Opinions

Nadat Emily [Rooney Mara] opzettelijk frontaal is ingereden op een muur gaat ze in overleg met haar pas vrijgekomen echtgenoot [Channing Tatum] akkoord met het voorstel van psychiater Jonathan Banks [Jude Law] om haar depressie te bestrijden met een neurotransmitter en het antidepressivum Ablixa. Het lijkt uitstekend te werken … tot een tragisch incident waarvoor zowel Emily als Jonathan zich juridisch moeten verantwoorden. Gaat het om een zeldzaam, onvoorzien neveneffect van de medicatie? Jonathan begint daar steeds meer aan te twijfelen, gaat zelf op onderzoek uit. Verontrustende, intelligente medische thriller maakt de ethische dilemma’s en juridische gevaren van voorgeschreven medicatie duidelijk zonder zich te verliezen in vakjargon. Fascinerend, spannend en uitstekend geacteerd.

Farley Granger speelt Joe Norson, een postbode die probeert met een zeer bescheiden inkomen financieel het hoofd boven te houden voor zichzelf, en zijn hoogzwangere vrouw Ellen [Cathy O'Donnell]. Wanneer hij $200 vindt in een dossier van een dubieuze advocaat, besluit hij het dossier even later te ontvreemden. Met het geld wil hij die vakantie naar Europa waar Ellen al zo lang naar uitkijkt betalen. Zo gezegd, zo gedaan, totdat Joe het pakketje openmaakt en ontdekt dat er maar liefst $30.000 in te zitten! In paniek laat hij het pakketje achter bij een bevriende barman die denkt dat er een cadeau voor Ellen in zit. De problemen worden groter wanneer blijkt dat Joe geld heeft gestolen van een crimineel en dat zowel de barman als het geld zijn verdwenen!

Prima thriller met film-noir elementen. Granger speelt (net als in de twee Hitchcockfilms) de rol van een man die door een inschattingsfout in problemen komt die hem boven het hoofd groeien. Het scenario van Sidney Boehm bevat voldoende twists om de spanning erin te houden en het gebruik van authentieke locaties in New York - waar ook een fraaie achtervolgingsscène werd gefilmd - is een extra reden om deze zeer onderhoudende film te bekijken.

Oprah Winfrey produceerde dit eerbiedige, maar fascinerende portret van één van de belangrijkste Afrikaans-Amerikaanse iconen van de 21e eeuw. Een volledig fit ogende Poitier (die begin 2022 op 94-jarige leeftijd overleed) vertelt op levendige wijze over zijn jeugd en dat verklaart voor het leeuwendeel de keuzes die hij in de rest van zijn leven maakte. Zijn kennismaking met de wereld buiten de Bahama’s is aandoenlijk, zijn mening over de sleutelmomenten uit zijn carrière fascinerend. Collega’s met wie hij nauw op het toneel en/of in films samenwerkte plaatsen één ander in context in deze conventioneel opgezette, maar boeiende documentaire.

Fayyad en Steen Johannessen waagden hun leven voor dit portret van Khaled, Mhamoud en Subhi die onderdeel uitmaken van de zogenaamde Withelmen. Zij horen tot de laatste bewoners van Aleppo en staan dacht en nacht paraat om (letterlijk) puin te ruimen en de lichamen van slachtoffers van de aanhoudende bombardementen op de stad te bergen, in de hoop zo nu en dan iemands leven te kunnen redden. Een zeer indringend beeld van het leven aan de frontlinie van het conflict inclusief beelden van babylichamen, maar het toont ook de kameraderie onder de mannen waardoor ze zich fysiek en geestelijk staande weten te houden. Sowieso de beste documentaire over de oorlog in Syrië tot nu toen en één van de beste oorlogsdocumentaires aller tijden.

Vlak voor hij wordt opgepakt voor een miljoenenroof vraagt Anker [Nikolaj Lie Kaas] zijn broer Manfred [Mads Mikkelsen] om de buit te begraven. 15 jaar later wil hij het geld terug hebben. Manfred heeft echter een persoonlijkheidsstoornis en gaat nu door het leven als John (H.) Lennon. Bovendien kan (of wil?) hij niet zeggen waar het geld is. En dat terwijl Ankers voormalige meedogenloze handlanger [Nicolas Bro] het geld komt opeisen. Vol unieke, goed uitgewerkte personages gespeeld door een uitstekend acterende cast (waaronder Bodil Jørgensen als Anker en Manfreds zus). De mix van komedie en bruut geweld is niet altijd effectief, maar het ensemblespel is voorbeeldig.

In september 1961 verdedigt een Ierse militaire eenheid het dorpje Jadotvitte in voormalig CongoBelgisch . Na de executie van minister-president Lumba zijn troepen onder leiding van Moise Tshombe [Danny Sapani] in opstand gekomen tegen Mobutu, die de macht heeft overgenomen. Commandaant Patrick Quinlan [Jamie Dornan] krijgt van de VN opdracht om Jadotville koste wat kost verdedigen en wordt een pion in een schaakspel waarin diplomaat Conor Cruise O’Brien [Mark Strong] en VN-gezant Dag Hammarskjold [Mikael Persbrandt] een sleutelrol spelen. Mist de epische schaal en de dramatiek van Zulu. Dornans kleurloze spel doet eveneens afbreuk aan deze onder het tapijt geschoven, maar boeiende bladzijde uit de Afrikaanse post-kolonialistische geschiedenis.

Lary [Mimi Bransecu] gaat met zijn echtgenoot Irina [Mara Elena Andrei] naar een familiebijeenkomst ter nagedachtenis van zijn pas overleden vader. De aanwezigen vormen een microkosmos van de Roemeense maatschappij en de gesprekken zijn dan ook beladen. Drie dagen geleden vond de terreuraanslag op het kantoor van het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo plaats, broer Gabi [Rolando Matsangos] gelooft dat de aanslag op de World Trade Center op 11 september 2001 een samenzwering was en tante Evelina [Tatiana Iekel] wil haar familie laten geloven dat Roemenië er bepaald niet beter op is geworden sinds de val van Nicolae Ceaușescu. Uitzonderlijk gespeeld in lange takes in een setting waarin camerapersoon Barbu Balasoiu alles registreert als de camera een familielid is. Enige kennis van de historische gebeurtenissen die onderwerp van discussie zijn, is een pre in deze lange, maar lonende satirische komedie.

De IJslandse hacker Sigurdur Thordarson kon zich als tiener rekenen tot de kleine groep vertrouwelingen van Julian Assange. Volgens insiders was dat alleen omdat Julian niemand anders kon vinden, want deze documentaire maakt duidelijk dat Sigurdur over nogal wat merkwaardige persoonlijkheidskenmerken beschikt waardoor hij moeilijk te vertrouwen is. Het verhaal van ‘Siggi Hakkari’ is uitgebreid en complex en de niet-chronologische structuur maakt het alleen maar minder overzichtelijk. Siggi is een spil in het hele gebeuren rondom WikiLeaks, inclusief de beeldvorming, maar Bendtzen loopt veelvuldig achter de feiten aan en weet zelf blijkbaar niet goed wat hij met Siggi aan moet. Siggi krijgt wel te maken met kritische, soms ronduit confronterende vragen, maar hij blijft een enigma.

Ruth [Maike Monroe] en Harry [Jake Lacy] zijn in Oregon om de Red Ridge Trail te bewandelen. De waarschuwing van een ventje [Loudon McCleery] over een mysterieuze ‘rode ster’ kan ze niet tegenhouden. Het spreekt voor zich dat de wandeltocht niet volgens plan verloopt. Berk en Olson slagen erin een mysterieuze, spannende sfeer neer te zetten maar na een sterke opening vervalt het scenario in de tweede helft in voorspelbaarheid. Monroe en Lacy spelen elkaars geliefden, maar er is geen enkele chemie tussen de twee hoofdrolspelers.

Een aan mutisme lijdende vrouw [Sarah-Jane Potts] zwerft met een koffer rond op Lanzarote tot een vriendelijke, maar even zwaarmoedige Amerikaanse toerist [David Ganly] haar onderdak biedt in de villa die hij oorspronkelijk had geboekt voor een vakantie met zijn kinderen. Al snel ontdekken we ook waarom de vrouw zo verdrietig is in deze aardig gespeelde, maar trage en weinig diepgravende poging tot tranentrekkerij.

Het is verfrissend om een politicus te zien die niet probeert een bepaald imago te creëren of te handhaven. Topdiplomaat Sigrid Kaag is duidelijk gewend aan de aanwezigheid van camera's en komt daardoor immer authentiek over. Een pragmatist die zich niet al te druk lijkt te maken over persoonlijke kritiek over haar huwelijk met een voormalig PLO-kopstuk. Die kritiek wuift ze haast achteloos weg met hetzelfde zelfvertrouwen waarmee ze politieke aanvallen tijdens hoorzittingen of debatten in de Tweede Kamer pareert. Shuchen Tan filmde Kaag eerder in 2015 en het beeld dat ontstaat is dat van een vrouw die internationaal zoveel respect en/of geloofwaardigheid geniet dat ze ogenschijnlijk lijnrecht tegenover elkaar staande partijen bijeen kan brengen. Geen wonder dat D'66 haar naar voren heeft geschoven als lijsttrekker. Het is jammer dat er weinig aandacht is voor haar privéleven, maar daarvoor heeft Kaag het duidelijk veel te druk.

In de intrigerende opening zien we van afstand wat kinderen spelen bij een appartementencomplex. Net als ze uit beeld lopen komt Bruno [Juraj Lerotic] als een bezetene aangerend. Hij loopt een portiek in en we horen hoe hij de deur intrapt. Wat is er aan de hand? Hij probeert zijn broer Damir [Goran Markovic], die tijdens een telefoongesprek abrupt de verbinding verbrak, te weerhouden van een zelfmoordpoging. Daarvoor komt hij te laat, maar Bruno slaagt er wel in zijn broer levend in het ziekenhuis te krijgen. Om herhaling te voorkomen verlaten Bruno en Damir Zagreb en bezoeken ze hun moeder [Snjezana Sinovcic]. Maar daarmee zijn Damirs suïcidale gedachten niet verdwenen. Grotendeels gefilmd met statische camera’s, vaak op grote afstand van de personages. Daarmee houdt Lerotic ook de kijkers op afstand. Dit bestaat bovendien vooral uit pratende mensen, zonder cameravoering, zonder creativiteit en zonder emotionele betrokkenheid.

Het is 1633 en de Japanse inquisiteur Inoue [Issei Ogata] onderdrukt op hardhandige wijze de verspreiding van het Christelijke geloof. Portugese missionarissen Rodriguez [Andrew Garfield] en Garupe [Adam Driver] krijgen opdracht om te achterhalen of de geruchten waar zijn dat het Christelijke boegbeeld Ferreira [Liam Neeson] God publiekelijk heeft afgewezen en nu als Japanner leeft. Tijdens hun zoektocht zijn Rodriguez en Garupe getuige van, en ondervinden ze aan den lijve, hoe Inoue de Christelijke leer tot aan de wortel wil uitroeien. Enige kennis en begrip van het Katholicisme is een pre om de motieven van de hoofdpersonen in de juiste context te plaatsen. Scorseses bewondering voor het werk van Akira Kurosawa is nadrukkelijk zichtbaar in deze uitstekend gespeelde, maar vrij trage en minder toegankelijke historisch drama.

Nina [Karyna Kudzina], een politieke vluchteling uit Belarus, vindt via Mary [Lorianna Izrailova] een tijdelijke verblijfplaats voor haarzelf en haar dochtertje Bella [Isabelle Bezell] bij Luther [Chris LaPanta], een alleenstaande man van middelbare leeftijd die vaker jonge, vrouwelijke vluchtelingen in zijn zeer afgelegen huis neemt als betaalde (en zeer tijdelijke) hulp in het huishouden. Het begint Nina wel erg langzaam te dagen Luther bepaald niet de ideale gastheer is, ook al vanwege LaPanta’s weinig subtiele spel. Wanneer de Colombiaanse Andres [Monte Bezell] zich op nogal bizarre wijze aandient, begint de gekkigheid. Belachelijke en amateuristisch geregisseerde horrorthriller is bedoeld om aandacht te vragen voor de immigranten in de VS die zonder enige verklaring van de radar verdwijnen. Zou dit hun lot zijn? Liefhebbers van slechte horrorthrillers kunnen hier hun hart aan ophalen.

De Kroon filmde op verschillende locaties in het door UNESCO beschermde Waddengebied om te tonen hoe de mens daar in balans met de unieke flora en fauna leeft. In tegenstelling tot de recente Wild-documentaires is hier (gelukkig) geen familievriendelijk commentaar waardoor je als kijker steeds actief aan het kijken bent. De beelden en de soundtrack zijn schitterend, maar het gebrek aan structuur of narratief maakt het moeilijk om de aandacht erbij te houden.

Liv Tyler maakte haar filmdebuut in deze niet onaardige whodunit. Zij speelt de rol van Sylvia, de oudere zus van de autistische Tim [Ben Faulkner] die de enige ooggetuige is van de dubbele moord op zijn ouders. Wanneer de politie arriveert vinden ze Tim in shock met het mes stevig in zijn handen. Sheriff Mitch Rivers [JT Walsh] besluit de hulp in te roepen van Dr Jake Rainer [Richard Dreyfuss], een psycholoog gespecialiseerd in kinderen met autisme, om de zaak onder controle te kijken. Wanneer Jake daar in slaagt lijkt het vanzelfsprekend dat hij betrokken wordt bij het onderzoek waarin Tim de hoofdverdachte is. Daarvoor is het van cruciaal belang dat hij weet hoe hij Tim kan overhalen te onthullen wat er werkelijk gebeurd is, maar Jake heeft goede redenen om zich afzijdig te houden. Wanneer de sheriff vervolgens hulp zoekt bij Dr Rene Harlinger [John Lithgow], die gebruik maakt van methodes die Jake afwijst, besluit hij zich toch op de zaak te werpen. Daarbij is de hulp en het vertrouwen van Sylvia van groot belang.

"Nobody knows what autism is", maakt Jake vroeg in de film duidelijk om vervolgens aan de hand van het kaartspel precies uit te leggen hoe Tim redeneert. Dreyfuss is goed in de hoofdrol en Tyler debuteert op verdienstelijke wijze. Het verhaal heeft tegen het einde een paar aardige twists, maar de identiteit van de moordenaar is geen bijster grote verrassing. Het is vooral jammer dat autisme op een ietwat banale wijze wordt benaderd.

Onnodig gecompliceerd vervolg op het ook al weinig spraakmakende Silent Hill waarin Sharon Da Silva – die nu door het leven gaat als Heather Mason – gedwongen is terug te keren naar Silent Hill om haar vader te redden uit de klauwen van The Order, voor wie Sharon de grootste vijand is. Heeft een paar interessante visuele ideeën met goed kostuums en make-up effecten, maar het verhaal wordt onnodig complex en er is geen enkele spanningsopbouw waardoor de spectaculair bedoelde (en in 3D gefilmde) schrikeffecten je waarschijnlijk volledig koud laten.

De vrijwel integraal afgespeelde opname van José Feliciano’s 'Feliz Navidad' en 'Mary’s Boy Child' van Boney M. wekken allicht de indruk dat we hier te maken hebben met de zoveelste romantische komedie over een feestdag. Het feit dat een keur aan vrienden en familieleden zich verzamelt in het riante huis van Simon [Matthew Goode] en Nell [Keira Knightley] lijkt dat te versterken, evenals een enthousiast spelletje Hints. Maar wanneer Art [Roman Griffin Davis] ontdekt wat iedereen daadwerkelijk staat te wachten tijdens deze ‘Stille Nacht’ steekt hij zijn wanhoop, woede en vooral het onbegrip voor de reactie van de andere aanwezigen niet onder stoelen of tafels. Griffin slaagt er weliswaar in om je als kijker te verrassen, maar de duistere wending is weinig geloofwaardig en leidt bovendien tot een wel erg melodramatische, haast soapachtige ontknoping die in iets te schril contrast staat met de luchtige opening. Niet oninteressant, maar bepaald niet geslaagd.

Regisseur Daryl Duke lijkt niet goed geweten te hebben of hij een serieuze of een komische thriller aan het maken was. De aanwezigheid van Elliott Gould wijst op een komische benadering en het kat-en-muisspel dat zijn karakter Miles speelt met misdadiger Reikle [Christopher Plummer] heeft ook een aantal sterke komische momenten. Daar staat echter een aantal erg gewelddadige scènes tegenover (vooral die met een sleutelrol voor een aquarium) die je als kijker verwarren. Miles [Gould] is een bankmedewerker die zich tijdig beseft dat de Kerstman [Plummer] die rondhangt buiten de bank van plan is een overval te plegen. Miles besluit van de gelegenheid gebruik te maken en geeft de overvaller slechts een klein deel van wat er in zijn kluis zit om later publiekelijk te verklaren dat er veel meer geld is verdwenen. Wanneer de overvaller dit hoort beseft hij dat hij in de maling is genomen, spoort hij Miles op en eist hij de rest van het geld op. Maar Miles is niet voor één gat te vangen en probeert Reikle opnieuw te misleiden. Daarmee brengt hij echter wel de mensen in het gevaar waar hij het meest van houdt.

De titel verwijst naar het feit dat de twee hoofdpersonen feitelijk partners in een bankroof zijn geworden en er belang bij hebben dat hun eigen rol daarbij geheim blijft. Susannah York speelt een ondankbare rol als een collega bij de bank op wie Miles een oogje heeft. Céline Gomez biedt goede ondersteuning als een pion van Reikle die Miles probeert te verleiden en zo hoopt te ontdekken waar het geld is. Op papier is dit een vermakelijke thriller, maar de onevenwichtige toon is frustrerend.

Wie weinig kennis van of interesse heeft in computertechnologie is biedt deze terugblik op de oprichting van Compaq en de verhitte concurrentiestrijd die het aanging met IBM weinig interessants. Cohen spreekt met de drie oprichters van Compaq en met mensen die de gevolgen van de ‘computeroorlog’ die het ontketende in een historische context kunnen plaatsen. Veel pratende hoofden in een visueel weinig inventieve documentaire is goed te volgen, maar vooral interessant voor computernerds. De Compaq-commercials met John Cleese zijn nog steeds hilarisch,

De nog altijd thuiswonende twintiger Daphne [Olivia Lonsdale] beeft zich als hacker in wat ze ‘de derde wereld’ noemt en ontdekt en kans om snel geld te verdienen met haar vaardigheden wanneer ze in contaact komt met Raymond [Gijs Blom] en diens zakenpartner Sem [Jonas Smulders]. Samen zetten ze een illegale handel op via Silk Road, een zwarte markt op het Dark Web. Maar het gevaar van ontdekking door de politie wordt steeds groter. Een verhaal waarin de actie voor een groot deel plaatsvindt achter een computerscherm werkt beter op papier dan op het scherm, zo blijkt ook uit dit misdaaddrama. De jonge cast doet wat het kan en Lonsdale is (niet voor het eerst) voortreffelijk in de hoofdrol, maar De Cloe zit vast aan een statisch basisgegeven.

Verpleegkundige Franky [Vicky Knight] liep 15 jaar geleden ernstige brandwonden op bij een cafébrand. Zij beschuldigt de vrouw met wie haar vader een affaire had (en met wie hij nu samenwoont) en eist nog altijd duidelijkheid over wat er precies is gebeurd. Daardoor staat haar leven al geruime tijd stil. Kort nadat haar relatie met Flynn [Alfie Deegan] heeft verbroken ontmoet ze in het ziekenhuis Florence [Esme Creed-Miles], die herstelt van een zelfmoordpoging en opeens besluit Franky dat ze gay is. Het is niet het enige bizarre element van een plot dat vol gaten zit en van het ene incidentje naar het andere rolt en als los zand aan elkaar hangt.

Boyd Emerson [Joel McCrea] heeft tevergeefs geprobeerd rijkdom te vergaren door naar goud te zoeken in Alaska. Wanneer Boyd zijn frustratie afreageert door ruzie te zoeken met George Bait [Louis Wolheim] komt Cherry Malotte [Evelyn Brent] tussenbeide. Zij besluit Boyd en zijn partner Frase [Raymond Hatton] werk te bieden als zalmvisser, in de hoop dat zij haar kunnen helpen in de concurrentiestrijd met Fred Marsh [Gavin Gordon]. Boyd voelt zich aangetrokken tot de ondernemende Cherry, maar is al verloofd met de rijke Mildred Wayland [Jean Arthur]. Voor wie zal hij kiezen? Of zal iemand anders de keuze voor hem maken?

De ontwikkeling van de driehoeksverhouding met de aantrekkelijke McCrea, Arthur en Brent, wordt afgewisseld door fraaie beelden van de zalmvangst. Regisseur George Archainbaud toont je in één sequentie tot in detail hoe de vis wordt verwerkt. De visvangst zelf, waarin we enorme scholen in close-up tegen de stroom op zien springen, levert ook boeiende (en indrukwekkende) beelden op. Actieliefhebbers kunnen zich vermaken met een paar goed uitgevoerde knokscènes. Stijlicoon Blanche Sweet, de filmster die in de jaren '20 een rage ontketende door als eerste met een Bob-kapsel op het witte scherm te verschijnen, speelt hier haar laatste filmrol.

Patrick [Bradley Cooper] komt vrij na acht maanden verplichte opname in een psychiatrisch ziekenhuis wegens de mishandeling van de minnaar van zijn echtgenote Nikki [Brea Bee]. Pat komt onder toezicht te staan van zijn liefhebbende moeder [Jacki Weaver] en zijn sceptische vader [Robert De Niro] en gelooft als enige dat zijn huwelijk met Nikki nog staat als een huis. Door allerlei triggers (waaronder het liedje ‘My Cherie Amour’ van Stevie Wonder) lukt het hem niet zijn leven op te pikken. Totdat hij Tiffany [Jennifer Lawrence] ontmoet die de dood van haar echtgenoot nog aan het verwerken is. O’Russell mixt elementen van psychologisch drama en screwballcomedy en met hulp van de uitstekende cast bouwt hij op naar een schitterende ontknoping. Droomrollen voor Cooper, Lawrence en De Niro en Weaver blijft knap overeind in de meest conventionele rol in deze met prijzen overladen publieksfavoriet.

Men neme twee paarden met persoonlijkheid, een charismatisch tienermeisje [Wendy Ruijfrok] in de hoofdrol, een simpel verhaal over list en bedrog met een duidelijke scheidslijn tussen goed en slecht en verzorgde plaatjes van paarden die met hun ruiters over de heide of op het strand galopperen en je krijgt deze familiefilm. Volstrekt formulematig, maar het is een formule die de doelgroep (paardenmeisjes) op de wenken bedient en waar ouders en andere familieleden prima mee kunnen leven.

Zonderling psychologisch drama wekt interesse met een ongebruikelijk hoofdpersonage, diens zonderlinge relatie met een prostituee en de expliciete - en bewust ongemakkelijke - seksscènes. de net afgestudeerde Simon reist naar Parijs in de hoop zijn emotionele en seksuele frustratie over het einde van een langdurige relatie te verwerken. Regisseur Antonio Campos weet een claustrofobische, beklemmende sfeer te bewerkstelligen maar laat je als kijker uiteindelijk toch gefrustreerd achter omdat het nergens toe leidt. Het valt niet mee om je te identificeren met het zich vaak afstotelijk gedragende hoofdpersonage en hoewel er op Brady Corbets spel weinig valt aan te merken, geeft Campos onvoldoende inzicht in de redenen voor Simons gedrag.

Mylan filmde Syrische vluchtelingen op verschillende plaatsen en onder verschillende omstandigheden. Yasmin heeft haar jongste zoontje verloren tijdens een vluchtpoging over zee en wacht met haar vier overige kinderen op toestemming om het vluchtelingenkamp in Athene te verruilen voor een woning in Duitsland, waar Yasmin hoopt dat de familie zich kan herenigen bij haar eerder gevluchte echtgenoot Safwan. Samira moet met vijf kinderen proberen te overleven in Turkije, Omars status in de VS komt in gevaar omdat hij aangemerkt wordt als terrorist en Diaa is in Syrië gebleven en probeert daar contact te houden met haar volwassen kinderen en hun gezinnen. Teveel momenten zijn duidelijk in scène gezet waardoor het immer overtuigt en weinig meer is dan preken voor eigen parochie.

De 40-jarige Universiteitsdocent Sophia [Magalie Lépine Blondeau] is getrouwd met de intellectuele Xavier [Francis-William Rhéaume], maar de passie is na zoveel jaren wat bedaard. Voor de verbouwing van een chalet komt Sophia is contact met aannemer Sylvain Tanguay [Pierre-Yves Cardinal] met wie ze een stormachtige affaire begint. Hoewel de liefde het thema is van haar filosofische lessencyclus, ontdekt ze dat de liefde niet zo makkelijk valt te rationaliseren. Het zal wel aan mij liggen, maar ik begrijp helemaal niets van het gedrag van deze zelfingenomen snobs die veel praten, weinig zeggen, nog minder luisteren en zich geen raad weten met mensen die niet in hun bekrompen leefwereldje passen. Chokri gebruikt een nostalgische visuele stijl, maar waarom eigenlijk?

Controlfreak en allesregelaar Stephanie [Anna Kendrick] leert via de school van haar zoontje Emily [Blake Lively] kennen. Hoewel ze in alle opzichten tegenpolen lijken te zijn, worden ze binnen een paar weken elkaars beste vriendinnen. Wanneer Emily opeens spoorloos verdwijnt neemt Stephanie de zorg voor Emily's zoontje op zich en probeert ze samen met Emily's echtgenoot Sean [Henry Golding] te achterhalen wat er precies is gebeurd. Al gauw blijkt dat Stephanie haar nieuwe beste vriendin lang niet zo goed kende als ze had gedacht.
Er zijn wel degelijk interessante elementen te vinden in dit allegaartje van allerlei halfbakken ideeën, niet in de laatste plaats de manier waarop Stephanie - zowel fysiek als psychologisch - langzaam maar zeker steeds meer op Emily begint te lijken na diens verdwijning en Lively is uitstekend als de mysterieuze, maar charismatische Emily. Kendrick daarentegen is bepaald niet Pitch Perfect en stelt teleur in een even geforceerde als onevenwichtige vertolking die de tekortkomingen van het scenario (en van de regie) bloot legt. Het eindresultaat is een rommelpotje van satire, zwarte komedie, thriller en mysterie waarvan de uitkomst ronduit banaal is. Paul Feig wist duidelijk niet hoe hij het verhaal moest benaderen en dat is ronduit frustrerend.

Zoals zoveel van de grote bands en muzikale artiesten die groot werden in de jaren 80, waren de oprichters van de Schotse rockband Simple Minds geïnspireerd door het TOTP-optreden van David Bowie, de elektronische muziek van Kraftwerk en de zogenaamd punkrock. In deze documentaire kijken Jim Kerr en Charlie Burchill terug op hun jeugdjaren in Glasgow, de lange weg die hun eigenzinnige band bewandelde voordat ze internationaal doorbraken met “Don’t You [Forget About Me]” en hoe ze overeind wisten te blijven toen het bergafwaarts ging met hun populariteit en status. Dave Gahan (Depeche Mode), Bob Geldof (The Boomtown Rats) en producers Trevor Horn en Jimmy Iovine leveren welkome bijdrages, maar et ontbreken van keyboardspeler Mick MacNeil en bassist Derek Forbes is spijtig. Verder is dit een uiterst degelijke, maar conventionele muzikale documentaire.