking had deze film kunnen redden als Aneil Karia niet zo nadrukkelijk de aandacht op zichzelf vestigt met chaotisch camerawerk en de veel te nadrukkelijk aanwezige score van Tujiko Noriko.

Suriname behoorde decennialang tot de kleinste voetbaldwergen. Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Edgar Davids en Clarence Seedorf hebben allemaal Surinaamse wortels, maar vanwege een besluit bij de onafhankelijkheid van Suriname was het lange tijd niet mogelijk om kinderen van Surinaamse ouders die in het buitenland zijn geboren voor Nederland te laten spelen. Door een speling van het lot was Dean Gorré niet bij het ‘kleurrijk elftal’ toen het omkwam bij een vliegtuigongeluk in 1989. Die ramp is één van de redenen waarom Gorré besloot bondscoach van Suriname te worden en zich hard te maken voor een aanpassing van de wet waardoor ook spelers die buiten Suriname zijn geboren zich bij het elftal kunnen aansluiten. Het is niet alleen een strijd tegen bureaucratie, maar ook tegen een mentaliteit die diepgeworteld is in de Surinaamse cultuur. In deze documentaire kijkt Gorré terug op zijn periode als coach en op de eerste stappen die zijn gezet om Suriname internationaal op de kaart te zetten als voetballand. Veel droog gefilmde, pratende hoofden en door fantasieloze montage is dit niet zo inspirerend als het had kunnen zijn.

Je weet al dat je weinig goeds kunt verwachten wanneer de introducerende tekst vol trots meldt dat Suriname 'het op 17 na rijkste land qua grondstoffen' is (of iets dergelijks). Alleen het erbarmelijke acteerwerk van de expressieloze, houterige Rodney Lam doet onder voor het idiote scenario waarvoor hij samen met regisseur Danny Leysner verantwoordelijk moet worden gehouden. Helaas valt er, afgezien van de uitblinkende en overtuigende Josylvio als de flamboyante schurk Virgil, niks goeds te zeggen over deze amateuristische poging tot een Surinaamse 'The Godfather', één van de inspiraties voor deze sneue bedoening

Liza Sips geeft in haar rol als Rodneys echtgenote nieuwe betekenis aan de term 'dom blondje', maar doet in ieder geval beter haar best dan de erbarmelijk acterende bijrolacteurs die de ministers van Suriname moeten voorstellen. "Hopeloos, poppetje!"

Bijzonder goed geschreven screwball-comedy gebaseerd op een kort verhaal van Belcampo over jonge man van adel Jacob van Zuylen de With [Jeroen van Koningsbrugge] wiens leven zo uitzichtloos is dat hij besluit gebruik te maken van de diensten van Elysium, een bedrijf dat voorziet in een bijzondere vorm van levensbeëindiging. Hij moet alleen nog kiezen voor een sterfwijze en een kist. Hij kiest voor de surprise-regeling, waarbij hij niet precies weet wanneer hij zal sterven en bij het kiezen van de kist ontmoet hij Anne de Koning [Georgina Verbaan] die eveneens een kist moet uitzoeken. De rest, zou je denken, kun je zelf wel raden. Dat valt gelukkig tegen want het Van Diems scenario zit vol inventieve wendingen en de manier waarop de onvermijdelijke romance zich ontwikkelt is geloofwaardig en nimmer geforceerd. Goed werk ook van Decleir en er is een grappige cameo van Pierre Bokma als een volhardende portier, maar Verbaan verdiende een Gouden Kalf voor haar foutloze komische vertolking waarmee ze haar tweede Gouden Kalf in ontvangst mocht nemen. Van Koningsbrugge doet het niet onaardig, maar hij is nu eenmaal geen Cary Grant.

Vijf jaar na de Amerikaanse burgeroorlog doet voormalige slaaf en soldaat Mo [Letitia Wright] zich voor als een man als ze een postkoets neemt van Brushwood naar Colorado om een goudmijn te claimen. De koets wordt overvallen door de bende van Tommy Walsh [Jamie Bell]. De overval mislukt en terwijl Wheeler [Jeffrey Donovan] de gewonden overbrengt naar de dichtstbijzijnde stad en de hulp inroept van een posse, krijgt Mo opdracht om Walsh te bewaken. Onaangekondigde passanten en Tommy’s psychologische spelletjes maken dat lastig. Verwijst nadrukkelijk naar John Fords [i]Stagecoach[/i ], maar ontbeert het tempo en de humor van die klassieker. Mandler kiest helaas voor opgeblazen melodrama en een dik aangezette monoloog over racisme en de onrechtvaardigheid van slavernij.

Chirurg Rich [Chard Michael Murray] raakt door toeval betrokken bij een op uit de hand gelopen roofoverval waarbij één van de daders [Shea Buckner] ernstig gewond is geraakt. De daders gijzelen Rich’ gezin, waaronder diens vader Frank [Bruce Willis], en dwingen hem er op toe te zien dat Jamie de nacht overleeft. Niet al te goed uitgewerkt plot met een routinematige vertolking van Willis, maar Tyler Jon Olson straalt genoeg dreiging uit om de spanning er in ieder geval nog enigszins in te houden en er zijn een paar enigszins verrassende momenten.

De Amerikaanse Kate Abbott [Milla Jovovich] laat zich meteen gelden op de Britse ambassade waar zij verdachte aanvragen voor een visum naar de VS in de gaten moet houden. Door haar oplettendheid dwarsboomt zijn een terroristisch plan waardoor huurmoordenaar Nash [Pierce Brosnan] opdracht krijgt Kate om zeep te helpen zodat een mol verdachte visums kan aftikken. Door een speling van het lot overleeft Kate een bomaanslag waarbij een aantal collega’s het leven laat én wordt zijn zélf beschouwd als hoofdverdachte. Kate moet nu dus uit handen zien te blijven van zowel Nash als de politie in de bekende spreekwoordelijke race tegen de tijd. De aanwezigheid van Jovovich en Brosnan blijkt genoeg om deze formulematige thriller verteerbaar te houden.

Vijf jaar lang weet de Pools-Joodse Harry Haft [Ben Foster] Auschwitz te overleven door een verbond te sluiten met Naziofficier Schneider [Billy Magnussen]. Schneider biedt Harry bescherming zolang hij de bokswedstrijden tegen andere gevangenen weet te winnen. Elk gevecht is er eentje op leven en dood: de verliezer wordt direct na afloop geëxecuteerd of vergast. Na de oorlog begint Harry aan een carrière als professioneel bokser en daagt hij zelfs de legendarische Rocky Marciano [Anthony Molinari] uit, maar hij bokst vooral op tegen zijn oorlogstrauma’s en zijn schuldgevoel over de dood van zijn tegenstanders in Auschwitz. Een opzienbarend waargebeurd verhaal waarin Levinson elk middel aangrijpt om de afschuw over gebeurtenissen in Auschwitz en de officieren zo dik mogelijk aan te zetten. Foster was een prima keuze geweest voor de titelrol, als hij wat minder deed denken aan Robert De Niro in Raging Bull. Die vergelijking kan dit boksdrama met alle goede wil bij lange na niet doorstaan.

Tijdens de verkiezingsnacht van 1979 waarin Margaret Thatcher een grote overwinning boekt voor de Conservatieve Partij, wordt de zwarte Leon Delroy [Clint Dyer] op intimiderende wijze overhoord door detectives Darn [Ralph Brown] en Wilby [Rafe Spall] voor een misdaad die hij hardnekkig ontkent. Naarmate het verhoor steeds grimmigere wordt ontdekken we welke persoonlijke motieven de detectives hebben voor hun behandeling van Leon, tegen wie geen enkel concreet bewijs voor handen is. De titel verwijst naar de bevoegdheid die de politie destijds had om mensen preventief op te pakken als er het vermoeden was dat die persoon een misdaad zou plegen, een bevoegdheid waar niet-witte Britten veelvuldig slachtoffer van waren en die verklaard waarom er nog steeds groot wantrouwen is jegens de politie. De emoties lopen zo snel op dat de acteurs al gauw overgaan tot overacteren. Heaths veelvuldige gebruik van extreme close-ups maakt karikaturen van de personages waardoor dit ondanks de duistere achtergrond regelmatig doet denken aan een farce.

Uitstekend mysterie zou een meesterwerk geweest zijn als Hitchcock niet gedwongen was om zich te conformeren aan een uitdrukkelijke wens van de studio waardoor de ontknoping teleurstellend is. Fontaine kreeg een Oscar voor haar rol als Lida McLaidlaw, een intelligente, welgestelde vrouw die als een blok valt voor de charmante Johnnie Aysgarth [Cary Grant]. Na een stormachtige romance trouwen Lida en Johnnie, maar vanaf dat moment lijkt het er steeds meer op dat Johnnie niet te vertrouwen is. Grant schittert in een rol waarin hij (bij hoge uitzondering) de duistere kant van zijn personage mag opzoeken en Nigel Bruce (destijds wereldberoemd als Dr Watson uit de Sherlock Holmesfilm) levert uitstekend ondersteunend werk af als Johnnies trouwe, maar ogenschijnlijk wat naïeve beste vriend. De scène met het melkglas is onvergetelijk.

In de opening van deze losse remake van Dario Argento's "Three Mothers"-trilogie maakt scenarist David Kajganich meteen duidelijk dat dit een andere benadering is van dat verhaal, dat overigens gebaseerd is op "Suspiria de Profundis" van Thomas de Quincy. Susie Bannion [Dakota Johnson] hobbelt langs de Berlijnse Muur en de Lufthansa-kaping door leden van Baader-Meinhof houdt de gemoederen erg bezig. Ook de Holocaust blijkt nog een rol te spelen in deze eerder afstotelijke dan schokkende horrorthriller die vooral gemaakt lijkt voor liefhebbers van expressieve dans. Het eerste uur had wat mij betreft schriftelijk afgedaan kunnen worden, maar bijna net zo erg is het feit dat de eerste zogenaamde horrorscène als een complete verrassing komt. Gruwelijk mag het dan wel zijn, maar omdat je als kijker waarschijnlijk niet begrijpt waar het allemaal op slaat, is het eerder bizar dan angstaanjagend. Het typeert de rest van deze film, waarin veel wordt gedanst maar waar nauwelijks een touw aan vast valt te knopen. Het leidt allemaal tot een extreem hysterische, waanzinnige finale bestaande uit een rariteitenkabinet vol bloedvergieten (en expressieve dans door naakte vrouwen natuurlijk) maar zonder suspense. Tilda Swinton is sinister als Madame Blanc en Renée Soutendijk blinkt uit in een kleine rol waaraan ze duidelijk bijzonder veel plezier beleeft. Helaas valt het voor de kijker niet mee om mee te delen in de feestvreugde.

Portret van het succesvolle muzikale duo Suzan & Freek begint tijdens een welverdiende vakantie in Santa Barbara, de afsluiting van een periode waarin Suzan & Freek snel uitgroeiden tot één van de meest populaire en succesvolle muzikale acts in Nederland, met als hoogtepunt een optreden in een uitverkocht Ziggo Dome. Een leuk kijkje achter de schermen voor de fans, maar afgezien van wat geklaag over de drukte en zorgen over Suzans stem is eer van drama geen enkele sprake. Op het podium zijn ze innemend, maar voor de camera blijken Suzan & Freek ronduit degelijk en saai te zijn. Dat is zonder meer goed voor hun en is misschien zelfs wel te typeren als ‘Typisch Twents’, maar het doet deze documentaire weinig goed.

Sinds haar moeder vermist raakte tijdens de tsunami van 2011, woont de nu 17-jarige Suzume bij haar tante Tamaki [Eri Fukatsu]. Wanneer de zonderlinge, knappe Souta [Hokuto Matsumura] haar de weg vraagt naar een ruïne, is ze zo nieuwsgierig dat ze besluit te achterhalen wat Souta daar te zoeken heeft. Daardoor is ze getuige van een bizar fenomeen dat haar leven voorgoed verandert, ook al omdat ze daardoor het lot van de wereld in handen krijgt. Tienerfantasie met een aangenaam vleugje absurdisme en de bijbehorende humor, waaronder Daijin [Ann Yamane], een schattig ogende, pratende kat met twijfelachtige motieven en een belangrijke rol voor een stoel met drie poten. De ontknoping en de moraal van het verhaal is weinig origineel, maar de goed uitgewerkte personages en de visuele inventiviteit houden je aandacht probleemloos vast.

Het verzet van het Zweedse leger tegen een niet nader benoemde vijand, die vanuit het noorden het land is binnengevallen, staat op het punt van instorten. Vijf soldaten onder leiding van Kapitein Forsberg [Aliette Opheim] vervoeren op schaatsen twee capsules, die een keerpunt in de strijd zullen zijn in de strijd, over ruim 180 kilometer open ijsvlakte naar een wetenschappelijk centrum in Öd. Marathonschaatsers draaien hun hand niet om voor zo’n afstand, maar deze soldaten zijn zo’n kwetsbaar doelwit voor de vijand dat je dit gerust een zelfmoordmissie mag noemen. Maar Caroline Edh [Noomi Rapace] heeft een sterke, diep persoonlijke motivatie om deze missie te volbrengen. Een aardige variant op een beproefd recept dat een gebrek aan verrassingen compenseert met een originele, boeiende setting en de fraaie, suspensevolle score van Dead People.

Waargebeurd verhaal over de Zweedse bureaucraat Gösta Engzell [Henrik Darsin], die al zijn diplomatiek gochme inzet om duizenden Noorse joden met een “sterke link” met Zweden naar Zweden te halen. Wat begint als een avontuurlijke onderneming, waarbij Engzell er duidelijk plezier in heeft om hiaten in de Duitse diplomatieke wetgeving zoveel mogelijk uit te buiten, krijgt geleidelijk een meer emotionele lading. Dit begint dan ook met een komische toon, maar heeft een ontroerend einde. Er is bovendien veel aandacht voor de sleutelrol die Engzells secretaresse Rut Vogl [Sissela Benn] speelde. Een uitzonderlijk geval van een oorlogsdrama dat in gelijke mate vermakelijk en aangrijpend is.

“We zullen op de Jelzinjaren terugkijken als een gelukkige periode” verkondigt Natalia, de echtgenote van filmmaker Vitaliy Manskiy op Oudjaarsavond 1999 wanneer Boris Jelzin onverwacht zijn aftreden aankondigt en Vladimir Putin aanwijst als waarnemend president tot de aanstaande verkiezingen. Manskiy maakte onderdeel uit van Putins presidentscampagne en volgde hem op de voet in de aanloop naar de verkiezing die op 26 maart 2000 plaatsvonden. Het resultaat was ‘The Leap Year’, een portret van de presidentskandidaat waarmee Putin zijn imago wilde verbeteren en die van grote invloed was op de publieke opinie. Met de wetenschap van nu keert Manskiy terug naar die film, naar opnames die destijds niet werden gebruikt en naar beelden die hij in de loop van dat jaar maakte. Het maakt op pijnlijke wijze duidelijk dat Putin in feite altijd behoorlijk open is geweest over zijn ideeën en intenties, maar dat hij er op de één of andere manier in slaagde om dat te verhullen. Tja, met de kennis van nu... Opzienbarend en fascinerend.

Zwarte komedie met thrillerelementen over Hunter Conrad [Haley Bennett] die zwanger is van haar zelfingenomen echtgenoot Richie [Austin Stowell]. Richie staat op het punt het succesvolle bedrijf van zijn vader [David Rasche] over te nemen. In haar nieuwe rol als traditionele huisvrouw, waarin ze zich met moeite tracht te schikken, moet Hunter sowieso al het nodige slikken, maar al gauw gaat ze dat wel erg letterlijk nemen. Wat drijft haar tot deze obsessie en wat betekent dat voor haar huwelijk en haar zwangerschap?

Davis' scenario maakt op geen enkel moment duidelijk wat Hunter en Richie in elkaar zien en zet ze neer als vrij karikaturale karakters. De uitgekauwde satirische boodschap rondom de marginalisatie van vrouwen ligt er dik bovenop en Davis blijft daar wat te lang in hangen. Bennett slaagt er toch in haar personage van een diepgang te voorzien die er op papier niet is en Davis bouwt de spanning een paar keer goed op wanneer Hunters gedrag steeds meer bizarre vormen aanneemt, maar daar moet je vrij lang op wachten.

Nu hun vader, kapitein van een torpedojager, lange tijd verblijft in de wateren bij Hong Kong, reizen John [Dane Hughes], Tatty [Teddie-Rose Malleson-Allen], Susan [Orla Hill] en Roger Walker [Bobby McCulloch] met hun moeder [Kelly Macdonald] naar het huis van meneer en mevrouw Jackson [Henry Enfield, Jessica Hynes] in The Lake District. De kinderen zijn hier eerder geweest en willen deze keer dolgraag zelfstandig kamperen op een eilandje dat ze Walker Island hebben genoemd, in het midden van een groot meer. Moeder twijfelt vooral over het verantwoordelijkheidsgevoel van John, de oudste van het stel, maar geeft de kinderen toch toestemming voor hun avontuurlijke reis. Onderweg stuiten 'The Swallows' op de mysterieuze 'piraat' die ze tijdens hun treinreis ontmoetten en dat blijkt het begin van een serie avonturen, waaronder een confrontatie met 'The Amazons' die Walker Island voor zich hebben opgeëist.

Het scenario van Andrea Gibb, gebaseerd op de geliefde serie boeken van Arthur Ransome, neemt de tijd om de personages en hun onderlinge relaties te leren kennen, maar introduceert al heel snel een spannend spionagesubplot. De kinderen doen qua acteerwerk niet onder voor de sterke volwassen cast en de scènes op het meer zijn prachtig in beeld gebracht en scherp gemonteerd. Dit alles maakt dit tot een spannende, vaak opwindende en zeer vermakelijke familiefilm die in alle opzichten superieur is aan de gelijknamige film uit 1974..

Swamp Dogg is het pseudoniem voor de in 1942 geboren Jerry Williams Jr. en is één van de cultfiguren uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. In deze documentaire kijkt hij met zijn muzikale vrienden en kompanen Moogstar en Guitar Shorty terug op zijn leven als zanger, muzikant, liedjesschrijver en producent terwijl zijn zwembad een radicale makeover ondergaat. De makers proberen op geforceerde wijze een conventioneel portret van een onconventioneel figuur op te leuken met visuele trucs en vreemde verbindingsscènes en dat was helemaal niet nodig. Swamp Dogg en zijn levensverhaal spreken voor zichzelf, ook al is de goede man op zijn zachtst gezegd een tikje zelfingenomen.

In een niet nader gespecificeerde toekomst bezoekt Cameron Turner [Maheshala Ali] de kliniek van Dr. Jo Scott [Glenn Close] om een kloon van zichzelf te laten maken. Cameron voelt zich nog fit maar weet dat hij aan een terminale ziekte lijdt en wil zijn zwangere vrouw [Naomie Harris] en zijn zoon [Dax Rey] de pijn en het verdriet van zijn aftakeling besparen. Als hij de procedure doorzet moeten al zijn herinneringen en emoties gekopieerd worden en sterft Cameron alleen, zonder afscheid te kunnen nemen van zijn geliefden. Is hij die prijs wel bereid te betalen? Ali is overtuigend in zijn eerste hoofdrol en kan rekenen op een prima ondersteunende cast, maar het beeld van Camerons huwelijk is zo geromantiseerd dat het te mooi is om waar te zijn waardoor dit uiteindelijk niet overtuigd en alleen dankzij Ali’s innemende spel niet over de rand van zoetsappige sentimentaliteit valt.

Sylwia [Magdalena Kolesnik] is een influencer met 600.000 volgers op Instagram en sponsors die het voor haar mogelijk maken om te toeren met haar live fitness-show Sweat. Op Social Media en op het podium is zij het stralende middelpunt, maar achter die façade gaat een diep onzekere persoonlijkheid schuil. Een dynamische gefilmd portret dat afrekent met het de glamoureuze beeld van de influencer, verankert door een onvergetelijke vertolking van Kolesnik, die een treffende gelijkenis vertoont met Scarlett Johansson. Intelligent geschreven en zeer meeslepend.

Update van de gelijknamige Britse politieserie uit de jaren 70 over een eenheid die de grenzen van de wet opzoekt om zware misdaad te bestrijden. Jack Regan [Ray Winstone] is de oude rot, George Carter [Plan B] een nieuweling die als kind de wetten van de straat ontdekte. Zij krijgen het aan de stok met een misdaadbaas [Paul Anderson] die verantwoordelijk is voor een aantal gewelddadige overvallen terwijl inspecteur Ivan Lewis [Steven Mackintosh] toekijkt of ze hun boekje niet te buiten gaan. Seks, bruut geweld, maar vooral een hoop penisnijd in deze afgezaagde Britse misdaadthriller met stemmig camerawerk, duistere muziekjes en hoop fysieke en verbale stoerdoenerij. Jammer dat de personages zo verwerpelijk zijn dat ze geen enkele sympathie opwekken.

Spike Lee is één van de weinige filmmakers die elementen uit verschillende genres probleemloos lijkt te kunnen verwerken tot een samenhangend en vermakelijk geheel. Ondanks de onderliggende kritiekpunten over de maatschappelijke positie van zwarte Amerikanen, blijkt Lee geen kaas te hebben gegeten van het horrorgenre. Het resultaat is een warrige mix van romantiek, satire en religieus getinte horror, waarbij Lee zijn best heeft gedaan om het geweld aanzienlijk te temperen. De ironie is dat hij daarmee zijn maatschappelijke kritiek verder ondermijnt.