Opinions

Hoewel ze in de VS is geboren wordt Natasha Kingsley [Yara Shahidi] met haar ouders uitgezet naar Jamaica. Een dag voor haar gedwongen vertrek zoekt ze wanhopig hulp bij advocaat Jeremy Martinez [John Leguizamo]. Diezelfde dag blijkt Daniel Jae Ho Bae [Charles Melton], die eveneens een migratieachtergrond heeft, een sollicitatiegesprek bij diezelfde Jeremy Martinez te hebben! Daniel ziet Natasha op een treinstation, valt meteen als een blok voor haar en weet haar over te halen om een weddenschap aan te gaan waarmee hij haar binnen een uur verliefd kan laten worden. Daniel is een hopeloze romanticus, maar Natasha is zeer sceptisch. Hoe zal dit aflopen? Ondanks het geforceerde basisgegeven is dit een redelijk romantisch drama geworden, vooral dankzij de chemie tussen de twee charismatische hoofdrolspelers. Liefdessceptici (zoals ik) halen hier wellicht hun schouders bij op, maar de hopeloze romanticus zal hier vast van genieten.

Diep ontroerend portret van tiener Doris [Nico Parker] vanaf het moment dat haar ouders broer Max [Cree Kawa] wordt overgeplaatst naar Suncoast, een zorginstelling voor mensen die in de laatste fase van hun leven zijn. Max heeft een hersentumor en Doris heeft zes jaar lang het grootste deel van de zorg voor haar broer op zich genomen. De opname voelt eerst als een bevrijding en Doris weet voor het eerst in jaren vriendschappen te sluiten. Maar haar dominante moeder [Laura Linney] is verbolgen over Doris’ drang naar vrijheid. Doris vindt steun in Paul Warren [Woody Harrelson], een weduwnaar die bij Suncoast is vanwege de euthanasiezaak rondom Terri Schiavo. Autobiografisch drama is buitengewoon goed geschreven en bevat een briljant spel van Parker, die zich probleemloos staande houdt naast de eveneens uitstekende Linney en Harrelson. Ook Ella Anderson, Daniella Taylor, Ariel Martin en Amarr verdienen lof voor de authentieke wijze waarop ze Doris’ nieuwe vriendenclubje neerzetten. Geen valse noot te bekennen in dit meesterwerk waarbij ik aan het einde mijn tranen niet kon (en niet wilde) bedwingen.

Neil Bennett [Tim Roth] is met zijn zus Alice [Charlotte Gainsbourg] en diens tienerkinderen Colin [Samuel Bottomley] en Alexa [Albertine Kotting McMillan] op vakantie in Acapulco. Ondanks een taalbarrière legt Neil het aan met de Mexicaanse Berenice [Iazua Larios] en verliest hij zijn zus daarbij uit het oog. Michel Franco speelt een spelletje met de kijker en volgens de trailer beweerde een recensent voor Variety: “No two people will see the film the same way.” Deze film is net zo raadselachtig als die bewering, maar dat is puur omdat Franco ervoor kiest om cruciale informatie over de personages simpelweg niet met ons deelt. De film Roth die van de regen in de drup valt en wat hij meemaakt nemen we maar voor kennisgeving aan. Technisch niet onaardig en er zijn sterke momenten, maar het zijn slechts losse flarden.

Het is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat Oskouei toestemming kreeg om te filmen in een Iraans Huis van Bewaring in jongeren waar tienermeisjes en jonge vrouwen vastzitten wegens zware delicten. Maar Oskouei geeft je de tijd om de dames als mensen te leren kennen alvorens te onthullen waarom ze vastzitten. Ze zijn zo open over hun familiegeschiedenis en de motieven voor hun daad en zo nu en dan lijkt het wel gezelligheid troef. Misschien is opzienbarend een betere omschrijving.

Abrams’ imitatie van en eerbetoon aan Steven Spielberg (die dit produceerde) speelt zich af in 1979, ironisch genoeg (alsof de duvel ermee speelt) het jaar waarin Spielberg zijn grootste flop afleverde. Net als 1941 is dit een lawaaiig, rommelig project van een regisseur die iets teveel in zijn eigen ongenaakbaarheid is gaan geloven en bombastische effecten verwart met amusement. Een aantal jongeren is op een treinstation bezig met het filmen van een zombiefilm wanneer dr. Woodward [Glynn Turman] frontaal inrijdt op een naderende trein. De kids nemen uiteraard poolshoogte en doet een ontdekking die landelijke autoriteiten hadden willen voorkomen. Vol karikaturen, gestolen oneliners en Elle Fannings bekkentrekkerij. Hier is duidelijk een hoop geld tegenaan gegooid en het ziet er allemaal mooi uit, maar het is volstrekt stompzinnig. Een hevig overschat SF-spektakel van een regisseur die gelukkig leerden van deze blunder.

Voor een conferentie over hoe je “Super Happy Forever” kunt leven, keert Sano [Hiroki Sano] met zijn boezemvriend Miyata [Yoshinori Miyata] terug naar de stad waar hij 5 jaar geleden zijn pas overleden echtgenote Nagi [Nairu Yamamoto] leerde kennen. Alledaagse dingen als een rode pet en een geneuriede melodie herinneren Sato aan Nagi. In een lange flashback (gefilmd vanuit Nagi’s perspectief) ontdekken we waarom die kleine dingen zoveel betekenis hebben in de reconstructie van die eerste ontmoeting die volledig is gefilmd vanuit Nagi’s perspectief. Het ongekunstelde acteerwerk en het filmen op locatie maken dit delicate, simpele liefdesverhaal erg meeslepend en ontroerend.

Mario [Chris Pratt] en Luigi [Charlie Day] denken na het maken van een reclamespotje dat de loodgieterswereld meteen aan hun voeten ligt. Wanneer dat niet zo blijkt te zijn en de riolering in Brooklyn letterlijk en figuurlijk rampzalig blijkt te zijn, besluiten ze een poging te doen de zaak op eigen houtje te fixen. Daardoor komt Mario op een of andere manier terecht in Toadland en Luigi in The Underworld. Om Luigi te kunnen bevrijden moet Mario de steun krijgen van Princess Peach [Anya Taylor-Joy] en Donkey Kong [Seth Rogen] om het op te nemen tegen Bowser [Jack Black]. Niets meer dan een reclamespot voor alle varianten op het legendarische spel dat louter tot doel heeft om de zakken van Nintendo te vullen. Een goede, enthousiaste cast is opgezadeld met een ontzettend slap scenario.

Met zijn voor een Oscar-genomineerde documentaire Super Size Me bracht Spurlock McDonald’s een flinke deuk toe. Voor die film gebruikte hij zichzelf als proefpersoon om te ontdekken wat de lichamelijke en geestelijke gevolgen zijn van een eetpatroon dat uitsluitend bestaan uit een McDonald’s-Menu. Twaalf jaar later lijkt de fastfoodindustrie een ommekeer te hebben gemaakt en is hun eten in de ogen van het publiek in ieder geval een stuk gezonder/minder ongezond te worden. In deze sequel onderzoekt Spurlock wat de waarde is van termen als ‘zelfgemaakt’, ‘lokaal geproduceerd’ en ‘vrije uitloop’ door zijn eigen fastfood-restaurant te beginnen. Met de hulp van voedselspecialisten, marketingbureaus en ervaren kippenboeren probeert hij het volledige productieproces in eigen hand te houden zodat hij zijn eigen kippenvlees uiteindelijk kan aanbieden in zijn restaurant “Holy Chicken”, waar hij volledige transparantie belooft te geven over hoe het eten tot stand is gekomen. Een uitstekende sequel waarin Spurlocks charisma en bevrijdende gevoel voor humor een goede tegenbalans vormt voor de tragische verhalen van uitgebuite kippenboeren en de op zijn zachtst gezegd twijfelachtige praktijken waarmee kuikentjes in korte tijd worden klaargemaakt voor menselijke consumptie.

Het bijzondere levensverhaal van de charismatische, energieke acteur Christopher Reeve die zich vol overgave stortte op de titelrol in Superman (1978) dat dankzij hem, de chemie met Margot Kidder en revolutionaire special effects tot een onverwacht kritisch en commercieel succes leidde. Maar nadat hij in 1995 ternauwernood een val van zijn paard overleefde, was hij tot aan zijn nek verlamd. Aan de hand van familieleden en goede vrienden (waaronder Glenn Close en Susan Sarandon) geeft deze documentaire inzicht in het proces dat Reeve uiteindelijk deed besluiten om zijn status te gebruiken om meer aandacht en meer geld te vragen voor onderzoek naar oplossingen voor verlammingen. Daarbij was een belangrijke rol weggelegd voor Robin Williams. Een deel van het beeldmateriaal bestaat uit met AI gegenereerde fictieve droomsequenties die nauwelijks te onderscheiden zijn van de authentieke beelden. Dat doet de geloofwaardigheid van deze zinvolle documentaire geen goed, vooral niet voor degenen die Christopher Reeve alleen van naam kennen. Jammer, want dat werpt een smet op deze ontroerende en inspirerende documentaire.

Soapachtige taferelen in de aanloop naar de Super Bowl, één van de grootste sportevenementen ter wereld. Een beetje jammer dat deze TV-film bij lange niet over het budget beschikte om de sfeer rondom die Super Bowl ook maar enigszins te ensceneren. Wie dacht dat het budget op was gegaan aan een scenarist komt eveneens bedrogen uit: de verschillende verhaallijnen lijken zo gejat uit een kajuit van de Pacific Princess. Je kunt je ook nog ergeren aan racistische stereotypen, je verbijsteren over het feit dat bijvoorbeeld Jane Wyatt en Van Johnson zich deze vernedering laten welgevallen. Maar Tom Selleck brengt het er nog niet zo slecht van af en regisseur Jerry Jameson probeert maximaal resultaat met een minimum aan middelen te bereiken. Dat resultaat is echter niet om over naar huis te schrijven...

Slap verhaal over een drugskoning met een hilarisch kapsel [Trevor Jackson] die met zijn beste vriend [Jason Mitchell] de klassieke laatste slag te slaan en de misdaad te verlaten. Zijn mentor [Michael Kenneth Williams] blijkt niet bereid hem te helpen, omdat een bloedbad dreigt te ontstaan. Jackson is hopeloos en deze herinterpretatie van de gelijknamige blaxploitationklassieker uit 1972 wordt bevolkt door slecht gespeelde karikaturen en loopt over van seksisme en narcisme. Het pseudoniem dat Montero Lamal Hall AKA Lil Nas X gebruikt als regisseur zegt genoeg. Tijdverspilling.

De Amerikaanse singer/songwriter Drake Bell speelt de rol van Rick Riker, het typische watje dat smoorverliefd is op het mooiste meisje van de school, maar te onzeker is om haar aan te spreken. Tijdens een excursie naar een laboratorium waar Dr Strom [Brent Spiner] genetische experimenten uitvoert op dieren, richt Rick per ongeluk een ravage aan nadat hij is gebeten door een genetisch gemanipuleerde libelle. De beet maakt hem aanvankelijk ziek, maar al snel ontdekt hij dat hij beschikt over bijzondere gaven die het voor hem mogelijk maken om in een zelfgemaakte kostuum de superheld uit te hangen. De mysterieuze Doctor X [Tracy Morgan] spoort Rick op en biedt hem een plaats aan op zijn school voor mutanten, zodat hij zijn bijzondere gaven leert te beheersen. Hij heeft die gaven hard nodig om het op te nemen tegen miljonair Lou Landers, een miljonair die door een genetisch experiment niet alleen genezen lijkt te zijn van een dodelijke ziekte, maar ook superkrachten heeft verworven waarmee hij de wereld aan zijn voeten hoopt te krijgen.

Natuurlijk slaat ook “Superhero Movie” de plank wel eens mis, maar de grappendichtheid is hoog en Drake Bell blijkt een uiterst charismatische acteur te zijn die het maximale uit de meligheid weet te halen. Hoogtepunten uit de film zijn een achtervolging met een hilarische “shortcut through the playground” en de “World Humanity Awards” die uitlopen op een vechtpartij waarbij onder anderen Nelson Mandela, Desmond Tutu en Paus Benedictus XVI betrokken zijn. Stephen Hawking is vaak het mikpunt van spot, maar hier vind je een parodie op de eminente wetenschapper die écht leuk is. Miles Fisher doet bovendien een sublieme imitatie van Tom Cruise en natuurlijk is Leslie Nielsen ook van de partij als Ricks oom en voogd Uncle Albert die Rick voorziet van volstrekt waanzinnig advies en ook nog wat andere problemen veroorzaakt. Simpelweg de beste van de genrespoofs uit de 21e eeuw tot nu toe, al wil dat an sich helaas niet al teveel zeggen...

Acht jaar geleden verruilde Carol [Melissa McCarthy] haar lucratieve carrière bij Yahoo om te werken voor liefdadigheidsinstellingen. Haar pogingen om een nieuwe baan in de techwereld te krijgen komen tot stilstand wanneer ze geconfronteerd wordt met Superintelligence, een AI met de stem van James Corden (omdat Carol daar fan van is). Die hoopt met hulp van Carol te besluiten of hij dan wel alle wereldproblemen gaat oplossen, dan wel de wereld vernietigd, dan wel de mensheid tot slaaf maakt. Carol doet er uiteraard alles aan om ervoor te zorgen Superintelligence kiest voor de meest aangename oplossing, maar krijgt ook de kans om zich te herenigen met haar grote liefde van weleer [Bobby Cannavale]. Grotendeels een one-woman show van McCarthy en dat is – ondanks haar niet geringe komische kwaliteiten – toch wat te weinig om te volstaan voor en hele film.

Alleen de allerkleinsten zullen dit zonder ergernis uit kunnen zitten. Josje [Diewertje Dir] begint als juf op een nieuwe school en neemt haar intrek in het huis van haar avontuurlijke tante. In diens huis ontdekt ze een amulet met magische krachten waardoor ze per ongeluk veranderd in een superheld die het opneemt voor dieren. Dat lijkt van pas te komen wanneer een jonge tijger spoorloos uit het plaatselijke dierentuin verdwijnt, maar eerst moet Superjuffie haar krachten leren te beheersen. Een slap verhaal met een paar slecht uitgewerkte zijplotjes, inclusief een plichtmatige romance met klusjesman Hakim [Hassan Slaby]. Dir is uitstekend in de titelrol, maar Piekema en Wijs zetten vervelende karikaturen neer. De special effects voor de pratende dieren zijn meer schatplichtig aan De Seend dan aan Babe.

Superieure DC-verfilming is de beste sinds de originele Superman dankzij een perfecte cast en een scenario dat de (vervelende) clichés van het genre vermijdt, nadrukkelijk breekt met vermeende conventies en meer dan genoeg verrassingen in petto heeft. Corenswet en Broanahan (die opvallend veel lijken op en klinken als Christopher Reeve en Margot Kidder) weten wel raad met de geestige dialogen die de relatie tussen Clark Kent/Superman en Lois Lane op een realistische wijze van diepgang voorzien en de film wordt gestolen door de computergegenereerde superhond Krypto. Verfrissend is het gebrek aan idealisering: Superman heeft persoonlijkheid en tekortkomingen, zijn Aardse ouders zijn eenvoudige, integere mensen en Nicholas Hoult een verrassend, maar geslaagde keuze als de buitengewoon geslepen Lex Luthor. Een heerlijke mix van actie, komedie en romantiek die hopelijk het SF-actiegenre op het juiste pad zal leiden.

Zelfs het vakwerk van Colin Firth en Stanley Tucci kan dit zwaarmoedige gezever niet redden. Zij spelen een somber gesteld echtpaar dat met een camper door Engeland rijdt en plaatsen aandoet uit hun gezamenlijke verleden voordat ze aankomen bij een familiebijeenkomst. Het is niet zo moeilijk om te raden wat er aan de hand is en welke kant dit op gaat en regisseur en scenarist Macqueen doet geen enkele moeite om het niveau van de ‘ziekte-van-de-week’-film te ontstijgen. Dat laat hij over aan Firth en Tucci en die weten dit in ieder geval nog deels te redden.

Sean Penn kreeg een behoorlijke lading stront over zich heen vanwege dit vermeende ijdelheidsproject, maar dat zegt vooral iets over de polarisatie van het publieke debat dan over Penn zelf. Hij begon deze documentaire als een portret van een voormalig vakgenoot (Volodymyr Zelenskyy) en diens presidentschap. Penn merkt terecht op dat zijn status als filmster en tweevoudig Oscarwinnaar hem toegang geeft tot plaatsen waar gewone verslaggevers niet zo gemakkelijk komen. In feite is hij een burgerjournalist die bij toeval in Kyiv was toen Rusland het land binnenviel en besloot te blijven in de hoop dat hij zijn status kon gebruiken om een eerlijk portret van Zelenskyy en het Oekraïense volk neer te zetten. Het is zonneklaar waar Penns loyaliteit ligt en vooral aan het einde verzandt hij in gepreek en tegeltjeswijsheden, maar dit is zeker waardevol als terugblik op de recente voorgeschiedenis van het conflict, de eerste maanden van Zelenskyy’s presidentschap en de eerste fase van de Russische invasie.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik een groot fan ben van Oasis. Zoals Noel Gallagher in deze documentaire terecht zegt: al het gedoe er omheen zal men vergeten, het is de muziek die de tand des tijds zal doorstaan. De vele ruzies en schandalen waarmee de ruziënde tegenpolen Noel en diens jongere broer Liam veelvuldig de Britse pers een plezier deden, komen weliswaar aan bod, maar gelukkig richt deze documentaire zich met name op de periode waarin de jongens worstelden om aan de bak te komen. Er blijkt bijzonder veel archiefmateriaal uit deze periode voor handen te zijn en er wordt ook slim gebruik gemaakt van animaties, waardoor hier - net als in Amy, van dezelfde makers - geen pratende hoofden te zien zijn. Wat opvalt is dat Noel en Liam vrij mild over elkaar zijn: ze zijn zich bewust van hun eigen tekortkomingen en beseffen ook dat ze elkaar nodig hadden om zo succesvol te worden. Het resultaat is een brave [want door de beide broertjes geproduceerde] biografie waarin veel valt te genieten voor de fans en die hopelijk de onwetende uitdaagt om eens te luisteren naar Definitely Maybe of Be Here Now.

Een dag uit het leven van Lisa [Regina Hall], de manager van een sportcafé met jonge, sexy meiden en een aantal basisregels waar werknemers en klanten zich aan dienen te houden. Vandaag draait een aantal sollicitanten een dagje mee, organiseert Lisa een ‘car wash’, vangt ze het zieke zoontje van één van haar werkneemsters op, heeft ze te kampen met een veeleisende baas en haar depressieve echtgenoot... Kortom: Lisa is een duizendpoot die het ene na het andere brandje moet blussen en naar mate de dag vordert de wanhoop steeds meer nabij is. Ondanks de setting is dit een portret van zelfstandige, sterke vrouwen met een prachtige rol voor Regina Hall en de juiste mix van drama en komedie. Haley Lu Richardson is hilarisch als de enthousiaste, optimistische veteraan onder de serveersters.

Aan de oever van de Seine, in het hartje van Parijs, ligt een drijvend gebouw dat sinds 2010 in gebruik is als dagopvang waar psychiaters en “cliënten” in een informele, gemoedelijke sfeer samen kunnen komen. Professionals en bezoekers werken samen bij het vergaderen, het beheren van de bar en het plannen en organiseren van workshops en filmavonden. Een onconventionele benadering van psychiatrie waar zowel de professionals als de bezoekers profijt van hebben. Het onderwerp is interessant, maar Philibert had zijn punten binnen een kwartier kunnen maken. Deze documentaire bestaat vooral uit vage vertellingen, saaie gesprekken en stiltes. De belangrijkste conclusie is dat mensen met een psychiatrische achtergrond net zo saai en vervelend kunnen zijn als anderen. Fijn!

Finnegan geeft dit vehikel voor Nicolas Cage een zekere arthouse-kwaliteit, maar dat is het enige wat dit onderscheidt van de vele B-films waar Cage zich al jaren aan de lopende band voor leent. Hij speelt een welgestelde man die met zijn zoon [Finn Little] terugkeert naar het Australische strand waar hij een deel van jeugd doorbracht. De man krijgt direct tegenwerking van een groep surfers dat deel uit lijkt te maken van een sekte onder leiding van Scally [Julian McMahon] die gericht is op het stimuleren van mannelijkheid onder motto “surfer, suffer”. Er is een oudere, schijnbaar thuisloze man [Nicholas Cassim], een vrouw [Nina Young] die regelmatig haar hond uitlaat in de omgeving van het strand, een fotograaf [Miranda Tapsell], een pizzaverkoper [Tyren Maclou] en een agent [Justin Rosniak] die niets doet aan het overschrijdende gedrag van ‘The Locals’. Cage mag de remmen loslaten om gestalte te geven aan de fysieke en geestelijke aftakeling van zijn personage die mogelijk verband houdt met een incident uit zijn jeugd. Begint veelbelovend, maar raakt halverwege de weg kwijt en eindigt in een wirwar van vage, half uitgewerkte ideetjes. Een matige mix van elementen Fight Club en Falling Down. Hoogste tijd om die films weer eens tevoorschijn te halen dus.

Joseph [Ben Whishaw] werkt als bewaker op een vliegveld maar heeft weinig contact met zijn collega’s. Bovendien kampt hij met een dwangneurose dat zeer schadelijk is voor zijn gebit. Een ongemakkelijke ontmoeting met een passagier die hem herkent is de aanleiding voor een odyssee door nachtelijk Londen waarbij Josephs gedrag steeds irrationeler wordt. Hoewel er onvoldoende verklaring is voor het bizarre gedrag van de hoofdpersoon, zet Whishaw een voortreffelijke rol neer. Zijn ingeleefde, energieke vertolking had deze film kunnen redden als Aneil Karia niet zo nadrukkelijk de aandacht op zichzelf vestigt met chaotisch camerawerk en de veel te nadrukkelijk aanwezige score van Tujiko Noriko.

Suriname behoorde decennialang tot de kleinste voetbaldwergen. Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Edgar Davids en Clarence Seedorf hebben allemaal Surinaamse wortels, maar vanwege een besluit bij de onafhankelijkheid van Suriname was het lange tijd niet mogelijk om kinderen van Surinaamse ouders die in het buitenland zijn geboren voor Nederland te laten spelen. Door een speling van het lot was Dean Gorré niet bij het ‘kleurrijk elftal’ toen het omkwam bij een vliegtuigongeluk in 1989. Die ramp is één van de redenen waarom Gorré besloot bondscoach van Suriname te worden en zich hard te maken voor een aanpassing van de wet waardoor ook spelers die buiten Suriname zijn geboren zich bij het elftal kunnen aansluiten. Het is niet alleen een strijd tegen bureaucratie, maar ook tegen een mentaliteit die diepgeworteld is in de Surinaamse cultuur. In deze documentaire kijkt Gorré terug op zijn periode als coach en op de eerste stappen die zijn gezet om Suriname internationaal op de kaart te zetten als voetballand. Veel droog gefilmde, pratende hoofden en door fantasieloze montage is dit niet zo inspirerend als het had kunnen zijn.

Je weet al dat je weinig goeds kunt verwachten wanneer de introducerende tekst vol trots meldt dat Suriname 'het op 17 na rijkste land qua grondstoffen' is (of iets dergelijks). Alleen het erbarmelijke acteerwerk van de expressieloze, houterige Rodney Lam doet onder voor het idiote scenario waarvoor hij samen met regisseur Danny Leysner verantwoordelijk moet worden gehouden. Helaas valt er, afgezien van de uitblinkende en overtuigende Josylvio als de flamboyante schurk Virgil, niks goeds te zeggen over deze amateuristische poging tot een Surinaamse 'The Godfather', één van de inspiraties voor deze sneue bedoening

Liza Sips geeft in haar rol als Rodneys echtgenote nieuwe betekenis aan de term 'dom blondje', maar doet in ieder geval beter haar best dan de erbarmelijk acterende bijrolacteurs die de ministers van Suriname moeten voorstellen. "Hopeloos, poppetje!"

Bijzonder goed geschreven screwball-comedy gebaseerd op een kort verhaal van Belcampo over jonge man van adel Jacob van Zuylen de With [Jeroen van Koningsbrugge] wiens leven zo uitzichtloos is dat hij besluit gebruik te maken van de diensten van Elysium, een bedrijf dat voorziet in een bijzondere vorm van levensbeëindiging. Hij moet alleen nog kiezen voor een sterfwijze en een kist. Hij kiest voor de surprise-regeling, waarbij hij niet precies weet wanneer hij zal sterven en bij het kiezen van de kist ontmoet hij Anne de Koning [Georgina Verbaan] die eveneens een kist moet uitzoeken. De rest, zou je denken, kun je zelf wel raden. Dat valt gelukkig tegen want het Van Diems scenario zit vol inventieve wendingen en de manier waarop de onvermijdelijke romance zich ontwikkelt is geloofwaardig en nimmer geforceerd. Goed werk ook van Decleir en er is een grappige cameo van Pierre Bokma als een volhardende portier, maar Verbaan verdiende een Gouden Kalf voor haar foutloze komische vertolking waarmee ze haar tweede Gouden Kalf in ontvangst mocht nemen. Van Koningsbrugge doet het niet onaardig, maar hij is nu eenmaal geen Cary Grant.

Vijf jaar na de Amerikaanse burgeroorlog doet voormalige slaaf en soldaat Mo [Letitia Wright] zich voor als een man als ze een postkoets neemt van Brushwood naar Colorado om een goudmijn te claimen. De koets wordt overvallen door de bende van Tommy Walsh [Jamie Bell]. De overval mislukt en terwijl Wheeler [Jeffrey Donovan] de gewonden overbrengt naar de dichtstbijzijnde stad en de hulp inroept van een posse, krijgt Mo opdracht om Walsh te bewaken. Onaangekondigde passanten en Tommy’s psychologische spelletjes maken dat lastig. Verwijst nadrukkelijk naar John Fords [i]Stagecoach[/i ], maar ontbeert het tempo en de humor van die klassieker. Mandler kiest helaas voor opgeblazen melodrama en een dik aangezette monoloog over racisme en de onrechtvaardigheid van slavernij.

Chirurg Rich [Chard Michael Murray] raakt door toeval betrokken bij een op uit de hand gelopen roofoverval waarbij één van de daders [Shea Buckner] ernstig gewond is geraakt. De daders gijzelen Rich’ gezin, waaronder diens vader Frank [Bruce Willis], en dwingen hem er op toe te zien dat Jamie de nacht overleeft. Niet al te goed uitgewerkt plot met een routinematige vertolking van Willis, maar Tyler Jon Olson straalt genoeg dreiging uit om de spanning er in ieder geval nog enigszins in te houden en er zijn een paar enigszins verrassende momenten.

De Amerikaanse Kate Abbott [Milla Jovovich] laat zich meteen gelden op de Britse ambassade waar zij verdachte aanvragen voor een visum naar de VS in de gaten moet houden. Door haar oplettendheid dwarsboomt zijn een terroristisch plan waardoor huurmoordenaar Nash [Pierce Brosnan] opdracht krijgt Kate om zeep te helpen zodat een mol verdachte visums kan aftikken. Door een speling van het lot overleeft Kate een bomaanslag waarbij een aantal collega’s het leven laat én wordt zijn zélf beschouwd als hoofdverdachte. Kate moet nu dus uit handen zien te blijven van zowel Nash als de politie in de bekende spreekwoordelijke race tegen de tijd. De aanwezigheid van Jovovich en Brosnan blijkt genoeg om deze formulematige thriller verteerbaar te houden.

Vijf jaar lang weet de Pools-Joodse Harry Haft [Ben Foster] Auschwitz te overleven door een verbond te sluiten met Naziofficier Schneider [Billy Magnussen]. Schneider biedt Harry bescherming zolang hij de bokswedstrijden tegen andere gevangenen weet te winnen. Elk gevecht is er eentje op leven en dood: de verliezer wordt direct na afloop geëxecuteerd of vergast. Na de oorlog begint Harry aan een carrière als professioneel bokser en daagt hij zelfs de legendarische Rocky Marciano [Anthony Molinari] uit, maar hij bokst vooral op tegen zijn oorlogstrauma’s en zijn schuldgevoel over de dood van zijn tegenstanders in Auschwitz. Een opzienbarend waargebeurd verhaal waarin Levinson elk middel aangrijpt om de afschuw over gebeurtenissen in Auschwitz en de officieren zo dik mogelijk aan te zetten. Foster was een prima keuze geweest voor de titelrol, als hij wat minder deed denken aan Robert De Niro in Raging Bull. Die vergelijking kan dit boksdrama met alle goede wil bij lange na niet doorstaan.

Tijdens de verkiezingsnacht van 1979 waarin Margaret Thatcher een grote overwinning boekt voor de Conservatieve Partij, wordt de zwarte Leon Delroy [Clint Dyer] op intimiderende wijze overhoord door detectives Darn [Ralph Brown] en Wilby [Rafe Spall] voor een misdaad die hij hardnekkig ontkent. Naarmate het verhoor steeds grimmigere wordt ontdekken we welke persoonlijke motieven de detectives hebben voor hun behandeling van Leon, tegen wie geen enkel concreet bewijs voor handen is. De titel verwijst naar de bevoegdheid die de politie destijds had om mensen preventief op te pakken als er het vermoeden was dat die persoon een misdaad zou plegen, een bevoegdheid waar niet-witte Britten veelvuldig slachtoffer van waren en die verklaard waarom er nog steeds groot wantrouwen is jegens de politie. De emoties lopen zo snel op dat de acteurs al gauw overgaan tot overacteren. Heaths veelvuldige gebruik van extreme close-ups maakt karikaturen van de personages waardoor dit ondanks de duistere achtergrond regelmatig doet denken aan een farce.