Opinions

Michael J. Fox was volkomen blut toen hij in 1982, ondanks eindeloos protest van de producer, zijn eerste grote stap in de acteerwereld zette als Alex P. Keaton in Family Ties. Het was het begin van een stormachtige carrière waarin het geluk hem vaker zou toelachen, zo blijkt wanneer Back to the Future ter sprake komt. In 1997 maakte hij bekend dat al in 1990 bij hem de ziekte van Parkinson was vastgesteld. Deze documentaire toont de 61-jarige die worstelt met zijn fysieke gesteldheid, maar mede dankzij zijn echtgenote, steun en toeverlaat Tracy en zijn kinderen heeft geleerd zijn ziekte te accepteren. Het verhaal zal bij de meeste kijkers van mijn generatie in grote lijnen bekend zijn, maar er zijn drie elementen die deze documentaire een extra dimensie geven: Michaels bereidheid om zich letterlijk van zijn meest kwetsbare kant te laten zien; de flashback-structuur in de vorm van de sitcom waar hij vroeger van droomde (met Danny Irizarry als de jonge Michael); en de briljante manier waarop Fox, Guggenheim en editor Michael Harte flarden uit films met Fox gebruiken om aan te tonen hoezeer werk en privé zich onbedoeld met elkaar vermengden. Een prachtig document over een unieke film- en televisiepersoonlijkheid.

Verfilming van het gelijknamige boek van Lisa Genova, een neuroloog en dus een expert op het gebied van de Alzheimer waardoor taalkundige Alice Howland [Julianne Moore] vanaf haar 50e verjaardag symptomen van vertoont. Genova’s professionele ervaring verklaart mede waarom dit niet alleen een scherp portret is van een Alzheimerpatiënt, maar ook van de verschillende manieren waarop de directe omgeving reageert op en omgaat met deze verwoestende ziekte. Echtgenoot John [Alec Baldwin] probeert een balans te vinden tussen de zorg van Alice en de noodzaak van een stabiel inkomen, dochter Anna [Kate Bosworth] staat op het punt een gezin te stichten en hoopt dat het allemaal wel meevalt en zoon Tom [Hunter Parrish] is druk met zijn studie. Maar het is vooral de relatie met dochter Lydia [Kristen Stewart] die ontroert, omdat ze – ondanks haar eigen worstelingen – intuïtief lijkt aan te voelen wat haar moeder nodig heeft. De slotscène is zeer aangrijpend.

John May [Eddie Marsan] werkt voor de overheid als ambtenaar die contact probeert te leggen met de familie of andere naasten van mensen die in eenzaamheid thuis of op straat zijn overleden en regelt tevens de uitvaart van de overledenen. Voor John is zijn werk de enige manier waarop hij menselijk contact weet te leggen en mede daarom doet hij integer zijn werk en probeert hij vervreemde familieleden over te halen om de uitvaart van de overledene te bezoeken. Pasolini (geen familie van Pier Paolo, maar wel een neef van Luchino Visconti) weet op indringende wijze de leegheid van Johns bestaan duidelijk te maken door nadruk te leggen op de haast dwangmatige dagelijks routine. De briljante Marsan speelt zijn rol met een stilzwijgende waardigheid en bij het slot kon ik mijn tranen in ieder geval niet bedwingen.

De 87-jarige Craig Morrison [James Cromwell] merkt dat zijn echtgenote Irene [Geneviève Bujold] fysiek en geestelijk achteruitgaat. Daarom besluit hij op eigen grondgebied een nieuw huis te bouwen. Hij negeert de waarschuwingen van buurman en goede vriend Chester [George R. Robertson] en gaat aan de slag zonder vergunning. Het duurt dan ook niet lang voor een inspecteur [Jonathan Potts] hem beveelt om de bouw stil te leggen. Cromwell en Bujold veroveren meteen je hart in dit op ware feiten gebeurd verhaal dat niet alleen een liefdesverhaal is, maar ook toont hoe belangrijk het is dat vrienden en familieleden je steunen in tijden van nood.

Tijdens een bezoek aan Zwitserland wordt James White [Albrecht Schuch] opgepakt, omdat hij wordt aangezien voor Anatol Stiller, een beeldend kunstenaar met communistische sympathieën die jaren geleden spoorloos verdween en dood werd gewaand. Anatols echtgenote [Paula Beer] en zoon [Sven Schelker] bevestigen dat James en Anatol dezelfde persoon zijn, maar James blijft glashard ontkennen. In flashbacks ontdekken we Anatols voorgeschiedenis. Een verhaal dat zich niet goed leent voor een verfilming, omdat de dubbelrol voor Schuch (die ook Anatol speelt) het antwoord op de centrale vraag direct verraadt.

Damons emotieloze vertolking past wellicht bij zijn stoïcijnse personage, maar het maakt het lastig om je met hem te identificeren tijdens zijn pogingen om de onschuld te bewijzen van zijn dochter [Abigail Breslin] die in Marseille is veroordeeld voor een delict waarvan de aard pas in de loop van de film duidelijk wordt. Een onevenwichtige combinatie van familiedrama en misdaadthriller dat in ieder geval nog kan leunen op het goede spel van Breslin, maar fans van Damon kunnen dit met een gerust hart links laten liggen.

Een ongediertebestrijder [Jermaine Fowler] heeft een klus bij een wat warrige vrouw [Noni Hazlehurst] die fataal afloopt. Wat is er aan de hand en hoe heeft het zo ver kunnen komen? Vier dagen daarvoor vindt jonge insectenliefhebber Charlotte [Alyla Browne] een spinnetje dat ze liefkozend ‘Sting’ noemt. Ze merkt al gauw dat haar nieuwe huisdiertje geen alledaagse spin is en vraagt buurman en wetenschapper Erik [Dann Kim] om hulp. Vanzelfsprekend verkeert de spin binnen de kortste keren op vrije voeten en groeit het letterlijk en figuurlijk uit tot een levensgevaarlijk monster. Vermakelijke horrorfilm is een prettige mix van humor en horror, goed uitgewerkte personages en heeft een enthousiaste cast. In de eerste helft is de spin een onzichtbaar gevaar. Dat deel is qua horror een stuk effectiever dan het tweede deel, waarin Roache-Turner jammer genoeg voor het groteske gaat en leunt op niet geheel overtuigende special effects.

Frankenstein, Monsters Inc. en Pinocchio zijn de belangrijkste inspiratiebronnen voor deze inventieve familiefilm. Stitch Head [Asa Butterfield] was de eerste creatie van een professor [Rob Brydon], die sindsdien al vele experimenten heeft gedaan om het perfecte monster te creëren. Stitch Head is een voorbeeldige assistent en hunkert tevergeefs naar een vaderfiguur. Die denkt hij te vinden in Fulbert Freakfinder [Seth Usdenov], die hem inzet als trekpleister voor zijn freakshow. Maar de nieuwste creatie [Joel Fry] van de professor brengt Stitch Head tot een nieuw inzicht. Zit vol visuele grappen en vindingrijkheden en is een traktatie voor jong en oud.

De term Stockholmsyndroom kwam voort uit een incident in 1973 dat (uiteraard) plaatsvond in Stockholm. Lars Nystrom [Ethan Hawke] houdt de werknemers in een ban in Stockholm gegijzeld en eist de vrijlating van Gunnar Sorensson [Mark Strong], een geldbedrag en een vrijgeleide. Onderhandelaar Mattsson [Christopher Heyerdahl] probeert de boel te sussen en te vertragen en Lars doodt de tijd door in gesprek te gaan met bankmedewerker Bianca Lind [Noomi Rapace], met wie hij onder anderen een voorliefde voor Bob Dylan deelt. Hawke is voortreffelijk in een lastige rol die vereist dat hij zowel sympathiek als dreigend is en Rapace overtuigt als het slachtoffer dat geleidelijk sympathie krijgt voor haar gijzelnemer.

Nadat Richard Stoker [Dermot Mulroney] is omgekomen bij een auto-ongeluk duikt zijn broer Charles [Matthew Goode] voor het eerst in jaren in het leven van Richards weduwe Evelyn [Nicole Kidman] en haar extreem gevoelige dochter India [Mia Wasikowska]. Hij weet moeder en dochter snel in te palmen, maar wat zijn z’n ware intenties? Chan-wook verkiest stijl boven sfeer in deze gekunstelde en uiteindelijk bespottelijke psychologische thriller.

De beruchte dief Will Montgomery [Nicolas Cage] wordt op heterdaad betrapt tijdens een bankroof. Hij zit acht jaar vast in de gevangenis en laat niets los over zijn handlangers of de locatie van de buit. Agent Tim Harlend [Danny Huston], die verantwoordelijk was voor de operatie, is de eerste die komt vragen waar het goud is gebleven. De tweede is Vincent Kinsey [Josh Lucas], een van Wills handlanger die hem verantwoordelijk houdt voor de zware verwonding die hij opliep en zijn deel van de buit komt opeisen. En daarvoor houdt hij Wills dochter [Sami Gayle] gegijzeld in de kofferbak van een taxi. Will beweert dat hij de buit heeft verbrand, maar daar neemt Vincent geen genoegen mee. Gezien de ongeloofwaardigheden kun je maar beter je verstand op nul zetten, want West houdt het tempo erin en zorgt voor een paar spannende momenten. De finale gaat echter elk gezond verstand te boven.

Atwal potretteert enkele van de vrijgelaten meisjes die na drie jaar werden vrijgelaten door Boko Haram. De overheid adviseert deze jonge vrouwen om de media niets te vertellen over wat ze daar hebben meegemaakt, want dat zou hun achtergebleven lotgenoten in gevaar brengen. Een aantal van hen besluit Atwal de dagboeken te overhandigen die ze bijhielden tijdens hun gevangenschap. Dat resulteert in veel voice-overs die citaten uit het dagboek voorlezen. Het gebrek aan passende beelden om die verhalen te vergezellen maakt dit vrij ongeschikt als film. Interessanter zijn de gesprekken die sommige dames voor de camera voeren, evenals de beelden van hun thuiskomst en van een nieuwe generatie schoolgaande meisjes. Toch was dit veel geschikter geweest als radiodocumentaire.

Op ware feiten gebaseerd verhaal over de jarenlange strijd van Maureen [Kate Beckinsale] om haar dochter, die door haar ex-man [Arvin Kananian] is meegenomen naar Syrië, terug te vinden. Na een spraakmakende, maar tevergeefse hongerstaking komt Maureen in contact met Robeson [Scott Eastwood] en Carl [Jordan Duvigneau], die op clandestiene wijze namens de CIA ontvoerde Amerikaanse kinderen uit het buitenland terugbrengen naar hun geboorteland. Maureen heeft geen geld om hen in te huren en sluit een twijfelachtige deal. Potentieel interessant verhaal wordt verpest door de melodramatische toon en Kents benadering van ‘van dik hout zaagt men planken’. Dat dwingt Beckinsale tot twijfelachtige emotionele uitbarstingen in deze zeer matige B-thriller.

Zo'n 25 jaar nadat hij het boek voor het eerst las, vindt boekenverzamelaar Mark Moskowitz zijn exemplaar van 'The Stones Of Summer" van de Amerikaanse schrijver Don Mossman terug. Hij komt tot de conclusie dat het zijn favoriete boek van de eeuw is en besluit alle andere boeken van Mossman te lezen. Tot zijn verbijstering blijkt er helemaal niets van Mossman meer verkrijgbaar te zijn! De literaire geschiedenis kent veel schrijvers die één (meesterlijk) boek op hun naam hebben staan (o.a. Emily Brontë en Margaret Mitchell) en Moskowitz besluit op zoek te gaan naar Don Mossman om te achterhalen hoe het mogelijk is dat schrijvers na één meesterwerk niets meer publiceren.

Wie zichzelf beschouwt als een boekenwurm zal zijn hart op kunnen halen aangezien Moskowitz tijdens zijn zoektocht veelvuldig - en op niveau, zonder ooit pretentieus te worden - met schrijvers, uitgevers en recensenten praat over literatuur. Heel diepgaand is het allemaal niet, maar Moskowitz heeft een charismatische persoonlijkheid en gebruikt zijn eigen voice-over om zijn zoektocht op levendige wijze te becommentariëren. Zijn enthousiasme voor literatuur zal je bovendien aanzetten om zelf eens een aantal titels uit de kast tevoorschijn te halen. Ik heb mijn eigen lijstje in ieder geval al gemaakt.

Op zijn sterfbed bekende Frank Thorogood, één van de begeleiders van de Rolling Stones, dat hij verantwoordelijk was voor de dood van oprichter en gitarist Brian Jones tijdens een nachtelijke zwempartij. Deze biografische film neemt die bekentenis als uitgangspunt voor het verhaal van de laatste periode uit het leven van de briljante, maar onbeheersbare muzikant. Het resultaat geeft een sfeervol beeld van de tegencultuur waarvan de Stones deel uitmaakten, maar de karakteriseringen zijn matig. De film richt zich op de band tussen Jones [Leo Gregory] en Thorogood [Paddy Considine] en de experimenten met sex, drank en drugs. Wat opvalt is dat Mick Jagger [Luke de Woolfson], Keith Richards [Ben Wishaw] en Charlie Watts [James D. White] nauwelijks in het verhaal voorkomen, hoewel Jones zich toch regelmatig in de studio bevindt. Het is bovendien jammer dat de makers geen gebruik mochten maken van Stones-muziek, ook al probeert regisseur Stephen Wooley dat slim te verhullen door coverversies van de coverversies, die de Stones in het begin van hun carrière opnamen, te gebruiken, waaronder Little Red Rooster, Not Fade Away en niet te vergeten Time Is On My Side. Een vrij deprimerende biografie die weinig onthult over het enigma Brian Jones.

Deze ongebruikelijke documentaire onthult een groot familiegeheim waarin regisseur Sarah Polley zelf een sleutelrol speelt. Ze vraagt haar vader om 'zijn verhaal', volledig uitgeschreven, voor te lezen in een opnamestudio. Maar ze stelt ook haar broers en zussen, alsmede vrienden van haar (allang overleden) moeder één vraag: "Vertel het hele verhaal!" Het resultaat is niet alleen een openhartig, opzienbarend hoofdstuk uit de familiekroniek, maar ook een onderzoek naar de manier waarop onze eigen emoties en perspectieven onze versie van hetzelfde verhaal beïnvloeden. Veel pratende hoofden, afgewisseld met (volstrekt authentiek ogende) ensceneringen van oude home-videos maken de film visueel wat voorspelbaar en zo nu en dan wat traag, maar uiteindelijk zal het niet meevallen om een brok in de keel tegen te houden. Een bewonderenswaardig persoonlijk document waar de betrokkenen - volkomen terecht - veel lof voor oogstten.

Door een bezorgfout is Tulip opgegroeid in een babyfabriek die inmiddels is getransformeerd tot een bezorgdienst. Nu ze 18 is moet Tulip op eigen voeten staan en Junior [Adam Samberg] krijgt opdracht om Tulip dit nieuws te brengen. Maar dat gaat hem moeilijk af en dat leidt tot de nodige misverstanden en kolderiek bedoelde situaties. In een vaag subplot stuurt Nate [Anton Starkman] een brief naar de voormalige babyfabriek in de hoop dat zij een broertje voor hem kunnen produceren. Rommelig plot biedt ruimte voor allerlei losstaande grappen. De wolvenroedel die als Transformers avant la lettre zorgen voor de leukste momenten en tussen neus en lippen valt er meer te lachen, maar de komedie ligt er te dik op. Kinderen die niet beter weten zullen dat niet zo’n ramp vinden, ouders zijn gewaarschuwd.

Verbijsterende documentaire over Roger Stone, die al 40 jaar de “vuile klusjes” oplost voor Donald Trump en bij insiders bekend staat als ‘The Prince of Darkness’. De schaamteloze Stone steekt in de openingsscène een dikke sigaar op, beweert dat hij zeven jaar oud was toen hij zijn eerste sigaar rookte tijdens een door hem georganiseerde Republikeinse conventie?! “Het redden van de westerse beschaving is een lastige klus”, maar Stone doet geen enkele poging om te verhullen dat hij een meedogenloze opportunist is die geen enkel middel schuwt om het gewenste resultaat te bereiken. Stone wordt in februari 2020 veroordeeld wegens liegen tegen Congress en het intimideren van een getuige, maar weet zeker dat President Trump hem gratie zal verlenen. In de aanloop naar de Presidentsverkiezingen van 2020 lijkt het erop dat Trumps rampzalige besluitvorming tijdens de Covidpandemie hem de das om gaat doen. We zien hoe Stone hoogstpersoonlijk besluit om de leugen te verspreiden dat er gesjoemeld wordt met de stemmen. Stones openheid voor de camera getuigt van een extreme vorm van narcisme en megalomanie, maar wie na het zien van deze documentaire nog op Trump durft te stemmen heeft werkelijk een steekje los zitten. Wel jammer dat het camerawerk vaak wat amateuristisch is.

Sensationeel melodrama waarin fotomodel Marsha Mitchell [Ginger Rogers] getuige is van een dodelijke afrekening door leden van de Ku Klux Klan. Twee van hen (waaronder de moordenaar) besluiten in hun wijsheid hun kap af te doen, waardoor Marsha - die ongezien heeft weten te ontkomen - ze kan identificeren. Marsha bezoekt haar zus Lucy [Doris Day] aan wie ze vertelt wat ze heeft gezien. Wanneer Marsha kennis maakt met Lucy's echtgenoot Hank [Steve Cochrain] herkent ze hem direct als de moordenaar! Maar kan ze kiezen voor gerechtigheid als ze daarmee het geluk van haar smoorverliefde zus verwoest? Wanneer openbaar aanklager Burt Rainey [Ronald Reagan] de moord komt onderzoeken, wordt het voor Marsha steeds moeilijker om de zaken in eigen hand te houden.

Cochrain is een tikje over-the-top, vooral tijdens zijn smeekbede en het wat simplistische scenario blinkt niet uit in scherpe karakteriseringen. De spannende scène waarin Rogers de moordenaar herkent is echter sterk geregisseerd en uitstekend gespeeld door Rogers. Opvallend is bovendien hoe Doris Day zich uitstekend staande houdt met een overtuigende vertolking in een ondankbare rol. Het bewijs dat zij vanaf het begin van haar acteercarrière zwak geschreven rollen wist te overstijgen. Rogers, Reagan en Day maken dit de moeite waard.

Het is 1521 en vlak voor de arrestatie van Maarten Luther [Gabriel Boisante] weet één van zijn volgelingen een brief die Luther voor zijn volgelingen heeft geschreven te smokkelen naar Antwerpen. Drukker Klaas [Yorick van Wageningen] krijgt daar opdracht deze brief te zetten en daar honderden exemplaren voor af te drukken zodat zijn kritiek op de Katholieke Kerk en zijn oproep tot verzet tegen de Katholieke doctrine zich kan verspreiden. Maar de inquisiteur [Peter van den Begin] is bezig om iedere kritiek op meedogenloze wijze in de kiem te smoren. Door een samenloop van omstandigheden is Storm [Davy Gomez], Klaas’ zoon en pupil, de enige die kan voorkomen dat de inquisiteur zijn zin krijgt. Een fraaie Vlaams/Nederlandse cast (met bijrollen voor o.a. Angela Schijf, Maarten Heijmans en Tom Jansen) in een vlot, spannend verhaal. Maar de grootste verdienste is dat schrijver Karin van Holst Pellekaan dit verhaal aanwendt om de jeugdige kijkers duidelijk te maken hoe belangrijk het geschreven woord, vrijheid van meningsuiting en het kunnen lezen en schrijven is voor een mens. Dit is tevens een onderhoudende geschiedenisles over Maarten Luther, de inquisitie en de aanleiding voor de Beeldenstorm! Alsof dat nog niet genoeg is: dit is een vlotte, onderhoudende en bij vlagen behoorlijk spannende familiefilm.

Stephanie Clifford, beter bekend als Stormy Daniels, werkte als pornoactrice en stripper toen ze in juli 2006 seks had met Donald Trump. In 2018 verscheen nieuws dat Stormy $ 130.000 zou hebben ontvangen om daarover te zwijgen en dat was het begin van een mediastorm waar ze letterlijk en figuurlijk een grote prijs voor heeft moeten betalen. Deze documentaire bevat beelden uit 2018, bedoeld om op een later moment getoond te worden, en legt vast hoe deze affaire haar leven beïnvloedde. Het eindigt in 2023, wanneer de affaire opnieuw het nieuws begint te domineren. Een groot deel herkauwt wat de gemiddelde neutrale kijker wel heeft meegekregen, maar vult het aan met details die een meer genuanceerd licht schijnen over het hele gebeuren, vooral met betrekking tot de mensen die Stormy het meest vertrouwde.

Hoewel de film waarschijnlijk beter was geweest als Henry Fonda en Don Ameche van rol hadden gewisseld, is dit een waardige en interessante verfilming van de carrière van de man die na jaren vol mislukkingen en een slepende rechtszaak eindelijk algemeen erkenning kreeg als de uitvinder van de telefoon, de revolutionaire opvolger van de telegraaf. Ameche speelt Bell, Fonda neemt de rol van diens trouwe partner en assistent Thomas Watson voor zijn rekening. Loretta Young geeft prima tegenspel als Mabel Hubbard, de slechthorende jonge vrouw met wie Bell zou trouwen. De indrukwekkende ondersteunende cast geeft vermakelijke rollen aan o.a. Charles Coburn, Spring Byington en Harry Davenport en wie denkt dat er split screen is gebruikt om meerdere Loretta Youngs vast te leggen heeft het mis: de rollen van twee van Mabels zussen worden gespeeld door Loretta's échte zussen Polly Ann en Georgiana. Onderhoudende geschiedschrijving volgens de beste Hollywoodtradities, inclusief Bells sensationele ontmoeting met Queen Victoria [Beryl Mercer].

Ik mis Mark Cousins op TV. Zijn baanbrekende serie "Scene by Scene", waarin Mark Cousins één op één ging zitten met de allergrootsten uit Hollywood om sleutelscènes uit hun filmcarrière te analyseren, is zonder twijfel het beste televisieprogramma over film dat ooit op televisie is verschenen. Net als in zijn epische serie 'The Story Of Film' richt Mark Cousins zich hier op cinema van over de hele wereld om te tonen hoe filmmakers door de decennia heen pogingen hebben gedaan om de belevingswereld van kinderen vast te leggen. Hij laat Hollywood uiteraard niet links liggen en zijn vergelijking tussen Shirley Temple in Curly Top (1935) en Margaret O'Brien in Meet Me in St. Louis (1944) laat je als kijker op een hele andere manier naar die vertolkingen kijken. Cousins zet je als kijker aan om een heel universum aan prachtige films over kinderen (niet te verwarren met kinderfilms) te kijken. Het is alleen jammer dat de meeste films - zoals Cousins zelf aan het begin aangeeft - zijn vergeten en dus niet of zeer moeilijk te vinden zullen zijn.

Een weinig subtiel melodrama met Miriam Hopkins als de rebelse, losbandige Temple Drake die zich met haar gedrag afzet tegen haar vader, machtige en rijke rechter [Guy Standing]. Maar haar roekeloze gedrag brengt haar in grote problemen wanneer ze in contact komt met illegale drankstokers.

Het ligt er allemaal duimendik bovenop, maar Jack La Rue is desondanks indrukwekkend als de meedogenloze Trigger en regisseur Stephen Roberts bezit over een visuele flair waardoor dit misdaaddrama vaak een lust voor het oog is. Met name het gebruik van close-ups, waarbij de personages recht in de camera kijken, is indrukwekkend en bovendien is dit een goed voorbeeld van hoe je meer effect bereikt als je bepaalde zaken buiten beeld laat gebeuren. Zeker een kijkje waard.

Reconstructie van de roerige jaren van de invloedrijke hiphopgroep N.W.A. (Niggas With Attitude) weet op knappe wijze de persoonlijke verhalen van de sleutelfiguren uit deze groep te verweven. Eazy-E [Jason Mitchell] is de loopjongen met de grote mond die door zijn vriend Dre [Corey Hawkins] wordt uitgedaagd om de realiteit van zijn dagelijks leven op vinyl vast te leggen met behulp van de teksten van Ice Cube [O’Shea Jackson Jr.]. ‘Boyz N The Hood’ wordt een grote radiohit en wekt de interesse van manager Jerry Heller [Paul Giamatti], die een overeenkomst sluit die na een paar succesjaren de groep doen imploderen. De voortreffelijke cast brengt met overtuiging de klassiekers van N.W.A. ten gehore en is volstrekt overtuigend als vriendengroep. Gary Gray beheerst de kunst om altijd de juiste sfeer op te roepen. Of dat nu is wanneer de jongens voor de zoveelste keer om niets tegen de vlakte moeten om de politie tevreden te stellen, tijdens een energiek concert of een van de uitbundige feesten. Een voorbeeldige, fascinerende muzikale biografie.

Fans van John Wayne mogen deze western niet aan zich voorbij laten gaan, aangezien hier twee van de belangrijkste invloeden op The Duke hier voor het eerst samenwerken. De regisseur is John Ford die zijn speelfilmdebuut als regisseur maakt met de legendarische Harry Carey in de hoofdrol. John Waynes respect voor Carey was zo groot dat hij van het beroemde shot aan het einde van The Searchers een eerbetoon maakte aan dit westernidool. Dat beroemde loopje is hier overigens te zien in een spannende shoot-out, maar deze western valt vooral op door de visuele flair die vanaf de opening zichtbaar is.

Het verhaal betreft een vete tussen een boerenfamilie onder leiding van Sweet Water Sims [George Berell] en veebaron Flint [Duke Lee] die geen enkel middel schuw om Sims te dwingen afstand te doen van zijn boerderij. Uiteindelijk stuurt Flint zijn handlanger Cheyenne Harry [Harry Carey] om een definitief einde te maken aan de vete, maar die krijgt berouw wanneer hij kennis maakt met de familie Sims. Een zeer onderhoudende western, niet te missen voor fans van het genre.

Sterk misdaaddrama met een puike rol van Dustin Hoffman als Max Dembo, een dief die na zijn vrijlating een nieuw leven wil beginnen. Zijn rancuneuze reclasseringsambtenaar [M Emmett Walsh] werkt hem constant tegen en gaat daarin zelfs zover dat hij een gemakkelijk excuus vindt om Max korte tijd terug achter de tralies te krijgen. Woedend over de vernedering die hij heeft moeten ondergaan, besluit hij contact te zoeken met enkele van zijn oude partners-in-crime Willy [Gary Busey] en Jerry [Harry Dean Stanton] met wie hij het criminele pad opnieuw betreedt.

Realistisch gefilmd waarbij met name de scènes in de gevangenis opvallen vanwege de aandacht voor de (vrij vernederende) dagelijkse routine van het gevangenisleven. Ook de overvallen zijn goed geregisseerd en leveren de nodige spanning op. Hoffman krijgt bovendien sterk tegenspel van een ijzersterke ondersteunende cast met Walsh en Stanton als uitblinkers. Kathy Bates speelt hier haar eerste (gesproken) filmrol als Buseys echtgenote.

Een wat vaag plot waarin in ieder geval een gewelddadige confrontatie leidt tot een bloederige wraakactie. Ja, er is ook wat seks, maar de personages zijn matig uitgewerkt en het flinterdunne verhaal is zelfs niet voldoende om de toch al beperkte speelduur van deze matige thriller te rechtvaardigen. Dyer en vooral Anderson weten deze niet al te aangename thriller nog redelijk overeind te houden.

Afgezien van Robert Siodmaks teleurstellende, routinematige regie is dit een spannend, goed geschreven en uitstekende geacteerd melodrama... tot aan de beruchte laatste twee minuten die zeker behoren tot de slechtste slotminuten uit de filmgeschiedenis! De studiobazen dwongen de makers het einde te veranderen en het is volkomen begrijpelijk dat producer Joan Harrison (die veelvuldig samenwerkte met Hitchcock) om die reden haar ontslag indiende. Het verhaal vertoont overigens aardig wat overeenkomsten met Hitchcocks klassieker Suspicion (1941), waarvan Harrison het scenario schreef. Zonder die laatste 'twist' is deze film een ster meer waard, maar gedane zaken nemen geen keer. Tenzij je het na 75 minuten voor gezien houdt natuurlijk.

Ironische misdaadthriller in 6 niet-chronologische hoofdstukken (en een epiloog) begint met hoofdstuk 3, waarin een blonde vrouw [Willa Fitzgerald] per auto wordt achtervolgd door een man [Kyle Gallner] en haar vlucht te voet in het bos moet voortzetten – denk aan de tweede scène van Friday The 13th zonder de pay-off. Vervolgens springt het naar hoofdstuk 5. Deze hoofdstukken zijn vrij conventioneel en maken hoofdstuk 1 in feite volstrekt overbodig. Voor de genrekenners is de eerste helft dan ook behoorlijk saai. De tweede helft, waarin de redenen voor de niet-chronologische structuur duidelijk worden, is een stuk beter en plaatst het voorgaande in een nieuw perspectief. Mollners scenario is misleidend en bevat enkele plotgaten, maar Fitzgeralds bravoure is bewonderenswaardig en maakt dit voor de geduldigen onder ons toch nog redelijk uit te zitten, ondanks die irritante, “spannende” geluidseffecten die het gebrek aan spanning moeten compenseren. Maar je moet wel door de zure appel heenbijten.