Opinions

Door een bezorgfout is Tulip opgegroeid in een babyfabriek die inmiddels is getransformeerd tot een bezorgdienst. Nu ze 18 is moet Tulip op eigen voeten staan en Junior [Adam Samberg] krijgt opdracht om Tulip dit nieuws te brengen. Maar dat gaat hem moeilijk af en dat leidt tot de nodige misverstanden en kolderiek bedoelde situaties. In een vaag subplot stuurt Nate [Anton Starkman] een brief naar de voormalige babyfabriek in de hoop dat zij een broertje voor hem kunnen produceren. Rommelig plot biedt ruimte voor allerlei losstaande grappen. De wolvenroedel die als Transformers avant la lettre zorgen voor de leukste momenten en tussen neus en lippen valt er meer te lachen, maar de komedie ligt er te dik op. Kinderen die niet beter weten zullen dat niet zo’n ramp vinden, ouders zijn gewaarschuwd.

Verbijsterende documentaire over Roger Stone, die al 40 jaar de “vuile klusjes” oplost voor Donald Trump en bij insiders bekend staat als ‘The Prince of Darkness’. De schaamteloze Stone steekt in de openingsscène een dikke sigaar op, beweert dat hij zeven jaar oud was toen hij zijn eerste sigaar rookte tijdens een door hem georganiseerde Republikeinse conventie?! “Het redden van de westerse beschaving is een lastige klus”, maar Stone doet geen enkele poging om te verhullen dat hij een meedogenloze opportunist is die geen enkel middel schuwt om het gewenste resultaat te bereiken. Stone wordt in februari 2020 veroordeeld wegens liegen tegen Congress en het intimideren van een getuige, maar weet zeker dat President Trump hem gratie zal verlenen. In de aanloop naar de Presidentsverkiezingen van 2020 lijkt het erop dat Trumps rampzalige besluitvorming tijdens de Covidpandemie hem de das om gaat doen. We zien hoe Stone hoogstpersoonlijk besluit om de leugen te verspreiden dat er gesjoemeld wordt met de stemmen. Stones openheid voor de camera getuigt van een extreme vorm van narcisme en megalomanie, maar wie na het zien van deze documentaire nog op Trump durft te stemmen heeft werkelijk een steekje los zitten. Wel jammer dat het camerawerk vaak wat amateuristisch is.

Sensationeel melodrama waarin fotomodel Marsha Mitchell [Ginger Rogers] getuige is van een dodelijke afrekening door leden van de Ku Klux Klan. Twee van hen (waaronder de moordenaar) besluiten in hun wijsheid hun kap af te doen, waardoor Marsha - die ongezien heeft weten te ontkomen - ze kan identificeren. Marsha bezoekt haar zus Lucy [Doris Day] aan wie ze vertelt wat ze heeft gezien. Wanneer Marsha kennis maakt met Lucy's echtgenoot Hank [Steve Cochrain] herkent ze hem direct als de moordenaar! Maar kan ze kiezen voor gerechtigheid als ze daarmee het geluk van haar smoorverliefde zus verwoest? Wanneer openbaar aanklager Burt Rainey [Ronald Reagan] de moord komt onderzoeken, wordt het voor Marsha steeds moeilijker om de zaken in eigen hand te houden.

Cochrain is een tikje over-the-top, vooral tijdens zijn smeekbede en het wat simplistische scenario blinkt niet uit in scherpe karakteriseringen. De spannende scène waarin Rogers de moordenaar herkent is echter sterk geregisseerd en uitstekend gespeeld door Rogers. Opvallend is bovendien hoe Doris Day zich uitstekend staande houdt met een overtuigende vertolking in een ondankbare rol. Het bewijs dat zij vanaf het begin van haar acteercarrière zwak geschreven rollen wist te overstijgen. Rogers, Reagan en Day maken dit de moeite waard.

Het is 1521 en vlak voor de arrestatie van Maarten Luther [Gabriel Boisante] weet één van zijn volgelingen een brief die Luther voor zijn volgelingen heeft geschreven te smokkelen naar Antwerpen. Drukker Klaas [Yorick van Wageningen] krijgt daar opdracht deze brief te zetten en daar honderden exemplaren voor af te drukken zodat zijn kritiek op de Katholieke Kerk en zijn oproep tot verzet tegen de Katholieke doctrine zich kan verspreiden. Maar de inquisiteur [Peter van den Begin] is bezig om iedere kritiek op meedogenloze wijze in de kiem te smoren. Door een samenloop van omstandigheden is Storm [Davy Gomez], Klaas’ zoon en pupil, de enige die kan voorkomen dat de inquisiteur zijn zin krijgt. Een fraaie Vlaams/Nederlandse cast (met bijrollen voor o.a. Angela Schijf, Maarten Heijmans en Tom Jansen) in een vlot, spannend verhaal. Maar de grootste verdienste is dat schrijver Karin van Holst Pellekaan dit verhaal aanwendt om de jeugdige kijkers duidelijk te maken hoe belangrijk het geschreven woord, vrijheid van meningsuiting en het kunnen lezen en schrijven is voor een mens. Dit is tevens een onderhoudende geschiedenisles over Maarten Luther, de inquisitie en de aanleiding voor de Beeldenstorm! Alsof dat nog niet genoeg is: dit is een vlotte, onderhoudende en bij vlagen behoorlijk spannende familiefilm.

Stephanie Clifford, beter bekend als Stormy Daniels, werkte als pornoactrice en stripper toen ze in juli 2006 seks had met Donald Trump. In 2018 verscheen nieuws dat Stormy $ 130.000 zou hebben ontvangen om daarover te zwijgen en dat was het begin van een mediastorm waar ze letterlijk en figuurlijk een grote prijs voor heeft moeten betalen. Deze documentaire bevat beelden uit 2018, bedoeld om op een later moment getoond te worden, en legt vast hoe deze affaire haar leven beïnvloedde. Het eindigt in 2023, wanneer de affaire opnieuw het nieuws begint te domineren. Een groot deel herkauwt wat de gemiddelde neutrale kijker wel heeft meegekregen, maar vult het aan met details die een meer genuanceerd licht schijnen over het hele gebeuren, vooral met betrekking tot de mensen die Stormy het meest vertrouwde.

Hoewel de film waarschijnlijk beter was geweest als Henry Fonda en Don Ameche van rol hadden gewisseld, is dit een waardige en interessante verfilming van de carrière van de man die na jaren vol mislukkingen en een slepende rechtszaak eindelijk algemeen erkenning kreeg als de uitvinder van de telefoon, de revolutionaire opvolger van de telegraaf. Ameche speelt Bell, Fonda neemt de rol van diens trouwe partner en assistent Thomas Watson voor zijn rekening. Loretta Young geeft prima tegenspel als Mabel Hubbard, de slechthorende jonge vrouw met wie Bell zou trouwen. De indrukwekkende ondersteunende cast geeft vermakelijke rollen aan o.a. Charles Coburn, Spring Byington en Harry Davenport en wie denkt dat er split screen is gebruikt om meerdere Loretta Youngs vast te leggen heeft het mis: de rollen van twee van Mabels zussen worden gespeeld door Loretta's échte zussen Polly Ann en Georgiana. Onderhoudende geschiedschrijving volgens de beste Hollywoodtradities, inclusief Bells sensationele ontmoeting met Queen Victoria [Beryl Mercer].

Ik mis Mark Cousins op TV. Zijn baanbrekende serie "Scene by Scene", waarin Mark Cousins één op één ging zitten met de allergrootsten uit Hollywood om sleutelscènes uit hun filmcarrière te analyseren, is zonder twijfel het beste televisieprogramma over film dat ooit op televisie is verschenen. Net als in zijn epische serie 'The Story Of Film' richt Mark Cousins zich hier op cinema van over de hele wereld om te tonen hoe filmmakers door de decennia heen pogingen hebben gedaan om de belevingswereld van kinderen vast te leggen. Hij laat Hollywood uiteraard niet links liggen en zijn vergelijking tussen Shirley Temple in Curly Top (1935) en Margaret O'Brien in Meet Me in St. Louis (1944) laat je als kijker op een hele andere manier naar die vertolkingen kijken. Cousins zet je als kijker aan om een heel universum aan prachtige films over kinderen (niet te verwarren met kinderfilms) te kijken. Het is alleen jammer dat de meeste films - zoals Cousins zelf aan het begin aangeeft - zijn vergeten en dus niet of zeer moeilijk te vinden zullen zijn.

Een weinig subtiel melodrama met Miriam Hopkins als de rebelse, losbandige Temple Drake die zich met haar gedrag afzet tegen haar vader, machtige en rijke rechter [Guy Standing]. Maar haar roekeloze gedrag brengt haar in grote problemen wanneer ze in contact komt met illegale drankstokers.

Het ligt er allemaal duimendik bovenop, maar Jack La Rue is desondanks indrukwekkend als de meedogenloze Trigger en regisseur Stephen Roberts bezit over een visuele flair waardoor dit misdaaddrama vaak een lust voor het oog is. Met name het gebruik van close-ups, waarbij de personages recht in de camera kijken, is indrukwekkend en bovendien is dit een goed voorbeeld van hoe je meer effect bereikt als je bepaalde zaken buiten beeld laat gebeuren. Zeker een kijkje waard.

Een twee jaar durende wetenschappelijke missie naar Mars komt in gevaar wanneer blijkt dat een gewonde technicus [Michael Adams] onbedoeld als verstekeling is meegegaan. Dokter Levenson [Anna Kendrick] helpt de verstekeling op de been. Vanzelfsprekend (zo moeten wij althans geloven) is het leven van deze verstekeling belangrijker dan de missie en zij ook expeditieleider Barnett [Toni Collette] en botanist Kim [Daniel Dae Kim] om alles op het spel te zetten. Het verhaal is te mager en daardoor zet de verveling, ondanks de goed acterende cast, al snel in.

Reconstructie van de roerige jaren van de invloedrijke hiphopgroep N.W.A. (Niggas With Attitude) weet op knappe wijze de persoonlijke verhalen van de sleutelfiguren uit deze groep te verweven. Eazy-E [Jason Mitchell] is de loopjongen met de grote mond die door zijn vriend Dre [Corey Hawkins] wordt uitgedaagd om de realiteit van zijn dagelijks leven op vinyl vast te leggen met behulp van de teksten van Ice Cube [O’Shea Jackson Jr.]. ‘Boyz N The Hood’ wordt een grote radiohit en wekt de interesse van manager Jerry Heller [Paul Giamatti], die een overeenkomst sluit die na een paar succesjaren de groep doen imploderen. De voortreffelijke cast brengt met overtuiging de klassiekers van N.W.A. ten gehore en is volstrekt overtuigend als vriendengroep. Gary Gray beheerst de kunst om altijd de juiste sfeer op te roepen. Of dat nu is wanneer de jongens voor de zoveelste keer om niets tegen de vlakte moeten om de politie tevreden te stellen, tijdens een energiek concert of een van de uitbundige feesten. Een voorbeeldige, fascinerende muzikale biografie.

Fans van John Wayne mogen deze western niet aan zich voorbij laten gaan, aangezien hier twee van de belangrijkste invloeden op The Duke hier voor het eerst samenwerken. De regisseur is John Ford die zijn speelfilmdebuut als regisseur maakt met de legendarische Harry Carey in de hoofdrol. John Waynes respect voor Carey was zo groot dat hij van het beroemde shot aan het einde van The Searchers een eerbetoon maakte aan dit westernidool. Dat beroemde loopje is hier overigens te zien in een spannende shoot-out, maar deze western valt vooral op door de visuele flair die vanaf de opening zichtbaar is.

Het verhaal betreft een vete tussen een boerenfamilie onder leiding van Sweet Water Sims [George Berell] en veebaron Flint [Duke Lee] die geen enkel middel schuw om Sims te dwingen afstand te doen van zijn boerderij. Uiteindelijk stuurt Flint zijn handlanger Cheyenne Harry [Harry Carey] om een definitief einde te maken aan de vete, maar die krijgt berouw wanneer hij kennis maakt met de familie Sims. Een zeer onderhoudende western, niet te missen voor fans van het genre.

Sterk misdaaddrama met een puike rol van Dustin Hoffman als Max Dembo, een dief die na zijn vrijlating een nieuw leven wil beginnen. Zijn rancuneuze reclasseringsambtenaar [M Emmett Walsh] werkt hem constant tegen en gaat daarin zelfs zover dat hij een gemakkelijk excuus vindt om Max korte tijd terug achter de tralies te krijgen. Woedend over de vernedering die hij heeft moeten ondergaan, besluit hij contact te zoeken met enkele van zijn oude partners-in-crime Willy [Gary Busey] en Jerry [Harry Dean Stanton] met wie hij het criminele pad opnieuw betreedt.

Realistisch gefilmd waarbij met name de scènes in de gevangenis opvallen vanwege de aandacht voor de (vrij vernederende) dagelijkse routine van het gevangenisleven. Ook de overvallen zijn goed geregisseerd en leveren de nodige spanning op. Hoffman krijgt bovendien sterk tegenspel van een ijzersterke ondersteunende cast met Walsh en Stanton als uitblinkers. Kathy Bates speelt hier haar eerste (gesproken) filmrol als Buseys echtgenote.

Een wat vaag plot waarin in ieder geval een gewelddadige confrontatie leidt tot een bloederige wraakactie. Ja, er is ook wat seks, maar de personages zijn matig uitgewerkt en het flinterdunne verhaal is zelfs niet voldoende om de toch al beperkte speelduur van deze matige thriller te rechtvaardigen. Dyer en vooral Anderson weten deze niet al te aangename thriller nog redelijk overeind te houden.

Afgezien van Robert Siodmaks teleurstellende, routinematige regie is dit een spannend, goed geschreven en uitstekende geacteerd melodrama... tot aan de beruchte laatste twee minuten die zeker behoren tot de slechtste slotminuten uit de filmgeschiedenis! De studiobazen dwongen de makers het einde te veranderen en het is volkomen begrijpelijk dat producer Joan Harrison (die veelvuldig samenwerkte met Hitchcock) om die reden haar ontslag indiende. Het verhaal vertoont overigens aardig wat overeenkomsten met Hitchcocks klassieker Suspicion (1941), waarvan Harrison het scenario schreef. Zonder die laatste 'twist' is deze film een ster meer waard, maar gedane zaken nemen geen keer. Tenzij je het na 75 minuten voor gezien houdt natuurlijk.

Ironische misdaadthriller in 6 niet-chronologische hoofdstukken (en een epiloog) begint met hoofdstuk 3, waarin een blonde vrouw [Willa Fitzgerald] per auto wordt achtervolgd door een man [Kyle Gallner] en haar vlucht te voet in het bos moet voortzetten – denk aan de tweede scène van Friday The 13th zonder de pay-off. Vervolgens springt het naar hoofdstuk 5. Deze hoofdstukken zijn vrij conventioneel en maken hoofdstuk 1 in feite volstrekt overbodig. Voor de genrekenners is de eerste helft dan ook behoorlijk saai. De tweede helft, waarin de redenen voor de niet-chronologische structuur duidelijk worden, is een stuk beter en plaatst het voorgaande in een nieuw perspectief. Mollners scenario is misleidend en bevat enkele plotgaten, maar Fitzgeralds bravoure is bewonderenswaardig en maakt dit voor de geduldigen onder ons toch nog redelijk uit te zitten, ondanks die irritante, “spannende” geluidseffecten die het gebrek aan spanning moeten compenseren. Maar je moet wel door de zure appel heenbijten.

Horrorfilm over de gruweldaden van Mr. Shiny [Jesse J. Clarkson], die vanaf 1993 verantwoordelijk was voor een serie ritueelmoorden. Gestructureerd als een sensationele truecrimedocumentaire met expliciete foto’s, spannende muziekjes en commentaar van rechercheurs die betrokken waren bij het onderzoek. In het begin best overtuigend, maar de montagetrucs en het toenemende overacteren van de cast doen afbreuk aan de vorm. Bovendien duurt het lang voor er schot in de zaak komt.

Een ingenieus plot dat niet in een paar zinnetjes valt samen te vatten, maar het betreft in ieder geval een gevaarlijk experiment, brandstichting, een dodelijk ongeluk, plastische chirurgie en het aannemen van de identiteit van een persoon die ter dood is veroordeeld. Zoals het een goed film noir betreft leidt elke complicatie tot een nieuw probleem en is er een ironische finale. De Nederlandse titel luidt 'Vrouwenduel' en dat is een gepaste titel, aangezien vrouwen duidelijk de dienst uitmaken in deze prima thriller.

Elfenprinses Marianne [Evan Rachel Wood] ontdekt tot haar grote verdriet dat haar verloofde Roland [Sam Palladio] alleen maar geïnteresseerd is in haar geld en status en blaast het huwelijk af. Roland weet Sunny [Elijah Kelley] over te halen de gevaarlijke reis te maken om de ingrediënten te vinden voor een liefdesdrankje waarmee Roland het hart van Marianne opnieuw kan veroveren. Animatiefilm van Lucasfilms met een verhaal van George Lucas zelf dat zich het beste laat omschrijven als een verkinderverblijviseerde versie van Shakespeares ‘A Midsummer Night’s Dream’ waarbij de dialogen zijn vervangen door een ratjetoe aan popliedjes, over het algemeen prima gezongen maar puristen zullen zich storen aan de aangepaste arrangementen van enkele erkende juweeltjes. In feite is dit een aaneenschakeling van liedjes (van ‘Crazy in Love’ en ‘Without You’ tot ‘Wild Thing’ en ‘People Are Strange’) verpakt in een flinterdun verhaaltje. Er is veel tijd besteed aan de gezichtsuitdrukkingen. Hadden ze datzelfde maar gedaan met de troosteloze, opvallend fletse achtergronden.

Ben Gazzara en George Peppard debuteerden in dit psychologische drama waarin sergeant Jocko [Gazzara] nieuwe kadetten dusdanig weet te intimideren dat ze zich de nodige vernederingen laten ondergaan. Daarbij vertrouwt Jocko erop dat hij genoeg indruk heeft gemaakt om te voorkomen dat de jonge rekruten hun mond voorbij praten of melding doen bij Jocko's superieuren. George Peppard speelt de rol van Robert Marquales, één van de nieuwe mannen, die samen met zijn vriend, de timide Harold [Pat Hingle] toch besluit uit de school te klappen in de hoop zo 'n einde te maken aan Jocko's praktijken.

De film is wat statisch en leunt veel op dialoog. Calder Willinham bewerkte zijn eigen roman en toneelstuk, maar het is het prima acteerwerk van de hoofdrolspelers dat deze film de moeite waard maakt.

Na jaren braaf zijn vader Jaeger Clade [Dennis Quaid], een beroemde avonturier, te hebben gevolgd, heeft Searcher [Jake Gyllenhaal] zijn eigenpad gekozen. Hij ontdekte een nieuwe energiebron en leidt nu een rustig bestaan als boer met zijn echtgenoten Meridian [Gabrielle Union] en zoon Ethan [Jaboukie Young-White]. Tot oude bekende Callisto Mal [Lucy Liu], nu leider van Avatonia, zijn hulp inroept om een biologisch virus te bestrijden. Disney was blijkbaar teveel geobsedeerd met diversiteit in de cast en personages en besteedde duidelijk veel tijd aan het zo natuurlijk mogelijk ‘wapperen’ van het haar. Die tijd hadden ze beter kunnen besteden aan het scenario, want dat lijkt werkelijk nergens naar.

Dee Snider, de frontman van rockband Twisted Sister, mag lekker los als één van de meest bizar ogende schurken aller tijden. Het scenario heeft een vooruitziende blik, gezien het feit dat de slachtoffers zich in de luren laten leggen door middel van de 1998-versie van een Internet Chat. Dat brengt ongetwijfeld herinneringen boven bij de meeste veertig plussers, maar verder valt hier weinig aan te bevelen. Het thema is tatoeages, piercings en andere vormen van 'body modification' en als we Dee Snider moeten geloven leeft 'zulk volk' zich uit in schimmige nachtclubs waar ze allerlei SM-achtige rituelen uitvoeren onder de klanken van Marilyn Manson en meer onheilspellend gedoe. Snider vermaakt zich zichtbaar in zijn rol als de psychopaat, maar het scenario is één lange tease en heeft nauwelijks spanningsopbouw. De vaak hyperkinetische montage door Jeff Kushneren Joe Woo Jr maakt het er bepaald niet beter op. Oh, en Robert Englunds rol is niet meer dan een cameo.

Astronaut Neil Stryker [Neil Corbett] belandt op een planeet die (wegens budgettaire beperkingen) een exacte 'kopie' van de Aarde is. Dat weten we omdat er drie manen zijn (die uiteraard zelden in beeld zijn) en omdat de planeet een repressieve dictatuur is die het niet zo heeft op de vrijdenkerij van de vreemdeling. Gezien het belachelijke basisidee is het bewonderenswaardig dat de cast zich daardoor niet van de wijs laat brengen, want het acteerwerk is veel beter dan je zou verwachten.

Mark Frame [Joel Edgerton] is het pseudoniem van een undercoveragent bij een complex operatie opgezet door verschillende Australische politie-eenheden. Hij is de spil in een poging om Henry Teague [Sean Harris] te laten bekennen dat hij verantwoordelijk is voor de ontvoering van en moord op een jongen die 8 jaar geleden vermist is geraakt. Het basisgegeven en het talent van de twee hoofdrolspelers vormen de basis voor wat een uitstekende misdaadthriller had moeten zijn. Edgerton en Harris leveren ook prima werk af, maar Wright slaagt er niet in om enige spanning of suspense te creëren en opteert helaas voor een dramatische en minder effectieve benadering.

Toptenniser Guy Haines [Farley Granger] raakt tijdens een treinreis in gesprek met de charismatische Bruno Antony [Robert Walker]. Het gesprek neemt een nare wending wanneer Bruno Guy confronteert met roddels over diens ongelukkige huwelijk met Miriam [Kasey Rogers] en de affaire die Guy heeft met Anne Morton [Ruth Roman]. Bruno suggereert dat het Guy goed zou uitkomen als Miriam zou sterven en deelt zijn idee voor de perfecte moord: wat als ze nu zouden afspreken dat Bruno Guys vrouw doodt en dat Guy in ruil daarvoor Bruno’s dominante vader vermoordt? Guy neemt het allemaal niet serieus en steekt de draak met Bruno’s waanzinnige theorie.

Wanneer Bruno hem kort daarna opzoekt en meldt dat hij Miriam heeft vermoord en dat hij verwacht dat Guy nu zijn verplichting nakomt, zit Guy zwaar in de problemen. Hij kan niet naar de politie, omdat hij medeplichtig zou zijn, maar uiteraard staat hij ook niet te trappelen om zelf een moord te plegen. Bovendien heeft Bruno een troef in handen waardoor hij Guy volledig kan laten opdraaien voor de Miriams dood!

De casting van de 32-jarige Robert Walker - die kort hierna op tragische wijze zou overlijden – was gewaagd, omdat hij tot dan toe altijd romantische good-guys had gespeeld. Maar hij maakt van Bruno één van de meest gedenkwaardige filmschurken aller tijden: een intelligent, volwassen kind dat niet onder de vleugels van zijn moeder wil komen. Moederrollen in Hitchcock-films zijn vaak gedenkwaardig, maar Marion Lorne spant absoluut de kroon als Bruno’s moeder, een vrouw die volledig blind is voor de duistere karaktertrekjes van haar zoon, zoals deze dialoog uit de film duidelijk maakt:

Mrs. Anthony: Well, I do hope you've forgotten about that silly little plan of yours.
Bruno Anthony: Which one?
Mrs. Anthony: About blowing up the White House.
Bruno Anthony: Oh, Ma, I was only fooling. Besides, what would the President say?
Mrs. Anthony: You're a naughty boy, Bruno.

“Strangers On A Train” is ook een visueel meesterwerk. De twee sleutelscènes in een pretpark zijn schitterend gefilmd, waarbij Miriams dood – gefilmd als reflectie van haar op de grond gevallen bril – het hoogtepunt is. Let ook op het shot tijdens een tenniswedstrijd waarin het voltallige publiek het spel van links naar rechts volgt, behalve Bruno die Guy met een glimlach aanstaart. Een ander hoogtepunt is het moment waarop Bruno tijdens een feestje Anne Mortons zusje Barbara [Patricia Hitchcock] ziet. Maar Hitchcocks visuele vondsten staan altijd in dienst van het verhaal en daarom is dit één van zijn beste films aller tijden en ééntje die nog staat als een huis.

Op de nacht van 11 op 12 februari rijden geliefden James [Scott Speedman] en Kristen [Liv Tyler] na een huwelijksreceptie naar een zomerhuisje om daar de nacht door te brengen. Dan verschijnt een mysterieuze jonge vrouw [Gemma Ward] die vraagt naar ene “Tamara”. James en Kristen maken haar duidelijk dat ze geen Tamara kennen en daarmee is de kous af. Maar al gauw worden James en Kristen geteisterd door allerlei vormen van intimidatie, onder anderen door dingen tegen het raam te gooien. Al gauw blijkt dat de gemaskerde jonge vrouw van zoëven het huis binnen wil dringen en dat ze twee handlangers bij zicht heeft. “You’re gonna die”, luidt de boodschap en zo begint een zenuwslopend kat-en-muisspel dat volledig uit de hand loopt. Tyler en Speedman weten in de korte tijd die krijgen twee sympathieke personages neer te zetten die net zo kwetsbaar zijn als hun relatie. Bertino houdt de spanning uitstekend vast en geeft alleen in de epiloog een vage hint met betrekking tot de motieven. Een uitstekende nagelbijter. Vervolg: The Strangers: Prey At Night (2018). Renny Harlin regisseerde de inferieure remake The Strangers: Chapter 1.

Zwakke remake van de zenuwslopende The Strangers (2008) met Liv Tyler en Scott Speedman behoudt het basisgegeven en de sinistere maskers, maar iedere verandering ten opzichte van het origineel is een verslechtering. Alan R. Cohen en Alan Freedland bewerkte het oorspronkelijke scenario van Bryan Bertino en maakten er een standaardverhaaltje van Stad vs Achterland van – of Vegetariërs vs Vleeseters. Bown en Petsch zijn veel minder interessant in de hoofdrollen en Harlin besteedt onnodig veel tijd aan het introduceren van allerlei rare vogels in het dorpje Venus in Oregon, waaronder twee jonge Jehova’s [Alexander Marklkand, Dominic Kotúc] die het geheel ook nog eens religieus tintje geven. Heeft een paar aardige schrikmomenten, maar kan absoluut niet tippen aan het origineel. Eerste film uit een trilogie.

Maya [Madelaine Petsch] overleefde de aanval van ‘The Strangers’ en verblijft in een ziekenhuis om te herstellen van haar wonden. Het nieuws dat ze nog leeft bereikt het moordzuchtige trio, dat er uiteraard op gebrand is het karwei alsnog te klaren. Sfeervolle regie en enkele aardige shocks compenseren ten dele het gebrek aan verhaal en originaliteit (vooral voor wie zich Halloween II nog herinnert). Tweede film uit een trilogie, dus je kunt in grote lijnen wel raden hoe dit afloopt.

Tiener Kinsey [Bailee Madison] is dusdanig ontspoord dat haar ouders [Christina Hendricks en Martin Henderson] besluiten haar naar een kostschool te sturen. Ze hebben geregeld dat ze onderweg kunnen overnachten op een camping van een oom en tante. Wanneer ze 's avonds laat aankomen lijkt de camping volledig uitgestorven, maar bij de receptie vinden ze een briefje met sleutels en kunnen ze toch de nacht doorbrengen. Nadat een zonderling meisje aanklopt en vraagt naar 'Tamara', blijkt dat het begin van een afschuwelijke nacht waarbij ieders leven in gevaar is.
Vervolg op een vrij obscure horrorfilm uit 2008 is bijzonder goed geregisseerd. De acteerprestaties zijn dan ook zeker acceptabel en regisseur Johannes Roberts weet de spanning goed op te bouwen. Hij wordt echter in de steek gelaten door het scenario. De hoofdpersonen begaan namelijk de ene (onbegrijpelijke) stommiteit na de andere, bovendien is er het bekende horroreuvel van een overdaad aan twists. Dat neemt niet weg dat er een aantal sterke momenten is, met een confrontatie van Kinseys broer Luke [Lewis Pulman] met de op Jason in Friday The 13th Part 2 lijkende schurk bij een zwembad als hoogtepunt. Roberts heeft duidelijk aanleg voor horror en ik ben erg benieuwd wat hij kan doen met een goed scenario.

Een kat woont in zijn eentje in een gemeubileerd huis met alleen standbeelden van katten als gezelschap. Tijdens een plotselinge overstroming/zondvloed komt de kat in een zeilboot terecht. Daar krijgt het gezelschap van achtereenvolgens een zorgzaam waterzwijn, een loyale hond, een vindingrijke lemuur en een nobele secretarisvogel. Familiefilm zonder dialoog: de dieren communiceren uitsluitend met echte dierengeluiden. Dialoog is ook overbodig omdat de expressieve ogen en de mimiek van de kat zo authentiek zijn dat iedere kijker (en vooral kattenliefhebbers) begrijpen wat de kat denkt en voelt. De poëtische ontknoping is simpel, maar buitengewoon ontroerend. Wacht nog wel tot het einde van de ondertiteling om te ontdekken wat er van de walvis is geworden!

Wanneer een groepje muzikanten de evergreen 'And The Band Played On' ten gehore brengt op verzoek van zijn buren, herinnert Biff Grimes [James Cagney] zich zijn jonge jaren waarin hij - net als zo'n beetje alle jonge mannen uit het dorp - zijn zinnen had gezet op de charmante, eigenzinnige Virginia [Rita Hayworth] en uiteindelijk besloot zijn leven te delen met Amy [Olivia De Havilland].

De sterren zijn uitstekend in dit romantische drama met komische elementen en Raoul Walsh weet de juiste balans tussen komedie en sentiment te vinden. Met Jack Carson, Alan Hale en de briljante Una O'Connor zijn de belangrijkste bijrollen ook sterk bezet en het resultaat is uitstekend amusement.