Opinions

Deze documentaire heeft ruim twee presidentstermijnen later meer impact dan ooit. Documentairemaker Nick Broomfield reist af naar Wasilla, Alaska, in een poging meer te weten te komen over Sarah Palin, de voormalige gouverneur van Alaska die - in een [toegegeven] wanhopige poging het tij te keren voor de toenmalige Republikeinse Presidentskandidaat John McCain - uit het niets tot kandidaat vice-president werd uitgeroepen. Haar aanhangers spreken haar bewondering uit voor haar authenticiteit, haar directheid en haar geweldige communicatieve vaardigheden: "She'd go up to you and made you feel like you were the only person in the room!" Palin maakte echter de ene na de andere blunder in TV-interviews en bleek nauwelijks over enige kennis van de Amerikaanse politiek te beschikken.

Broomfield interviewt Palins ouders en dorpsgenoten, maar spreekt ook uitgebreid met voormalige klasgenoten en medewerkers die een heel ander beeld scheppen. Achter de charmante, vriendelijk glimlachende 'hockey-mom' blijkt iemand schuil te gaan die alles over heeft om haar ultieme doel te bereiken en daarbij niet schroomt om een ieder die haar ook maar enigszins in de weg staat [figuurlijk] uit de weg te ruimen. De onthullingen over haar tijd als burgemeester, alsmede het gekonkel achter de schermen om persoonlijke vendetta's uit te vechten, werpen bij Broomfield de vraag op hoe het zou zijn als zij president van de VS zou worden!?

Sarah Palin ging en Donald Trump kwam... en zoveel verschil tussen die twee is er helaas niet.

Canadese tiener Sarah [Sophie Desmarais] wil doorbreken als hardloper op de middellange afstanden, maar beschikt niet over juiste begeleiding om haar de weg naar de top te wijzen. In een impuls besluit ze te trouwen en samen te wonen met atleet Antoine [Jean-Sébastien Courchesne], maar dat zorgt vooral voor complicaties die Sarahs sportieve kansen belemmeren. Psychologisch sportdrama neemt veel tijd om op gang te komen, maar Desmarais maakt indruk en houdt de aandacht probleemloos vast.

Een sasquatch (wildeman) is een primaat waarvan het bestaan (nog?) niet is bevestigd. Bigfoot en Harry (geen familie van The Hendersons) behoren binnen de filmgeschiedenis tot deze diersoort. Dit absurdistische komische drama toont hoe een mannelijke [Jesse Eisenberg] en een vrouwelijke [Riley Keough] sasquatch met hun kind [Christopher Zajac-Denek] overleven in de wildernis. Communicatie geschiedt – net als in bijvoorbeeld Aaaaaaah! – uitsluitend door middel van mimiek en gromgeluiden. Laat lange tijd in het midden in welke tijd het speelt en zit vol bizarre gedragingen die de makers blijkbaar erg amusant vonden. Een uitermate zonderling komisch drama dat voorbestemd is een cultstatus te krijgen. Steve Newburns kostuumontwerp is uitstekend en geeft de cast wat het nodig heeft om emoties uit te drukken.

Een vroege thriller over chemische oorlogsvoering waarin een aantal wetenschappers dood wordt aangetroffen in een ultrageheim lab waar zij onderzoeken deden naar chemische wapens. Aanvankelijk vermoedt men dat er sprake is van een ongeluk, maar wanneer duidelijk wordt dat er sprake is van moord en dat Dr Hoffman [Richard Basehart] spoorloos is verdwenen, begint een klopjacht op Hoffman en zijn handlangers.

Een spannend basisgegeven dat in de tweede helft van de film leidt tot een suspensevolle, goed geregisseerde race tegen de klok vol achtervolgingen (ter land en in de lucht) en slimme twists. Maar het eerste uur is wat traag en stelt je geduld zo nu en dan erg op de proef. Baseheart is hoe dan ook erg goed, evenals Ed Asner als handlanger Veretti.

Eén van de belangrijkste aanstichters van de Satanic Panic van de jaren 80 was het boek ‘Michelle Remembers’. Hierin beschreven Michelle Smith en haar psychiater Larry Padzer hoe Michelle vanaf haar 5e voor een periode van 15 maanden werd misbruikt door een Satanische cult en gedwongen werd de meest afschuwelijke dingen te doen en te ondergaan. Het boek was gebaseerd op lang onderdrukte herinneringen die tijdens sessie met Dr. Padzer naar boven kwamen en zorgde voor een kettingreactie. Adams en Horlor reconstrueren hoe een obscuur boek een mediasensatie werd en hoe het de publieke opinie tot op de dag van vandaag beïnvloedt. Uniek vanwege de medewerking van Larry Padzers ex-vrouw, Michelles zus en de dochter die Larry en Michelle samen kregen. Goed onderzochte, interessante vertelling ontsierd door sensationele reconstructies en een hijgerige vertelvorm.

Het is 11 oktober 1975 en over 90 minuten start de eerste aflevering van ‘Saturday Night’, een live amusementsprogramma met stand-up comedy, sketches en muzikale optredens dat het geesteskind is van schrijver en producent Lorne Michaels [Gabriel LaBelle]. Het lijkt uit te lopen op een ramp: de generale repetitie duurde veel te lang, gastpresentator George Carlin [Matthew Rhys] moppert op alles en iedereen, Andy Kaufman [Nicholas Braun] knijpt er regelmatig tussenuit, John Belushi [Matt Wood] moet zijn contract nog tekenen en gaat Cornelius “Chevy” Chase [Cory Michael Smith] te lijf, Jim Henson [Nicholas Braun] zit te wachten op een scenario voor zijn Muppetsketch en een jonge NBC-medewerker [Finn Wolfhard] slaagt er maar niet in om publiek binnen te halen. Ook op technisch vlak gaat er van alles mis waardoor David Tebet [Willem Dafoe] dreigt om de show af te blazen en een herhaling van The Johnny Carson Show te vertonen. Reitman recreëert de anarchie en chaos achter de schermen met een overtuigende cast en uitmuntend camerawerk van Eric Steelberg. Een meesterlijk eerbetoon aan een groep televisiemakers die zorgden voor een revolutie op het gebied van televisie en komedie en een herinnering aan het belang van vernieuwers en creatieve geesten. Bekendheid met met Saturday Night Live (dat in 2024 aan haar 50e seizoen begon) is een pré. J.K. Simmons is hilarisch als Milton Berle.

Deze romantische komedie bewijst dat Clara Bow geen problemen had om de overstap van zwijgende film naar geluidsfilm te maken. Ze kan uitstekend overweg met de vaak sparkelende dialoog en speelt Jean Arthur van het scherm. Bow en Arthur zijn zussen die allebei werken bij een warenhuis. Mayme [Bow] heeft een relatie met collega William [James Hall]. Wanneer er wat spanningen tussen de twee geliefden ontstaan, ziet Janie [Arthur] haar kans schoon en probeert ze op subtiele wijze de relatie verder te saboteren en William voor haarzelf te winnen.

Arthurs nasale stem werkt regelmatig wat op de zenuwen en haar vertolking oogt vaak wat kunstmatig. Bow daarentegen geeft een meesterlijke vertolking, daarbij geholpen door de uitstekende dialogen van Edward E. Paramore Jr. Bows demonstratie van een fitnessapparaat is een hoogtepunt, maar de film wordt bijna gestolen door de sublieme Edna May Oliver als de oudste werknemer in het warenhuis, die vastberaden is een prachtige jubileumshow neer te zetten, ongeacht wat haar collega's daar van vinden. Erg leuk en één van de beste geluidsfilms uit de jaren '20.

Dit oorlogsdrama slaagt in z'n opzet: een lid van een Sonderkommando in Auschwitz heeft zich emotioneel volledig afgesloten van alle gruwelen die om hem heen spelen, maar probeert het lichaam van zijn zoon een waardige begrafenis te bezorgen. Als kijker zie je nauwelijks iets van de gruwelen, sommige kleine details die je in de achtergrond ziet [de voet van een lijk, een lichaam dat door het beeld wordt geslingerd] zorgen voor een schok en de geluidstrack [we horen de mensen in de gaskamers sterven] is effectief. Desondanks, en wellicht zelfs wel juist daarom, is het moeilijk om je te identificeren met hoofdpersoon, die geen enkele emotie vertoond en constant in medium close-up te zien is. Het is ook niet duidelijk wat zijn motief is om zo obsessief op zoek te gaan naar een rabbi die zijn 'zoon' een waardige begrafenis kan geven.

Alleen in de laatste scène zien we emotie in zijn gezicht, maar ook daar kon ik geen begrip voor tonen. Een fascinerende film, maar lang niet zo goed als de hype suggereert. Ik raad The Grey Zone aan...

Gebaseerd op enkele verhalen die Haruki Murakami schreef en die zich afspelen kort nadat Japan geraakt werd door een aardbeving en een tsunami. Katagiri [Marcelo Arroyo] is een nederige bankmedewerker die zijn baan dreigt te verliezen omdat hij er nog niet in is geslaagd een lening te innen. Dat ontmoet hij Frog [Pierre Foldes] die zijn hulp nodig heeft om de wereld van een volgende ramp te redden. Komura [Ryan Bommarito] is een jonge collega die probeert te begrijpen waarom zijn afgestompte echtgenote Kyoko [Shoshana Wilder] hem vergelijk met een zeepbel en een einde aan hun huwelijk wil maken. De personages lopen door wat lijkt op een droomwereld, waarin alle passanten getekend zijn als schimmen. Dat klinkt misschien intrigerend, maar dit bestaat uit weinig meer dan mensen die met elkaar praten, herinneringen ophalen of dromen bespreken. Het zal vast allegorisch bedoeld zijn, maar ik kon in ieder geval niet uitvogelen waar het nu eigenlijk allemaal over ging.

Voor brandweerman Franck Pasquier [Pierre Niney] is zijn werk zijn lust en zijn leven. Hij kan bovendien rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn echtgenote Cécile [Anaïs Demoustier]. Maar kort nadat zij aankondigt dat ze in verwachting is raakt Franck door een ongeluk bij een reddingsactie zwaar gewond en belandt hij in een coma. De eerste helft van dit op ware gebeurtenissen geeft een interessante inkijk in de dagelijkse gang van zaken bij de brandweer van Parijs, waaronder herdenkingen voor omgekomen collega’s. Maar de tweede helft is een vrij oppervlakkig en dik aangezet melodrama over een man die moet leren leven met de fysieke, geestelijke en praktische gevolgen van zijn ongeluk en de impact die dat heeft op zijn gezin.

Reiné deed zelf het camerawerk voor deze ultragoedkope thriller over een bloeddorstige beer die het gemunt heeft op de mensen die haar leefomgeving bedreigen. Boswachter Kate Deeks [Fotina Papatheodorou] roept de hulp in van haar getraumatiseerde ex-collega en ex-man [James Oliver Wheatley] om een einde te maken aan de slachting. De beer en de slachtoffers zijn zelden in één beeld gevangen: bij close-ups van de mensen zien we een klauw of iets wat lijkt op een stukje tapijt. Het ergste is het afgezaagde scenario, de bordkartonnen personages en de wanhopige, tot mislukking gedoemde pogingen van de cast om er iets waardigs van te maken.

Als Adam en Eva de eerste mensen op aarde waren, met wie trouwde hun zoon Kaïn dan? George C Scott schreef, produceerde en regisseerde dit weinig verheffende antwoord op deze vraag en speelde ook nog de hoofddrol. John [Scott], zijn vrouw Maida [Trish Van Devere, met wie Scott destijds getrouwd was] en hun zoontje David [Lee Montgomery] strandden na een schipbreuk op een verlaten eiland. Zoonlief groeit op, begint te puberen... en wie écht wil weten hoe het verder gaat moet eerst maar proberen het eerste uur van deze pretentieuze, kunsterige, maar ronduit bizarre film uit te zitten. Scott gooit er aardig wat cinematografische trucjes tegenaan, maar wat bezielde hem om een film over dit thema te maken? Hoe dan ook: het werkt niet, zelfs niet op de lachspieren. Hooguit goed voor een paar momenten van verbijstering.

Shelby John [Jack Huston] en zijn verloofde Ruby Red [Willa Fitzgerald] bestrijden hun drugsverslaving door ‘cold turkey’ te gaan. Nadat ze allebei enkele weken clean zijn geweest, maken ze zich op voor hun verloving. Wanneer hun voormalige dealer [Swen Temmel] opduikt, heeft dat rampzalige gevolgen. Wraak! Rapper Quavo speelt de meedogenloze drugsbaas, Robert De Niro heeft een rolletje als de plaatselijke sheriff die het lange tijd zijn beloop laat en het kan niet anders of John Malkovich heeft meer te maken met een en ander dan zijn rol in het begin doet vermoeden. Emmett neemt veel te veel tijd om het verhaal op te zetten is niet bekwaam genoeg om de actiescènes ook maar van enige geloofwaardigheid te voorzien. Een in bijna elk opzicht amateuristische exploitatieprulletje. En ja, de soundtrack een emotievolle uitvoering van ‘Amazing Grace’. God mag weten waarom. Maar voor Emmett is het misschien beter dat we die niet op de hoogte brengen.

Een wat gedateerde mix van actie seks waarin Ophelia (O) [Blake Lively] het bed deelt met zowel oorlogsveteraan Chon [Taylor Kitsch] en diens beste vriend Ben [Aarson Yaylor-Johnson]. Chon smokkelt marihuana uit Afghanistan en Ben weet die te verwerken tot een topproduct op de Amerikaanse drugsmarkt en daarmee verdienen ze een fortuin waarmee ze hun hedonistische leventje gemakkelijk kunnen financieren. Totdat Lado [Benicio Del Toro] een komt rekening met Chad komt vereffenen namens Elena [Salma Hayek]. Vol met Stones typische visuele trucjes en er is een aardige bijrol van John Travolta als een corrupte DEA-agent, maar het resultaat is teleurstellend oppervlakkig en Lively hoeft weinig meer te doen dat mooi zijn en zo nu en dan uit de kleren gaan. Del Toro’s kleurrijke vertolking blijkt de grote reddingsboei.

Journaliste Mary [Arly Jover] is met haar fotograaf [Joe Sheridan] op Antartica om een reportage te maken over een groep mannen die daar maanden lang blijven werken. Tot haar verbazing wordt het eten verzorgde door Hortense Laborie [Catherine Froth] die eerder drie jaar chef-kok was van de Franse President [Jean d’Ormesson]. In flashbacks zien we hoe die tijd daar verliep en ontdekken we waarom ze besloot om haar werk te vervolgen in één van de meest onherbergzame plaatsen ter wereld. Froth is prima in de hoofdrol maar het verhaal heeft te weinig om het lijf om werkelijk te beklijven. Fans van kokkerellen zullen dit wellicht een bonusster geven, want er komen nogal wat smakelijk ogende gerechten en kooktips voorbij.

In deze spin-off van SpongeBob SquarePants reizen vliegende eekhoorn en wetenschapper Sandy Cheeks [Carolyn Lawrence] en Spongebob [Tom Kenny] naar Galveston, Texas nadat Bikini Bottom is opgezogen in opdracht van Sue Nahmee [Wanda Sykes] names Sandy’s voormalige werkgever B.O.O.T.S. Oordopjes of een laag volume komen zeer van pas in de chaotische opening waarin vooral veel (en vaak onnodig) gegild wordt. De combinatie van animatie met liveaction (de ‘schurken’ zijn mensen) is ook niet geheel geslaagd en van een plot is nauwelijks sprake. In de wereld van SpongeBob is dat nooit een groot bezwaar geweest, dus fans van de serie zullen hier en daar wel kunnen lachen om de dwaze visuele grappen in deze uiterst vermoeiende animatiefilm.

De 18-jarige vrienden Sarah [Kyleigh Nikkels] en Michael [Luke Campanella] zijn dolgelukkig als ze aangenomen worden voor een stage bij Abaco Island Marine Sanctuary. Deze unieke kans om te werken met (o.a.) dolfijnen dreigt uit te lopen op een drama als de eigenaar [Charles LaRoda] na een beroerte in coma raakt en zijn opportunistische neef [DeVaughn Gow] aankondigt het reservaat te verkopen. Gesteund door de manager [Cranston McDonald] organiseren de stagiaires een benefietshow. Extreem (regelmatig tenenkrommend) brave familiefilm is te pruimen dankzij positieve boodschappen over de band tussen mens en natuur en de kansen en gevaren van sociale media. Voer voor jonge kijkers; voor volwassenen is het te hopen dat ze iets beters te doen hebben.

Walt Disney [Tom Hanks] is druk bezig met de voorbereidingen voor de verfilming van Mary Poppins en zet zijn voltallige staf in om de neurotische en zeer kritische auteur Helen Goff [Emma Thompson] over te halen haar goedkeuring te geven. In flashbacks ontvouwt zich Travers’ levensverhaal en blijkt dat het verhaal van Mary Poppins bijzonder veel overeenkomsten vertoont, hetgeen verklaart waarom Travers zo moeilijk over te halen is. Farrell scoort in een voor hem ongebruikelijke sympathieke rol als Helens vader, maar wat deze gedramatiseerde ‘making of Mary Poppins’ werkelijk bijzonder maakt is het creatieve proces waarmee de legendarische liedjes van Robert [B.J. Novak] en Richard Sherman [Jason Schwartzman] tot stand komen. Probeer hierna nog maar eens zonder brok in de keel te kijken of luisteren naar “Let’s Go Fly A Kite”. Beter nog: kijk direct hierna nog eens naar Mary Poppins!

De Smoke Sauna uit de titel verwijst naar een traditie van de Võro, bewoners uit de provincie Võromaa in het zuiden van Estland met een eigen taal en cultuur. Vanwege de culturele betekenis in het dagelijks leven van de Võro, erkent UNESCO het als een cultureel erfgoed. Deze documentaire is grotendeels gefilmd in een Smoke Sauna, een klein gebouwtje aan een meer, afgeschermd door bomen, waar uitsluitend vrouwen komen. In feite luister je naar de opnames van een vrouwenpraatgroep met statische beelden van borsten, billen en benen. Dickpicks, de eerste menstruatie, sociale druk en verkrachting zijn thema’s die voorbijkomen. Tussen de praatsessies door horen we wat ik het liefst omschrijf als pseudo-spiritueel gejengel of eentonige, melancholieke accordeonmuziek. Een aardige podcast, vermomd als een matige film.

De cyclus van martelhorror weet maar van geen ophouden. Bijna 20 jaar na het nimmer geëvenaarde Saw, vertelt het 9e vervolg hoe John Kramer/Jigsaw [Tobin Bell] met hulp van Amanda [Shawnee Smith] op de inmiddels wel bekende wijze wraak nam op de mensen die hem tevergeefs lieten hopen dat ze hem met een cocktail van medicijnen en een operatie konden genezen van een terminale vorm van kanker. Opnieuw moeten we toezien hoe bordkartonnen personages zich al gillend en huilend proberen te bevrijden uit Jigsaws martelwerktuigen. Bells deelname is een pluspunt, maar het mag wel eens afgelopen zijn met deze vorm van martelvoyeurisme.

Ondanks Marlon Brando's gekunstelde accent is dit een interessant romantisch drama over de verboden liefde tussen de Amerikaanse majoor Lloyd Gruver die niet begrijpt waarom zijn goede vriend Joe [Red Buttons] wil trouwen met de Japanse Katsumi [Miyoshi Umeki], temeer daar het Amerikaanse leger een streng verbod heeft uitgesproken tegen 'samenheulen met de vijand'. Lloyd laat zich toch overhalen om als getuige te verschijnen bij het huwelijk en haalt zich daarmee de nodige problemen op de hals. Die worden nog groter wanneer hij onder de indruk raakt van de enigmatische danseres Hana-Ogi [Miiko Taka].

Buttons en Umeki wonnen twee van de vier Oscars die de film won, de overige twee gingen naar Ted Haworth en Robert Priestley voor hun art/set decoratie en naar George Groves voor het geluid. Het verhaal is wel wat gedateerd, al zijn relaties tussen mensen uit verschillende culturen vandaag de dag nog niet altijd vrij van controverse. Het inlevende, gestileerde spel van Taka is overigens veel indrukwekkender dan het meer karikaturale werk van Umeki, maar de hoogtepunten van deze tragedie komen tijdens de kabuki-scènes, prachtig neergezet onder supervisie van Masaya Fujima.

Een sterke cast en paar meer dan behoorlijke actiescènes in de tweede helft van deze western maken dit tot een iets meer dan bovengemiddeld tijdverdrijf voor fans van het genre. Het scenario van William W Norton speelt bewust in op de maatschappelijke ontwikkelingen in het meest roerige jaar uit de geschiedenis van de VS. Burt Lancaster speelt de rol van pelsjager Joe Bass die overvallen wordt door Indianen die hem dwingen de pelzen te ruilen voor Joseph Lee [Ossie Davis], een 'zwarte Indiaan' en een intellectueel die Joe op meerdere manier de baas lijkt te zijn. Joe is vastberaden om zijn pelzen terug te krijgen, maar dat wordt nog moeilijk wanneer zich nog een derde speler [Telly Savallas] mengt in de strijd. Lancaster en Davis zijn goed in de hoofdrollen, maar Telly Savallas heeft de beste momenten in de film, daarbij ondersteund door Shelley Winters als zijn nogal eigengereide metgezel. Geen grootse western, maar liefhebbers van de hoofdrolspelers doen er goed aan deze niet ongezien voorbij te laten gaan.

Broderick Crawford is ijzersterk als Mark Chapman, een redacteur die de oplage van zijn krant flink heeft doen stijgen door zich te richten op sensationele verhalen waar hij vaak zelf een handje in heeft gehad. Kritiek van aandeelhouders op zijn gebrek aan integriteit wuift hij dan ook gemakkelijk weg. Maar wanneer een ontmoeting met zijn ex-vrouw Charlotte [Rosemary DeCamp] uitloopt op ruzie, een handgemeen en haar dood, komt Chapman in een extreem moeilijk parket wanneer zijn meest succesvolle verslaggever [John Derek] hem laat weten dat hij denk dat er een smeuïg verhaal schuilt achter Charlottes dood. Chapman heeft zijn uiterst best gedaan om het onmogelijk te maken een link te leggen tussen hem en Charlotte - waarbij het helpt dat ze na hun scheiding allebei een nieuwe naam hebben aangenomen - maar hoe kan hij zijn eigen journalist tegenwerken zonder zich verdacht te maken?

Een uiterst intrigerende verhaal voor ironie en suspense, met uitstekend ondersteunend werk van Henry O'Neill als een uitgerangeerde, aan de drank verslaafde voormalige Pulitzer-winnaar die zich bemoeit met de zaak en fraai camerawerk van Burnett Guffey. Een voorbeeldige neo-noir.

Catherine Hernandez bewerkte haar eigen novelle voor dit in eigen land met prijzen overladen drama over dat zich afspeelt in en rond een school in Scarborough waar Juf Hina [Aliya Kanani] kinderen met een leerachterstand en een complexe persoonlijke situatie helpt te leren lezen en schrijven. Laura [Anna Claire Beitel] wordt verwaarloosd door haar vader [Conor Casey], die regelmatig woedeaanvallen heeft; Sylvie [Mekiya Fox] is een heel sociaal meisje wiens moeder [Cherish Violet Blood] echter alle aandacht moet geven aan haar jongere broertje Johnny [Felix Jedi Ingram Isaac], die vermoedelijk leidt aan het autistische stoornis waardoor hij niet kan communiceren; Bing [Liam Diaz] kampt met een zeer negatief zelfbeeld door een pestverleden. Hernandez voorziet elk personage van diepgang en onderstreept daarmee hoe complex de problemen van de betreffende families zijn. Nakhai en Williamson filmden de gebeurtenissen van dichtbij, alsof je kind bent tussen de kinderen, en creëerden duidelijk een sfeer waarin de kinderen zich volledig op hun gemak voelden. Hun spontane spel en onderlinge chemie vormen een noodzakelijk tegenbalans voor de vaak deprimerende toon. Bovendien is er een hoopvolle finale die mij in ieder geval vreugdetranen bezorgde.

Fred heeft zich net teruggetrokken in een blokhut om aan zijn eerste boek te werken, Fanny heeft al een bestseller op haar naam staan. De twee ontmoeten elkaar bij toeval en besluiten een nacht door te brengen met een wedstrijdje "Wie kan het engste verhaal vertellen" waarbij de verteller elk middel mag gebruiken om het verhaal zo angstaanjagend te maken. Maar wat begint als een collegiale uitwisseling loopt geleidelijk uit de hand.

Inderdaad, deze komedie met horrorelementen (en een vernuftige slottwist) bestaat grotendeels uit twee mensen in een blokhut die elkaar verhalen vertellen. Dat lijkt wellicht volstrekt interessant, maar Ruben en Cash blijken uitstekende verhalenvertellers te zijn en weten met hun lichaam en hun gezichtsmimiek je als kijker mee te slepen in de verhalen. Ruben de scenarist heeft een aangenaam cynisch gevoel voor humor, Ruben de regisseur kent de clichés van het horrorgenre en maakt daar op amusante wijze gebruik van. Zijn spaarzame gebruik van special effects en geluidseffecten isdoeltreffend. Ruben de acteur is uitstekend, maar Cash is ronduit fenomenaal. Redd heeft een vermaleijke bijrol als een pizzabezorger die een bijdrage levert aan één van de vertellingen.

Amateuristische compilatie van zes vermeende horrorfilms, losjes met elkaar verbonden door het verhaal van de eigenaar van een videotheek en zijn nieuwste werknemer. Zeer wisselvallige regie, veel slechte vertolkingen en een hele hoop matige verwijzingen naar horrorfilms uit de jaren '80. Teveel van hetzelfde en bij lange na niet zo hilarisch als de foutste Tromafilms. Valt duidelijk tussen de wal en het schip door een stevige dosis incompetentie. Veel bloedvergieten, dat wel, maar ook daar zullen splatterfans niet echt warm voor lopen.

Ik sluit me absoluut aan bij de mening van filmhistorici dat de komst van de geluidsfilm, vanwege de technische beperkingen die dat met zich meebracht, zorgde voor een stagnatie in de ontwikkeling van de filmkunst. Sterker nog, de vroege geluidsfilms betekenden een flink stap terug in cinematografische creativiteit. En toch is er een uitzondering die de regel bevestigt en dit is die uitzondering. The Scarlet Empress werd bovendien gemaakt vlak voor er streng op naleving van de in 1930 ingevoerde Hays Code werd gecontroleerd. Om beide redenen is dit een film die uniek is en die anno 2017 nog steeds de grenzen van de goede smaak aftast.

Dit was de zesde van in totaal zes films die regisseur Von Sternberg maakte met allround-diva Marlène Dietrich, die hij in 1929 de sterrenstatus verschafte door haar de rol van Die Fesche Lola te geven in Der Blaue Engel. Hun samenwerking was zo succesvol dat Von Sternberg een flink budget en nog meer creatieve vrijheid kreeg om deze film te maken over Catherine de Grote die, na de moord op haar echtgenoot Keizer Peter III, liefst 34 jaar de scepter zwaaide over Rusland. The Scarlet Empress beschrijft hoe haar veeleisende moeder haar onder valse voorwendselen uithuwelijkte aan de zwakzinnige, totaal incompetente Peter, die zijn moeder na haar dood zal opvolgen. De naïeve Catherine laat het over zich heenkomen en beleeft alles als een avontuur, maar éénmaal gehuwd krijgt ze uitgebreid onderricht in het leven een Russische vrouw door Count Alexei [John Lodge] en haar soldaten.

Inderdaad, de film zit tjokvol seksuele toespelingen die soms ronduit bizar zijn. Bij aankomst op het paleis onderwerpt haar schoonmoeder [een enerverende Louise Dresser] Catherine aan een lichamelijk onderzoek door een dokter die moet vaststellen of ze geschikt is om een zoon te baren. De dokter kruipt letterlijk onder de jurk van Catherine, tast daar wat in het donker, komt onder de rok vandaan en concludeert dat alles in orde is. En als slagroom op de taart geeft Catherine de dokter zijn pruik terug, die hij was verloren tijdens zijn onderzoek. Een waanzinnige scène en deze film zit vanaf het begin vol met dit soort onvoorspelbare, bizarre scènes. In de openingsscène vraagt een dokter aan de dan bijna 7-jarige Catherine [Maria Riva] om haar tong uit te steken en AAAH te zeggen. Nadat ze doet wat hij heeft gezegd, concludeert de dokter doodleuk dat ze een corset moet dragen en dat ze een prachtige jonge vrouw zal worden. Tuurlijk! En wanneer ze te te horen krijgt dat ze binnenkort getrakteerd zal worden op levensverhaal van Ivan de Verschrikkelijke en Peter de Grote, die beiden als beulen werkten, vraag ze zich eerst af wat het is en of ze het later ook kan worden, om zich vervolgens in te beelden hoe de wereld van deze twee Russische beulen eruit moet hebben gezien. Een montage met expliciete verheerlijking van geweld en ontblote vrouwelijke bovenlichamen volgt met aan het einde het legendarische shot van een man die als klepel in een bel wordt gebruikt... Het shot wat daarop volgt moet je gewoon zelf gaan zien, het is een meesterwerkje binnen dit meesterwerk.

De film barst van de onvergetelijke scènes, maar ik beperk mij tot de scène waarin Catherine, Peter en hun gevolg zich net tegoed hebben gedaan aan een werkelijk gigantische maaltijd, waarop de priester ze vraagt om een bijdrage voor de armen. De tafel is enorm, de hoeveelheid onaangeraakt eten op tafel reusachtig en – net als in alle scènes in het paleis – is het decor gevuld met de meest bizarre en vaak afzichtelijke ornamenten, die de ziekelijke drang naar macht door middel van dood en verderf uitvergroot tot waanzinnige proporties. Dit shot en de rondgang van de priester zijn net zo onvergetelijk als de triomfantelijke slotscène, waarin Von Sternberg tientallen figuranten opdracht gaf om met echte paarden de trappen van het paleis op te stormen! Dit is weer een perfect voorbeeld van een film uit de categorie ‘zo maken ze die niet meer.’ Geniet van de excentrieke vertolkingen en vooral van Dietrich in haar meest indrukwekkende rol, eerst als de naïeve, plichtsgetrouwe jonge vrouw en uiteindelijk als de manipulatieve mannetjesputter die zo dicht staat bij het imago dat anno 2017 de legendarische Marlène nog steeds bepaalt.

In het dorpje Mill Valley maken Stella [Zoe Margaret Coletti], Chuck [Austin Zajur] en Auggie [Gabriel Rush] zich op voor Halloween 1968. Ramon [Michael Garza] redt ze wanneer pestkop Tommy [Austin Abrams] roet in het eten lijkt te gooien. De vrienden nodigen Ramon uit om met hem een bezoek te brengen aan het plaatselijke spookhuis. Daar vindt Stella een boek, maar wanneer ze dat openslaat ontdekt ze tot haar afgrijzen dat het boek de blanco pagina’s uit zichzelf gaat vullen met gruwelijke verhalen waarin vrienden en kennissen een niet al te aangename rol spelen. De raamvertelling blinkt niet uit in originaliteit, maar de jeugdige cast levert goed werk af en de korte horrorverhalen zijn sfeervol geregisseerd en bevatten voldoende geslaagde schrikmomenten om genreliefhebbers tevreden te houden.

Wanneer The Keeper [Anna Torv] een ultimatum stelt vanwege een lening, laat Chihoohoo [Tim Minchin] een octopus met helende krachten [Rob Colins] gevangen nemen. Hij levert hem uit aan dr. Maybee [Sam Neill], een machtige wetenschapper die de wereld ‘perfect’ wil maken. Blisters dochter Arkie [Jillian Nguyen] verzamelt een bont gezelschap om haar te helpen haar vader te bevrijden en de verdere vernietiging van hun woongebied tegen te houden. De titel verwijst naar Arkie, die net als de meeste figuren in haar omgeving niet voldoet aan de opgelegde norm van perfectie. Een pleidooi voor diversiteit en tegen het beoordelen op uiterlijk met een ecologische boodschap. Cussó en Vincent zetten een unieke wereld neer waarin de fantasie van het animatieteam van Jordan Burgess de vrije loop krijgt. Een plezierige kijkervaring, maar de stemvertolkingen zijn zeer wisselend van kwaliteit.

Formulematige avonturenfilm is nadrukkelijk gericht op jeugdige kijkers die de tekortkomingen - waaronder een oubollig gevoel voor humor - waarschijnlijk voor lief zullen nemen. Centraal staan drie jongens die door een samenloop van omstandigheden als scheepsjongens op het schip van de vermaarde kapitein Bontekoe [Peter Tuinman] en de nodige avonturen beleven. Inclusief stereotiepe inboorlingen op een onbewoond eiland, waaronder de veel te Westers ogende Reena Giasi als love-interest, en karikaturale zeemannen als Schele [Bart Slegers] en Dove Nelis [Rense Westra]. Volwassenen zijn gewaarschuwd maar kinderen zullen zich hiermee wel kunnen vermaken.