Opinions

Documentaire over de relatie tussen een jonge, getalenteerde countertenor Oscar Verhaar en de man die jarenlang zijn zangleraar en mentor was: Gert van den Dungen. Om door te kunnen groeien is het cruciaal dat Oscar zich laat leiden door andere experts in het veld, maar Van den Dungen blijft invloed uitoefenen. Diens halsstarrige weigering om zijn protegé los te laten staat centraal, maar levert niet bepaald vuurwerk op. Deze dramatisch vlakke film is dan ook vooral de moeite waard vanwege Verhaars zangkwaliteiten.

Boezemvrienden Moose [Adam Sevani] en Camille [Alyson Stoner] zijn voor hun studie naar New York verhuisd. Maar Moose kan het niet laten om zich te mengen in een dance off en voor hij het weet maakt hij deel uit van ‘The Pirates’, een danscrew die letterlijk moeten dansen voor hun bestaan. Moose moet kiezen voor zijn studie en zijn vriendschap met Camille of voor het dansen bij ‘The Pirates’. Crewleider Luke [Rick Malambri] vindt de liefde in Natali [Sharni Vinson]. Simpel verhaal verbindt een aantal dansscènes die opvallen vanwege de variatie aan muziek en dansstijl. De dance-off op een overstroomde dansvloer is de showstopper, maar het hoogtepunt is Sevani en Stoners dansduet op Irving Berlins ‘I Won’t Dance’ gezongen door Fred Astaire. Sevani blinkt uit qua veelzijdigheid.

Mooiboy Sean [Ryan Guzman] ontmoet mooimeid Emily [Kathryn McCormick] en nog geen minuut later kruipen ze al over elkaar heen. Al dansend natuurlijk. Sean is leider van ‘The Mob’, een danscrew die de openbare ruimte regelmatig verstoort met flashmobs om zoveel mogelijk clicks te krijgen, Emily is de dochter van projectontwikkelaar Bill Anderson [Peter Gallagher] die plannen heeft om de buurt volledig te slopen. Een detail dat Sean vergeet te delen met de rest van zijn danscrew in het stompzinnige vierde deel uit de Step Up-franchise waarin de dansers de publieke opinie aan hun kant proberen te krijgen door het publiek met gasgranaten en ijzeren staven de stuipen op het lijf te jagen. Zelfs de cameo van Adam “Moose” Sevani kan dit misbaksel (en schaamteloze Nike-commercial) niet redden.

The Mob heeft het geld van de deal met Nike die ze kregen aan het eind van Step Up 4 uitgegeven aan een vergeefse poging om door te breken in Los Angeles. De crew besluit terug te keren naar Miami, maar Sean [Ryan Guzman] roept de hulp in van Moose [Adam Sevani] voor de oprichting van een nieuwe crew LMNTRIX. De kans op de grote doorbraak dient zich aan in de vorm van “The Vortex”, een danswedstrijd met als hoofdprijs een drie jaar durende residentie in Las Vegas. Ironisch genoeg moet Sean het daar opnemen tegen zijn oude crew. Het basisverhaal is oude koek, maar het scenario van Duane Adler en John Swetnam scoort door oog te hebben voor de dagelijkse realiteit voor ambitieuze dansers (de meesten zijn financieel afhankelijk van een slecht betaald baantje) en voor het plezier in het dansen voor jong en oud. Het standaardplot is een mooi excuus voor de terugkeer van oude favorieten als Jenny Kido [Mari Koda], Vladd [Chadd Smith] en de melige Santiago Brothers [Facundo en Martin Lombard]. De dansscènes zijn een mix van visueel spektakel, indrukwekkende moves (leve Adam Sevani!) en (cruciaal) een prettig dosis relativerende humor.

Combinatie van familiedrama en cinema vérité waarin een familiedrama zich voltrekt te midden van authentieke bewoners van het Oekraïense dorp Stepne en enkele dorpen in de omgeving. Het familiedrama betreft broers Aniatoly [Oleksandr Maksiakov] en Oleksiy [Oleg Primogenov] die zich voorbereiden op de dood van hun stokoude moeder [Nina Antonova] en haar begrafenis. Het locatiewerk en de betrokkenheid van plaatselijke bewoners in ogenschijnlijk geïmproviseerde geeft dit een bijzonder gevoel van authenticiteit, maar dat gaat wel ten koste van het tempo. Bovendien is het verhaal uiteindelijk erg mager. Sfeer en stemming gaat duidelijk boven inhoud.

Lissy [Corinna Harfouch] heeft diabetes en gaat fysiek snel achteruit. Gert [Hans-Uwe Bauer] heeft Parkinson en vertoont zeer verward gedrag. Ze kunnen amper voor zichzelf zorgen, laat staan voor elkaar, maar ondanks een pleidooi van zorgzame buurvrouw Susanne [Catherine Stoyan] weigert de zorgverzekeraar de medische ondersteuning te verlenen die ze nodig hebben. Wanneer het een keer goed mis gaat belt Lissy haar kinderen Tom [Lars Eidinger] en Ellen [Lilith Stangenberg], maar die hebben hun eigen sores. Tom is een dirigent die zich voorbereidt op de première van het muziekstuk ‘Sterben’ van zijn goede (maar suïcidale) vriend Sebastian [Ronald Zehrfeld] en Ellen is een drankzuchtige tandartsassistente die een affaire heeft met haar getrouwde baas Sebastian [Ronald Zehrfeld]. Glasner voert deze lastige balanceeract tussen komedie en zwarte komedie en melodrama uit tot in de perfectie waardoor je hier ook van kunt genieten als de subtiele humor je ontgaat. Briljant geconstrueerd, perfect geacteerd en vol verrassende wendingen, maar niet aan te raden voor mensen met een tandartsfobie.

Luuk [Bas van Prooijen] kent zijn vader alleen uit de sterke (letterlijk en figuurlijk) verhalen die moeder Dorien [Suzan Boogaerdt] over hem vertelt. Wanneer hij bij een wedstrijd om de titel ‘Sterkste Man van Noord-Holland’ ontdekt dat titelkandidaat René [Loek Peters] vroeger hetzelfde rode haar had als hijzelf, vraagt Luuk zich af of René misschien zijn vader is. Wanneer Dorien hem noodgedwongen de waarheid vertelt of zijn vader, besluit Luuk met behulp van schoolvriendin Minke [Yenthe Dirks] op zoek te gaan naar zijn biologische vader. Die zoektocht verloopt wel erg gemakkelijk (de potentiële vaders lijken allemaal op fietsafstand te wonen en van bescherming van persoonlijke gegevens is in dit universum al helemaal geen sprake), maar de jonge cast levert degelijk werk af en Boogaerdt is innemend als de goedbedoelende, maar sociaal ietwat onhandige moeder.

Alexander [Thomas Prenn] woont bij zijn grootmoeder [Margarete Tiesel] sinds zijn moeder overleed en zijn vader [Harald Windisch] besloot het grootste deel van zijn leven ‘ondergronds’ door te brengen om dicht bij zijn overleden vrouw te zijn. In de hoop de verbinding met zijn ouders te zoeken gaat Alexander aan het werk in het metrostation bij de Universiteit in Wenen. Daar wordt hij verliefd Caro [Verena Altenberger], die daar een hoedenwinkeltje heeft. Raibers scenario is duidelijk geïnspireerd door het werk van Jean-Pierre Jeunet (en Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain in het bijzonder), maar wat ontbreekt is een mise-en-scène die past bij het magisch realisme. Bovendien laat Raiber zich verleiden tot een melodramatische wending die een einde maakt aan de luchtige toon.

Een filmcrew maakt in 1996 een documentaire over Stanton Wood Manor, een onderwijsinstelling voor jongens die vanwege gedragsproblemen nergens anders terechtkunnen . Stafleden Steve [Cillian Murphy] en Amanda [Tracey Ullman] spreken hun frustratie uit over het toenemende gebrek aan politieke financiële steun. Ondertussen zien we hoe ze met hart en ziel, lijf en leden hun jongens in bescherming nemen. Max Porter bewerkte zijn roman ‘Shy’ (de naam van een van de jongens) en Mielants (die eerder met Murphy werkte in ‘Peaky Blinders’) versterkt de impact van de uitstekend presterende op gepaste momenten met stijlvolle regie die emoties verbeelden. Een zekere mate van realistische humor helpt (Roger Allams bijdrage als de plaatselijke MP is een hoogtepunt), maar dit is pittige kost voor liefhebbers van emotioneel uitdagende, sociaal betrokken drama’s.

De lancering van iMac in augustus 1998 is het ankerpunt voor dit portret van Steve Jobs [Michael Fassbender] die zichzelf hier meermaals vergelijkt met de dirigent van een orkest. Tot zijn “orkestleden” programmeurs Andy Hertzfeld [Michael Stuhlbarg] en Steve Wozniak [Seth Rogen] die een sleutelrol speelden bij de ontwikkeling van Apple en de Apple II computer, zakenman John Sculley [Jeff Daniels] die vanwege zijn netwerk en zakelijk inzicht in 1983 CEO werd van Apple, en marketingexpert Joanna Hoffman [Kate Winslet] die haar respect verdiende omdat ze als enige bereid en in staat was om de gedreven en vaak meedogenloze Jobs tegen te spreken. Het is een aaneenschakeling van felle discussies, vaak met technisch jargon die alleen de echte technerds kunnen volgen en Jobs is nogal een onaangenaam persoon die slechts bij flarden enige tekenen van menselijkheid vertoont. De beste scènes zijn die met Lisa (uitstekend gespeeld door drie verschillende acteurs), de dochter van Chrisann Brennan [Katherine Waterston] die Jobs weigert te erkennen als zijn kind. Uitstekend geacteerd ook met Rogen een openbaring in een voor hem zeldzame serieuze rol.

Waarom maakte de dood van Apple-oprichter Steve Jobs zoveel emoties los? Waarom werd (en wordt) hij zo vereerd? Regisseur Alex Gibney geeft toe niet meer zonder zijn i-Phone te kunnen, maar vraagt zich af hoe dat gekomen is en welke rol Steve Jobs heeft gehad in de razendsnelle revolutie in communicatie. Hoewel de duistere kanten van Jobs persoonlijkheid en handelswijze redelijk onbekend is, levert Gibney een overtuigende, goed onderzocht portret op van een man die de moderne wereld voorgoed veranderd. In hoeverre dat goedschiks of kwaadschiks is, mag je als kijker zelf bepalen. Maar een gemakkelijk antwoord op de centrale vraag is er niet. En dat geeft al genoeg stof tot napraten.

De Jong volgde drie gezinnen met een kind dat lijdt aan kanker. Het opmerkelijkste is dat De Jong ook aanwezig is bij intieme momenten, zoals familiegesprekken tussen ouders en hun andere kinderen en sessies met een kindertherapeut. Toont op unieke wijze de praktische, emotionele en morele gevolgen van een leven met een kind met kanker voor zowel ouders als broers en zussen. Een bewonderenswaardige, maar vooral waardevolle, ontwapenende en ontroerende documentaire.

Michael J. Fox was volkomen blut toen hij in 1982, ondanks eindeloos protest van de producer, zijn eerste grote stap in de acteerwereld zette als Alex P. Keaton in Family Ties. Het was het begin van een stormachtige carrière waarin het geluk hem vaker zou toelachen, zo blijkt wanneer Back to the Future ter sprake komt. In 1997 maakte hij bekend dat al in 1990 bij hem de ziekte van Parkinson was vastgesteld. Deze documentaire toont de 61-jarige die worstelt met zijn fysieke gesteldheid, maar mede dankzij zijn echtgenote, steun en toeverlaat Tracy en zijn kinderen heeft geleerd zijn ziekte te accepteren. Het verhaal zal bij de meeste kijkers van mijn generatie in grote lijnen bekend zijn, maar er zijn drie elementen die deze documentaire een extra dimensie geven: Michaels bereidheid om zich letterlijk van zijn meest kwetsbare kant te laten zien; de flashback-structuur in de vorm van de sitcom waar hij vroeger van droomde (met Danny Irizarry als de jonge Michael); en de briljante manier waarop Fox, Guggenheim en editor Michael Harte flarden uit films met Fox gebruiken om aan te tonen hoezeer werk en privé zich onbedoeld met elkaar vermengden. Een prachtig document over een unieke film- en televisiepersoonlijkheid.

Verfilming van het gelijknamige boek van Lisa Genova, een neuroloog en dus een expert op het gebied van de Alzheimer waardoor taalkundige Alice Howland [Julianne Moore] vanaf haar 50e verjaardag symptomen van vertoont. Genova’s professionele ervaring verklaart mede waarom dit niet alleen een scherp portret is van een Alzheimerpatiënt, maar ook van de verschillende manieren waarop de directe omgeving reageert op en omgaat met deze verwoestende ziekte. Echtgenoot John [Alec Baldwin] probeert een balans te vinden tussen de zorg van Alice en de noodzaak van een stabiel inkomen, dochter Anna [Kate Bosworth] staat op het punt een gezin te stichten en hoopt dat het allemaal wel meevalt en zoon Tom [Hunter Parrish] is druk met zijn studie. Maar het is vooral de relatie met dochter Lydia [Kristen Stewart] die ontroert, omdat ze – ondanks haar eigen worstelingen – intuïtief lijkt aan te voelen wat haar moeder nodig heeft. De slotscène is zeer aangrijpend.

John May [Eddie Marsan] werkt voor de overheid als ambtenaar die contact probeert te leggen met de familie of andere naasten van mensen die in eenzaamheid thuis of op straat zijn overleden en regelt tevens de uitvaart van de overledenen. Voor John is zijn werk de enige manier waarop hij menselijk contact weet te leggen en mede daarom doet hij integer zijn werk en probeert hij vervreemde familieleden over te halen om de uitvaart van de overledene te bezoeken. Pasolini (geen familie van Pier Paolo, maar wel een neef van Luchino Visconti) weet op indringende wijze de leegheid van Johns bestaan duidelijk te maken door nadruk te leggen op de haast dwangmatige dagelijks routine. De briljante Marsan speelt zijn rol met een stilzwijgende waardigheid en bij het slot kon ik mijn tranen in ieder geval niet bedwingen.

De 87-jarige Craig Morrison [James Cromwell] merkt dat zijn echtgenote Irene [Geneviève Bujold] fysiek en geestelijk achteruitgaat. Daarom besluit hij op eigen grondgebied een nieuw huis te bouwen. Hij negeert de waarschuwingen van buurman en goede vriend Chester [George R. Robertson] en gaat aan de slag zonder vergunning. Het duurt dan ook niet lang voor een inspecteur [Jonathan Potts] hem beveelt om de bouw stil te leggen. Cromwell en Bujold veroveren meteen je hart in dit op ware feiten gebeurd verhaal dat niet alleen een liefdesverhaal is, maar ook toont hoe belangrijk het is dat vrienden en familieleden je steunen in tijden van nood.

Als je het leuk vindt om 150 minuten lang te staren naar een bloem of een boom, dan is dit misschien toch iets voor jou. Het volgt drie wetenschappers die in verschillende tijdperken werken of studeren op dezelfde universiteit. In het moderne verhaal onderzoekt neuroloog Tony [Tony Leung Chi-wai] de neurologische activiteit van bomen. Begin jaren 70 helpt Hannes [Enzo Brumm] een medestudent [Marlene Burrouw] bij een experiment dat moet aantonen of bloemen zich emotioneel kunnen hechten aan mensen. Ergens rond het begin van de 20e eeuw ontdekt de eerste vrouwelijke studente [Luna Wedler] aan de universiteit fotografie als middel om flora te bestuderen. Hier en daar mooie plaatjes, maar van verhaal, samenhang of überhaupt iets interessants is amper sprake. Arthouse op zijn smalst.

Tijdens een bezoek aan Zwitserland wordt James White [Albrecht Schuch] opgepakt, omdat hij wordt aangezien voor Anatol Stiller, een beeldend kunstenaar met communistische sympathieën die jaren geleden spoorloos verdween en dood werd gewaand. Anatols echtgenote [Paula Beer] en zoon [Sven Schelker] bevestigen dat James en Anatol dezelfde persoon zijn, maar James blijft glashard ontkennen. In flashbacks ontdekken we Anatols voorgeschiedenis. Een verhaal dat zich niet goed leent voor een verfilming, omdat de dubbelrol voor Schuch (die ook Anatol speelt) het antwoord op de centrale vraag direct verraadt.

Damons emotieloze vertolking past wellicht bij zijn stoïcijnse personage, maar het maakt het lastig om je met hem te identificeren tijdens zijn pogingen om de onschuld te bewijzen van zijn dochter [Abigail Breslin] die in Marseille is veroordeeld voor een delict waarvan de aard pas in de loop van de film duidelijk wordt. Een onevenwichtige combinatie van familiedrama en misdaadthriller dat in ieder geval nog kan leunen op het goede spel van Breslin, maar fans van Damon kunnen dit met een gerust hart links laten liggen.

Een ongediertebestrijder [Jermaine Fowler] heeft een klus bij een wat warrige vrouw [Noni Hazlehurst] die fataal afloopt. Wat is er aan de hand en hoe heeft het zo ver kunnen komen? Vier dagen daarvoor vindt jonge insectenliefhebber Charlotte [Alyla Browne] een spinnetje dat ze liefkozend ‘Sting’ noemt. Ze merkt al gauw dat haar nieuwe huisdiertje geen alledaagse spin is en vraagt buurman en wetenschapper Erik [Dann Kim] om hulp. Vanzelfsprekend verkeert de spin binnen de kortste keren op vrije voeten en groeit het letterlijk en figuurlijk uit tot een levensgevaarlijk monster. Vermakelijke horrorfilm is een prettige mix van humor en horror, goed uitgewerkte personages en heeft een enthousiaste cast. In de eerste helft is de spin een onzichtbaar gevaar. Dat deel is qua horror een stuk effectiever dan het tweede deel, waarin Roache-Turner jammer genoeg voor het groteske gaat en leunt op niet geheel overtuigende special effects.

Frankenstein, Monsters Inc. en Pinocchio zijn de belangrijkste inspiratiebronnen voor deze inventieve familiefilm. Stitch Head [Asa Butterfield] was de eerste creatie van een professor [Rob Brydon], die sindsdien al vele experimenten heeft gedaan om het perfecte monster te creëren. Stitch Head is een voorbeeldige assistent en hunkert tevergeefs naar een vaderfiguur. Die denkt hij te vinden in Fulbert Freakfinder [Seth Usdenov], die hem inzet als trekpleister voor zijn freakshow. Maar de nieuwste creatie [Joel Fry] van de professor brengt Stitch Head tot een nieuw inzicht. Zit vol visuele grappen en vindingrijkheden en is een traktatie voor jong en oud.

De term Stockholmsyndroom kwam voort uit een incident in 1973 dat (uiteraard) plaatsvond in Stockholm. Lars Nystrom [Ethan Hawke] houdt de werknemers in een ban in Stockholm gegijzeld en eist de vrijlating van Gunnar Sorensson [Mark Strong], een geldbedrag en een vrijgeleide. Onderhandelaar Mattsson [Christopher Heyerdahl] probeert de boel te sussen en te vertragen en Lars doodt de tijd door in gesprek te gaan met bankmedewerker Bianca Lind [Noomi Rapace], met wie hij onder anderen een voorliefde voor Bob Dylan deelt. Hawke is voortreffelijk in een lastige rol die vereist dat hij zowel sympathiek als dreigend is en Rapace overtuigt als het slachtoffer dat geleidelijk sympathie krijgt voor haar gijzelnemer.

Nadat Richard Stoker [Dermot Mulroney] is omgekomen bij een auto-ongeluk duikt zijn broer Charles [Matthew Goode] voor het eerst in jaren in het leven van Richards weduwe Evelyn [Nicole Kidman] en haar extreem gevoelige dochter India [Mia Wasikowska]. Hij weet moeder en dochter snel in te palmen, maar wat zijn z’n ware intenties? Chan-wook verkiest stijl boven sfeer in deze gekunstelde en uiteindelijk bespottelijke psychologische thriller.

Twintig jaar geleden zag Elsa [Elin Oskal] al dat Robert [Martin Wallström] rendieren doodde uit wrok jegens het Samivolk (de oorspronkelijke bewoners van Lapland/Samenland) waartoe ze behoort. Indertijd zweeg ze uit angst voor de consequenties voor haar gemeenschap. Nu geeft ze les op een Sami-Universiteit en besluit ze zich uit te spreken tegen de misstanden. De spanningen tussen de Sami en andere bewoners (die wrok koesteren vanwege de subsidies en de regelgeving ten faveure van de Sami) lopen op en Elsa wordt ook door haar eigen volk onder druk gezet om te zwijgen. Het verhaal is een variant op een niet zo origineel gegeven, maar de unieke locaties en het sterke acteerwerk (met name van Oskal) tillen dit naar een hoger plan.

De beruchte dief Will Montgomery [Nicolas Cage] wordt op heterdaad betrapt tijdens een bankroof. Hij zit acht jaar vast in de gevangenis en laat niets los over zijn handlangers of de locatie van de buit. Agent Tim Harlend [Danny Huston], die verantwoordelijk was voor de operatie, is de eerste die komt vragen waar het goud is gebleven. De tweede is Vincent Kinsey [Josh Lucas], een van Wills handlanger die hem verantwoordelijk houdt voor de zware verwonding die hij opliep en zijn deel van de buit komt opeisen. En daarvoor houdt hij Wills dochter [Sami Gayle] gegijzeld in de kofferbak van een taxi. Will beweert dat hij de buit heeft verbrand, maar daar neemt Vincent geen genoegen mee. Gezien de ongeloofwaardigheden kun je maar beter je verstand op nul zetten, want West houdt het tempo erin en zorgt voor een paar spannende momenten. De finale gaat echter elk gezond verstand te boven.

Atwal potretteert enkele van de vrijgelaten meisjes die na drie jaar werden vrijgelaten door Boko Haram. De overheid adviseert deze jonge vrouwen om de media niets te vertellen over wat ze daar hebben meegemaakt, want dat zou hun achtergebleven lotgenoten in gevaar brengen. Een aantal van hen besluit Atwal de dagboeken te overhandigen die ze bijhielden tijdens hun gevangenschap. Dat resulteert in veel voice-overs die citaten uit het dagboek voorlezen. Het gebrek aan passende beelden om die verhalen te vergezellen maakt dit vrij ongeschikt als film. Interessanter zijn de gesprekken die sommige dames voor de camera voeren, evenals de beelden van hun thuiskomst en van een nieuwe generatie schoolgaande meisjes. Toch was dit veel geschikter geweest als radiodocumentaire.

Op ware feiten gebaseerd verhaal over de jarenlange strijd van Maureen [Kate Beckinsale] om haar dochter, die door haar ex-man [Arvin Kananian] is meegenomen naar Syrië, terug te vinden. Na een spraakmakende, maar tevergeefse hongerstaking komt Maureen in contact met Robeson [Scott Eastwood] en Carl [Jordan Duvigneau], die op clandestiene wijze namens de CIA ontvoerde Amerikaanse kinderen uit het buitenland terugbrengen naar hun geboorteland. Maureen heeft geen geld om hen in te huren en sluit een twijfelachtige deal. Potentieel interessant verhaal wordt verpest door de melodramatische toon en Kents benadering van ‘van dik hout zaagt men planken’. Dat dwingt Beckinsale tot twijfelachtige emotionele uitbarstingen in deze zeer matige B-thriller.

Zo'n 25 jaar nadat hij het boek voor het eerst las, vindt boekenverzamelaar Mark Moskowitz zijn exemplaar van 'The Stones Of Summer" van de Amerikaanse schrijver Don Mossman terug. Hij komt tot de conclusie dat het zijn favoriete boek van de eeuw is en besluit alle andere boeken van Mossman te lezen. Tot zijn verbijstering blijkt er helemaal niets van Mossman meer verkrijgbaar te zijn! De literaire geschiedenis kent veel schrijvers die één (meesterlijk) boek op hun naam hebben staan (o.a. Emily Brontë en Margaret Mitchell) en Moskowitz besluit op zoek te gaan naar Don Mossman om te achterhalen hoe het mogelijk is dat schrijvers na één meesterwerk niets meer publiceren.

Wie zichzelf beschouwt als een boekenwurm zal zijn hart op kunnen halen aangezien Moskowitz tijdens zijn zoektocht veelvuldig - en op niveau, zonder ooit pretentieus te worden - met schrijvers, uitgevers en recensenten praat over literatuur. Heel diepgaand is het allemaal niet, maar Moskowitz heeft een charismatische persoonlijkheid en gebruikt zijn eigen voice-over om zijn zoektocht op levendige wijze te becommentariëren. Zijn enthousiasme voor literatuur zal je bovendien aanzetten om zelf eens een aantal titels uit de kast tevoorschijn te halen. Ik heb mijn eigen lijstje in ieder geval al gemaakt.

Op zijn sterfbed bekende Frank Thorogood, één van de begeleiders van de Rolling Stones, dat hij verantwoordelijk was voor de dood van oprichter en gitarist Brian Jones tijdens een nachtelijke zwempartij. Deze biografische film neemt die bekentenis als uitgangspunt voor het verhaal van de laatste periode uit het leven van de briljante, maar onbeheersbare muzikant. Het resultaat geeft een sfeervol beeld van de tegencultuur waarvan de Stones deel uitmaakten, maar de karakteriseringen zijn matig. De film richt zich op de band tussen Jones [Leo Gregory] en Thorogood [Paddy Considine] en de experimenten met sex, drank en drugs. Wat opvalt is dat Mick Jagger [Luke de Woolfson], Keith Richards [Ben Wishaw] en Charlie Watts [James D. White] nauwelijks in het verhaal voorkomen, hoewel Jones zich toch regelmatig in de studio bevindt. Het is bovendien jammer dat de makers geen gebruik mochten maken van Stones-muziek, ook al probeert regisseur Stephen Wooley dat slim te verhullen door coverversies van de coverversies, die de Stones in het begin van hun carrière opnamen, te gebruiken, waaronder Little Red Rooster, Not Fade Away en niet te vergeten Time Is On My Side. Een vrij deprimerende biografie die weinig onthult over het enigma Brian Jones.

Deze ongebruikelijke documentaire onthult een groot familiegeheim waarin regisseur Sarah Polley zelf een sleutelrol speelt. Ze vraagt haar vader om 'zijn verhaal', volledig uitgeschreven, voor te lezen in een opnamestudio. Maar ze stelt ook haar broers en zussen, alsmede vrienden van haar (allang overleden) moeder één vraag: "Vertel het hele verhaal!" Het resultaat is niet alleen een openhartig, opzienbarend hoofdstuk uit de familiekroniek, maar ook een onderzoek naar de manier waarop onze eigen emoties en perspectieven onze versie van hetzelfde verhaal beïnvloeden. Veel pratende hoofden, afgewisseld met (volstrekt authentiek ogende) ensceneringen van oude home-videos maken de film visueel wat voorspelbaar en zo nu en dan wat traag, maar uiteindelijk zal het niet meevallen om een brok in de keel tegen te houden. Een bewonderenswaardig persoonlijk document waar de betrokkenen - volkomen terecht - veel lof voor oogstten.