Opinions

In een post-apocalyptisch Amerika proberen een vampierenjager [Nick Damici], zijn nieuwste pupil Martin [Connor Paolo], de hoogzwangere Belle [Danielle Harris] en een getraumatiseerde non [Kelly McGillis] de Canadese grens te bereiken in de hoop dat ze daar veilig zijn. Er is niets origineels aan het verhaal en de karakterisering in deze horrorfilm, ook al doet de stemmige score van Jeff Grace je wellicht vermoeden dat hier sprake is van een meer dan gemiddelde diepgang. Daar is echter bar weinig van te merken waardoor de kenners van het post-apocalyptische zwaarmoedige filmgenre hier niet warm voor zullen lopen, ook al is het - zeker gezien het beperkte budget - een competent gemaakt horrordrama.

De ontstaansgeschiedenis van racistische ideeën volgens Ibram X. Kendi maakt innovatief gebruik van animatietechnieken om momenten te reconstrueren uit de levens van de voornamelijk zwarte vrouwen. Hun persoonlijke verhalen. De aandacht voor dichter Philis Wheatley en auteur Harriet Jacobs, die hun werken schreven als tot slaaf gemaakten, is waardevol en Williams weet in ieder geval te prikkelen. Maar deze prekerige lezing over Amerikaans racisme bevat veel uit hun context gehaald quotes zonder bronvermelding en beweringen zonder overtuigend bewijs. Er is geen bewijs dat Thomas Jefferson schuldig was aan verkrachting en Lincolns “racistische” uitspraken maakten vooral deel uit van politiek pragmatisme.

In de prachtige openingsscène bespreken Stan [Steve Coogan] en Ollie [John C Reilly] hun toekomstplannen terwijl ze zich vanuit hun kleedruimte begeven in de richting van de set van 'Way Out West', hun laatste meesterwerk, waar ze hun beroemde dansje doen. De scène is in één take opgenomen en is een tour-de-force van alle betrokkenen, niet in de laatste plaats van de twee hoofdrolspelers die probleemloos schakelen tussen de personen die ze spelen en de karakters die het komische duo zo populair maakten. Het is 1937 en Stan wil een beter contract afdwingen bij Hal Roach [Danny Huston], maar aangezien Ollie nogal krap bij kas is heeft hij zo'n bedenkingen. Stan beëindigt zijn contract, maar Ollie dient zijn contract uit door te spelen in 'Zenobia'. Het blijkt een negatief keerpunt in de carrière van het komische duo te zijn, iets wat invloed heeft op hun Britse theatertour in 1952, die bedoeld was om publiciteit op te wekken voor een nieuwe film, een parodie op Robin Hood. Hoewel het duo op het podium nog steeds de oude magie blijkt te hebben, ontstaat er achter de schermen steeds meer spanning tussen de oude vrienden, zeker wanneer hun echtgenotes [Nina Arianda, Shirley Henderson] zich bij hun aansluiten.

Fans van L&H kunnen hun hart ophalen aan de vele perfecte reconstructies van klassieke L&H-sketches, want Coogan en Reilly zijn in alle opzichten subliem. Het materiaal werkt ook anno 2019 nog steeds geweldig op de lachspieren, maar wat dit biografische drama werkelijk verheft tot meesterwerk is het scenario van Jeff Pope, dat een eerlijk beeld geeft van de moeizame verstandhouding tussen twee iconische acteurs die - soms tegen wil en dank - afhankelijk van elkaar waren voor hun succes en Arianda en Henderson prima rollen geeft als hun echtgenotes. Een genot voor fans van L&H, wie niet zo bekend is met het werk en de carrière van het legendarische duo zal deze film waarschijnlijk minder kunnen waarderen.

Na 28 jaar vast te hebben gezeten, komt Val [Al Pacino] en dat viert hij met zijn oude vriend en collega Doc [Christopher Walken]. Maar Claphands [Mark Margolis] eist dat Doc namens hem wraak neemt, omdat Val zijn zoon heeft gedood. Vals eerste en mogelijk laatste dag uit de gevangenis wordt een ware reünie door de verschijning van Hirsch [Alan Arkin] die vroeger vaak dienst deed als chauffeur. Goedkoop gefilmde, luchtige misdaadfilm moet het vooral hebben van de drie veteranen en die stellen niet teleur. Zonder hun aanwezigheid was dit een verwaarloosbaar niemendalletje geweest.

Chaplins beroemde korte film "Behind the Screen" toont aan dat Hollywood vanaf het prille begin in staat was om zichzelf op vermakelijke wijze een spiegel voor te houden. "Stand-In" is daar een uitstekend voorbeeld van. Leslie Howard speelt de briljante, maar wereldvreemde bankier Atterbury Dodd, die aanbiedt naar Hollywood af te reizen om vast te stellen wat filmmaatschappij Colossal Studios wel een waardevolle investering is. Dodd heeft echter nog nooit gehoord van Shirley Temple of van Clark Gable en dus denken mannen als Nassau [C. Henry Gordon] en Tom Potts [Jack Carson] dat ze meneer Dodd gemakkelijk met een kluitje in het riet kunnen sturen. Zij hebben echter niet gerekend op Lester Plum [Joan Blondell], een ambitieuze actrice die werkt als stand-in en met wie Atterbury bevriend raakt.

Het scenario, gebaseerd op de gelijknamige roman van Clarence Budington Kelland, zit vol snedige dialogen en bevat een keur aan hilarische momenten. De pretentieuze regisseur Koslofski [Alan Mowbray] die zich tijdens het voorbereiden op een scène uit zijn nieuwe film "Sex and Satan" ergert aan het feit dat de Edelweiss van papier is, Lesters mini-cursus jiu-jitsu en Atterbury's date met Cheri [Marla Shelton], die iets te diep in het glaasje heeft gekeken. Howard en Blondell zijn perfect in de hoofdrollen, maar de rest van de cast lijkt zich ook uitstekend te hebben vermaakt. En als kijker deel je dan ook volop mee in de feestvreugde.

Als schrijver van boeken is Stephen King haast niet te evenaren, maar wanneer hij ze zelf gaat bewerken voor het medium film slaat hij de plank nogal eens mis, bijvoorbeeld met Maximum Overdrive en de onbezonnen versie van The Shining. Hier slaat hij echter de spijker op z'n kop, daarbij geholpen door een perfecte cast. Hij heeft bovendien een klein rolletje in het verhaal over een vanuit een geheim lab ontsnapt virus genaamd "Captain Trips" dat vrijwel de volledige bevolking van de VS uitroeit. Slecht enkele honderden mensen, verspreid over het land, blijken immuun voor het virus en al die mensen worden in een droom opgeroepen om zich te verzamelen. Een deel van hen heeft visioenen van Mother Abigail [Ruby Dee], een vriendelijke, hoogbejaarde vrouw. De anderen volgen de roep van Randall Flag [Jamey Sheridan], een duivels intelligente, charismatische man. Onvermijdelijk komen de twee groepen tegenover elkaar te staan in een strijd op leven en dood.

Geslaagde combinatie van sentimenteel drama (met duidelijke religieuze ondertonen) en horrorthriller profiteert van een uitstekende rolverdeling, effectieve make-up en een aantal scènes die nog lang blijven hangen. De sequentie op de muziek van Blue Oyster Cults "Don't Fear The Reaper" en een vergelijkbare scène met "Don't Dream (it's over)" van Crowded House zijn werkelijk onvergetelijk. Gary Sinise en Molly Ringwald zijn een charmant koppel, maar de uitblinkers in deze film met een uiterst omvangrijke cast zijn Sheridan, Laura San Giacomo als Nadine Cross, die een keuze moet maken tussen Mother Abigail en Randall Flag, Matt Frewer als de waanzinnige pyromaan met de bijnaam "Trashcan Man", en Bill Fagerbakke als de enorme, beresterke, maar zwakbegaafde Tom Cullen.

De man die zich met de meesterwerken Gates of Heaven, The Thin Blue Line, en The Fog Of War op zijn CV heeft staat, doet opnieuw onderzoek naar de rol van de autoriteiten door onderzoek te doen naar de verhalen achter de beruchte foto's die soldaten in 2003 maakten van hun vernedering van arrestanten in Abu Ghraib. Morris sprak met de betrokken soldaten die openhartig - maar opvallend genoeg zonder zichtbare wroeging - spreken over de verhalen achter de foto's. "Je mag alles doen (...) zolang het maar niet op camera wordt vastgelegd". Deze documentaire is (niet geheel onterecht) bekritiseerd omdat de slachtoffers zelfs niet aan het woord komen. De beruchte foto's spreken echter voor zich en juist door zich te richten op het perspectief van de soldaten legt Morris de nadruk op de manier waarop de omstandigheden invloed hebben gehad op de gedragingen van de soldaten. Hoewel het terecht is dat Morris wijst op het feit dat alleen 'gewone soldaten' zijn aangeklaagd, is het niet gepast om de soldaten als slachtoffers van omstandigheden neer te zetten.

Weesmeisje Bird [Ella Ballentine] is getuige van een liquidatie op een afgelegen begrafenis en fotografeert het gezicht van moordenaar Sade [Laurence Fishburne]. Bird weet te ontsnappen en vlucht naar het eveneens afgelegen, bouwvallige huis van Carter [Thomas Jane], een oorlogsveteraan die verbitterd is door een traumatische gebeurtenis. Hoewel Carter het meisje niet kent, is hij vastbesloten haar te beschermen, ook al is zijn enige wapen een jachtgeweer met maar één patroon. Het resultaat is een impasse waarbij Sade en Carter allebei redenen hebben om te denken dat de tijd in hun voordeel werkt. De situatie wordt nijpender wanneer een jonge agent [Jim Watson] op patrouille vermoedt dat er iets niet in de haak is. Hoewel de film zich grotendeels afspeelt in één locatie en de hoofdrolspelers dusdanig gewond zijn dat ze zich moeilijk kunnen voortbewegen, weet Alleca de spanning er flink in te houden door middel van sterke dialogen die de basis vormen voor een psychologisch kat-en-muisspel. Als de meedogenloze huurmoordenaar mag Fishburne deze spannende thriller stelen, maar Jane en Ballentine leveren eveneens uitstekend werk af voor de nagelbijter.

Deze derde verfilming van het verhaal van een aantal studenten die meedoen aan een psychologisch experiment op Stanford University waarbij ze, tegen betaling, gedurende twee weken de rol aannemen van bewaker of gevangene, is meer geïnteresseerd in de psychologische aspecten van het verhaal dan in spanningsopbouw. Dat maakt de film waarschijnlijk realistischer dan de vorige verfilmingen en het levert zeker interessante inzichten op, ook in de commentaren die de deelnemers geven tijdens de eind credits. Een neveneffect van die benadering is dat je als kijker minder betrokken bent bij datgene wat de 'gevangenen' moet ondergaan waardoor de film als geheel dramatisch wat aan de vlakke kant is.

Spencer Tracy en Cedric Hardwicke zijn goed gecast in deze biografische film over de zoektocht van journalist Henry Stanley [Tracy] om dokter David Lingstone [Hardwicke] terug te vinden die ergens in Zanzibar uit het zicht van de beschaafde westerse wereld is geraakt. Hiervoor moet Stanley de nodige ontberingen doorstaan, maar wanneer hij de man eindelijk weet te vinden - en hem begroet met de beroemde, maar waarschijnlijk verzonnen, woorden - blijkt het de moeite meer dan waard.

Goed geacteerd, maar niet bijzonder origineel uitgewerkt drama over Giovanni [Nanni Moretti, die tevens tekende voor regie en scenario], een psycholoog die verveeld raakt door de eindeloze verhalen van zijn patiënten. Wanneer zijn zoon Andrea [Giuseppe Sanfelice] omkomt bij een duikongeluk komt Giovanni zelf voor morele vraagstukken te staan waar hij in zijn ééntje niet uit komt en waar hij niet over kan communiceren met zijn echtgenote [Laura Morante].

Moretti's regie zorgt ervoor dat heden en verleden naadloos in elkaar overlopen en behandelt het zware thema van rouwverwerking op een redelijk luchtige wijze, maar juist daardoor is de film dramatisch weinig effectief en mist het de diepgang van onder anderen de Nederlandse films Romeo (1990) en Blind Date (1996).

Peer Mascini, rust in vrede...

Een enorme verbetering ten opzichte van zijn voorganger, al wil dat niet veel zeggen. Het verhaal is nog steeds een puinhoop en de acteerprestaties zijn ook niet om naar huis te schrijven, maar de special effects zijn wel een stuk beter. Nogmaals, dat wil niet veel zeggen. Als je deel 1 leu...

In deze versie van “A Star Is Born” speelt Judy Garland de rol van zangeres Esther Blodgett die met haar band optreedt tijdens een gala waarbij filmster Norman Maine [James Mason] de hoofdact is. Hij blijkt echter spoorloos, totdat hij tijdens Esthers optreden opeens stomdronken achter de coulissen verschijnt en in een even melige als roekeloze bui het podium op gaat. Esther weet op briljante wijze niet alleen haar optreden te redden, maar voorkomt ook dat Norman zich belachelijk maakt. Wanneer de dankbare Norman haar tijdens een repetitie “The Man That Got Away” hoort zingen, is hij zo overtuigt van haar kwaliteiten dat hij haar ter plekke belooft dat hij al zijn invloed zal aanwenden en zich volledig zal inzetten om van haar een ster te maken. Hij geeft haar de artiestennaam Vicky Lester en kort daarna trouwen Norman en Vicky met elkaar. Terwijl haar ster rijst, raakt de carrière van Norman in verval. Zijn grillige, door alcohol veroorzaakte gedrag betekent bovendien dat ook de fans zich tegen hem keren en daardoor zakt hij steeds verder af. Vicky stelt zichzelf uiteindelijk voor een radicale keuze: kiezen voor haar filmcarrière óf kiezen voor haar echtgenoot. Een keuze met fatale gevolgen.

Deze rol lijkt geschreven voor Judy Garland. Zij begon haar carrière als Francess Gumm, de jongste van de Gumm Sisters die begin jaren ’30 in verschillende korte films verschenen zoals deze. Net als Vicky groeide ze in korte tijd tot een enorm succes en liet de studio haar keihard werken om maar zoveel mogelijk munt te slaan uit haar talent. Garland was ook zeer onzeker en emotioneel labiel, maar was ook iemand die haar persoonlijke gevoelens verborg wanneer de camera’s liepen. Dat is op indrukwekkende wijze te zien voorafgaand aan haar vertolking van “Lose That Long Face”. Judy Garland heeft dus letterlijk en figuurlijk het meest de schijnwerpers op haar staan, maar James Mason geeft een vertolking die misschien nog wel indrukwekkender is. Zijn eerste scène, waarin hij dronken op het podium verschijnt met Judy tijdens “Gotta Have Me Go With You”, speelt hij heel effectief als een soort vrolijke drinker. Mede daardoor gelooft het aanwezige publiek dat zijn onbeholpen gedrag hoort bij de act. Naarmate hij in een dieper dal raakt worden zijn dronkenmansbuien grimmiger tot hij ver over de schreef gaat. Mason acteert vooral met zijn gezicht, bijvoorbeeld op het moment dat hij zich realiseert hoe diep hij gezonken is. Zijn meest indrukwekkende moment komt tijdens het einde, wanneer hij in bed ligt en een gesprek hoort tussen Vicky en zijn oude baas Oliver Niles [Charles Bickford]. Het is een hartverscheurende tour-de-force en het meest emotionele moment in de film waarvoor je de zakdoeken echt in de aanslag moet houden. Met een remake in aantocht is dit een must voor jong en oud en een film die nooit, maar dan ook nooit zal vervelen.

Dat Lady Gaga voortreffelijk kan zingen staan buiten kijf. Ze laat hier zien ook heel behoorlijk te kunnen acteren, maar een onevenwichtig, soms ronduit banaal scenario staan haar talenten in de weg, evenals een matige soundtrack met teveel zwakke songs in de tweede helft van dit klassieke melodrama. Cooper doet als regisseur teveel zijn best om het allemaal filmisch te maken, maar blijkt zichzelf niet al te best te regisseren: Jackson Maine is een onverzorgde, zelfingenomen dronkenlap waarvan je je afvraagt waarom nachtclubzangeres Ally [Lady Gaga] zich met hem inlaat. Dat is nog niet zo storend zolang de film zich richt op Ally - ook al zijn de situaties en de dialogen nogal simplistisch geschreven - maar wanneer de film zich in het zich tergend langzaam voltrekkende laatste deel meer richt op de onvermijdelijke ondergang van Jackson Maine, ontstaat het vermoeden dat Cooper er vooral op uit is om een Oscarnominatie in de wacht te slepen. Zijn vertolking is echter te ééndimensionaal, iets wat vooral blijkt in de scènes met Jacksons broer Bobby, voortreffelijk gespeeld door een veel te weinig gebruikte Sam Elliott. De film komt tot leven wanneer Lady Gaga en Elliott in beeld zijn, maar zakt in wanneer de aandacht uitgaat naar de ultieme loser die Jackson Maine nu éénmaal is. Op basis van deze film mag Cooper als acteur nog niet in de schaduw staan van Fredric March en James Mason. Maar ja, er zijn er niet veel die dat wél mogen, zeg nou zelf...

De alarmbellen begonnen al te rinkelen toen het eerste scenario voor de 3e film uit de vernieuwde Star Trek-franchise werd afgewezen. J.J. Abrams liet verstek gaan, Zachary Quinto twijfelde of hij de rol van Spock opnieuw wilde spelen. Het scenario is uiteindelijk geschreven door de onervaren Simon Pegg en de regie kwam in handen van Justin Lin, die succesvol was met 4 van de Fast en Furious-films.

Het resultaat is dan ook niet verrassend: veel komedie en luidruchtige actie, zwakke karakteriseringen en vooral een gebrek aan de psychologische en filosofische diepgang die ten grondslag lag aan de Star Trek-franchise. Star Trek Beyond is een formulefilm zonder [aangename] verrassingen. Een teleurstelling.

Deze sequel op de prequel Star Trek uit 2009 was bij voorbaat al overbodig, vooral omdat de voorganger vooral draaide om de kennismaking tussen de iconische bemanningsleden van Star Ship Enterprise. Wat resteert is een hoop actie en dat is er in ieder geval genoeg wanneer Enterprise zich naar het door Klingons bevolkte Kronos begeeft om de moordenaar van Starfleetcommandant Pike [Bruce Greenwood] in handen te krijgen, maar het gebrek aan psychologische en emotionele diepgang valt daarmee niet te compenseren. Benedict Cumberbatch is prima in de schurkenrol en veteranen Bruce Greenwood en Peter Weller zijn prima gekozen in hun kleine, maar belangrijke bijrollen dus het valt allemaal nog wel mee.

De Star Wars-franchise gaat als een nachtkaars uit in wat helaas de zwakste aflevering uit de saga is. Dat ligt 'm zeker niet aan Daisy Ridley, die opnieuw indruk maakt als Rey, maar aan een erbarmelijk scenario. Ik meende toch echt te begrijpen dat onze helden slechts 16 UUR (!) hadden om een intergalactische oorlog te voorkomen. Dat weerhoudt ze er niet van om een bezoekje te brengen aan de vlooienmarkt bij een carnavalesk festival. Bovendien zijn ze ook nog zo stom om een behoorlijk duidelijk herkenbaar 'zinkveld' in te lopen, maar vrees niet: ze komen geheel toevallig uit in een grottenstelsel dat hun leidt naar het relikwie waarvoor ze naar deze planeet zijn gekomen. Daar vinden ze geheel toevallig de restanten van de vorige 'bezoeker', die er duidelijk niet in is geslaagd om te ontsnappen uit deze precaire situatie. Hoe komen onze helden hier uit? Simpel, gewoon door ze in de volgende scène weer terug te toveren naar hun ruimteschip. Het scenario zit vol met dit soort enorme plotgaten, maar dat is nog niet alles. Rey en Kylo Ren [Adam Driver] confronteren elkaar tot vervelens toe, Richard E Grant speelt zijn minst interessante rol ooit en de finale doet meer denken aan het toverduel tussen Boris Karloff en Peter Lorre in Roger Corman's The Raven (1963) dan aan de magie van de eerste Star Wars-films. Het probleem is de melodramatische benadering van regisseur J.J. Abrams, die duidelijk probeert een emotioneel bevredigend slot te construeren, maar vervalt in oppervlakkige clichés die deze ijzersterke franchise onwaardig zijn.

De opening van de afsluitende trilogie in de Star Wars-saga toont dat er nog leven in zit, vooral dankzij de verpletterende indruk die Daisy Ridley achterlaat in haar eerste (grote) speelfilm. De terugkeer van de overlevende personages (en acteurs) uit deel IV, V, en VI zorgt voor de nodige nostalgie en het gigantische special effects team maakt effectief gebruik van de technische vooruitgang die sinds Revenge Of The Sith is geboekt. Maar het is vooral te danken aan J.J. Abrams en coscenaristen Lawrence Kasdan en Michael Arndt dat het spektakel nooit ten koste gaat van het verhaal. Leia [Carrie Fisher] leidt het verzet tegen de First Order van Supreme Leader Snoke [Andy Serkis]. Leia heeft haar beste piloot Poe [Oscar Isaac] opdracht gegeven Luke Skywalker op te sporen. Lor San Tekka [Max von Sydow] geeft hem een belangrijke informatie die hij verstopt in de androïde BB-8 wanneer hij blijkt dat Kylo Ren [Adam Driver] hem op de hielen blijkt te zitten. Poe ontsnapt met hulp van de gedeserteerde Stormtrooper Finn [John Boyega] en BB-8 komt in handen van vuilnishandelaar Rey [Daisy Ridley]. En dat is alleen nog maar de proloog! Jammer dat Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi en Star Wars: Episode IX: The Rise Of Skywalker dit niveau bij lange niet wisten te bereiken.

Gezien de sterke reboot met 'The Force Awakens' is dit een teleurstelling op vrijwel alle fronten. De drie parallel lopende verhaallijnen zijn van zeer wisselende kwaliteit. De scènes met Rey [Daisy Ridley] en Luke Skywalker [Mark Hamill] komt het minst uit de verf, omdat er erg weinig gebeurd en het uiteindelijke resultaat eigenlijk bij aanvang al bekend is. De verhaallijn betreffende Leia's pogingen om te voorkomen dat haar vloot door Snoke [Andy Serkis] wordt vernietigd voelt als een herhaling van zetten uit de 7 eerdere Star Wars-films. De pogingen van Finn [John Boyega] en bewaakster Rose [Kelly Marie Tran] worden nog flink opgeleukt wanneer Benicio Del Toro zijn intrede doet als een opportunistische codebreker. Een gebrek aan verse ideeën, standaarddialoog en belegen grappen (de enige leuk grap betreft een strijkijzer) doen deze film bijna de das om, maar de film is gelukkig visueel goed verzorgd én je kunt je ook nog vermaken met het spelletje 'Waar zijn William en Harry?' Gelukkig is Rian Johnson niet betrokken bij het laatste deel, dus gelukkig kan ik ook een sprankje hoop houden op een goed einde van de franchise.

Tijdens een bezoek aan een tuinverkoop koopt de 21-jarige Jane [Dree Hemingway] een thermoskan van de bejaarde Sadie [Basekda Johnson]. Thuis ontdekt ze dat er zo’n $10.000 aan contanten verstopt zit in de thermoskan Wanneer ze het terug probeert te brengen denkt Sadie dat Jane haar geld terug wil en gooit ze deur dicht voor Jane iets heeft kunnen zeggen. Jane, die het geld goed kan gebruiken, weet niet goed wat ze nu moet doen. Ze besluit een poging te doen om Sadie verder te leren kennen, maar mede omdat haar motieven vaag zijn is Sadie aanvankelijk erg wantrouwig. Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar het innemende spel van Hemingway en de chemie tussen haar en Johnson houden de aandacht vast.

Hollywood springt opnieuw bij om het moraal van de troepen hoog te houden en doet dat opnieuw in de vorm van een indrukwekkende hoeveelheid cameo's. Alleen Doris Day en Ruth Roman leveren werkelijk een substantiële bijdrage, maar het verhaal draait om twee piloten die net zijn terug gekeerd uit de oorlog en proberen de (fictieve) filmster Nell Wayne te ontmoeten. De optredens van sterren zijn wisselvallig, maar een echt memorabel moment is er eigenlijk niet. Wat moet doorgaan voor een plot is slechts een excuus voor een ouderwetse Hollywood-showcase. Een aardige curiositeit voor celebrity spotters, maar het heeft bijzonder weinig om het lijf.

Volgens haar ouders is het tijd dat de 17-jarige Jem Starling [Eliza Scanlen] gaat denken aan haar toekomst. In de streng religieuze gemeenschap waar ze deel van uitmaakt betekent dat een geschikte huwelijkspartner vinden om een gezin mee te stichten. Haar ouders proberen haar te koppelen aan Ben Taylor [Austin Abrams], de schuchtere zoon van de pastoor, maar Jem voelt zich meer aangetrokken tot diens ouders broer Owen [Lewis Pullman], de 28-jarige leider van de kerkactiviteiten die vast zit in een ongelukkig huwelijk met Misty [Jessamine Burgum]. Parmets scenario is te voorspelbaar om diepe indruk te maken, maar Scanlen is buitengewoon als de tiener die worstelt met haar ontluikende seksualiteit, een innerlijke drang naar zelfbeschikking en de angst voor represailles vanuit haar religieuze gemeenschap.

Aangezien haar echtgenoot Jack [Chris O’Dowd] zich na een zelfmoordpoging heeft laten opnemen, moet Lily [Melissa McCarthy] de dood van hun dochtertje Kate verwerken. Dat gaat haar zowel op het werk als tijdens haar bezoek aan Jack moeilijk af en daarom krijgt Lily het advies om eens te praten met Dr. Larry Fine [Kevin Kline]. Die blijkt echter geen psycholoog meer te zijn, maar een dierenarts en staat aanvankelijk bepaald niet te springen om Lily te helpen. De titel verwijst naar een spreeuw die een nest heeft gebouwd in Lily’s tuin en haar regelmatig (letterlijk) in de haren vliegt. De als komiek bekend geworden O’Dowd en McCarthy tonen opnieuw aan uitstekende dramatische acteurs te zijn in dit scherp geobserveerde, soms grappige maar vooral zeer ontroerende drama over drie mensen die vast zijn komen te zitten in het verleden.

Jack O’Connor debuteert op indrukwekkende wijze in dit gevangenisdrama dat – hoewel ik niet heb geteld – erg hoog scoort op de F-schaal. O’Connor speelt de rol van Eric Love die een lange gevangenisstraf uitzit vor een geweldsdelict. Op zijn 19e wordt hij overgeplaatst van de jeugdgevangenis naar een faciliteit voor volwassenen waar zijn vader [Ben Mendelsohn] eveneens vast zit en flink wat invloed heeft. Erics wantrouwen tegenover zijn medegevangenen resulteren al snel in een enorme geweldsexplosie, maar Oliver Baumer [Rupert Friend], de leider van een praatgroep voor gevangenen, denkt Eric te kunnen helpen met zijn rehabilitatie. Zeer gewelddadig, maar vooral zeer goed geacteerd door de drie hoofdrolspelers en dat maakt dit tot één van de beste gevangenisdrama’s in jaren.

Trish [Margaret Qualley] is een freelance journalist die sinds het verschijnen van haar artikel over de gruwelijke misdaden aldaar haar leven niet zeker is. Ze overleeft vooral door zich te prostitueren, onder andere aan Daniel [Joe Alwyn], die iets te maken heeft met een oliemaatschappij. Qualley is de eerste 50 minuten vooral bezig met zich aan en uit te kleden in een doodsaaie opeenvolging van nutteloze seksscènes, maar ook daarna gebeurt er amper iets interessants. Danny Ramirez brengt leven in de brouwerij als een sinistere politieagent, maar ook daarna is het vooral veel seks. Pas in het laatste uur probeert Denis het predicaat ‘thriller’ alsnog te verdienen. Tevergeefs, bovendien is de kans groot dat je tegen die tijd allang in slaap bent gesukkeld. Ook in Cannes zijn ze niet vies van vriendjespolitiek. Dat is de enige geloofwaardige verklaring voor het feit dat Denis voor dit slaapmiddel De Grote Prijs is ontvangst moet nemen.

Dit is zeker geen traditionele western, maar een aangenaam sentimenteel drama waarin John Kenyon [stem van Marshall Thompson] terugkijkt naar de periode dat hij opgroeide in de pastorie van zijn oom Josiah Grey [Joel McCrae], een eigenzinnige predikant - tevens veteraan van de Burgeroorlog - wiens komst in een klein dorpje zorgt voor aardig wat frictie tussen hem en de bewoners. Dat weerhoudt hem er niet van te trouwen met zijn organiste Harriet [Ellen Drew] en het op te nemen voor wat juist is.

McCrae speelt één van zijn beste rollen en de karakters zijn in het algemeen goed uitgewerkt Joe David Brown die zijn eigen roman samen met Margaret Fitts bewerkte. De film is weliswaar wat episodisch qua structuur, maar de episodes zijn altijd boeiend, vooral wanneer Josiah het moet opnemen voor Uncle Famous Prill [Juano Hernandez], een bevrijde slaaf die weigert zijn rechtmatig verkregen stukje land af te staan aan een meedogenloos zakenman [Ed Begley]. Charles Kemper schittert bovendien als de charismatische Professor Sam Houston Jones, die leven in de brouwerij brengt met zijn 'medicijnshow'.

Een energieke, vrolijke muzikale komedie waarin de 14-jarige Jackie Mullins [Joey Kennedy] alles in het werk wil stellen om haar kleurloze leven als hulpje in de pub van haar grootmoeder te verruilen voor die van een muzikale megaster. Ze wordt daarbij gesteund door haar neef Angus [Ross O'Donovan] die de rol van manager op zicht neemt en haar in contact met The Wombats, een tienerband op zoek naar een grote publiek.

Kleurrijke karakters, uitzinnige publiciteitsstunts en de energiek, zeer vermakelijke choreografie van de aanstekelijke liedjes maken dit tot een absolute winnaar, mede door het enthousiaste spel van Kennedy en O'Donovan. Persoonlijk hoogtepunt: het liedje "I Want to Live in a House" en niet alleen vanwege die geinige verwijzing naar The Ramones (duidelijk een inspiratie voor The Wombats). Zooo eighties, maar dat maakt dit zeker voor degenen die toen jong waren alleen maar zooo leuk!

1 Zit deze film uit;

2 Vind een geslaagde grap uit deze film;

3 Niet van toepassing.

Vijf bevriende beroepsmilitairen gaan op missie in Uruzgan maar slechts vier van hen keren terug. Stella [Maartje Remmers] moet de dood van haar broer Twan [Teun Kuilboer] als gevolg van een bermbom verwerken, maar kampt ook met de PTSS van haar echtgenoot Jur [Javier Guzman]. Wanneer een woordenwisseling tussen Twan en Sander [Thijs Römer] uitloopt op een een tragedie, bekruipt Stella het gevoel dat ze is voorgelogen. Wanneer ze probeert de waarheid over de dood van haar broer te achterhalen, komt ze lijnrecht tegenover Sander, Gees [Juda Goslinga] en Dani [Micha Hulshof] te staan. Begint met een licht gehavende Stella die tegenover een rechtbank eist haar dochter te zien en maakt in flashbacks duidelijk waarom zij daar zit. Begint als een intrigerend mysterie met goed spel, maar werkt toe naar een ronduit hysterische climax. Technisch goed gemaakt maar veel te melodramatisch.

Thomas Doebele en Maarten Schmdt volgden in 2016 de familie Van Foreest. Ouders Nicky en Sheila besloten hun kinderen thuis te scholen. Belangrijkste reden? Zo kunnen ze tijd inbouwen om hun kinderen te trainen in hun gezamenlijke passie: schaken. Dat maakt deze familie weliswaar uniek, maar deze documentaire is daardoor ook wat eentonig: het hele gezin is namelijk constant bezig met schaken en daar lijken ze zich wel goed bij te voelen. Het is fijn dat deze schaakfamilie zonder zorgen het leven door kan gaan, maar het gebrek aan dramatiek is niet erg stimulerend voor de kijker. Het wordt wat interessanter wanneer de Nederlandse topschakers Jan Timman en Loek van Wely ten tonele verschijnen, maar meeslepend wordt het nooit. Nicky en Sheila werpen interessante kritische vragen op over de beperkingen van ons onderwijssysteem en Jorden is een charismatische verschijning. Wanneer de ontwapenende 8-jarige Machteld begint te stralen wanneer ze vertelt wat er zo leuk is aan schaken, kan ik me voorstellen dat je die schaakset, die al jaren stof staat te vangen in een zelden gebruikte kast, toch weer eens gaat afstoffen.