Opinions

Billie [Lana Rockwell] en Nico [Nico Rockwell] hebben te kampen met een alcoholistische vader [Will Patton] en een egocentrische moeder [Karyn Parsons]. De situatie wordt er niet beter op wanneer vader het gezin verlaat om van zijn verslaving af te komen. Moeder papt namelijk aan met een vent [M.L. Josepher] die nog veel erger blijkt te zijn. Billie en Nico laten echter niet zomaar met zich sollen en met hulp van Malik [Jabari Watkins], een jongen die ze pas op het strand hebben leren kennen, ontsnappen ze aan hun familie. Het scheelt dat Malik probleem kan autorijden, dat niemand raar opkijkt dat een kind een auto bestuurt en dat de kinderen zich totaal niet druk lijken te maken om wat er is gebeurd. Wie denkt dat dat weinig geloofwaardig is daag ik uit om het belabberde en geforceerde happy end tot zich te nemen.

De enige verklaring die ik kan bedenken voor het feit dat deze film vrijwel volledig in korrelige en chaotische zwart-witbeelden is gefilmd, is dat scenarist/regisseur Alexandre Rockwell dan met een paar ogenschijnlijk willekeurig gekozen kleurenscenes in ieder geval nog de schijn van afwisseling denkt op te kunnen houden. Tevergeefs, want als het hoofdpijnopwekkende camerawerk niet voldoende is om je ogen te doen sluiten, dan is er altijd nog het gebrek aan verhaal om je in slaap te sussen.

April (die het liefst AJ genoemd wil worden) [Nell Barlow] moet met haar doodsaaie familie mee naar een vakantiepark. Aprils gedrag drijft haar moeder Tina [Jo Hartley] tot wanhoop. Via Elvis [Spike Fearn] vindt ze aansluiting bij een groepje vrienden en dat leidt tot een ongemakkelijk moment met Isla [Ella-Rae Smith] dat April meer duidelijk maakt over de gevoelens die ze heeft. Maar worden die wel oprecht beantwoord? Goed gecast coming-of-age verhaal met een geloofwaardige Barlow, geloofwaardige personages en situaties en een slim gekozen setting.

Het is 1990 wanneer een sportjournalist [Jim Caviezel] in New York een diepgaand gesprek over basketbal heeft met de chauffeur van zijn taxi. Wat volgt is het relaas van enkele briljante zwarte basketballers die in de jaren 40 vanwege een boycot van zwarte spelers niet deel mogen nemen aan de NBA. Abe Saperstein [Kevin Pollak] heeft ze bij elkaar gebracht onder de naam ‘Harlem Globetrotters’, waarmee ze hun briljante trucs door heel Amerika tonen aan laaiend enthousiaste (en veelal witte) toeschouwers. Joe Lapchick [Jeremy Piven] en Ned Irish [Cary Elwes], respectievelijk de coach en de eigenaar van de New York Knickerbockers, zijn ervan overtuigd dat deze zwarte spelers de NBA in alle opzichten zullen verrijken. Ze besluiten de NBA te trotseren door Nat ‘Sweetwater’ Clifton [Everett Osborne] te contracteren. De optredens van de Globetrotters zijn fenomenaal en de reconstructie van basketbal rond 1950 is met zorg gedaan. Het vlakke spel van Osborne versterkt alleen maar het gevoel dat Guigui meer interesse had in de witte personages. Dat zou niet eens zo’n bezwaar zijn geweest, maar dan had hij dit beter Lapchick & Irish kunnen noemen.

Het waargebeurde verhaal van Syrische zusjes en topzwemsters Yusra [Nathalie Issa] en Sara Mardini [Manal Issa], die in 2015 na lang aandringen bij hun vader [Ali Suliman], proberen te vluchten naar Duitsland, in de hoop dat ze daar beroep kunnen doen op gezinshereniging om hun gezin in veiligheid te brengen. Ze krijgen hulp van hun neef [Ahmed Malek] en deze film volgt hun loodzware en levensgevaarlijke tocht richting de vrijheid, alsmede wat ze na aankomst moesten doorstaan om verder te kunnen met hun leven. Yusra koestert nog een droom: namens Syrië meedoen aan de Olympische Spelen in Rio. Het feit dat de twee hoofdrolspelers ook in werkelijkheid zussen zijn verhoogt de authenticiteit en El Hoasini houdt zich wijselijk aan een niet-sentimentele, realistische vertelwijze waardoor de personages nooit overschaduwd worden door de onderliggende vluchtelingvraagstukken die als een zwaard van Damocles boven Yusra, Sara en hun lotgenoten hangen. Yusra’s kwalificatiewedstrijd in Syrië is een onvergetelijk moment.

Elke Astaire/Rogers-film is de moeite van het bekijken waard, maar in Swing Time” laten Astaire en Rogers net iets meer van hun acteertalenten zien. Het verhaal betreft Lucky [Astaire], een danser met een gokprobleem die een schuld van $25.000 moet inlossen om te kunnen trouwen met zijn verloofde [Betty Furness]. Hij reist af naar New York in het gezelschap van Pop [Victor Moore] waar hij een ongelukkige ontmoeting – zeg maar gerust een aanvaring – heeft met Penny [Rogers], een dansinstructeur. Lucky probeert haar gunst te winnen, maar wanneer ze hem afsnauwt worden zij en haar cynische collega Mabel [Helen Broderick] ontslagen. Fred redt Penny wanneer hij laat zien wat hij heeft geleerd van zijn ‘proefles’, waardoor Gordon [Eric Blore] Penny niet alleen haar baan terug geeft, maar haar ook dwingt om met Lucky mee te doen aan een danswedstrijd. Maar uiteraard gaat de weg daar naartoe niet over rozen.

Dit is werkelijk een genot om naar te kijken, mede omdat de liedjes “A Fine Romance” en vooral “The Way You Look Tonight” nog steeds ontzettend populair zijn. De regie van George Stevens zorgt er bovendien voor dat deze scènes altijd luchtig blijven. “A Fine Romance” is heeft sowieso voldoende humor en Rogers en Astaire weten dat perfect uit te buiten. De eerste uitvoering van “The Way You Look Tonight” met Fred Astaire die zich langzaam draait richting Ginger Rogers, die net uit de badkamer is gekomen... met shampoo in haar haar! “Pick Yourself Up” is nog zo’n onvergetelijk nummer dat nog steeds mensen kan inspireren met de simpele, maar doeltreffende boodschap over vallen en weer opstaan. “The Waltz in Swing Time” is het hoogtepunt voor het duo. Fred Astaire blijkt bovendien de enige filmster te zijn die in ‘blackface’ optreedt en er mee weg komt. Het is een waardig eerbetoon aan Bojangles Robinson, een legendarische danser aan wie alleen iemand met het talent en het perfectionisme van Fred Astaire recht kan doen. Moore en de fantastische Broderick zijn een prachtige komische double-act en hebben samen enkele van de grappigste momenten in de film, vooral in de poging om een dans van Lucky en Penny na te doen in de dansschool.

Dit is de perfecte combinatie van humor, romantiek, muziek, zang en dans. En zeg nou zelf, vergelijken bij “Swing Time” is “La La Land” toch gewoon prutswerk?

Semi-autobiografische terugblik op het leven in Australië in de jaren ’70 speelt zich af in 1975 en draait om drie bevriende families. De kinderen komen vaak samen om filmpjes te maken onder de regie van Jeff Marsh [Atticus Robb]. Dat ze daarvoor bizarre en gevaarlijke stunts doen lijkt niemand te deren, letterlijk en figuurlijk. Tijdens een feestje voor de ouders komt één van hen op het idee om een “Swinging Safari” te doen, oftewel partnerruil en dat zet de verhoudingen aardig op zijn kop. En het dorp wordt overspoeld door media nadat een blauwe vinvis aanspoelt op het plaatselijke strand. Guy Pearce heeft gebleekt haar, Kylie Minogue draagt een belachelijke pruik en iedereen loopt erbij als een clown. Het is typerend voor een film die pretendeert een tijdsbeeld te willen neerzetten, maar het is meer een aaneenschakeling van waanzinnige anekdotes gespeeld door een hevig overacterende volwassen cast. Heel energiek, maar zonder duidelijke structuur. De stunts van de kinderen leveren enkele werkelijk grappige momenten op en de ontwikkeling van de vriendschap tussen Jeff en Melly [Darcey Wilson] had het hart van deze rommelige komedie moeten zijn.

De neurotische Wally [Jason Bateman] is geschokt wanneer zijn 40-jarige beste vriendin Kassie [Jennifer Aniston] aankondigt dat ze gebruik wil maken van een zaaddonor om haar kinderwens in vervulling te laten gaan. Kassies vriendin Debbie [Juliette Lewis] organiseert zelfs een “zwangerschapsfeestje” op de dag dat het zaad wordt ingebracht in het bijzijn van zaaddonor Roland [Patrick Wilson]. Onder invloed van drank en drugs spoelt Wally het zaad door de gootsteen en vervangt hij het door zijn eigen zaad. Omdat hij zich de volgende dag niets kan herinneren van het feest en om dat Kassie voor haar bevalling verhuist, leert Wally pas zes jaar later Kassies zoon Sebastian [Thomas Robinson] kennen. Geleidelijk begint hem te dagen hoe de vork in de steel zit, ondertussen verschijnt de pas gescheiden Roland opnieuw ten tonele om zijn vermeende zoon te leren kennen. De ontknoping zal niemand verrassen, maar Bateman speelt zijn rol met gepaste subtiliteit en er is fijn ondersteunend werk van Jeff Goldblum als zijn minstens zo neurotische broer. Gordon en Speck behandelen het onderwerp met gepaste eerbied en de subtiele humor die voortkomt uit de interactie tussen Wally en Sebastian is daardoor des te effectiever. Zeker geen meesterwerk, maar aanzienlijk minder voorspelbaar dan je op basis van de proloog zou verwachten.

Mede omdat ze het beu is om in de schaduw te staan van haar kunstenaarsvriend [Eirik Sæther], heeft Signe [Kristine Kujath Thorp] er een handje van op pathetische wijze de aandacht op te eisen. Door een bizar vooral bij de broodjeszaak wie ze werkt, ontdekt ze een manier waarmee ze pertinent de aandacht op zich kan laten vestigen. Niet alleen door haar naaste omgeving, maar door de hele wereld. Maar al gauw beginnen de negatieve effecten steeds zwaarder te wegen. Zwarte komedie over het door sociale media aangespoorde narcisme met goed acteerwerk van Kujath Thorp. Helaas is haar personage zo sneu en de humor zo onderkoeld dat de grappen vaak doodslaan. Een interessant basisgegeven, maar matig uitgewerkt.

De titel van dit portret van Sylvana Simons in de aanloop naar de Gemeenteraadsverkiezingen van 2018, waarbij ze met haar partij BIJ1 een zetel in de Amsterdamse gemeenteraad wist te bemachtigen, geeft een treffend beeld van hoe mensen op haar reageren. Tijdens een fotosessie met één van haar mede-kandidaten bij een fietsenstalling krijgt ze vreselijke beledigingen naar haar hoofd geslingerd en zowel AT5 als GeenStijl zoeken vol de aanval. Sylvana krijgt ook steun, vooral (maar niet uitsluitend) vanuit de Surinaamse gemeenschap. Hoewel deze documentaire uitstekend de conventies van de fly-on-the-wall-benadering volgt en daarmee een vrij objectief beeld geeft van de echte Sylvana Simons, leidt dat niet tot veel nieuwe inzichten. Het meest onthullend is dat Sylvana erkent dat ze soms te fel reageert op mensen die haar bekritiseren en dat ze zeer kritisch (misschien zelfs te kritisch) is op haar eigen gedrag. Maar als je al een mening hebt over Sylvana, denk ik niet dat deze documentaire je van gedachten zal doen veranderen. Maar dat liedje van Rob van Daal blijf ik verdedigen, dat is muzikale humor op zijn best!

David Chamberlain [Joel Kinnaman] is net aangekomen bij het ziekenhuis in Las Vegas waar zijn vrouw op het punt staat te bevallen, wanneer een man [Nicolas Cage] zomaar in zijn auto stapt en David sommeert om hem een lift te geven naar zijn moeder in Boulder City. Uiteraard zit het niet zo simpel in elkaar en de ware motieven voor deze gijzeling ontvouwen zich gedurende de autorit. Het basisgegeven leent zich veel beter voor een korter format en Adler worstelt met de statische setting van het verhaal (dat zich voor een groot deel afspeelt in de auto), maar Cage geeft zijn rol kleur op de intense wijze die we van hem kennen en krijgt prima tegenspel van Kinnaman.

Een wat vergezocht SF-drama waarin ambulancemedewerker Steve [Anthony Mackie] op zoek gaat naar de bron van de synthetische drug Synchronic die de laatste tijd tot bizarre doden leidt. Een toevallige ontmoeting met de ontwikkelaar van deze drug brengt Steve tot het besluit om zelf te experimenteren met deze drug. Niet onaardig basisidee leidt onder een matige uitwerking die een wirwar van ideeën samenvoegt. De special effects zijn zeer wisselend van kwaliteit en het romantische einde lijkt uit een hele andere film te komen. Mackie houdt de boel overeind.

De Ierse Maureen Kearney [Isabelle Huppert] combineert haar baan als docent Engels, al jarenlang met werk als vakbondsvertegenwoordiger bij Areva, een bedrijf in de nucleaire industrie met 50.000 werknemers. Aan de prima verstandhouding met het bestuur van Areva komt een einde wanneer directeur Anne Lauvergeon [Marina Foïs] plaatsmaakt voor Luc Oursel [Yvan Attal], een opvliegende man die niets moet hebben van de vakbond. Wanneer zijn poging om Maureen in te palmen op niets uitloopt en Maureen als vanouds haar ongezouten kritiek op de besluitvorming blijft uitspreken, probeert Areva haar op andere wijze het zwijgen op te leggen. Waargebeurd verhaal onthult meteen dat Maureen slachtoffer is geweest van een brutale overval. Het verloop van het onderzoek, onder leiding van Nicolas Brémon [Pierre Deladonchamps], is haast net zo stuitend als wat er aan vooraf ging. Vertoond onvermijdelijk overeenkomsten van Paul Verhoevens Elle, niet in de laatste plaats omdat Huppert ook nu schittert als een slachtoffer die niet voldoet aan de eisen die mannen aan een slachtofferrol stellen. Gacebois is eveneens voortreffelijk als de man die haar door dik en dun steunt. Maar waar slaan die verwijzingen naar Vertigo op?

Terry Savage [Tyrese Gibson] is een oorlogsveteraan die zijn vaardigheden inzet om op gewelddadige wijze overvallen te plegen. Zijn militaire achtergrond, financiële problemen en een superschattig, maar ernstig ziek dochtertje heeft moet voldoende zijn om onze sympathie te behouden. Wanneer Terry wordt betrapt biedt de politiecommissaris [Ric Reitz] hem een deal aan: hij kan zonder strafblad vrijkomen als hij bereid is mee te werken aan een onderzoek naar ‘het systeem’ van corruptie in een gevangenis die onder leiding staat van Warden Lucas [Jeremy Piven] en waar gereguleerde knokpartijen gebruikt worden om de machtsverhoudingen vast te stellen en de gevangenen van vermaak te voorzien. Een paar aardige knokpartijen leven een extra halve ster op, verder is dit stompzinnige pulp.

Over een periode van drie jaar volgde Joris Postema drie activisten. Aan het eind van de rit brengt hij hen samen om te bespreken wat ze hebben bereikt en wat de toekomst hen en de wereld zal brengen. Müller is een veteraan die door schade en schande een stuk terughoudender (en cynischer) is geworden, Pippi van Ommen is een ouderwetse spreekwoordelijke straatvechter die onder andere betrokken is bij de acties van Extinction Rebellion op de A12 en Henk Ovink is een diplomaat die bergen verzet om bij de Verenigde Naties tot concrete afspraken en besluiten te komen. De verschillende benaderingen en de tafelbesprekingen zijn pluspunten in deze boeiende, maar zeker niet erg hoopvol stemmende documentaire.

Het opmerkelijke spel van Helena Zengel als de 9-jarige Benni, de 'system crasher' uit de titel, maakt deze film alleen al de moeite van het bekijken waard. Zengel weet Benni afwisselend volstrekt onuitstaanbaar en ontwapenend te maken en die overtuigend gespeelde grilligheid is het centrale probleem in een psychologisch drama dat jammer genoeg geen inzicht geeft in de oorzaken voor het gedrag (afgezien van een traumatische ervaring met luiers) en uiteindelijk nergens toe leidt.

Regisseur/scenarist Nora Fingscheidt heeft veel oog voor de mensen die haar proberen te helpen en constant door Benni, haar moeder of een gebrek aan opties in de steek worden gelaten en daar duidelijk door geraakt worden. Maar als kijker bekruipt je al snel het gevoel dat de situatie voor Benni hopeloos is, mede doordat Ringscheidt je als kijker meer toeschouwer dan deelgenoot maakt van Benni's roerige leven. Het is dan ook onduidelijk wat Ringscheidt precies wilde bereiken met deze film, met oplossingen komt ze in ieder geval niet. Na afloop vraag je je wel af wat wij als samenleving zouden kunnen doen voor Benni. Sterker nog: is het de tijd en de energie wel waard?