Opinions

Arthur Brennan [Matthew McConaughey] is een wetenschapper en auteur die naar Aokigahara, omschreven als ‘The Perfect Place to Die’, afreist om een eind te maken aan zijn leven. Maar zijn plan wordt verstoord door de verwarde Takumi [Ken Watanabe] die de weg is kwijtgeraakt. De poging van Arthur en Takumi om een weg te vinden uit deze ‘Sea of Trees’ worden afgewisseld door flashbacks waarin we ontdekken waarom Arthur een einde aan zijn leven wil maken. McConaughey overtuigt in een complexe, dramatische rol en krijgt prima ondersteuning van Watanabe en Naomi Watts (als Arthurs echtgenote), maar in het laatste half uur is er een aantal verrassend bedoelde wendingen dat helaas eerder op de lachspieren werkt dan op de traanklieren.

Monro onderzoekt de ongemakkelijke relatie die Sean Connery had met James Bond. Het was de rol waarmee hij de wereld veroverde en het kostte hem ontzettend veel moeite om zijn acteercarri1ere een andere wending te geven. Deze documentaire besteedt aandacht aan Connery’s favoriete film The Hill, zijn meest gewaagde rol in The Offence en natuurlijk zijn Oscarwinnende rol in The Untouchables. Bevat helaas wat inhoudelijke fouten en onjuistheden wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt.

Na de mysterieuze dood van Kerrie [Megan Best] neemt Camille Meadows [Suki Waterhouse] diens plaats en kamer in op Edelvine Girls Academy. Daar krijgt ze het al snel aan de stok met een groep nare meiden onder leiding van opperbitch Alice [Inanna Sarkis], maar sluit ze vriendschap met Helina [Ella Rae-Smith] en Trevor [Seamus Patterson], de zoon van de strenge directeur Mrs Landry [Marina Stephenson Kerr]. Al gauw krijgt Camille het gevoel dat het spookt in haar kamer. Maar wie is daarvoor verantwoordelijk? En wat kan ze hieraan doen? Na een niet onaardige proloog en een suspensevol eerste half uur vervalt Barrett toch in de clichés van het genre, inclusief een overdaad aan wazige plotwendingen en bloederig geweld dat totaal niet overtuigt.

Drie jaar geleden kreeg voormalig Ranger John Cutter [Dylan Bruce] eervol ontslag nadat zijn eenheid was gedecimeerd in een vuurgevecht met de manschappen van Igor Rodin [Sergey Badyuk] in Afrika. Zijn voormalige leidinggevende [Leslie Grantham] geeft hem nu de kans om wraak te nemen tijdens een operatie tegen een terroristische organisatie omdat hij de enige is die Rodin kan identificeren. Die doet overigens opvallend weinig moeite om zich te verbergen in deze onbenullige actiethriller die zich grotendeels afspeelt op een trein waar drie ontvoerde wetenschappers onder dwang bezig zijn om een chemische bom in elkaar te zetten. Het acteerwerk doet recht aan de kwaliteit van het script. Alleen de machinist van de stoomtrein verdient enig erbarmen.

Uitgezonden op RTL 7 in "De Week Van De Veteranen." Een beetje jammer ...

Knappe conceptfilm die volledig is gefilmd vanuit het perspectief van Social Media. De opening toont op fraaie wijze hoe het levensverhaal van tiener Margot Kim [Michelle La] valt na te vertellen aan de hand van allerlei beelden die haar ouders op hebben gedeeld, eindigend met de dood van haar moeder als gevolg van kanker. De nasleep daarvan is zichtbaar op de laatste foto in de sequentie die duidelijk kort na diens dood is genomen. Wanneer vader David Kim [John Cho] zijn dochter niet meer ziet of spreekt sinds ze bij een studieclub biologie was, probeert hij aanvankelijk via social media te achterhalen waar zij is. Langzaam maar zeker komt hij tot het besef dat ze verdwenen is en roept hij de hulp in van de politie. Detective Vick [Debrah Messing], een ervaren politie-agent met een indrukwekkende staat van dienst, onderzoekt de vermissing en vraagt David om de social media van zijn dochter door te spitten, contact op te nemen met haar vrienden en zo te achterhalen wie meer weet over wat er met zijn dochter is gebeurd.
Het is een concept waarvan je je nauwelijks kunt voorstellen dat je daar een avondvullende film van kunt maken, maar Aneesh Chaganty weet heet toch voor elkaar te krijgen. Dat is mede de verdienste van de drie hoofdrolspelers, maar vooral van het scenario dat Chaganty samen met Sev Ohanian schreef. Dat scenario geeft niet alleen een realistisch, maar vooral schrijnend beeld van de oppervlakkigheid van Social Media-contacten, maar toont ook de talloze valkuilen waar je als kijker net zo hard intrapt als de wanhopige vader. Typerend is ook de rol die Social Media speelt wanneer de Margots vermissing groot nieuws wordt: beschuldigingen vliegen over en weer, tieners exploiteren haar verdwijning om maar zoveel mogelijk 'likes' te krijgen. Maar deze film toont vooral hoe de obsessie met Social Media je blind kan maken voor datgene wat zich werkelijk afspeelt. En laat ik niet vergeten te zeggen dat het plot rondom de verdwijning erg goed in elkaar zit. Het is alleen jammer dat Hollywood-conventies vereisen dat er een wat geforceerd happy end is.

Begin jaren ’70 nam een jonge vrouw een tape met het album ‘Cold Fact’ van de Amerikaanse zanger Rodriguez mee naar Zuid-Afrika. Op de één of andere manier verspreidde de muziek van Rodriguez zich onder Afrikaners die er inspiratie uit putten voor hun verzet tegen Apartheid. Volgens Stephen “Sugar” Segerman en Willem Möller was Rodriguez destijds “groter dan The Rolling Stones”. En over Rodriguez ging het verhaal rond dat hij zichzelf tijdens een optreden een kogel door het hoofd zou hebben gejaagd. Stephen Segerman deed jarenlang onderzoek naar Rodriguez in de hoop meer te weten te komen over deze man, van wie ieder spoor lijkt te ontbreken. De zoektocht kent echter enkele zeer onverwachte wendingen en een fraaie uitkomst, al loopt het gesprek met Clarence Avant, en eigenaar van het platenlabel waaronder Rodriguez zijn muziek uitbracht, spaak wanneer Segerman vraagt wat er is gebeurd met de opbrengst van de tienduizenden platen die in Zuid-Afrika zijn verkocht. Maar Rodriguez en zijn muziek stelen de show.

Ervaren kruisvaarders Behmen [Nicolas Cage] en Felson [Ron Perlman] deserteren wanneer ze ontdekken dat vrouwen en kinderen uit naam van de kerk zijn afgeslacht. Een paar maanden later worden ze opgepakt en voorgeleid aan een kardinaal [Christopher Lee] die getroffen is door de zwarte plaag. Om een einde aan de plaag te maken, moeten Behmen en Felson samenwerken met Debelz [Stephen Campbell Moore] en Eckhart [Ulrich Thomsen] terwijl ze een heks [Claire Foy] overbrengen naar een klooster voor een ritueel dat een einde zou moeten maken aan de plaag. Misdienaar Kay [Robert Sheehan] en gids Hagamar [Stephen Graham] sluiten zich later bij de expeditie aan. Foy laat je in het ongewisse over haar ware identiteit en haar intenties in deze vlotte mix van actie en fantasy dat ondanks wisselvallige special effects en een dwaze ontknoping plezierig is om naar te kijken. Fijne epische score van Atli Örvarsson.

De doofstomme Angel [Robin Day] is door een aantal huurlingen gevangen genomen en werkt nu als slaaf op een plek waar andere tienermeisjes aan de lopende band worden gedrogeerd, verkracht en afgetuigd. Haar doofheid helpt haar afstand te houden van de meisjes die ze verzorgd, tot ze een meisje ontmoet dat ook gebarentaal kan spreken. Dat leidt tot haar besluit om koste wat kost te ontsnappen en te proberen een eind te maken aan de gruwelen waar ze dagelijks mee wordt geconfronteerd.

Het gebrek aan karakterisering en de ogenschijnlijk nimmer aflatende stroom van verkrachtingen en aanverwante zaken werkt afstompend. Paul Hyett probeert dat te verhelpen door het geweld steeds extremer en explicieter te maken, maar dat werkt alleen maar averechts. Het staat een ieder vrij om te walgen van dat geweld, maar het ergste is dat er geen idee achter schuil gaat. Het is geweld om het geweld uitgevoerd door stripachtige, regelmatig overacterende schurken, niet in de laatste plaats hoofdrolspeler Sean Pertwee. Een naargeestig, smakeloos werkje.

De 25-jarige Max [Ruaridh Mollica] is een journalist met een literaire achtergrond. Hij doet onderzoek onder queer sekswerkers voor een artikel en krijgt de mogelijkheid om idool Bret Easton Ellis (de auteur van o.a. ‘American Psycho’) te interviewen. Wat zijn hoofdredacteur [Lara Rossi] niet weet is dat Max onder het pseudoniem Sebastian een dubbelleven leidt als sekswerker en zijn persoonlijke ervaringen verwerkt in een manuscript. Dat dubbelleven dwingt Max om zijn eigen identiteit te herzien. Bovendien wordt het steeds moeilijker om dat dubbelleven geheim te houden. Niet alleen op de redactie, maar ook voor zijn cliënten. Mäkelä opent met een seksscène en daar zijn er onnodig veel van. Veel interessanter zijn de contacten na afloop, vooral het contrast tussen de zakelijke Daniel [Ingvar Sigurdsson] en muziekprofessor Nicholas [Jonathan Hyde] die juist meer verlangt naar genegenheid en tederheid.

Maya [Jennifer Lopez] is een hardwerkende veertiger die gedesillusioneerd is wanneer de verwachte promotie bij het warenhuis waar ze al 15 werkt aan haar neus voorbij gaat. Na een aanvaring met haar nieuwe leidinggevende Arthur besluit Maya het voor gezien te houden, ook al weet ze dat het moeilijk wordt om een nieuwe carrière op te bouwen zonder de juiste diploma’s. Na een gesprek met haar beste vriendin Joan [Leah Remini] maakt Joans zoon Dilly [Dalton Harrod] stiekem een nepprofiel voor Maya waardoor ze als adviseur aan de slag kan gaan bij een gerenommeerd cosmeticabedrijf. Een uitgelezen kans, maar die is wel gebaseerd op een leugen. Maya krijgt de kans zich te bewijzen in een interne concurrentiestrijd met de veel jongere dochter van de eigenaar Zoe [Vanessa Hudgens]. De rol van de worstelende moeder die een kans krijgt om haar leven te beteren zit Lopez als gegoten, ook al zijn de plotwendingen wat vergezocht en is het einde vrij voorspelbaar. Het scheelt dat Lopez’ beste vriendin Leah Remini hier de rol speelt van... haar beste vriendin. De oprechte ontspannen chemie tussen die twee maakt dit prima uit te zitten.

De cast van The Best Marigold Hotel minus Tom Wilkinson keert terug voor dit vervolg, dit keer geschreven door Madden en Ol Parker. Muriel [Maggie Smith] en Sonny [Dev Patel] leiden nu acht maande het hotel en met hulp van de bezoekers van het eerste uur gaat het de goede kant op. Ze hopen een financiële investering van Ty Burley [David Strathairn], maar zijn besluit hangt af van een formele beoordeling door een hotelrecensent, die zijn identiteit uiteraard niet onthult. De aanloop naar Sonny’s huwelijk met Sunaina [Tina Desai] vormt de rode draad, maar van elk personage komen we te weten welke wending hun leven neemt na het doorhakken van de knopen in The Best Marigold Hotel. Hoewel Strathairn en Richard Gere erg weinig schermtijd krijgen, is dit een waardig vervolg met wat meer romantiek en emotionele diepgang.

Richard Ashenden [John Gielgud] krijgt de opdracht een spion te ontmaskeren en te liquideren en krijgt daarbij hulp van Elsa [Madeleine Carroll] die zich voordoet als zijn echtgenote en een opvliegerige huurmoordenaar [Peter Lorre] bijgenaamd The General. Percy Marmont is de vriendelijk ogende man die het doelwit zou kunnen zijn en Robert Young zorgt voor een luchtige nooit als een man die al zijn charmes loslaat op Elsa. Het verhaal is niet al te aangenaam en er zit weinig vaart in. Maar Hitchcock bewijst wel een meester te zijn in het dramatische gebruik van geluid en dat resulteert in een aantal onvergetelijke momenten. Een schokkende ontdekking in een kerk, een nerveuze hond en een enerverende achtervolging in een chocoladefabriek zijn hoogtepunt die ons brengen naar de spectaculaire finale die leidt tot een wat abrupt, zonderling einde.

Margaret O'Brien is perfect als de verwende tiener Mary Lennox die erg veel moeite heeft om zich aan te passen wanneer ze bij haar kille, afstandelijke oom [Herbert Marshall] intrekt. Ze krijgt daar bovendien met de strenge huishoudster [Gladys Cooper] en haar door en door verwende neefje [Dean Stockwell]. Maar wanneer zij dankzij een kraai de ingang van een geheime tuin ontdekt, besluit ze dat te gebruiken als haar toevluchtsoord. Samen met Dickon [Brian Roper] de broer dienstmeisje Martha [Elsa Lancaster] besluit ze de tuin op te knappen. Die beslissing blijkt onverwachte gevolgen te hebben.

Grotendeels in zwart wit gefilmd, maar een aantal sleutelscènes is in kleur en met goede reden. De altijd betrouwbare Marshall is prima als de oom en Lancaster is zeer levendig als de enige die vanaf haar eerste ontmoeting met Mary weet was ze aan haar heeft. Stockwell houdt zich redelijk staande, zeker tijdens zijn grote confrontatie met Mary, maar Ropers spel overtuigt net zo min als zijn Britse accent.

Veelvuldig verfilmd, tijdloos kinderboek krijgt opnieuw een fraaie bewerking met dank aan het verbluffende spel van hoofdrolspeelster Dixie Egerickx en solide ondersteuning van acteerkanonnen Colin Firth en Julie Walters. Regisseur Marc Munden weerstaat bovendien de verleiding om de film onder te dompelen in opzichtige CGI-effecten en zorgt er zo voor dat de visuele effecten nooit de karakters overschaduwen. Het prachtige camerawerk van Lol Crawley staat immer in dienst van het verhaal en draagt zo bij aan een film met een volwassen boodschap over vriendschap, rouwen en de kracht van herinneringen.

Er valt weinig origineels te ontdekken in deze teleurstellende sequel. Gezinsuitbreiding met een echtgenoot en een kind zorgt voor nieuwe perikelen, alsmede een bezoek aan een boerderij. Harrison Ford debuteert in een animatiefilm, maar de rol van de oude hond-die-alles-al-heeft-gezien is te voorspelbaar. Dat geldt overigens voor de hele film die bestaat uit verschillende, slechts losjes met elkaar verbonden verhaallijnen bevat die elk dezelfde uitgekauwde centrale boodschap over moed die bevestigt dat men hier volledig is terug gevallen op een versleten formule. Jonge kinderen zullen zich daar weinig van aantrekken en de stemmencast in de Engels gesproken versie probeert tenminste nog te redden wat er te redden valt.

Redelijke animatiefilm met goed stemmenwerk probeert regelmatig te nadrukkelijk de lachers op de hand te krijgen met een willekeur aan grappen die als gemeenschappelijke deler hebben dat ze antwoord geven op de vraag wat huisdieren uitvreten wanneer hun baasjes naar hun werk gaan. De slechterik in het verhaal is een op het eerste gezicht schattig wit konijntje die het niet kan verkroppen dat andere dieren wél een goed thuis hebben gevonden en besluit herrie te schoppen. Er zijn voldoende vermakelijke momenten, maar het verhaal lijkt meer een waslijn om allerlei losse ideeën aan op te hangen.

Ken Englund en Everett Freeman bewerkten het korte verhaal tot een goed te verteren, maar weinig hoogstaand komisch vehikel voor Danny Kaye, die ideaal is in de hoofdrol maar qua acteren niet erg wordt uitgedaagd. Walter Mitty [Danny Kaye] werkt voor een uitgever van pulp fictie. Zijn goede ideeën zijn overgenomen door zijn baas [Thurston Hall], die zelf met de eer strijkt. Walter is er echter niet de persoon naar daar een probleem van te maken. De boeken die hij leest voeren zijn fantasieën, waarin hij steeds een romantische held is die de aantrekkelijke Rosalind [Virginia Mayo] uit de brand helpt. Boris Karloff speelt een van zijn vele schurkenrollen en Kaye vermaakt de kijker met zijn slapstick en bekkentrekkerij. Het hoogtepunt is ‘Symphony For Unstrung Tongue’, een heerlijke tour-de-force dat Kaye op het lijf is geschreven. Opnieuw verfilmd door Ben Stiller in 2013.

Dagdromer Walter Mitty [Ben Stiller] woont nog bij zijn moeder [Shirley MacLaine] en zus [Kathryn Hahn] en werkt op de fotoafdeling van LIFE Magazine. Zijn profiel op een datingsite is te saai om interesse op te wekken en LIFE Magazine heeft besloten alleen nog online te werken. Aangespoord door Cheryl [Kristen Wiig], een nieuwe collega op wie hij een oogje heeft, besluit Walter voor het eerst in zijn leven het avontuur tegemoet te gaan door op zoek te gaan naar Sean O’Connell [Sean Penn], een topfotograaf die vergeten is het negatief voor “de ultieme foto” voor de laatste tijdschriftcover aan te leveren. Walters speurtocht (en zelfontdekking) begint in Groenland. Gebaseerd op een kort verhaal uit 1939 van James Thurber, eerder verfilmd met Danny Kaye in de titelrol. Stiller kiest voor een meer serieuze benadering, maar zet de titelrol iets te karikaturaal neer. Wiig, MacLaine, Scott en Penn komen beter uit de verf en er is een hartverwarmende, maar niet sentimentele ontknoping.

Prachtig vormgegeven animatiefilm leverde een Oscarnominatie voor beste animatiefilm. Vooral in de tweede helft is dit verhaal, over de jonge aspirant-monnik Brendan die zich vrijwillig meldt voor een zoektocht naar magische ingrediënten waarmee hij een 'master-illuminator' kan helpen diens boek af te maken, een lust voor het oog. De verwijzingen naar de Ierse geschiedenis en de Keltische cultuur worden onderstreept door een fraaie score met het hypnotiserende en kippenvel bezorgende 'Aisling Song', dat gebaseerd is op een Ierse gedicht uit de 9e eeuw. Het is jammer dat het verhaal wat oppervlakkig is uitgewerkt waardoor het inhoudelijk niet kan tippen aan de vorm.

Anthony Quinn geeft één van zijn meest memorabele vertolkingen in deze oorlogskomedie die draait om de pogingen van een Italiaans dorpje dat, nadat Mussolini is afgezet, probeert te voorkomen dat de zich terugtrekkende Nazi's hun volledige wijnvoorraad opeist. Quinn speelt de rol van Bambolini, een dronkaard die in beschonken toestand de watertoren beklimt en weigert eruit te komen. Wanneer zijn dorpsbewoners erop blijven aandringen blijkt dat Bambolini het eigenlijk niet aandurft, waarop de dorpelingen zijn naam scanderen om hem op te jutten. Wanneer de vergadering van de fascistische gemeenteraad dit hoort, denken ze dat Bambolini weleens de ideale nieuwe burgemeester kan zijn. Aldus geschiedde, ook al is Bambolini totaal onbekwaam en ongeschikt voor zijn functie... totdat hem te ore komt dat de wijnvoorraad in gevaar is. Met behulp van zijn even doortastende als veeleisende echtgenote Rosa [Anna Magnini] bedenkt hij een plan om de Duitsers, onder leiding van Von Prum [Hardy Krüger], om de tuin te leiden. Maar wil dat slagen moet hij net zo sluw zijn als de vijand én ervoor zorgen dat het hele dorp meewerkt.

Quinn krijgt alle ruimte om gestalte te geven aan zijn flamboyante karakter, maar het is een beheerste vertolking waarmee hij precies de juiste toon aanslaat. Magnini is eveneens subliem als de andere helft van wat in essentie een double-act is bestaande uit de bazige vrouw en de levenslustige man. Krügers onderkoelde spel helpt daarbij en het resultaat is een uiterst vermakelijke en regelmatig hilarische kat-en-muis-komedie.

Avonturenfilm uit de B-categorie met een onsympathieke 'held' in de vorm van Harry Steele [Charlton Heston], die er op uit is een verloren gewaand heilig religieus object uit de Inca-cultuur van de Peruviaanse afstammelingen te stelen. Robert Young speelt een meer integere archeoloog en Nicola Maurey mag zich op bedenkelijke wijze laten inpakken door onze 'held'. Er zijn enkele muzikale intermezzo's bestaande uit traditionele muziek die ik nauwelijks kon aanhoren en bovendien vooral bedoeld leek als opvulling. Gelukkig is daar de altijd betrouwbare Thomas Mitchell als Harry's concurrent. Wanneer Mitchell in beeld verschijnt is dit het bekijken waard, maar hij alleen kan dit avonturengevalletje niet redden.

Harry Frigg [Paul Newman] baalt ervan dat hij maar geen promotie krijgt, maar dat heeft hij vooral aan zichzelf te danken. Hij is zeer weerbarstig ten opzicht van zijn meerderen en is voor zijn gedrag meerdere keren vastgezet. Bovendien is het hem meerdere keren gelukt om ongezien te ontsnappen, ook al was dat nooit van lange duur. Wanneer vijf geallieerde generaals vast komen te zitten in een Duits gevangeniskamp vreest de legerleiding dat ze nooit zullen ontsnappen omdat ze nooit de leiding over een dergelijke operatie zullen kunnen afstaan. Ze besluiten Harry Frigg daarom (tijdelijk) te promoveren tot een 2-sterren-generaal en hem vast te zetten in hetzelfde kamp. Frigg kan daardoor de leiding nemen en een ontsnappingsplan opzetten, maar hij ziet het tevens als een kans om zijn gram te halen.

Newman bewijst prima uit de voeten te kunnen in een komische rol en is de belangrijkste reden om deze oorlogskomedie te zien. De vijf generaals leveren degelijk werk af en zorgen voor enkele amusante momenten, ook al hebben ze niet zo heel veel te doen. Het scenario beschikt over voldoende inventiviteit om de aandacht vast te houden, maar ondanks haar uiterlijke schoonheid weet de Joegoslavische Sylva Koscina niet te overtuigen, vooral vanwege haar accent dat het gevoel versterkt dat ze zich niet volledig bewust is van wat ze precies zegt.

Veertigplusser Miranda Wells [Katie Holmes] is vijf jaar weduwe en doet haar best om haar kinderen Missy [Sarah Hoffmeister], Greg [Aidan Pierce Brennan] en Bess [Chloe Lee] te onderhouden. Schulden, een huis vol mankementen en een naderende orkaan geven helaas weinig hoop op een goede toekomst. Miranda’s baas Tucker [Jerry O’Connell] heeft een oogje op haar en biedt een mogelijke uitkomst, maar dan veroorzaakt Miranda een aanrijding met Bray [Josh Lucas]. Ook omdat Miranda daar vooral zelf schade aan overhoudt, biedt Bray aan haar een handje te helpen. Het verdere verloop kun je wel raden, ook al blijkt al snel dat Bray toch al onderweg was naar Miranda om haar iets belangrijks te vertellen. Gebaseerd op Rhonda Byrnes zelfhulpboek ‘The Secret’ en wat gemakzuchtig in het oplossen van problemen (vooral die van de kinderen), om nog maar te zwijgen van de boodschap dat een levenspartner en een flinke zak geld je problemen kunnen oplossen. Maar Holmes en Lucas zijn erg goed en maken dit tot aimabel, onschuldig tijdverdrijf.

De Roemeense Maja [Noomi Rapace] is na WOII geëmigreerd naar de VS en getrouwd met Lewis [Chris Messina] die een praktijk heeft in New York. Op een dag meent ze in een toevallige voorbijganger [Joel Kinnaman] de man te herkennen die vijftien jaar geleden betrokken was bij de slachtpartij waarbij Maja's familie is omgekomen en die ze zelf door puur geluk wist te overleven. Ze besluit deze man, die door het leven gaat als Thomas, te ontvoeren en vast te houden in de kelder van haar eigen huis in de hoop een bekentenis af te dwingen. Thomas ontkent echter in alle toonaarden en Lewis twijfelt steeds meer aan de schuld van deze ogenschijnlijk ongevaarlijke man.

Rapace en Kinnaman zijn uitstekend als het getraumatiseerde slachtoffer en de man waarover elk nieuwe beetje informatie net zo goed bewijs voor als tegen Maja's beschuldiging zou kunnen zijn. Het scenario rekt helaas de grenzen van de geloofwaardigheid teveel op en blijft jammer genoeg steken in een oppervlakkig spelletje 'is hij het of is hij het niet' met een gemakzuchtig einde.

Eduardo ‘Eddie’ Deacon [Antonio Banderas] is een oorlogsveteraan die na een jaar te hebben geworsteld met zijn demonen een baantje aangeboden krijgt als nachtbeveiliger van een winkelcentrum in een stadje dat een centrum is voor drugscriminaliteit. Tijdens zijn eerste nacht laat hij de doodsbange Jamie [Katherine de la Rocha] binnen. Even later verschijnt Charlie [Ben Kingsley] die beweert dat Jamie zijn dochter is en dat het gaat om een ruzie waarbij de emoties wat hoog zijn opgelopen. Eddie doorziet deze leugen en weigert Charlie binnen te laten. Al gauw ontdekt hij dat Charlie een levensgevaarlijke crimineel is die er alles aan gelegen is om Jamie uit de weg te ruimen. Eddie probeert met hulp van zijn volstrekt onervaren collega’s de belegering door Charlies handlangers te overleven. Banderas en Kingsley geven deze popcornthriller de nodige glans en scenarist Tony Mosher en John Sullivan maken op slim manier gebruik van de overige beveiligers voor humor en extra spanning.

“I look back on my life and it’s 95% running around trying to raise money to make movies and 5% actually making them. It’s no way to live.” Alec Baldwin, een acteur met een indrukwekkende en veelzijdige CV, gaat samen met regisseur/scenarist James Toback naar Cannes en een cameracrew naar het filmfestival van Cannes, de plaats waar je financiers voor filmprojecten kunt vinden. Ze proberen hun idee voor een film over een liefdesdriehoek in het door oorlog verscheurd Irak, met Alec Baldwin en een flinke dosis seks als gegarandeerde ingrediënten te verkopen.

De informele sfeer tijdens gesprekken met producenten, acteurs en regisseurs dragen bij aan een openhartigheid die een traditionele documentaire nooit had kunnen bereiken. De onthullingen over de 'bankability' van bijvoorbeeld de beoogde tegenspeelster Neve Campbell, maar ook van Alec Baldwin zelf ("da's een TV-acteur") zijn confronterend, maar maken wel duidelijk dat het budget afhangt van de namen die aan het project zijn verbonden. Oude rotten als Martin Scorcese, Roman Polanski en Bernardo Bertolucci spreken over hoe de filmindustrie zich gedurende hun carrière heeft ontwikkeld. Maar let ook op de bijdrages van James Caan en Ryan Gosling, die spreken over hun eigen worstelingen in de filmwereld. Het camerawerk laat soms wat te wensen over, maar dit is een must voor cinefielen en voor een ieder die wil weten wat het filmfestival van Cannes nog meer heeft te bieden.

De herleving van nationalisme en totalitarisme in Europa biedt volop inspiratie voor filmmakers. Deze documentaire toont hoe de populistische Poolse politiek partij PiS haar probeert een einde te maken aan de scheiding van de machten. Dat doen ze onder anderen door de leden van de rechterlijke macht zwart te maken en eindeloos te beschuldigen van fraude en corruptie. De rechters in deze film laten zich niet zo gemakkelijk intimideren en proberen op inventieve wijze de burgers te overtuigen van hun integriteit en de geloofwaardigheid van de wetgevende macht, ook al lijkt het een strijd die ze op de lange termijn onmogelijk lijken te kunnen winnen. Deze Poolse strijders voor onafhankelijke rechtspraak staan symbool voor rechters over de hele wereld wiens onafhankelijkheid en geloofwaardigheid wordt aangetast door populisten die het liefst op eigen houtje de wet bepalen.

Nadat de Space Shuttle Deliverance is geëxplodeerd staat het vast dat wereld over 21 dagen vergaat. Terwijl de wereld om hem heen overgaat tot een orgie van seks, drank en drugs, is Dodge [Steve Carrell] doodongelukkig over het feit dat zijn vrouw hem heeft verlaten en doet hij een poging een einde te maken aan zijn leven.Maar uiteindelijk belandt hij in zijn auto met buurvrouw Penny [Keira Knightley], die ook kampt met liefdesverdriet. Dodge neemt Penny mee in zijn poging om zijn jeugdliefde nog één keer te zien in deze pre-apocalyptische roadmovie met losse ideeën die bijeen worden gehouden door de twee hoofdrolspelers. Carrell en Knightley zijn uitstekend en hebben een prettige chemie dat de kreukels in het scenario redelijk weet glad te strijken.

Docent Engels Will Gerard [Nicolas Cage] is in het ziekenhuis nadat zijn vrouw [January Jones] is verkracht en mishandeld wanneer Simon [Guy Pearce] hem een vreemd aanbod doet. Hij af te rekenen met de dader [Alex Van] op voorwaarde Will ergens in de toekomst een soortgelijke gunst verleent. Will gaat akkoord, de dader wordt vermoord en zes maanden later komt Simon genoegdoening eisen. Will gaat schoorvoetend akkoord, maar noch voor hem noch voor Simon loopt het naar wens. En dus begint een smerig spel waarin Nicolas moet proberen uit handen te blijven van Simon en de politie ervan te overtuigen dat hij het slachtoffer is van een sinistere samenzwering. Een niet onaardig verhaal en de aanwezigheid van de altijd betrouwbare Pearce maken dit tot een van de betere thrillers die Cage aan de loop band maakte.

Neil Simon schreef het scenario voor deze moderne screwball comedy en het is duidelijk dat hij zijn pappenheimers kent. Chevy Chase is Nicholas Gardenia, een schrijver die door bankovervallers wordt gedwongen zelf een bankoverval te plegen en daarbij door een bewakingscamera wordt gefotografeerd. Hij slaat uiteraard op de vlucht en zoekt hulp bij zijn ex-vrouw Glenda Parks [Goldie Hawn], ook al omdat zij een briljante advocate is. Glenda is nu echter getrouwd met Ira [Charles Grodin] die - joe raadt het al - de openbare aanklager is.

Het verhaal leent zich perfect voor een grote hoeveelheid komische situaties en Simon vult zijn scenario met grappige dialogen en scherpe one-liners. Het genre is op het lijf geschreven Goldie Hawn die zich hier openbaart als een moderne Carole Lombard en hoewel Charles Grodin een Razzie-nominatie kreeg (als slechtste acteur) is hij perfect gecast als haar kleurloze echtgenote. Het feit dat zwarte acteurs vooral zijn gecast als niet al te snuggere kruimeldieven is een smet, ook al was dat anno 1980 niet uitzonderlijk. Chevy Chase is echter bepaald geen Cary Grant en mist het charisma dat nodig was om te zorgen voor een werkelijk memorabele film. Maar Hawn is geweldig.