Opinions

TV-journalist Tjitske [een innemende Elise Schaap] wil dolgraag eens een documentaire maken in plaats van een reportage. De verharding van het publieke debat en het feit dat een groot deel van de bevolking zich niet gehoord voelt, brengt haar op een idee om een portret te maken van Bob [Loek Peters], een beveiliger die met beide voeten in de samenleving zal staan. Het gedrag en de uitspraken van Bob in het eerste deel van deze Telefilm doen vermoeden dat scenarist Bert Bouma zich aanvankelijk had later inspireren door de faux-documentaires van Christopher Guest (Best in Show, Waiting for Guffman), maar halverwege neemt deze tot dan toe zeer geslaagde komedie een radicale en weinig geloofwaardige wending waardoor het verzandt in slecht te verteren clichés uit het romkom-genre.

In de nacht van 4 op 5 september 2014 schoot een politieagent de 16-jarige Davide Bifolco dood. Davide was samen met wat vrienden in paniek op de vlucht geslagen omdat de politie hem (onterecht) aanzag voor een misdadiger. Het pistool zou afgegaan zijn omdat de agent in kwestie struikelde. Ferrente wilde een film maken over de nasleep van deze tragedie in de wijk Rione Traiano in Napels waar Davide vandaan kwam maar merkte dat daar weinig behoefte is aan pottenkijker. Daarom organiseerde hij een soort auditie voor jongeren uit de wijk die hun leven mochten documenteren met behulp van selfies. Alessandro Antonelli en Pietro Orlando waren persoonlijke vrienden van Davide en zij bieden een glimp in hun dagelijkse leven. Het is zonder meer een interessant idee maar de beelden van deze onervaren filmmakers zijn inhoudelijk erg afwisselend qua inhoud. Als Ferrente de helft van het gebruikte materiaal had weggelaten was dit een prima korte film geweest. Nu is het eindresultaat vaak aan de saaie kant.

Reconstructie van de gebeurtenissen die resulteerden in de legendarische mars van Selma naar Alabama waarmee de SCLC onder leiding van Martin Luther King de SNCC ondersteunde in hun langdurige strijd om de sabotage van het stemrecht voor zwarte Amerikanen in de zuidelijke staten tot een einde te brengen. Hoewel King [David Oyelowo] de centrale persoon is in dit verhaal, ziet scenarist Paul Webb erop toe dat de aandacht voor een belangrijk deel uitgaat naar de vele andere activisten die een sleutelrol speelden, waaronder Annie Lee Cooper [Oprah Winfrey], Jimmie Lee Jackson [LaKeith Stanfield], die slachtoffer werden van politieagent, maar ook Hosea Willams [Wendell Pieerce] en John Lewis [Stephen James], die de eerste mars leidden en de blanke predikant James Reeb [Jeremy Strong] en zijn vrouw Marie [Elizabeth Diane Wells]. Oyelowoh schittert als King en geeft perfect gestalte aan de tekortkomingen en onzekerheden die duidelijk maken dat King geen mythe was, maar een mens. Perfect gecast tot in de kleinste rol met een bijzondere vermelding voor Henry G. Sanders als Cager Lee, die op 84-jarige leeftijd als eerste man in zijn familie de stem mocht uitbrengen.

Wanneer Louis Napoleon in 1852 een einde maakt aan de Tweede Franse Republiek, laat hij in een klein Frans dorpje de volledige mannelijke bevolking oppakken in de hoop daarmee een tegenrevolutie direct de kop in te drukken. Het is derhalve aan de vrouwen om de werkzaamheden op het land over te nemen totdat hun mannen terug komen. Naar mate de twijfel over het lot van hun mannen groeit neemt het verlangen naar een man toe. De vrouwen spreken af dat ze de eerste de beste man zullen "delen", zodat hij kan "zaaien" (vandaar de titel) en zij genot en eventueel kinderen kunnen oogsten. Die man komt (sic!), doet zijn ding, maar wie denkt dat zich een Shakespeariaanse mix van jaloezie, verlangen, list en bedrog ontvouwt wacht een enorme teleurstelling. Gebaseerd op een waar verhaal, maar ondanks het intrigerende basisgegeven blijkt dat verhaal volstrekt oninteressant.

Het is zeker even wennen aan het begin van deze natuurdocumentaire zonder muziek en voice-over, maar met lange (soms statische) takes waarin aanvankelijk niet zo gek veel gebeurt. Maar die lange, ononderbroken shots maken dit juist uniek en tonen een glimpje uit het leven van diverse bewoners van 'The Ancient Woods' zonder dat voor de kijker te interpreteren. Het eindresultaat is de meest fascinerende natuurdocumentaire die ik ooit heb gezien en - mede dankzij het prachtige geluid - ééntje die je als kijker hypnotiseert en aan het einde doet verlangen naar meer.

Voortreffelijke documentaire over de legendarische F1-coureur Ayrton Senna, die drie wereldtitels won voordat hij op 1 mei 1994 om het leven kwam bij de GP van San Marino op het Imola Circuit. Insiders van toen kijken terug op hun ervaring met Senna, maar deze documentaire bestaat uitsluitend uit archiefbeelden die meer onthullen dan ik had gedacht. Rode draad is de concurrentie tussen de pure racer Senna en “The Professor” Alain Prost, die soms liever koos voor een veilige derde plaats dan voor een alles of niets-poging om de race alsnog te winnen. Maar het Instituto Ayrton Senna, dat deze documentaire produceerde, vooral te doen om de aandacht voor het belang van (en het gebrek aan) veiligheid voor de coureurs. Bevat dan ook beelden die behoorlijk schokkend kunnen zijn, waaronder onvermijdelijk de crash die Senna fataal werd.

Een dag uit het leven van Max [Jean-Pierre Bacry], de organisator van grote bruiloften en partijen. Hij heeft een 'geheime' affaire met één Josane [Suzanne Clément] die het beu is te wachten tot Max zijn vrouw verlaat en opzichtig flirt met een veel jongere collega. Max' assistent Adèle [Eye Haidara] heeft door haar opvliegende karakter veelvuldig ruzie, vooral met Etienne/James [Gilles Lellouche], de bandleider die net zo koppig is als zijzelf. Tot overmaat van ramp blijkt de bruidegom een zelfingenomen controlfreak te zijn... kortom, het wordt een hele klus om deze dag überhaupt door te komen en Max doet er alles aan om de schade te beperken.

Olivier Nakache en Eric Toledano schreven en regisseerden dit luchtige komische drama en maken goed gebruik van de locatie, een chic kasteel. Het meest bijzondere is dat ze erin slagen om alle karakters een volwaardig aandeel te geven in het verhaal, zonder in karikatuur te vervallen. Bacri torent boven alles en iedereen uit in de cruciale hoofdrol en houdt uiteindelijk zowel de bruiloft als de film op voortreffelijke wijze bij elkaar. Dit is natuurlijk meer een modern sprookje dan een docudrama, dus houdt rekening met verrassende/bizarre twists en een happy end, maar dat zal je er niet van weerhouden de filmzaal met een glimlach te verlaten. Pretentieloos vermaak en daarmee een aanrader voor een luchtig avondje uit.

Met Jim Broadbent in de hoofdrol en Charlotte Rampling en Emily Mortimer in cruciale bijrollen verwacht je haast automatisch dat het met het acteerwerk wel snor zit. En de cast voldoet wat dat betreft gelukkig aan de verwachtingen, al vind ik de gelijkenis tussen Billy Howle [als de jonge Tony Webster] en Eddie Redmayne opvallend en een beetje afleidend.

Uitstekend geacteerd met een aantal sterke momenten, vooral in de gesprekken die de oude Tony Webster [Jim Broadbent] heeft met zijn ex-vrouw [Harriet Walter, ook uitstekend] en zijn dochter Susie [Michelle Dockery]. De film draait om een dagboek dat door de moeder van zijn oude vriendin Veronica [Charlotte Rampling] aan hem is nagelaten, maar dat hij maar niet onder ogen krijgt omdat Veronica weigert hem dat dagboek te geven. De brief en de gedachten aan een dagboek brengen de nodige herinneringen naar boven en in flashback kijken we terug op de complexe relatie tussen Tony en Susie, waarbij Tony's schoolvrienden en Susies familie een belangrijke rol spelen.

Het probleem van de film is dat het plot een wat te hoog GTST-gehalte heeft [of ATWT, wat u wilt] en daardoor niet alleen wat te ingewikkeld blijkt te zijn. De 'onthulling' aan het einde kon ik niet vatten en miste daardoor dramatisch impact. Dat is dan ook het grote manco aan deze film, want het scenario kabbelt een beetje voort van de ene gebeurtenis naar de andere, waarbij er aan de meest dramatische momenten geen enkele dramatische opbouw te pas komt. Je zou dat kunnen verklaren omdat de flashback is verteld vanuit het perspectief van Tony en dat hij na al die jaren vrij nuchter terug kan kijken op die momenten, maar dat maakt de film wat kil en afstandelijk en bij lange na niet zo meeslepend als hij had kunnen en moeten zijn.

Regisseur Michael Winner bewerkte samen met Jeffrey Konvitz, de schrijver van het boek, "The Sentinel" tot scenario en hoewel het wat nadrukkelijk leentjebuur speelt bij Rosemary's Baby, levert het toch een prima horrorthriller op. Het verhaal betreft fotomodel Alison Parker [Cristina Raines] die haar intrek neemt in een spotgoedkoop appartement in Brooklyn Heights. Daar maakt ze kennis met haar excentrieke, maar vriendelijke buren, behalve de mysterieuze man die zijn dagen doorbrengt voor het raam van het appartement op de bovenste verdieping. Maar 's avond en 's nachts hoort ze geteisterd door onverklaarbare geluiden en angstaanjagende verschijningen die haar vriend Michael [Chris Sarandon] doen besluiten de hulp in te roepen van de politie, die echter tot de conclusie komen dat Alison het zich waarschijnlijk heeft ingebeeld en dat ze - gezien het feit dat ze een poging tot zelfmoord heeft overleefd - psychische hulp nodig heeft.

Het verhaal is grotendeels bij elkaar gejat, maar dit is een gevalletje 'goed gejat'. De aanwezigheid van een keur aan filmveteranen is een pluspunt, met Ava Gardner als de verhuurder, Martin Balsam als een professor, Eli Wallach als een doorgewinterde detective en niet te vergeten Burgess Meredith als de even charismatische als sinistere buurman met een meer dan bovengemiddelde liefde voor zijn kat Jezebel. Er zijn klein rolletjes voor Christopher Walken als Wallachs jongere collega, Jeff Goldblum als modefotograaf en Beverly D'Angelo. Het resultaat is een mix van spectaculaire horrorelementen , niet in de laatste plaats John Carradine als de blinde priester die zorgt voor de meest angstaanjagende momenten in deze weinig subtiele, maar zeer vermakelijke horrorfilm.

Visser Dong-Chul [Don Lee] zorgt ervoor dat hij de gangsters die de boel corrumperen niet in de weg loopt. Wanneer hij wordt aangereden door President Park [In-gi Jeong], de man die ongemerkt de touwtjes in handen heeft. Park probeert Dong-Chul af te kopen, maar diens echtgenote Ji-Soo [Song Ji-Hyo] pikt dat niet. Park besluit zijn rechterhand Ki-Tae [Kim Sung-oh] in te schakelen om haarfijn duidelijk te maken wie de baas is. Een vrij routinematig plot, opgeleukt door Sung-ohs flamboyante rol en de komische ondersteuning van Ji-hwan Park, Kim Min-jae en Lim Il-Gyuh als respectievelijk Dong-Chuls beste vriend en twee onconventionele detectives.

Reconstructie van de gijzelingsactie de plaats vond op 5 september 1972 in het Olympisch dorp tijdens de Spelen in München. Tien Israëlische atleten en coaches worden vastgehouden in hun appartement en alleen de crew van de sportafdeling van de Amerikaanse televisiezender ABC beschikt over de faciliteiten om hier verslag van te doen. Fehlbaum gebruikt de oorspronkelijke camerabeelden, maar toont vooral hoe de betrokken journalisten omgaan met de journalistieke en ethische dilemma’s. Als je niet bekend met de uiteindelijke afloop is dit ook nog eens een uitstekende nagelbijter, ook dankzij de nerveuze score van Lorenz Dangel. Fascinerend op alle vlakken. Een mooie aanvulling op de Oscarwinnende documentaire One Day In September. Steven Spielbergs Munich gaat over de pogingen van Mossad om af te rekenen met de overlevende terroristen.

July [Mia Tharia] is een sociaal wat onhandig meisje dat vaak mikpunt is van spot, maar altijd kan rekenen op bescherming van haar assertieve zus September [Pascale Kann]. September agressieve impulsen resulteren in een schorsing en een incident waarvan we de afloop pas later in de film ontdekken. Het gevolg is dat moeder Sheela [Rakhee Thakrar] besluit dat het beter is om een tijdje door te brengen in het vakantiehuis van haar moeder. Daar begint de relatie tussen July en September een meer en meer duister karakter te krijgen. Intrigerende psychologische thriller houdt je met onverwachte twists altijd bij de les en heeft een ontknoping waarvoor Labed subtiele aanwijzingen geeft. Het laatste shot is onvergetelijk.

De 17-jarige Zé [Tergel Bold-Erdene] is het braafste jongetje in de klas. Hij spreekt de waarheid, respecteert ouderen en heeft weinig op met nieuwe moderne technologie. Naast zijn studie stelt hij zich beschikbaar als sjamaan. Hij gebruikt traditionele kleding en een ritueel om in contact te komen met een oude geest die de toekomst kan voorspellen. Maralaa [Nimin-Erdene Ariunbyamba] staat op het punt een hartoperatie te ondergaan en wordt met tegenzin door haar moeder [Tsend-Ayush Nyamsuren] onderworpen aan Zé’s ritueel. Ondanks het verschil in achtergrond ontstaat er een romance tussen de twee en leert Zé de wereld kennen waar hij zich tot dan toe voor had afgesloten. En dat blijft niet zonder gevolgen. Een simpel liefdesverhaal als metafoor voor de botsing tussen de traditionele Mongoolse cultuur en de moderne tijd. Purev-Ochir respecteert beide kanten van de medaille en de charme van en chemie tussen de twee hoofdrolspelers doet de rest.

Een SWAT-team dient een flatgebouw te ontruimen waar een machtige drugsbaas zijn hoofdkwartier heeft op de bovenste etage en elk middel aangrijpt om de bewoners tegen de politie op te zetten. Een adembenemende aaneenschakeling van gevechten met een nauwkeurige choreografie en perfect uitgevoerd door enkele van de beste stuntmannen die je ooit aan het werk hebt gezien. Een fantastische achtbaanrit van start tot finish en één van de beste actiefilms van de eeuw.

The Raid was een non-stop adrinalinerush en was succesvol genoeg om schrijver en regisseur Gareth Evans een vervolg te laten maken. Die blijkt helaas door hoogmoedswaanzin te zijn bevangen. Met een speelduur van 150 minuten duurt dit veel te lang, de gevechten zijn vaak eerder absurd dan indrukwekkend en Evans heeft zelfs een serieuze (doch mislukte) poging gedaan tot het schrijven van een verhaal en dialogen. Te weinig actie, te veel gezever dus. Gezien de kwaliteit van zijn voorganger is dit zonder meer een deceptie. Alleen het slotgevecht haalt het niveau van The Raid. Agent Rama [Iko Uwais] neemt het deze keer op tegen het misdaadsyndicaat dat verantwoordelijk is voor de dood van zijn broer.

In 1929 kapt houthandelaar George Pemberton [Bradley Cooper] zich een weg door The Smokey Mountains om ruimte te maken voor een spoorlijn, maar komt mogelijk in allerlei problemen wanneer blijkt dat het natuurgebied een beschermde status krijgt. George valt als een blok voor Serena [Jennifer Lawrence], een jonge vrouw met een wat schimmig verleden die hij meteen aanstelt als zijn rechterhand. Voeg aan de mix een plaatselijke bewoner [Ana Ularu] toe die beweert dat zijn zwanger is van Georges kind, een activist [Douglas Hodge] die er alles aan gelegen is om de houtkap te stoppen, en de plaatselijke sheriff [Toby Jones] die weinig opheeft met het grootsteedse kapitalisme, en je hebt alle ingrediënten voor een soapachtige film noir waarin vrijwel niemand vrijuit gaat maar waarin het gebrek aan subtiliteit redelijk wordt gecompenseerd door de sterke cast en de fraaie productie. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Ron Nash en een enorme flop.

Merkwaardige romantische thriller was een mooie excuus voor de cast om enige tijd te verblijven op een exotische locatie. Matthew McConaughey speelt Baker Dill, een visser op Plymouth Island, die geobsedeerd is met het vangen van een enorme vis en zijn nachten doorbrengt in de armen van Constance [Diane Lane in een zeer ondankbare rol]. Dill verdient wat bij door rijke toeristen mee te nemen op zijn boot 'Serenity'. Zijn nieuwste klant is een de arrogante en uiterst onvriendelijke Frank Zarlakas [Jason Clarke], wiens arme echtgenote [Anne Hathaway] een oude bekende van Dill is.

Een tot het belachelijke opgeblazen melodrama waarin vooral veel wordt gepraat over wat er moet gebeuren, maar waarin het wel erg lang duurt voor puntje bij paaltje komt. Tegen die tijd is het allang duidelijk dat het scenario een puinhoop is van onsamenhangende ideeën en hoewel de 'verrassende twist' in de finale daar een mogelijke verklaring voor geeft, kun je niet anders stellen dan dat de oorzaak ligt in het prutswerk van scenarist/regisseur Steven Knight die op beide fronten de plank volledig misslaat. Het valt niet mee om een slottwist te bedenken die het niveau van een toch al bedenkelijke film naar een nog lager plan weet te brengen, maar Knight slaagt met vlag en wimpel. Dat is overigens niet waarom deze film toch nog een half sterretje extra krijgt, die eer gaat uit naar Jess Hall die alles in ieder geval op fraaie wijze in beeld heeft weten te brengen.

Ernesta [Gelmine Glemzaite] heeft rust en afleiding nodig nadat haar echtgenoot [Lukas Markevicius] een loodzwaar MMA-toernooi heeft gewonnen. Samen met haar zus Juste [Agne Kaktaite] organiseert ze een weekendje in het vakantiehuis van de familie waar ze ook de verjaardag van Justes echtgenoot Tomas [Giedrius Kiela] kunnen vieren. Er gebeurt weinig en Bareisa verspilt veel tijd aan zinloze scènes: Ernesta die de kussens op de tuinstoelen zet, Tomas die de tuin snoeit, Juste die roerloos in bed naar haar dochter Urte [Olivija Eva Viliüné] zit te staren, een yoga-sessie en dergelijke. Ze vergroot de verwarring door het dramatische hoogtepunt twee keer te tonen met kleine wijzigingen en een ander resultaat. Vaag, frustrerend, maar vooral saai en nietszeggend.

Willis casht zijn cheque voor zijn kleine rolletje, maar het is treurig om te zien dat de ooit zo veelbelovende Ryan Phillippe zich genoodzaakt voelt om zich te laten strikken voor deze rommelige, onevenwichtige en matig gefilmde thriller waarin crimineel Sonny [50 Cent] op zoek gaat naar de man [Phillippe] die hem neerschoot om er zelf met de buit van een overval vandoor te gaan. Slap verhaal, slappe humor, slappe film.

Het waargebeurde verhaal van de Zuid-Koreaanse Go grootmeester Cho Hun-hyun [Lee Byung-hun] die in de jaren 60 de hegemonie van China wist te doorbreken en in de jaren 80 aanvankelijk alleen in Nam Gi-Cheol [Jo Woo-jin] een geduchte concurrent vindt. Dat verandert wanneer Cho stuit maakt met de 6-jarige Lee Chang-ho [Kim Kang-hoon] die hij aan een aantal testen onderwerpt voordat hij het “wonderkind” aanneemt als pupil. Uiteindelijk komen mentor en pupil tegenover elkaar te staan in een aantal wedstrijden die voor de fans een legendarische status aannamen. Net als bij films over bijvoorbeeld schaken, helpt het als je de basisregels kent, maar het is niet noodzakelijk. Vooral aan te raden voor mensen die in ieder geval bekend zijn met de voorgeschiedenis van ‘The God Of War’ en ‘Stone Buddha’.

Seven Chances duurt slechts 56 minuten en is – zoals zoveel van deze oude films – in zijn volledig te vinden op YouTube. Toch duurt het even voor de film op gang komt, omdat het iets te lang duurt om het simpele plot op te zetten: net wanneer zijn bedrijf op het punt van faillissement staat, ontvangt hij een bericht dat hij 7 miljoen dollar erft... als hij op de dag van zijn 27e verjaardag om 19:00 maar getrouwd is. En uiteraard krijgt hij dat bericht op de dag van zijn 27e verjaardag, dus, zoals de notaris zegt, er is nog genoeg tijd om een vrouw te vinden. Buster vindt eindelijk de moed om zijn grote liefde ten huwelijk te vragen, maar wanneer hij uitlegt waarom ze vandaag moeten trouwen doet hij dat op een dusdanige manier dat ze hem afwijst. En dus gaat Buster met zijn zakenpartner naar de Country Club in de hoop daar een geschikte vrouw te vinden [de Seven Chances uit de titel].

Het komt dus was langzaam op gang, maar vanaf het moment dat Buster Keaton elke vrouw die hij tegen het lijf loopt wanhopig ter plekke ten huwelijk vraagt, gaat de film los en geeft het steeds meer gas tot aan de beroemde finale waarin Keaton honderden figuranten regisseerde en uiteindelijk enkele van zijn meest memorabele stunts doet. De shots zijn zo goed uitgedacht, de stunts zo creatief uitgevoerd [dat de rotsen niet echt zijn maakt de finale er slechts iets minder gevaarlijk op] en het vakmanschap van Buster Keaton schittert hier in al zijn glorie. En het belangrijkste is natuurlijk dat dit allemaal vol op de lachspieren werkt en dat is wat de allerbeste komedies horen te doen.

Britse bijdrage aan het 'doomsday'-genre is één van de beste in zijn soort. Het verhaal betreft de briljante professor Willingdon [Barry Jones] die met lede ogen moet toezien hoe de regering zijn wetenschappelijke ontdekkingen gebruikt om aan te sturen op een potentiële kernoorlog die de wereld kan verwoesten. "It's better for a city to perish than the whole world", verzucht Willingdon en daarom besluit hij een nucleaire bom te plaatsen in het centrum van Londen. Hij stuurt de minister-president een waarschuwingsbrief waarin hij aankondigt dat de brief over zeven dagen (op zondag) om 12:00 tot ontploffing zal komen, zodat er genoeg tijd is om menselijke slachtoffers te voorkomen. Dat geeft de politie, geleid door superintendant Folland [André Morrell] echter wél tijd om de professor op te sporen en de bom tijdig onschadelijk te maken. Het is het begin van een race tegen de klok.

Het basisverhaal is niet bijster origineel, maar Barry Jones is briljant als de wanhopige professor. Wat deze thriller echter ver boven zijn soortgenoten uit tilt is het briljante scenario van Roy Boulting en Frank Harvey, die een enorme hoeveelheid (vaak piepkleine) gesproken rollen schreven die stuk voor stuk een waardevolle aanvulling zijn. De aandacht voor de impact op gewone burgers levert afwisselend schokkende, ontroerende en hilarische inzichten op. De commentaren van twee spoorwegmedewerkers die betrokken worden bij het onderzoek, de kritische burger die zich in een café uitspreekt vóór kernwapens, de vader des huizes die vlak voor zijn evacuatie de bloemen nog even water geeft, de huisdieren die op een centrale plaats zijn achtergelaten in de stad: het zijn momenten die je niet gauw vergeet. Olive Sloane schittert als een vrouw van middelbare leeftijd met een voorliefde voor hondjes, die de professor onderdak biedt in de hoop op een romance en Joan Hickson is even memorabel als een hospita die haar katten de vrije loop laat in de kamers die zij verhuurt. De cameo van een koppige kat is zo'n gouden momentje dat je niet kunt bedenken, maar het draagt bij aan de uiterst hoge amusementswaarde van deze afwisselend vermakelijke en zeer spannende thriller.

Marty [Colin Farrell] wil een scenario schrijven voor een film met de titel ‘Seven Psychopaths’ en vraagt zijn goede vriend Billy [Sam Rockwell] om hulp. Die besluit op eigen houtje een advertentie te plaatsen waarin hij mensen oproept om psychopatenverhalen te delen. Het is een kwestie van tijd voor de eerste psychopaat zich meldt. En wat dan? Farrell is goed in de hoofdrol en er zijn fijne bijrollen voor Woody Harrelson en Christopher Walken, maar met een overdaad aan vermeende slimmigheidjes en ironische terzijdes doet McDonagh te hard zijn best om de lachers op zijn

Een jaar na haar verrassende comeback in Destry Rides Again, speelt La Marlène een vrijwel identieke rol als barzangers Bijou. Deze keer is Dietrich niet omringd door cowboys maar door matrozen en John Wayne mag zich deze keer door haar laten inpalmen. Dietrich zingt standards als "I Can't Give You Anything But Love" en natuurlijk "The Man's In The Navy" er er zijn de nodige knokpartijen waarbij Broderick Crawford zich mag uitleven als de plaatselijke Jerommeke. Oscar Homolka is uitstekend als de dienstdoende schurk en de vlotte regie van Tay Garnett en de chemie tussen Dietrich en Wayne doen de rest. Waarom het wiel opnieuw uitvinden als je een gouden formule succesvol weet te recyclen?

Een doorgewinterde spokenjager [Jeff Bridges] rekruteert Tom Ward [Ben Barnes], de ‘seventh son of the seventh son’, om met hem jacht te maken op de ontsnapte heks [Julianne Moore] die zijn vorige sidekick doodde. Tom valt voor de beeldschone Alice [Alicia Vikander] van wie niet zeker is waar haar loyaliteit in werkelijkheid ligt. Bodrov geeft de fantasie de vrije loop in deze vrolijke fantasy nonsens die prima te verteren is dankzij Bridges en Moore die dit niet al te serieus nemen en van de gelegenheid gebruik maken om eens lekker de remmen los te gooien.

Nadat zijn afdelingsleider [Thorbjørn Harr] een droom over David Bowie heeft gedeeld, vertelt een schoorsteenveger [Jan Gunnar Røise] dat hij seks heeft gehad met een mannelijke klant en dat hij dat direct aan zijn vrouw [Helle Vaagland] heeft verteld. Na dit statisch gefilmde gesprek volgt een aaneenschakeling van statisch gefilmde gesprekken binnen het eigen gezin over de implicaties van wat er is gebeurd. Je kunt bewondering hebben voor het feit dat volwassenen zo open met elkaar praten (en vooral luisteren), maar je kunt je ook ergeren aan het feit dat je 2 uur lang naar gefilmd toneel/pratende hoofden zit te kijken. De nietszeggende intermezzo’s zijn in ieder geval voorzien van muziek die niet zou misstaan in een zichzelf iets te serieus nemende softpornofilm.

Carrie [Sarah Jessica Parker], Charlotte [Kristin Davis], Samantha [Kim Cattrall] en Miranda [Miranda Hobbes] zijn in Connecticut voor het huwelijk van Stanford + Anthony en besluiten dat het de hoogste tijd is om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Ze reizen naar Abu Dhabi waar Samantha doet wat ze altijd doet en Carrie een oude vlam [John Corbett] ten het lijf loopt. Toeristische propaganda dat Abu Dabhi afbeelt als een paradijs voor ambitieuze, welgestelde vrouwen en vol zit met product placement. Een treurige afsluiting van een franchise die compleet lijkt te zijn vergeten wat de serie zo bijzonder maakte.

Eddie [Haley Joel Osment] werkt in een broodjeszaak in de hoop dat hij ooit een vaste baan kan vinden als docent. Hij is dan ook dolblij wanneer een school hem aanneemt, tot hij ontdekt dat hij is aangesteld om nablijvers op te vangen. Hij ontdekt al snel dat de jongeren in de groep geen enkele seksuele voorlichting hebben gehad terwijl een paar van hen wel op het punt staat om seksueel actief te worden. Daarom besluit hij de uren te gebruiken om zélf seksuele voorlichting te geven. Dat roept echter weerstand op bij een invloedrijke ouder. En er is nog een reden waarom Eddie niet de meest ideale persoon is om deze lessen te geven. Een goed scenario over een origineel onderwerp dat zich prima leent voor komedie, maar Feder kiest wat te vaak voor goedkope, uitgemolken grappen waardoor dit slechts sporadisch grappig is.

Jay [Jason Segel] en Annie [Cameron Diaz] zijn gelukkig getrouwd, maar hun seksleven is niet meer wat het was. Ze besluiten te experimenteren door ‘The Joy Of Love’ te verfilmen als sekstape. Maar oeps, door een stommiteit komt de video in handen van derden en belandt het zelfs op websites. Segel en Diaz zijn een innemend koppel en Rob Lowe heeft zijn momenten als Annies sexy, nerdy collega. Het scenario is helaas behoorlijk platvloers en zelden grappig.

Liz Vassey is de enige die dit oppervlakkige drama nog enigszins weet te redden. Zij is overtuigend in een inlevende rol als de moeder van tiener Dina, die zelfmoord heeft gepleegd als gevolg van een nimmer aflatende stroom van pesterijen als gevolg van een naïeve beslissing. Cyberbullying is een serieus thema en verdient absoluut aandacht, maar dit komt inhoudelijk en kwalitatief nog niet een beetje in de buurt van Disconnect. De karakteriseringen zijn vrij simplistisch en het resultaat is niet zozeer een moralistisch drama, maar een moordmysterie met een verrassende - maar niet bijzonder boeiende - ontknoping.