Opinions

Deze documentaire had bij aanvang al twee slag tegen: JD Salinger zelf sprak zelden tot nooit met de pers en het was de makers verboden om quotes uit het imposante oeuvre van de eigenzinnige, maar zeer invloedrijke - en succesvolle - schrijver te gebruiken. Je krijgt dus geen inzicht in Salingers literaire werken maar wel een serie losse anekdotes van zelfverklaarde vrienden die je maar op hun woord moet geloven. De meest betrouwbare getuigenis komt van Salingers dochter, maar ook daar word je niet veel wijzer van. Het is wel interessant om te horen hoe groot één boek (in dit geval 'The Catcher In The Rye') kan hebben op een hele generatie en dit is zeker een aansporing om dat boek te gaan lezen.

Op 18 juni 1983 ging Sally Ride de geschiedenis in als de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte. Deze documentaire herinnert ons aan het structurele seksisme binnen de NASA en van de media. Sally en haar vijf vrouwelijke collega’s brachten de mannen met wie ze werkten op andere gedachten door dezelfde testen te doorstaan. Opzienbarende archiefbeelden van persconferenties tonen aan dat de media zo ver nog niet was. Maar Sally voelde zich genoodzaakt om een belangrijk aspect van haar leven te verbergen voor de buitenwereld. Dat aspect geeft deze documentaire een dubbele lading. Weinig avontuurlijk qua vorm, maar actueel en boeiend, ook voor wie weinig interesse heeft in ruimtevaart. De gedenkwaardigste bijdrage komt van Mike Mullane, een collega die zichzelf in 1978 omschrijft als een ‘male chauvinist pig’.

Het Britse ministerie van Visserij stuurt visexpert Alfred Jones [Ewan McGregor] naar Jemen om positieve publiciteit te genereren in het Midden-Oosten. Hij moet sjeik Muhammed [Amr Waked] bijstaan bij een project dat de juiste omstandigheden moet verzorgen voor het kweken van een zalmkolonie in rivieren van Jemen. Contactpersoon is Harriet Chetwode-Talbot [Emily Blunt] wiens geliefde [Tom Mison] vermist is geraakt tijdens een militaire expeditie. Uiteraard springt een vonk over tussen McGregor en Blunt, maar politieke verdeeldheid over de sjeik en zijn bizarre plan zorgt voor een thrillerachtig zijplot in deze vlotte, onderhoudende maar weinig beklijvende romcom.

De Russische diva Alla Nazimova investeerde flink wat geld in deze verfilming van het toneelstuk van Oscar Wilde, maar de gestileerde, expressieve acteerstijl maakt dit weinig toegankelijk voor een breed publiek. Bovendien houdt scenarist Natacha Rambova krampachtig vast aan de oorspronkelijke tekst, waardoor er er een overdaad aan tussentitels is die het verhaal erg ophouden. Het is wel een fantastisch vehikel voor Nazimova en ondanks de genoemde onvolkomenheden is dit een fascinerende film geworden. Het door een figurant verspreide (maar nimmer bevestigde) gerucht dat de cast grotendeels als homoseksuelen bestond - naar verluidt als eerbetoon aan Oscar Wilde - betekende de commerciële doodsteek voor dit ambitieuze melodrama. Het statische camerawerk wordt gecompenseerd door de weelderige sets en de prachtige kostuums, allebei ontworpen door Rambova. En Nazimova is altijd een lust voor het oog.

Huurlingen Chaka [Yann Gael], Rafa [Roger Sallah] en Minuit [Mentor Ba] vluchten na een niet geheel naar wens verlopen missie naar het dorpje Saloum in Senegal in de hoop daar onder te kunnen duiken. Daar worden ze vriendelijk ontvangen door Omar [Bruno Henry], maar een jonge, dove vrouw [Evelyne Ily Juhen] heeft al snel door wie ze zijn en dreigt ze te verraden als ze zich niet bij hun mag aansluiten. De situatie wordt nog meer penibel wanneer blijkt dat de bewoners van Saloum geteisterd worden door een eeuwenoude vloek die ook Chaka, Raf en Minuit het leven kan kosten. Onconventionele Senegalese mix van actiethriller en horror werkt dankzij de overtuigende cast, de dynamische regie en een effectieve soundtrack.

Tijdens een formele ondervraging onthult een Russische informant [Daniel Olbrychski] aan CIA-spion Evelyn Salt [Angelina Jolie] details van een spionagecomplot dat teruggaat tot Lee Harvey Oswald. Hij suggereert zelfs dat Evelyn onderdeel uitmaakt en dat ze op het punt staat om de Russische President [Olek Krupa] te vermoorden tijdens de begrafenis van Vice-President Oates. CIA-baas Peabody [Chiwetel Ejiofor] moet Evelyn daarom wel arresteren, maar gezien haar uitzonderlijke training en ervaring blijkt dat bepaald niet gemakkelijk, ook al omdat Evelyn hulp krijgt van collega Ted Winter [Liev Schreiber]. Kurt Wimmers scenario zit vol slimme wendingen en laat je lange tijd gissen naar Evelyns ware motieven. Een prachtige showcase voor Jolie, die hardhandig afrekent met haar verleden als Lara Croft. Thrillerspecialist Phillip Noyce zorgt ervoor dat je tot het einde op het puntje van je stoel blijft zitten.

Laura Sommerfeld [Veronica Ferres] is de leider van een delegatie wetenschappers die namens de VN onderzoek moet doen naar de vergiftiging en opdroging van een meer in Bolivia. De delegatie wordt ontvoerd, maar dr. Fabio Cavani [Gael García Bernal] en dr. Arnold Maier [Volker Zack] komen al snel weer vrij. Nu wordt het verwarrend: Matt Riley [Michael Shannon] is de CEO van het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de vergiftiging van het water. Als boetedoening dwingt hij Laura om te zien wat de gevolgen zijn van zijn eigen daden. Precies datgene waarvoor ze daar toch al was?! Ik begreep er eerlijk gezegd ook weinig van, maar het was me wél snel duidelijk dat Herzog meer interesse heeft in antropologische verhaaltjes en gepreek over de vernietiging van de wereld. Nog een reden waarom de acteurs hun rollen met een zekere onverschilligheid spelen. Peter Zeitlingers prachtige camerawerk is de enige reden waarom dit niet de laagst mogelijke score krijgt.

Moth Winn [Jason Isaacs] lijdt aan Corticobasale Degeneratie, een terminale hersenaandoening die het vermogen om te bewegen, te onthouden en te praten aantast. Moth en zijn echtgenote Raynor [Gillian Anderson] zijn bijna al hun geld kwijtgeraakt en storten zich op een lange, meerdaagse wandeltocht langs de Engelse zuidwestkust. Mooie, romantische plaatjes van een deel van Engeland waar de tijd in veel opzichten stil lijkt te hebben gestaan. Moth en Raynor ontmoeten onderweg verschillende mensen en krijgen te maken met tegenslag, maar van een verhaal of een persoonlijke ontwikkeling is nauwelijks sprake. De regelmatig aanzwellende strijkers moeten ons doen geloven dat het allemaal heel ontroerend is, maar dat valt een beetje tegen.

De enigmatische Oxfordstudent Oliver Quick [Barry Keoghan] raakt onder de indruk van Felix Catton [Jacob Elordi], die alles lijkt te hebben dat hij niet heeft. De twee raken bevriend en Oliver wordt uitgenodigd op het landgoed Saltburn, waar hij de leden van een disfunctionele familie op sluwe wijze tegen elkaar uit probeert te spelen om te krijgen wat hij wil. Fascinerende, soms bizarre zwarte komedie met een briljante, beheerste rol van Keoghan die zijn personage hult in lagen van mysterie. Een van de meest besproken films van het jaar, maar om onbegrijpelijke redenen over het hoofd gezien door The Academy. Rosamund Pike en Richard E. Grant zijn fantastisch als de ouders die zich volledig afsluiten van de realiteit.

Wie Page Eight en Turks and Caicos nog niet heeft gezien, zal hier geen touw aan vast kunnen knopen. De laatste film uit Hares Worricker-trilogie borduurt verder op de grote onthulling aan het eind van Turks and Caicos en brengt een aantal personages terug uit Page Eight waarvan je de voorgeschiedenis moet kennen. Worricker is nog steeds op de vlucht met Margot Tyrell [Helena Bonham-Carter] maar beseft zich dat hij alleen uit zijn problemen kan komen als hij Prime Minister Alec Beasly [Ralph Fiennes] confronteert. Een aanzienlijk dynamisch verhaal en meer aandacht voor Worrickers persoonlijke relaties maken dit tot een superieur en uiterst bevredigend slotakkoord van deze trilogie. Vooral de terugkeer van Felicity Jones als Worrickers hoogzwangere dochter is een zegen.

Lowbudget-horror speelt zich af op de oude set van 'Brookside' en heeft weinig verhaal, meer een excuus. Het houdt allemaal verband met een aangespoelde container dat een virus bevat waardoor mensen paranoïde en agressief worden. Een poging om hier iets van menselijk drama aan toe te voegen is weinig succesvol en het onrustige camerawerk en de wat rommelige montage kunnen niet verhullen dat dit te weinig om het lijf heeft om zelfs maar 75 minuten te bekoren. Als je dan ook nog voor de finale wel heel nadrukkelijk leentjebuur (of is het Firma Jattex BV?) speelt bij "Night of the Living Dead", mag je de makers dezes zeker ook een gebrek aan originaliteit verwijten.

Kristian Levring heeft goed gekeken naar Once Upon A Time In The West in deze iets te nadrukkelijke hommage aan dat meesterwerk. Ook dit is een wraakwestern dat zich in rustig tempo ontvouwt, met een beperkte hoeveelheid dialoog en dat alles is stijlvol in beeld gebracht door Jens Schlosser. Jammer genoeg is de dialoog die er is overgebleven nogal banaal en is het verhaal volstrekt voorspelbaar. Once Upon A Time In The West is prima studiemateriaal voor een ieder die een western wil maken, maar als het resultaat een combinatie van een matige kopie en clichés uit B-westerns, heb je de bel wellicht horen luiden maar nog niet ontdekt waar de klepel is.

25 Jaar geleden was Granite City het toneel van de ultieme strijd tussen goed en kwaad tussen tweelingbroers Samaritan en Nemesis. Volgens de overlevering kwamen beide superhelden als gevolg van een explosie om het leven, maar Sam Cleary [Javon ‘Wanna’ Walton] gelooft mede dankzij het boek ‘Samaritan Lives?!’ van Albert Casler [Martin Starr] dat ‘good guy’ Samaritan nog leeft. Wanneer een groep jonge criminelen onder leiding van Reza [Moises Arias] Sam in elkaar slaan komt buurman Joe Smith [Sylvester Stallone] hem te hulp. Sam gelooft dat hij Samaritan eindelijk heeft gevonden, maar niemand gelooft hem. Maar wanneer een bendeleider [Pikou Asbæk] zich voordoet als Nemesis en zorgt voor chaos en paniek is er maar één iemand die de stad kan redden. Het basisgegeven klinkt wellicht niet origineel, maar deze SF-actiefilm profiteert van het goede werk van Walton en de chemie tussen hem en Stallone. Bovendien is er een interessante twist in de ontknoping.

Hoewel Alan Alda en Ellen Burstyn allebei voortreffelijk acteerwerk afleveren in deze verfilming van het gelijknamige toneelstuk van Bernard Slade - die tevens het scenario schreef - is het begrijpelijk dat alleen Burstyn een Golden Globe en een Oscarnominatie kreeg voor haar werk in dit intelligente, maar soms wat te sentimentele romantische dramedy. Haar karakter maakt namelijk een meer nadrukkelijke karakterontwikkeling door gedurende de ruim 25 jaar waarin George [Alan Alda] en Doris [Ellen Burstyn] eens per jaar op een vaste plek hun affaire voortzetten. Het verhaal begint in de jaren '50 en toont niet alleen hoe het leven van de hoofdpersonen verandert door hun persoonlijke ervaringen, maar ook - door middel van beeldcollages die verwijzen naar historische gebeurtenissen uit de betreffende periode - hoe de wereld om hen heen, alsmede de moraal zich ontwikkelt. Regisseur Robert Mulligan, zelf een vijftiger toen hij de film maakte, ziet erop dat de acteurs steeds de juiste snaar weten te raken. Enig minpunt is stroperige liedje "The Last Time I Felt Like This", geschreven door Marvin Hamlisch en Alan Bergman en gezongen door Johnny Mathis en Jane Olivor.

Ik ken geen film die zo inzichtelijk maakt wat de impact institutioneel racisme op kinderen is. Daarbij speelt zeker mee mijn persoonlijke gebrek aan voorkennis over dit specifieke onderwerp, maar het is de effectieve regie, het uitstekende scenario, de perfecte vertolkingen vooral de indrukwekkende, geniale vertolking van de debuterende Lene Cecilia Sparrok in de hoofdrol die dit - ondanks dat het in de tweede helft een paar keer dreigt in te zakken - tot een bescheiden meesterwerk maken.

De bejaarde Elle Marja [Maj-Doris Rimpi] brengt een plichtmatig bezoek aan de begrafenis van haar jongere zus, die haar hele leven heeft doorgebracht in de Sami-gemeenschap waarin ze is geboren. Wanneer haar zoon weigert diezelfde avond naar huis te rijden, is ze gedwongen om in een hotel te overnachten. Haar verblijf op haar geboortegrond brengt herinneringen terug aan haar relatie met haar jongere zusje [Mia Erika Sparrok, ook zus in real life], de discriminatie van de omwonenden, de vernederende antropologische onderzoeken waaraan ze door Zweedse wetenschappers werd onderworpen en de vrijheid die ze genoot wanneer ze haar familie en haar Lapse achtergrond verborg in de poging aangenomen te worden bij een lerarenopleiding waarvoor antropologen en zelfs haar eigen lerares zeiden dat ze niet intelligent genoeg zou zijn vanwege haar afkomst.

Lene Cecilia Sparrok is een natuurtalent en zet één van de beste vertolkingen van het jaar neer. In haar rol als Elle-Marja komt vrijwel het volledige spectrum aan emoties op overtuigende wijze tot uiting. Haar liefde voor haar zusje, haar woede wanneer ze voor de zoveelste keer wordt beschimpt om haar afkomst, haar vernedering wanneer ze moet uitkleden voor onderzoek terwijl de pestkoppen door het raam staan mee te gluren, haar onzekerheid wanneer ze voor het eerst naar een feest gaat waar niemand weet dat ze een Lap is, de vastberadenheid wanneer ze besluit haar geboortegrond te verlaten, haar kinderlijke verwondering wanneer ze voor het eerst in de stad komt.

Het is volkomen terecht dat de 30-jarige regisseur Amanda Kernell meerdere prijzen in de wacht sleepte, want onervaren acteurs kunnen alleen uitblinken door een regisseur die ze op de juiste manier motivatie en zelfvertrouwen weet te geven. Bovendien gebruikt Kernell de camera om ons mee te voeren in de emoties van haar hoofdpersoon. Zeker één van de beste films van het jaar!

Filmmakers Kees Rijninks en Carmen Cobos leerden elkaar in 1992 kennen en werken en leven samen. Bij Kees is vastgesteld dat hij de ziekte van Parkinson heeft. Kees en Carmen spreken drie echtparen, een alleenstaande man om inzicht te krijgen in wat ze wachten staat, maar vooral om te weten hoe ze het beste samen de toekomst in kunnen gaan. De geïnterviewden verdienen lof voor hun moeder om te spreken over wat Parkinson met hun leven doet, zowel fysiek als psychologisch. Een waardevolle film voor eenieder die direct of indirect met deze verwoestende ziekte te maken heeft of heeft gehad. Cobos en Rijninks maakten 4 jaar later het vervolg Samen Alleen.

In de 2Doc Samen (2020)onderzochten collega’s en geliefden Kees Rijninks en Carmen Cobos hun toekomstperspectief nadat bij Kees was vastgesteld dat hij de ziekte van Parkinson had. Dit is het vervolg op die documentaire en dat bevestigt vooral wat Kees en Carmen vier jaar eerder al wisten. In de tussenliggende jaren vestigden ze hun hoop nog op de belofte van een medicijn “binnen tien jaar”, maar de hoop op een reddingsboei is zo goed als vervlogen. Voegt weinig toe aan Samen, afgezien van de machteloosheid van een gezonde partner die merkt dat haar geliefde het in de gezamenlijke gesprekken met hulpverleners steeds vaker over ‘ik’ heeft en niet over ‘wij’.

Fascinerende terugblik op één van de grootste entertainers van de 20e eeuw begint met een moment dat zijn imago enorm beschadigde. Sammy Davis Jr. zette zich in 1972 in om Nixon een tweede termijn te bezorgen en omhelsde de controversiële president. Davis Jr. besloot zich kort daarna te verantwoorden tegenover een vrijwel uitsluitend zwart publiek dat hem aanvankelijk uitjouwde. Maar nadat Davis Jr. zijn lijflied “I’ve Gotta Be Me” had gezongen, kreeg hij een staande ovatie. Deze documentaire heeft uiteraard veel aandacht voor de verdiensten Davis Jr. die zonder enige twijfel één van de meest getalenteerde en respecteerde artiesten was. Het feit dat hij zwart was, koos voor het Joodse geloof en zijn linkeroog verloor in een ongeluk, bleek geen belemmering voor een succesvolle carrière. Maar Pollard maakt ook duidelijk waarom Davis Jr. nog steeds meningen verdeelt. Pollard maakt voortreffelijk gebruik van archiefbeelden en gebruikt een heldere, effectieve structuur.

Fans van Edgar R Robinson dienen te weten dat hij pas na een dik uur ten tonele verschijnt. Maar niet teveel getreurd, want dit is een onderhoudende avonturenfilm waarin de 10-jarige Sammy [Fergus McClelland] in zijn ééntje van Egypte naar Zuid-Afrika te reizen nadat zijn ouders zijn omgekomen bij een bombardement dat het gevolg is van de Suez-crisis. In Durban hoopt hij permanent onderdak te vinden bij een tante. Prima roadmovie voor de familie werkt omdat het voor het overgrote deel op locatie is gefilmd. Daarmee geeft dit een interessant beeld van het Afrikaanse continent in de jaren '50. Het helpt daarbij dat McClelland prima is in de hoofdrol, maar de bijrollen zijn niet altijd even sterk gezet. De verschijning van Robinson in de tweede helft van de film tilt het geheel gelukkig naar een hoger plan.

Het eerste deel speelt zich af in Laos en draait om tiener Amid [Amid Keomany], die regelmatig op bezoek gaat bij Mon [Simone Milavanh], een slechtziende vrouw die op sterven ligt, om haar voor te lezen. Het tweede deel speelt zich af in Zanzibar, aan de westkust van Tanzania en volgt een groep vrouw die zeewier winnen voor zeepproductie. Het volgt Juwairiya [Juwairiya Idrisa Uwesu] en de lotgevallen van haar geitje Meena. Vol fraaie beelden en prachtig gemonteerd, maar het eerste deel is houterig geacteerd en heeft nauwelijks verhaal, het tweede deel heeft helemaal geen verhaal. De ruim 10 minuten die de twee verhaallijnen met elkaar verbinden leveren je een onbeschrijfelijke, nooit geëvenaarde ervaring op. ‘The Parallax Test’ uit The Parallax View en ‘The Stargate Sequence’ uit 2001: A Space Odyssey verbleken hierbij. Volg de instructies tot de letter en laat je overrompelen. Jammer voor de rest van de film, al verdient Meena een ereprijs voor ‘beste rol van een dier’.

Mag ik van u in de categorie ‘hoofdpersonen’: een heldhaftige, maar gevoelige man [Dwayne Johnson] met een diepgeworteld verdriet; een echtgenote [Carla Gugino] die van hem wil scheiden; een tienerdochter [Alexandra Daddario] die niet wil dat haar ouders uit elkaar gaan en de potentiële stiefvader [Ioan Gruffudd] die een lafaard blijkt te zijn? Dan wil ik uit de categorie ‘bordkartonnen bijrollen’ de hunky Britse tienerjongen/love interest [Hugh Johnstone-Burt]; een irritant, jonge wijsneus [Art Parkinson]; een paniekerige wetenschapper [Paul Giamatti] en de toevallig aanwezige televisiejournaliste [Archie Panjabi] die helpt het volk te waarschuwen voor de aanstaande ramp? Voilà, u heeft twee kwartetten uit het cliché-kwartetspel dat aan de basis staat van deze stompzinnige rampenthriller. Als je het volume flink opkrikt, blijf je misschien wel wakker.

Errol Flynn speelt veehouder Clay Hardein die slachtoffer is geworden van grootschalige veediefstal en besluit de vermoedelijke dader Roy Stuart [Paul Kelly] te confronteren in diens saloon in San Antonio. Roy zet naast zijn eigen mannen ook zijn geheime wapen in: saloonzangeres Jeanne Star [Alexis Smith], maar zij is zo onder de indruk van Clays charmes dat ze haar loyaliteit en daarmee haar leven op het spel zet.

Een behoorlijk budget en het gebruik van Technicolor tillen deze formulematig geschreven western uit het slop. Hoewel je in close-ups duidelijk ziet dat regisseur David Butler zich moest wenden tot studioshots met achtergrondprojecties, zijn de actiescènes prima uitgevoerd en de opwindende score van Max Steiner is ook een groot pluspunt. Het romantische subplot is minder interessant, ook al omdat Smith duidelijk geen Marlène Dietrich is en haar muzikale bijdrage (dus) niet overtuigt. Het Barbershop Quartet waarmee ze zingt is veel beter!

Sinds de dood van haar ouders bij een auto ongeluk is Madison [Shae Smolik] ernstig getraumatiseerd en blijkt de over duistere krachten te beschikken waarmee ze de Sandman uit een boek tot leven kan wekken. Da’s niet zo fijn voor haar tante Claire [Haylie Duff], haar enige bloedverwant die zelf de nodige emotionele bagage met zich meedraagt en ook nog eens een ontzettende eikel [Shaun Sipos] als vriend heeft. Tobin Bell (Saw) wekt wellicht de interesse op van doorgewinterde horrorfans, maar wees gewaarschuwd: zijn rol is beperkt en volstrekt belachelijk. Daarmee onderscheidt hij zich overigens nauwelijks van de rest van de cast.

De opening is het enige moment waarop dit slaapverwekkende drama tot leven komt: we zien hoe Misumi aan de oevers van een rivier een man doodslaat en diens lichaam verbrandt. Misumi is een recidivist dus dit is zijn tweede moord. Tijdens zijn proces wordt hij verdedigd door Shigemori, de zoon van de rechter die Misumi de vorige keer liet ontsnappen aan de doodstraf. Shigemori Jr probeert zijn zaak zo goed mogelijk voor te bereiden en Misumi praat wel veel, maar zegt weinig, dus tot zijn grote frustratie (en die van de kijker) wordt niemand er niets wijzer van. Stemmige pianomotiefjes en een paar intense scènes willen ons doen geloven dat het allemaal grote betekenis heeft, maar de dialogen zijn even traag als vervelend. De vraag is of Misumi wegens verzachtende omstandigheden aan de doodstraf zal ontsnappen, maar de titel geeft al antwoord op die vraag. Wie een uiltje wil knappen kan dat prima doen bij deze film, wie werkelijk intellectueel uitgedaagd wil worden doet er beter aan achter in de zaal Candycrush te spelen.

Pure exploitatie van de Taylor/Burton-affair, deze nonsens over een levenslustige, vrijgevochten alleengaande moeder [Elizabeth Taylor], die haar zoontje Danny [Morgan Mason] zonder hulp van school heeft opgevoed in haar pittoreske, maar afgelegen huisje bij het strand, waar ze zelf de dagen door brengt met het maken van schilderijen. Wanneer Danny onverhoopt toch naar school moet, spijbelt hij dusdanig vaak dat hij terecht komt op een kostschool waar Edward Hewitt [Richard Burton] het voor het zeggen heeft. De twee ontmoeten elkaar... en de rest kun je wel zo'n beetje raden. De liefhebbers kunnen zich opmaken voor een (bijna) halfnaakte Liz Taylor en vol verwondering vaststellen dat Charles Bronson het beste acteerwerk in de film aflevert (ook een unicum), maar dit is leeghoofdige pulp opgeleukt door mooie locaties en verzorgd camerawerk.

De opening van deze Kerstfilm is ronduit aanstootgevend. De verteller laat ons weten dat de Kerstman hulp krijgt van kinderen 'van alle kleuren en rassen'. Daarna volgt een ellenlange, stuitende vertoning waarin een aantal kinderen (die zich duidelijk ongemakkelijk voelen) de kinderen uit de diverse windstreken vaak op racistische wijze neerzetten. De Afrikaanse kinderen zetten de toon, maar dat is pas het begin van de ellende. De duivel komt vervolgens ook nog opdraaien om de vriendelijk ogende, maar bijzonder vervelende Kerstman een hak te zetten. De Kerstman lacht extreem vaak en lang om de tijd te vullen en het acteerwerk van de kinderen is een aanfluiting, al valt dat vooral regisseurs en de beide scenaristen te verwijten. Niet om aan te zien.

So-Kin Chow [Louis Koo] is woedend wanneer van hogerhand op het allerlaatste moment wordt besloten dat hij zijn rol als undercover agent in een drugskartel moet verlengen. Zijn vrouw is hoogzwanger en nu moet hij naar Bangkok afreizen omdat hij daar de grootste drugsbaron (en krijgsheer) genaamd Eight-faced Buddha [Hoi-Pang Lo] zou kunnen ontmaskeren. Hij weet zich weliswaar gesteund door zijn collega’s en beste vrienden Ma Ho-tin [Ching Wan Lau] en Cheung Tsz-wai [Nick Cheung]. Maar door een foute beslissing komt één van de mannen om het leven en wordt de operatie beëindigd. Jaren later dient zich een nieuwe kans aan om Eight-Face Buddha op te rollen en wraak te nemen. Stijlvol geregisseerde actiethriller met fraaie cinematografie van Anthony Pun die op exemplarische wijze gebruik maakt van kleur om de dramatiek van de nachtelijke scènes de verhogen. Marc Ma maakt indruk als de onberekenbare Dune Kun en er is een indrukwekkende finale. Enig minpunt is het aangedikte sentiment in de dramatische scènes.

Deze grensverleggende whodunit won een BAFTA voor beste Britse film en 60 jaar na dato is het thema nog steeds (of is het 'opnieuw') behoorlijk actueel. Het betreft het onderzoek naar de moord op een jonge vrouw, een halfbloed met een blanke huidskleur. Scotland Yard werpt zich op de zaak en legt door het ondervragen van verschillende betrokkenen en potentiële getuigen het racisme in Londen bloot, in de meest brede zin van het woord. De liberalen onder ons zullen wellicht zeggen dat dergelijke denkbeelden een relikwie zijn uit de jaren '50, maar het is hooguit de manier waarop het wordt geuit die is veranderd. Dat maakt dit tot een bezienswaardige, maar niet bijzonder spannende film.

Luchtig muzikaal drama gebaseerd op ware gebeurtenissen over een kwartet jonge Aboriginals dat ini 1968 tijdens een plaatselijke talentenjacht wordt ontdekt door de uitgeblust muzikant en manager Dave Lovelace [Chris O’Dowd] die de dames omsmeedt tot een Motown-achtige girl group die mag optreden voor Amerikaanse soldaten in Vietnam. Racisme en een identiteitscrisis (één van de meiden is een halfbloed met een lichte huidskleur) lopen als een rode draad door het verhaal, maar zwaar op de hand wordt dit nooit en de covers van 60s-klassiekers zijn om van te smullen.

Sarah Bernhardt was een van de grootste acteurs van de 19e eeuw en was aan het eind van die eeuw de eerste wereldwijde superstern. Ze was 70 jaar oud toen ze in 1915 door een infectie aan haar rechterknie (die ze ernstig bezeerde tijdens een uitvoering van ‘La Tosca’ in 1905) haar rechterbeen verloor. Deze biografie is dat voor Sarah [Sandrine Kiberlain] het moment om haar zoon Sacha [Arthur Mazet] te vertellen over de oorzaken van de breuk tussen haar en Sacha’s vader (en Sandra’s vaste tegenspeler) Lucien [Laurent Lafitte]. Het verhaalt spring heen en weer tussen 1915 en 1896, het jaar waarin een aantal vrienden een groot feest voor haar organiseren. Al snel ontdekken we de complexere kanten van Sarahs persoonlijkheid. Het gevolg is dat een sterke start wordt gevolgd door een serie incidenten die nauwelijks iets nieuw opleveren en daarom weinig interesse opwekken, ondanks het overtuigende, flamboyante acteerwerk van Kiberlain. De aftiteling bevat beelden die Sacha in 1915 maakte van zijn moeder.