Opinions

Lucia [Dar Zuzovsky] is nog een tiener wanneer ze kennismaakt met Giacomo Casanova [Jonah Hauer-King]. Een paar filosofische quotes en een wandeling naar het meer is genoeg voor de twee om verliefd op elkaar te worden, maar door een tragische samenloop van omstandigheden beëindigt zonder enige verklaring de relatie. Zestien jaar later is de dochter van twee huishoudelijke personeelsleden uitgegroeid tot één van de meest begeerde prostituees in Amsterdam. Omdat ze nu door het leven gaat als Galathee en altijd een gezichtsmasker draagt, herkent Casanova haar niet wanneer ze elkaar tijdens een opera o[nieuw ontmoeten. Hij heeft inmiddels een reputatie opgebouwd als vrouwenverslinder en probeert Galathee aan de haak te slaan. Zuzovsky zet de levenslustige, zorgeloze Lucia uit haar jeugd overtuigend neer, maar Hauer-King heeft niets van het charisma of de charme van Casanova. De traag uitgesproken zijn bovendien pretentieus en regelmatig hilarisch slecht. Het camerawerk van Myrthe Mosterman is prachtig, maar het acteerwerk van de ondersteunde cast is belabberd.

Marlene [Sandra Hüller] heeft last van een ernstige slaapstoornis en hoopt in gezelschap van haar dochter Mona [Gro Swantje Kohlhof] rust te vinden in een afgelegen, grotendeels leeg hotel. Daar gaat het echter al snel vreselijk mis waardoor Marlene in een ziekenhuis terecht komt en Mona noodgedwongen achterblijft tot haar moeder is herstelt. Al gauw wordt ook Mona geplaagd door nachtmerries en doet ze een poging om te achterhalen wat de oorzaak daarvan is. En wat het hotel eigenaren Otto [August Schmölzer] en Lore [Marion Kracht] daar mee te maken hebben. Een beetje The Shining met een flinke scheut Blue Velvet, verder aangevuld met de bizarre, maar intrigerende visuele en inhoudelijke ideeën van regisseur en co-scenarist Venus die een zeer ünheimliches Gefühl weet op te roepen met knap geconstrueerde beelden en sublieme vertolkingen. Een bescheiden productie, maar een dijk van een psychologische thriller.

OK, het gebrek aan budget is duidelijk zichtbaar en het acteerwerk grotendeels volstrekt amateuristisch. John Landis zélf is overigens behoorlijk goed in zijn pantomimerol als een aap in fraai kostuum gemaakt door Rick Baker, die inmiddels 4 Oscars heeft gewonnen. Het verhaal, voor zover je daar van kan spreken, betreft Schlock [Landis], de zogeheten 'missing link', die verantwoordelijk is voor honderden moorden die de bijnaam 'The Banana Murders' hebben gekregen, omdat hij telkens bananenschillen achterlaat. Het is niet meer dan een excuus voor een hele hoop meligheid waarbij Landis soms de grap iets teveel uitmelkt, maar vaak de spijker op de kop slaat. De beste momenten? Een bijna-aanrijding die uitmondt in een hilarisch eerbetoon aan Laurel & Hardy en Schlocks bezoek aan een bioscoop. Het is duidelijk het werk van een enthousiaste, maar nog lang niet geheel vormde amateur, maar er valt genoeg te lachen. Met liedjes als "Schlock Boogie" en "Rock Around The Schlock" en niet te vergeten het 'ne plus ultra' "See You Next Wednesday", met z'n steeds wisselende - en volstrekt belachelijke tekst, weet je een beetje in welke richting je het moet zoeken. Amateuristische meligheid, maar als je daarvoor in de stemming bent zit je hier gebeiteld.

Schneider [Tom Dewispelaere] krijgt van Mertens [Gene Bervoets] de opdracht om Ramon Bax [Alex van Warmerdam] te liquideren. Bax bevindt zich met in een afgelegen vissershuisje, naar eigen zeggen om te werken aan een roman, wanneer zijn vervreemde dochter [Maria Kraakman] onverwacht de rust verstoort. Zoals gebruikelijk blijkt niets te zijn wat het lijkt en volgende de onverwachte, soms absurde wendingen elkaar in rap tempo op. Op en top Van Warmerdam. Dat zou je ook als kritiek kunnen beschouwen, maar Van Warmerdam is goed genoeg in wat hij doet om fans en mensen die minder bekend zijn met zijn oeuvre tevreden te stellen.

Loser Eddie [Jeroen van Koningsbrugge] brengt zichzelf en zijn gezin in de problemen door zijn betrokkenheid bij een liquidatie in de drugswereld. Zijn echtgenote Sylvia [Thekla Reuten] heeft lange tijd een oogje dichtgeknepen, maar mede door Eddies steeds grilligere gedrag probeert ze een manier te vinden om te ontsnappen aan haar echtgenoot en aan de wrok van de grote drugscriminelen, waaronder de mysterieuze Willem de Zwijger [Jim van der Woude]. En dus wil ze dat haar kinderen Daphne [Bente Fokkens] en Yuri [Nino den Brave] met haar meegaan. Van Koningsbrugge blijkt te licht voor zijn rol en Reutens overacteren deed mij zelfs enige tijd vermoeden dat ik naar een weinig geslaagde misdaadkomedie zat te kijken. Niet dat er veel te lachen valt, maar er lopen nogal wat karikaturen rond die onder Pennings regie bovendien nogal dik zijn aangezet. Den Brave is overtuigend naïef als de jonge zoon, Van der Woude is goed gekozen als de drugskoning die zijn bijnaam eer aan doet en Angela Schijf is uitstekend als Sylvia’s zus.

Camiel Zwart volgt een aantal jongeren die deels door pech, deels door onverstandige keuzes in de schuldmachine uit de titel zijn gekomen, en maakt duidelijk dat het systeem dat ze zogenaamd moet helpen om uit die schulden te komen zo verziekt is door bureaucratie en commercie dat het vrijwel onmogelijk is om eruit te komen. Wat voor zin heeft het om schulden te verhogen als de schuldenaar daardoor dakloos wordt, terwijl hij ingeschreven moet staan als inwoner van een gemeente om iets van een tegemoetkoming te krijgen? Zwart spreekt met slachtoffers van het systeem, die ondanks alle ellende toch positief proberen te blijven, maar spreekt ook met mensen die een belangrijke rol spelen bij het veroorzaken en/of het oplossen van de enorme problemen die de schuldmachine veroorzaakt. Een schrijnende, maar uitstekende onderzochte documentaire.

Hoewel Lewis Hamilton op basis van statistieken Michael Schumacher is voorbij gestreefd, onderstreept deze fascinerende documentaire nog maar eens waarom we Schumacher nog steeds dienen te beschouwen als de beste racecoureur aller tijden. Directe familie en de belangrijkste teamgenoten en rivalen van de Schumi spreken over de persoon en de sportman die Schumacher was. De rivaliteit met Ayrton Senna doet enorm denken aan de huidige vete tussen Hamilton en Verstappen, maar uit indrukwekkende beelden blijkt hoezeer het dodelijke raceongeluk van Ayrton Senna (Schumacher reed vlak achter hem) hem en zijn collega’s heeft geraakt. Zijn overstap naar Ferrari, om te bewijzen dat hij ook met een mindere auto kon winnen, leverde opnieuw legendarische sportieve gevechten op met Damon Hill en Mika Hädkkinen en de schat aan archiefbeelden, aangevuld met foto’s en filmpjes uit het familiearchief, maken dit tot een lust voor iedere liefhebber van F1 en een waardig, eerlijk portret van één van de meest toegewijde, meest gerespecteerde sportmensen van zijn generatie.

Reconstructie van een passieve daad van verzet door een groepje studenten in het Oostduitse Stalinstadt (tegenwoordig Eisenhüttenstadt), gelegen aan de Poolse grens. In oktober 1956 reizen Kurt [Tom Gramenz] en Theo [Leonard Scheicher] samen naar West-Berlijn om het graf van Kurts grootvader te bezoeken. Na afloop bezoeken ze een bioscoop waar ze een reportage zien over Hongaarse opstand. Geïntrigeerd door de gebeurtenissen, maar ook door de tegenstrijdige berichten die ze thuis te horen krijgen, zoeken ze contact met kluizenaar Edgar [Michael Gwisdek] die ze in het geheim laat luisteren naar een verboden radiozender. Wat ze daar horen inspireert de vrienden tot een spontane protestactie waarbij de hele klas aan het begin van de eerste les twee minuten lang zwijgt. Niet iedereen is even enthousiast over dit plan en dat komt de leerlingen duur te staan wanneer de Stasi de klas beschuldigt van een counterrevolutie en dreigt met zware maatregelen... tenzij iemand de aanstichter aanwijst.

Dit drama, een reconstructie van een waargebeurd incident zoals opgeschreven door één van de deelnemende studenten, geeft een fascinerend beeld van het leven in Duitsland voor de bouw van De Muur. De wonden van WOII zijn nog lang niet geheeld - sommige ex-nazi's werken zelfs op school - en de combinatie van het Stasi-onderzoek en de zwijgcultuur resulteert erin dat enkele studenten op dramatische wijze worden geconfronteerd met het feit dat hun familiegeschiedenis gebaseerd is op pijnlijke leugens. Een goed geproduceerde, uiterst onderhoudende film over een relevante periode uit de Duitse geschiedenis die jarenlang vrijwel onbelicht is gebleven.

Toch handig dat onze wetenschappers een boodschap van Venus volledig kunnen herstellen én vertalen! Een internationale cast gaat ondertussen natuurlijk op onderzoek uit en doet een aantal verrassende (en niet al te geloofwaardige) ontdekkingen over de planeet. De acteurs doen hun best en gezien het budget is de film vrij competent gemaakt, maar het is vooral een hoop gepraat en de film neemt zichzelf veel te serieus om werkelijk te kunnen amuseren.

Nadat we hebben ontdekt hoe Shaggy [Will Forte], Scooby Doo [Frank Welker], Velma [Gina Rodriguez], Daphne [Amanda Seyfried] en Fred [Zac Efron] elkaar hebben leren kennen, duikt niemand minder dan Dick Dastardly [Jason Isaacs] op als de schurk in het gezelschap van mini-robots die te nadrukkelijk doen denken aan de Minions. Waar is Muttley, vraag je je meteen af. En waar blijft Yogi Bear? Maar vooral: waarom spreekt Scooby-Doo in volzinnen? Er zijn wat wijzigingen aangebracht in het Hannah Barbara-universum en dat zijn geen verbeteringen, maar Forte doet een uitstekende imitatie van Matthew Lillard als Shaggy. Het scenario heeft bovendien voldoende verwijzingen naar het origineel en de interactie tussen de karakters levert regelmatig vermakelijke momenten op. Wahlberg is amusant als Blue Falcon, een superheld tegen wil en dank.

Nauwgezette reconstructie van de voorbereiding op een van de meest legendarische televisiemomenten van de eeuw: het interview van BBC Newsnight met Prince Andrew over zijn vriendschap met de veroordeelde pedofiel Jeffrey Epstein en de beschuldiging van seksueel misbruik van de destijds minderjarige Virginia Giuffre. Sam McAlister [Billie Piper] is de producer die via Prince Andrews privésecretaresse Amanda Thirsk [Keeley Hawes] de deur wagenwijd open zet voor een interview met Emily Maitliss [Gillian Anderson], die haar reputatie als een van de beste interviewers ter wereld bevestigde tijdens de opname. Esme Wren [Romola Garai] is de eindredacteur die niets aan het toeval over wil laten. Anderson en Sewell zijn evenbeelden van Emily Maitliss en Prince Andrew, maar wat is het nut van het naspelen van een interview dat iedereen op Internet kan zien? Kijk liever de documentaire Secrets Of Prince Andrew.

Bromet onderzoekt de relatie die Nederlanders hebben met hun scootmobiel en start bij een toerrit voor scootmobilisten. De deelnemers zijn erg goed gemutst en genieten duidelijk van de bezigheid en de sociale contacten. Uiteraard schroomt Bromet niet om de mensen naar hun persoonlijke geschiedenis te vragen en ze te laten verwoorden hoe ze denken over het feit ze een scootmobiel hebben. Maar hij spreekt ook met een 39-jarige moeder van twee kinderen die haar weerstand overwon en haar plezier in het rijden met haar scootmobiel zelfs kan delen met haar dochtertjes. Authentiek, onthullend, ontroerend en amusant.

Frank Carver [Nicolas Cage] heeft net 19 jaar gezeten voor een misdaadsyndicaat en is nu uit op vergelding en hereniging met zijn zoon [Noah Le Gros]. Scenaristen Shawn Ku en John Newman doen veel te hard hun best om duidelijk te maken van de hoofdpersoon vooral een slachtoffer is en de identiteit van de verrader is niet al te moeilijk te raden. Routinematige wraakthriller met een paar onnodige plotwendingen tijdens de ontknoping.

Schrader neemt erg veel hooi op zijn vork voor deze ambitieuze documentaire die mijn inziens zeker drie uur had kunnen (en moeten) duren. In dat geval had hij er wellicht aan gedacht om de invloed van Erich Wolfgang Korngold in ieder geval te vermelden en was er ook meer ruimte geweest voor Europese grootheden als Dimitri Tiomkin en Miklós Rózsa. Voor liefhebbers van filmmuziek valt er vast meer te mekkeren (ik mist James Newton Howard), maar dat is ironisch genoeg het gevolg van het feit dat Schrader een enorme hoeveelheid topcomponisten voor de camera wist te halen. Schrader begint met de geschiedenis van muziek in film en maakt duidelijk op welke manier o.a. Max Steiner, Bernard Herrmann en Hans Zimmer de kunst van de Score hebben beïnvloed. We zien de componisten ook aan het werk als multi-instrumentalisten, volop experimenterend met zeldzame of zelf ontworpen instrumenten en er is ruime aandacht voor het opnameproces, waarbij veel meer komt kijken dan je zou denken. Ik doe een schietgebedje dat Ken Burns deze kunstvorm zegent met een epische documentaire, want Schraders eerste aanzet smaakt absoluut naar meer.

Deze bijzonder vermakelijke verfilming van de stripboeken van Bryan Lee O’Malley begint met de Universal-leader zoals die zou eruit zou zien en zou klinken op een VGA PC met een Sound Blaster. Wright filmt de avonturen van Scott Pilgrim [Michael Cera], de bassist van Indierockband Sex Bob-omb die de zeven ‘evil exes’ van Ramona Flowers [Mary Elizabeth Winstead] moet verslaan voor hij haar hart kan winnen. Dat resulteert in een aantal verbluffende actiescènes waarin de fysiek bepaald niet imposante Scott het in Mortal Kombat-achtige wijze opneemt tegen onder anderen Matthew Patel [Satya Bhabha] en actiefilmster Lucas Lee [Chris Evans]. Vaak hilarische SF-komedie combineert op fraaie wijze elementen uit computer games met beelden die werkelijk rechtstreeks uit een stripboek lijken te komen. Het beste van alles is dat Wright erin slaagt om de grote hoeveelheid personages stuk voor stuk goed uit de verf te laten komen. Persoonlijke favorieten: Aubrey Plaza als de bitchy Julie Powers en Ellen Wong als de enthousiaste groupie Knives Chau. Een genot voor een ieder met een voorliefde voor oude PC-games en de comics.

Om hun goede vriend Augie [Joey Morgan] een plezier te doen, blijven Ben [Tye Sheridan] en Carter [Logan Miller] nog een zomer bij de plaatselijke scouting, ook al lukt het scoutsleider Rogers [David Koechneer] niet om meer leden te werven. Wanneer een zombievirus zich vanuit een laboratorium over de omgeving verspreidt, blijken de padvindersvaardigheden nog aardig van pas te komen. En die mooie cocktailserveerster [Sarah Dumont] sluit zich ook nog eens bij de jongens aan om het op te nemen tegen de steeds groter wordende horde zombies. De goedkope special effects maken duidelijk dat we deze zombiehorror ondanks het serieuze spel en de opzwepende score van Matthew Margeson niet serieus moeten nemen. Dat maakt deze horrorkomedie prima uit te zitten, ook al vervalt het aan het einde toch in genreclichés. Een aanrader voor filmavonden bij de padvinderij!

Sinds de dood van haar moeder leeft de 12-jarige Georgie [Lola Campbell] alleen en overleeft ze vooral met hulp van leeftijdsgenoot Ali [Alin Uzun]. Totdat haar 30-jarige vader Jason [Harris Dickinson] opeens op de stoep staat. Een gebrek aan achtergrondverhaal bij beide personages en het gebrekkige spel van Campbell maken dit moeilijk te verteren, ondanks Regans grappig bedoelde terzijdes. Het gebruik van authentieke locaties maakt wel iets goed, maar niet genoeg.

Het camerawerk laat wat aardig wat te wensen over in deze muzikale documentaire die zich richt op de manier waarop Herbie Hancock en Grandmaster DXT de kunst van het DJ-ing, één van de vijf elementen van hip hop, een nieuwe impuls gaven door de introductie van scratching met wereldhit Rockit. Regisseur Doug Pray besteedt uitgebreid aandacht aan de voorgeschiedenis, waarbij hij zich met name richt op de cruciale wisselwerking tussen DJ en MC. De allerbeste hip hop DJs spreken over de muziek, de belangrijkste invloeden, het plezier in de zoektocht naar die ene, ultieme breakbeat. Die interviews worden afgewisseld met beelden waarin de mannen (er is geen vrouw te bekennen) ongelofelijke capriolen uithalen zonder dat hun beats uit de maat lopen. Een must voor liefhebbers van hip hop die zich waarschijnlijk minder zullen storen aan de ondermaatse belichting van veel interviews.

Een jaar na de verkrachting van en moord op de moeder van Sidney Prescott [Neve Campbell], wordt haar woonplaats Woodsboro opnieuw opgeschrikt door de moord op Casey Becker [Drew Barrymore]. TV-journaliste Gale Weathers [Courteney Cox], die een boek schreef over de moord op Sidneys moeder, is er als de kippen bij, ook al omdat dit haar theorie zou bevestigen dat Sidney de verkeerde persoon als schuldige heeft aangewezen. De eerste film van de oorspronkelijke Scream-trilogie (in 2011 verscheen pas een 4e deel en een 5e deel verschijnt in 2022) heeft een geweldige proloog waarin Craven bewijst een meester van het horrorgenre is. Wat volgt is een unieke combinatie van persiflage van en hommage aan het genre en het is verbazingwekkend hoe Craven dat weet om te bouwen tot een horrorfilm die afwisselend hilarisch en angstaanjagend is. Eén van de meest originele horrorfilms aller tijden betekende de doorbraak voor een hoop jonge acteurs. Mijn favoriet: Matthew Lillard als de uitzinnige Stuart.

Het is twee jaar na de gebeurtenissen in Scream. Sidney Prescott [Neve Campbell] studeert, woont op een campus en heeft ambities als actrice wanneer de verfilming van het boek “The Woodsboro Murders” van Gale Weathers [Courteney Cox] in de bioscoop gaat draaien on de titel Stab. Cotton Weary [Liev Schreiber], die door Sidney was onterecht was aangewezen als de moordenaar van haar moeder, is nu op vrije voeten en is daarom één van de vele potentiële verdachten wanneer een bezoeker tijdens de première van Stab, de verfilming van het boek “The Woodsboro Murders” van Gale Weathers [Courteney Cox], voor de ogen van een nietsvermoedend publiek wordt doodgestoken. Net als in Scream is er een briljante proloog, maar net zoals bij de horrorsequels die deze film parodieert, is dit in veel opzichten meer van hetzelfde. Scenarist Kevin Williamson maakt scherpe observaties over de gebrekkige vertegenwoordiging van zwarte acteurs in dit genre en is daarmee de tijd ver vooruit, wat dit in ieder geval een urgentie geeft die nog steeds relevant is. Nog steeds zeer onderhoudend, maar voegt weinig tot aan de originele formule van Scream.

Sidney Prescott woont nu zelfstandig onder ede naam Laura en werkt als telefoniste voor California Women’s Crisis Counseling. Stab 3 is in de maak wanneer Gale Weathers [Courteney Cox] wordt benaderd door agent Mark Kincaid [Patrick Dempsey] in verband met de moord op Cotton Weary [Liev Schreiber]. Al snel ontstaat het vermoeden dat de moordenaar bezig is om de personages te vermoorden in dezelfde volgorde als in Gales boek. Maar als dat zo is, gaat de moordenaar dan voor de ‘echte’ persoon, of zou die het gemunt hebben op de acteurs die deze personages spelen in Stab 3? Meer komedie dan horror, met vermakelijke cameo’s van onder anderen Jay & Silent Bob en Carrie Fisher, maar het had allemaal wel wat spannender gemogen. Let wel op de namen van de acteurs van Stab 3 en Parker Posey is ronduit hilarisch als Jennifer Jolie (!), die haar personage Gale Weathers op de voet volgt.

Sidney Prescott [Neve Campbell] lijkt eindelijk afgerekend te hebben met haar verleden als doelwit en slachtoffer van de serie moorden die Woodsboro jaren geleden teisterden. Dewey [David Arquette] is inmiddels de sheriff van Woodsboro en zijn echtgenote Gale [Courteney Cox], strot zich fulltime op het schrijven van boeken. De Stab-franchise loopt nog steeds als een trein (deel 7 komt eraan), maar is niet langer gebaseerd op ware gebeurtenissen. Sidney heeft nu zelf het boek “Out of Darkness” geschreven over hoe zij de dood van haar moeder en van de vrienden die ze verloor heeft verwerkt en Rebecca [Alison Brie] organiseert een promotietour voor dat boek. Tijdens een signeersessie in Woodsboro ontdekt Dewey sporen van een moord in de kofferbak van Sidneys auto. Het scenario volgt netjes de conventies van het genre die vroeg in de film worden uitgelegd, maar de ironie van de Scream-serie bereikt zijn hoogtepunt door te bewijzen dat een reboot van trilogie nooit het succes van die trilogie kan evenaren. Alles is mogelijk in deel 4, maar dat maakt het nog geen aanbeveling. Een vijfde deel staat gepland voor 2022.

De dochters van Billy Loomis [Skeet Ulrich] hebben Woodsboro verruild voor New York in de hoop te ontsnappen aan hun gruwelijke verleden. Sam [Melissa Berrera] en Tara [Jenna Orega] delen onder het pseudoniem Carpenter een kamer met Quinn [Liana Liberato]. Wanneer twee filmstudenten dood worden aangetroffen beseft Sam zich dat het verleden haar ook in New York blijft achtervolgen. Samen met mede-overlevenden Mindy [Jasmin Savoy Brown] en Chad [Mason Gooding] proberen Sam en Tara de dader of daders letterlijk en figuurlijk te ontmaskeren voordat één van hun het lootje legt. Berrera en vooral Ortega leveren goed werk af in deze degelijk geregisseerde zelfverklaarde sequel op de requel, maar het scenario ontbeert het venijn en de zwartgallige, intelligente humor die kenmerkend is voor de beste films uit de franchise. Het is geworden wat het oorspronkelijk parodieerde: formulematige slasherhorror.

Gebaseerd op de musicalversie uit 1970 met de liedjes die Leslie Bricusse daarvoor schreef. Live action vervangen door animatie is altijd gevaarlijk, maar de animatie is zo vlak en de regie zo fantasieloos dat deze vertelling van het geliefde verhaal van Charles Dickens tot de slechtste versies behoort. Ebeneezer Scrooge [Luke Evans] is kleurloos, het optimisme van Bob Chratchit [Johnny Flynn] ronduit irritant. Een waardeloze toevoeging aan de Dickenscatalogus.

Wanneer actrice Behnaz Jafari een wanhoopskreet ontvangt van Marziyeh Rezaei in de vorm van een filmpje waarin het tienermeisje zelfmoord lijkt te plegen, besluit Behnaz samen met haar regisseur Jafar Panahi de set van haar nieuwste film te verlaten om te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd. De zoektocht naar Marziyeh brengt Behnaz en Jafar naar een afgelegen verzameling van dorpsgemeenschappen waar de verstikkende traditionele waarden van de bewoners al gauw duidelijk maken wat Marziyeh tot haar wanhoopsdaad bracht. Maar heeft ze nu werkelijk zelfmoord gepleegd? En waar is Marziyeh dan gebleven?

Een fascinerende film over film waarin alle acteurs zichzelf spelen, inclusief de tientallen amateurs die de kleine bergdorpjes bevolken. Panahi kiest er veelvuldig voor om de camera niet te richten op de actie maar op de manier waarop één van de hoofdpersonen reageert op die actie. Terwijl Panahi per telefoon probeert de producers van zijn film gerust te stellen, volgt de camera Behnaz die ongerust rondom de auto ijsbeert. Het is een ongebruikelijke en zeer gewaagde manier van filmen die aanvankelijk wat vervreemdend is en een enorme discipline vereist van de acteurs... maar het werkt! De aandacht voor de plaatselijke cultuur en gebruiken (de gastvrijheid, de communicatie via autotoeters) versterken de documentaire-achtige feel van dit meesterwerk waarvan het humoristisch eindshot de genialiteit van deze hele onderneming bevestigt.

Jacob Holland [Karul Urban] is de heldhaftige, loyale matroos die dient onder de legendarische Kapitein Crow [Jared Harris], Crow jaagt al jaren vergeefs op het beest uit de titel, dat al jaren de wateren onveilig maakt voor scheepvaarders. Maisie Brumble [Zaris-Angel Hator] is een meisje dat dol is op boeken die geschreven over Crowd heldhaftige avonturen en besluit aan haar eigen avontuur te beginnen door zich te verstoppen op het schip ‘Inevitable’. Aanvankelijk een wat curieuze mix van piratenclichés (inclusief ‘har-har’ en ‘matey’) en moderne diversiteit, maar zodra The Sea Beast (een opzichtige verwijzing naar Moby Dick) verschijnt verandert blijken alle ingrediënten aanwezig voor een ideale familiefilm: humor, actie, een paar wijze levenslessen en inventieve visuele vondsten maken dit tot een winnaar.

Met zijn all-American imago en accent is John Wayne natuurlijk een uiterst merkwaardige keuze als Karl Ehrlich, de Duitse (!) kapitein van een Duits (!) oorlosschip dat aangemeerd ligt in Australië wanneer De Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Ehrlich is een trotse Duitser (!) maar verwerpt de Nazi-ideologie en is niet van plan zich voor Hitlers karretje te laten spannen. Daarom neemt hij de (zee)benen, ook al omdat een Britse oorlogsschip hen op de hielen zit. De problemen worden groter wanneer officier Kirchner [Lyle Bettger] een gruwelijke misdaad pleegt die Ehrlich niet verborgen kan houden voor zijn achtervolgers. De Britten, onder leiding van kapitein Jeff Napier [David Farrar] zijn nu meer vastberaden dan ooit om Ehrlich in te halen.

De beeldschone Lana Turner zorgt voor de nodige glamour, maar haar aanwezigheid is alleen maar een excuus voor een geforceerd romantisch en voorspelbaar subplot. Wayne lijkt zich zelf ook niet geheel comfortabel te voelen in deze vreemde rol, maar zijn spel is acceptabel en de ondersteunende cast levert eveneens degelijk werk af. Regisseur John Farrow weet bovendien het tempo er redelijk in te houden, zodat deze wat curieuze oorlogsfilm vrij goed uit te zitten is.

Een fijne film voor in de Coronatijd: de een bemanningslid van een Iers schip wordt ernstig ziek na een confrontatie met een mysterieus zeewezen. De spanning loopt op wanneer er tweespalt ontstaat over de vraag of het verantwoord is om terug te keren naar het vaste land. Dat zou immers een epidemie tot gevolg kunnen hebben. Goedkoop gemaakte, maar redelijke geacteerde SF-thriller voegt niets toe aan een bekend basisgegeven en ontstijgt dan ook nimmer de middelmaat.

Redelijke avonturenfilm waarin Travis Maclaine [Robert Logan] met zijn dochters Courtney [Heather Rattray] en Samantha [Shannon Saylor] en een journaliste Kelly [Mikki Jamison] een wereldreis onderneemt met een zelfgebouwde boot. Op twee dingen had Travis niet gerekend: de aanwezigheid van een jonge verstekeling [Cjon Damitri Patterson] en een schipbreuk voor de kust van Alaska. Gezien de media-aandacht voor de reis, hoopt Travis dat ze snel zullen worden gevonden, maar tot die tijd moeten de vijf schipbreukelingen improviseren om te overleven. Het is allemaal volstrekt pijnloos en best aardig gemaakt en gefilmd, maar het valt niet mee om er iets uit te halen wat echt origineel is. Fraaie natuurbeelden en de aanwezigheid van schattige dieren zijn plezierig om naar te kijken, zeker voor kinderen, maar de beste momenten komen van een beer in de enige scène waarin deze brave familiefilm werkelijk tot leven komt.

Met de steun van nieuwspresentator Carlos Loret de Mola gaat onderzoeksjournalist Andre Crosta op onderzoek uit in Mexico om te achterhalen hoe het mogelijk is dat er in de Sea of Cortez nog steeds illegaal gevist kan worden op de Totoaba en de Vaquita walvis. Crosta ontdekt dat Chinese handelaren via Mexicaanse kartels de plaatselijke wetshandhavers corrumperen en ongestoord hun gang kunnen gaan terwijl eerlijke vissers zonder inkomen zitten. Crosta begeeft zich op glad ijs (één van zijn informanten werd niet veel later doodgeschoten) in dit hartstochtelijke pleidooi voor het behoud van de vispopulatie dat wel baat zou hebben gehad bij een iets objectievere benadering.