Opinions

Lary [Mimi Bransecu] gaat met zijn echtgenoot Irina [Mara Elena Andrei] naar een familiebijeenkomst ter nagedachtenis van zijn pas overleden vader. De aanwezigen vormen een microkosmos van de Roemeense maatschappij en de gesprekken zijn dan ook beladen. Drie dagen geleden vond de terreuraanslag op het kantoor van het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo plaats, broer Gabi [Rolando Matsangos] gelooft dat de aanslag op de World Trade Center op 11 september 2001 een samenzwering was en tante Evelina [Tatiana Iekel] wil haar familie laten geloven dat Roemenië er bepaald niet beter op is geworden sinds de val van Nicolae Ceaușescu. Uitzonderlijk gespeeld in lange takes in een setting waarin camerapersoon Barbu Balasoiu alles registreert als de camera een familielid is. Enige kennis van de historische gebeurtenissen die onderwerp van discussie zijn, is een pre in deze lange, maar lonende satirische komedie.

De IJslandse hacker Sigurdur Thordarson kon zich als tiener rekenen tot de kleine groep vertrouwelingen van Julian Assange. Volgens insiders was dat alleen omdat Julian niemand anders kon vinden, want deze documentaire maakt duidelijk dat Sigurdur over nogal wat merkwaardige persoonlijkheidskenmerken beschikt waardoor hij moeilijk te vertrouwen is. Het verhaal van ‘Siggi Hakkari’ is uitgebreid en complex en de niet-chronologische structuur maakt het alleen maar minder overzichtelijk. Siggi is een spil in het hele gebeuren rondom WikiLeaks, inclusief de beeldvorming, maar Bendtzen loopt veelvuldig achter de feiten aan en weet zelf blijkbaar niet goed wat hij met Siggi aan moet. Siggi krijgt wel te maken met kritische, soms ronduit confronterende vragen, maar hij blijft een enigma.

Ruth [Maike Monroe] en Harry [Jake Lacy] zijn in Oregon om de Red Ridge Trail te bewandelen. De waarschuwing van een ventje [Loudon McCleery] over een mysterieuze ‘rode ster’ kan ze niet tegenhouden. Het spreekt voor zich dat de wandeltocht niet volgens plan verloopt. Berk en Olson slagen erin een mysterieuze, spannende sfeer neer te zetten maar na een sterke opening vervalt het scenario in de tweede helft in voorspelbaarheid. Monroe en Lacy spelen elkaars geliefden, maar er is geen enkele chemie tussen de twee hoofdrolspelers.

Het is verfrissend om een politicus te zien die niet probeert een bepaald imago te creëren of te handhaven. Topdiplomaat Sigrid Kaag is duidelijk gewend aan de aanwezigheid van camera's en komt daardoor immer authentiek over. Een pragmatist die zich niet al te druk lijkt te maken over persoonlijke kritiek over haar huwelijk met een voormalig PLO-kopstuk. Die kritiek wuift ze haast achteloos weg met hetzelfde zelfvertrouwen waarmee ze politieke aanvallen tijdens hoorzittingen of debatten in de Tweede Kamer pareert. Shuchen Tan filmde Kaag eerder in 2015 en het beeld dat ontstaat is dat van een vrouw die internationaal zoveel respect en/of geloofwaardigheid geniet dat ze ogenschijnlijk lijnrecht tegenover elkaar staande partijen bijeen kan brengen. Geen wonder dat D'66 haar naar voren heeft geschoven als lijsttrekker. Het is jammer dat er weinig aandacht is voor haar privéleven, maar daarvoor heeft Kaag het duidelijk veel te druk.

In de intrigerende opening zien we van afstand wat kinderen spelen bij een appartementencomplex. Net als ze uit beeld lopen komt Bruno [Juraj Lerotic] als een bezetene aangerend. Hij loopt een portiek in en we horen hoe hij de deur intrapt. Wat is er aan de hand? Hij probeert zijn broer Damir [Goran Markovic], die tijdens een telefoongesprek abrupt de verbinding verbrak, te weerhouden van een zelfmoordpoging. Daarvoor komt hij te laat, maar Bruno slaagt er wel in zijn broer levend in het ziekenhuis te krijgen. Om herhaling te voorkomen verlaten Bruno en Damir Zagreb en bezoeken ze hun moeder [Snjezana Sinovcic]. Maar daarmee zijn Damirs suïcidale gedachten niet verdwenen. Grotendeels gefilmd met statische camera’s, vaak op grote afstand van de personages. Daarmee houdt Lerotic ook de kijkers op afstand. Dit bestaat bovendien vooral uit pratende mensen, zonder cameravoering, zonder creativiteit en zonder emotionele betrokkenheid.

Het is 1633 en de Japanse inquisiteur Inoue [Issei Ogata] onderdrukt op hardhandige wijze de verspreiding van het Christelijke geloof. Portugese missionarissen Rodriguez [Andrew Garfield] en Garupe [Adam Driver] krijgen opdracht om te achterhalen of de geruchten waar zijn dat het Christelijke boegbeeld Ferreira [Liam Neeson] God publiekelijk heeft afgewezen en nu als Japanner leeft. Tijdens hun zoektocht zijn Rodriguez en Garupe getuige van, en ondervinden ze aan den lijve, hoe Inoue de Christelijke leer tot aan de wortel wil uitroeien. Enige kennis en begrip van het Katholicisme is een pre om de motieven van de hoofdpersonen in de juiste context te plaatsen. Scorseses bewondering voor het werk van Akira Kurosawa is nadrukkelijk zichtbaar in deze uitstekend gespeelde, maar vrij trage en minder toegankelijke historisch drama.

Nina [Karyna Kudzina], een politieke vluchteling uit Belarus, vindt via Mary [Lorianna Izrailova] een tijdelijke verblijfplaats voor haarzelf en haar dochtertje Bella [Isabelle Bezell] bij Luther [Chris LaPanta], een alleenstaande man van middelbare leeftijd die vaker jonge, vrouwelijke vluchtelingen in zijn zeer afgelegen huis neemt als betaalde (en zeer tijdelijke) hulp in het huishouden. Het begint Nina wel erg langzaam te dagen Luther bepaald niet de ideale gastheer is, ook al vanwege LaPanta’s weinig subtiele spel. Wanneer de Colombiaanse Andres [Monte Bezell] zich op nogal bizarre wijze aandient, begint de gekkigheid. Belachelijke en amateuristisch geregisseerde horrorthriller is bedoeld om aandacht te vragen voor de immigranten in de VS die zonder enige verklaring van de radar verdwijnen. Zou dit hun lot zijn? Liefhebbers van slechte horrorthrillers kunnen hier hun hart aan ophalen.

De Kroon filmde op verschillende locaties in het door UNESCO beschermde Waddengebied om te tonen hoe de mens daar in balans met de unieke flora en fauna leeft. In tegenstelling tot de recente Wild-documentaires is hier (gelukkig) geen familievriendelijk commentaar waardoor je als kijker steeds actief aan het kijken bent. De beelden en de soundtrack zijn schitterend, maar het gebrek aan structuur of narratief maakt het moeilijk om de aandacht erbij te houden.

Liv Tyler maakte haar filmdebuut in deze niet onaardige whodunit. Zij speelt de rol van Sylvia, de oudere zus van de autistische Tim [Ben Faulkner] die de enige ooggetuige is van de dubbele moord op zijn ouders. Wanneer de politie arriveert vinden ze Tim in shock met het mes stevig in zijn handen. Sheriff Mitch Rivers [JT Walsh] besluit de hulp in te roepen van Dr Jake Rainer [Richard Dreyfuss], een psycholoog gespecialiseerd in kinderen met autisme, om de zaak onder controle te kijken. Wanneer Jake daar in slaagt lijkt het vanzelfsprekend dat hij betrokken wordt bij het onderzoek waarin Tim de hoofdverdachte is. Daarvoor is het van cruciaal belang dat hij weet hoe hij Tim kan overhalen te onthullen wat er werkelijk gebeurd is, maar Jake heeft goede redenen om zich afzijdig te houden. Wanneer de sheriff vervolgens hulp zoekt bij Dr Rene Harlinger [John Lithgow], die gebruik maakt van methodes die Jake afwijst, besluit hij zich toch op de zaak te werpen. Daarbij is de hulp en het vertrouwen van Sylvia van groot belang.

"Nobody knows what autism is", maakt Jake vroeg in de film duidelijk om vervolgens aan de hand van het kaartspel precies uit te leggen hoe Tim redeneert. Dreyfuss is goed in de hoofdrol en Tyler debuteert op verdienstelijke wijze. Het verhaal heeft tegen het einde een paar aardige twists, maar de identiteit van de moordenaar is geen bijster grote verrassing. Het is vooral jammer dat autisme op een ietwat banale wijze wordt benaderd.

Onnodig gecompliceerd vervolg op het ook al weinig spraakmakende Silent Hill waarin Sharon Da Silva – die nu door het leven gaat als Heather Mason – gedwongen is terug te keren naar Silent Hill om haar vader te redden uit de klauwen van The Order, voor wie Sharon de grootste vijand is. Heeft een paar interessante visuele ideeën met goed kostuums en make-up effecten, maar het verhaal wordt onnodig complex en er is geen enkele spanningsopbouw waardoor de spectaculair bedoelde (en in 3D gefilmde) schrikeffecten je waarschijnlijk volledig koud laten.

De vrijwel integraal afgespeelde opname van José Feliciano’s 'Feliz Navidad' en 'Mary’s Boy Child' van Boney M. wekken allicht de indruk dat we hier te maken hebben met de zoveelste romantische komedie over een feestdag. Het feit dat een keur aan vrienden en familieleden zich verzamelt in het riante huis van Simon [Matthew Goode] en Nell [Keira Knightley] lijkt dat te versterken, evenals een enthousiast spelletje Hints. Maar wanneer Art [Roman Griffin Davis] ontdekt wat iedereen daadwerkelijk staat te wachten tijdens deze ‘Stille Nacht’ steekt hij zijn wanhoop, woede en vooral het onbegrip voor de reactie van de andere aanwezigen niet onder stoelen of tafels. Griffin slaagt er weliswaar in om je als kijker te verrassen, maar de duistere wending is weinig geloofwaardig en leidt bovendien tot een wel erg melodramatische, haast soapachtige ontknoping die in iets te schril contrast staat met de luchtige opening. Niet oninteressant, maar bepaald niet geslaagd.

Regisseur Daryl Duke lijkt niet goed geweten te hebben of hij een serieuze of een komische thriller aan het maken was. De aanwezigheid van Elliott Gould wijst op een komische benadering en het kat-en-muisspel dat zijn karakter Miles speelt met misdadiger Reikle [Christopher Plummer] heeft ook een aantal sterke komische momenten. Daar staat echter een aantal erg gewelddadige scènes tegenover (vooral die met een sleutelrol voor een aquarium) die je als kijker verwarren. Miles [Gould] is een bankmedewerker die zich tijdig beseft dat de Kerstman [Plummer] die rondhangt buiten de bank van plan is een overval te plegen. Miles besluit van de gelegenheid gebruik te maken en geeft de overvaller slechts een klein deel van wat er in zijn kluis zit om later publiekelijk te verklaren dat er veel meer geld is verdwenen. Wanneer de overvaller dit hoort beseft hij dat hij in de maling is genomen, spoort hij Miles op en eist hij de rest van het geld op. Maar Miles is niet voor één gat te vangen en probeert Reikle opnieuw te misleiden. Daarmee brengt hij echter wel de mensen in het gevaar waar hij het meest van houdt.

De titel verwijst naar het feit dat de twee hoofdpersonen feitelijk partners in een bankroof zijn geworden en er belang bij hebben dat hun eigen rol daarbij geheim blijft. Susannah York speelt een ondankbare rol als een collega bij de bank op wie Miles een oogje heeft. Céline Gomez biedt goede ondersteuning als een pion van Reikle die Miles probeert te verleiden en zo hoopt te ontdekken waar het geld is. Op papier is dit een vermakelijke thriller, maar de onevenwichtige toon is frustrerend.

Wie weinig kennis van of interesse heeft in computertechnologie is biedt deze terugblik op de oprichting van Compaq en de verhitte concurrentiestrijd die het aanging met IBM weinig interessants. Cohen spreekt met de drie oprichters van Compaq en met mensen die de gevolgen van de ‘computeroorlog’ die het ontketende in een historische context kunnen plaatsen. Veel pratende hoofden in een visueel weinig inventieve documentaire is goed te volgen, maar vooral interessant voor computernerds. De Compaq-commercials met John Cleese zijn nog steeds hilarisch,

De nog altijd thuiswonende twintiger Daphne [Olivia Lonsdale] beeft zich als hacker in wat ze ‘de derde wereld’ noemt en ontdekt en kans om snel geld te verdienen met haar vaardigheden wanneer ze in contaact komt met Raymond [Gijs Blom] en diens zakenpartner Sem [Jonas Smulders]. Samen zetten ze een illegale handel op via Silk Road, een zwarte markt op het Dark Web. Maar het gevaar van ontdekking door de politie wordt steeds groter. Een verhaal waarin de actie voor een groot deel plaatsvindt achter een computerscherm werkt beter op papier dan op het scherm, zo blijkt ook uit dit misdaaddrama. De jonge cast doet wat het kan en Lonsdale is (niet voor het eerst) voortreffelijk in de hoofdrol, maar De Cloe zit vast aan een statisch basisgegeven.

Verpleegkundige Franky [Vicky Knight] liep 15 jaar geleden ernstige brandwonden op bij een cafébrand. Zij beschuldigt de vrouw met wie haar vader een affaire had (en met wie hij nu samenwoont) en eist nog altijd duidelijkheid over wat er precies is gebeurd. Daardoor staat haar leven al geruime tijd stil. Kort nadat haar relatie met Flynn [Alfie Deegan] heeft verbroken ontmoet ze in het ziekenhuis Florence [Esme Creed-Miles], die herstelt van een zelfmoordpoging en opeens besluit Franky dat ze gay is. Het is niet het enige bizarre element van een plot dat vol gaten zit en van het ene incidentje naar het andere rolt en als los zand aan elkaar hangt.

Boyd Emerson [Joel McCrea] heeft tevergeefs geprobeerd rijkdom te vergaren door naar goud te zoeken in Alaska. Wanneer Boyd zijn frustratie afreageert door ruzie te zoeken met George Bait [Louis Wolheim] komt Cherry Malotte [Evelyn Brent] tussenbeide. Zij besluit Boyd en zijn partner Frase [Raymond Hatton] werk te bieden als zalmvisser, in de hoop dat zij haar kunnen helpen in de concurrentiestrijd met Fred Marsh [Gavin Gordon]. Boyd voelt zich aangetrokken tot de ondernemende Cherry, maar is al verloofd met de rijke Mildred Wayland [Jean Arthur]. Voor wie zal hij kiezen? Of zal iemand anders de keuze voor hem maken?

De ontwikkeling van de driehoeksverhouding met de aantrekkelijke McCrea, Arthur en Brent, wordt afgewisseld door fraaie beelden van de zalmvangst. Regisseur George Archainbaud toont je in één sequentie tot in detail hoe de vis wordt verwerkt. De visvangst zelf, waarin we enorme scholen in close-up tegen de stroom op zien springen, levert ook boeiende (en indrukwekkende) beelden op. Actieliefhebbers kunnen zich vermaken met een paar goed uitgevoerde knokscènes. Stijlicoon Blanche Sweet, de filmster die in de jaren '20 een rage ontketende door als eerste met een Bob-kapsel op het witte scherm te verschijnen, speelt hier haar laatste filmrol.

Patrick [Bradley Cooper] komt vrij na acht maanden verplichte opname in een psychiatrisch ziekenhuis wegens de mishandeling van de minnaar van zijn echtgenote Nikki [Brea Bee]. Pat komt onder toezicht te staan van zijn liefhebbende moeder [Jacki Weaver] en zijn sceptische vader [Robert De Niro] en gelooft als enige dat zijn huwelijk met Nikki nog staat als een huis. Door allerlei triggers (waaronder het liedje ‘My Cherie Amour’ van Stevie Wonder) lukt het hem niet zijn leven op te pikken. Totdat hij Tiffany [Jennifer Lawrence] ontmoet die de dood van haar echtgenoot nog aan het verwerken is. O’Russell mixt elementen van psychologisch drama en screwballcomedy en met hulp van de uitstekende cast bouwt hij op naar een schitterende ontknoping. Droomrollen voor Cooper, Lawrence en De Niro en Weaver blijft knap overeind in de meest conventionele rol in deze met prijzen overladen publieksfavoriet.

Men neme twee paarden met persoonlijkheid, een charismatisch tienermeisje [Wendy Ruijfrok] in de hoofdrol, een simpel verhaal over list en bedrog met een duidelijke scheidslijn tussen goed en slecht en verzorgde plaatjes van paarden die met hun ruiters over de heide of op het strand galopperen en je krijgt deze familiefilm. Volstrekt formulematig, maar het is een formule die de doelgroep (paardenmeisjes) op de wenken bedient en waar ouders en andere familieleden prima mee kunnen leven.

Zonderling psychologisch drama wekt interesse met een ongebruikelijk hoofdpersonage, diens zonderlinge relatie met een prostituee en de expliciete - en bewust ongemakkelijke - seksscènes. de net afgestudeerde Simon reist naar Parijs in de hoop zijn emotionele en seksuele frustratie over het einde van een langdurige relatie te verwerken. Regisseur Antonio Campos weet een claustrofobische, beklemmende sfeer te bewerkstelligen maar laat je als kijker uiteindelijk toch gefrustreerd achter omdat het nergens toe leidt. Het valt niet mee om je te identificeren met het zich vaak afstotelijk gedragende hoofdpersonage en hoewel er op Brady Corbets spel weinig valt aan te merken, geeft Campos onvoldoende inzicht in de redenen voor Simons gedrag.

Mylan filmde Syrische vluchtelingen op verschillende plaatsen en onder verschillende omstandigheden. Yasmin heeft haar jongste zoontje verloren tijdens een vluchtpoging over zee en wacht met haar vier overige kinderen op toestemming om het vluchtelingenkamp in Athene te verruilen voor een woning in Duitsland, waar Yasmin hoopt dat de familie zich kan herenigen bij haar eerder gevluchte echtgenoot Safwan. Samira moet met vijf kinderen proberen te overleven in Turkije, Omars status in de VS komt in gevaar omdat hij aangemerkt wordt als terrorist en Diaa is in Syrië gebleven en probeert daar contact te houden met haar volwassen kinderen en hun gezinnen. Teveel momenten zijn duidelijk in scène gezet waardoor het immer overtuigt en weinig meer is dan preken voor eigen parochie.

De 40-jarige Universiteitsdocent Sophia [Magalie Lépine Blondeau] is getrouwd met de intellectuele Xavier [Francis-William Rhéaume], maar de passie is na zoveel jaren wat bedaard. Voor de verbouwing van een chalet komt Sophia is contact met aannemer Sylvain Tanguay [Pierre-Yves Cardinal] met wie ze een stormachtige affaire begint. Hoewel de liefde het thema is van haar filosofische lessencyclus, ontdekt ze dat de liefde niet zo makkelijk valt te rationaliseren. Het zal wel aan mij liggen, maar ik begrijp helemaal niets van het gedrag van deze zelfingenomen snobs die veel praten, weinig zeggen, nog minder luisteren en zich geen raad weten met mensen die niet in hun bekrompen leefwereldje passen. Chokri gebruikt een nostalgische visuele stijl, maar waarom eigenlijk?

Controlfreak en allesregelaar Stephanie [Anna Kendrick] leert via de school van haar zoontje Emily [Blake Lively] kennen. Hoewel ze in alle opzichten tegenpolen lijken te zijn, worden ze binnen een paar weken elkaars beste vriendinnen. Wanneer Emily opeens spoorloos verdwijnt neemt Stephanie de zorg voor Emily's zoontje op zich en probeert ze samen met Emily's echtgenoot Sean [Henry Golding] te achterhalen wat er precies is gebeurd. Al gauw blijkt dat Stephanie haar nieuwe beste vriendin lang niet zo goed kende als ze had gedacht.
Er zijn wel degelijk interessante elementen te vinden in dit allegaartje van allerlei halfbakken ideeën, niet in de laatste plaats de manier waarop Stephanie - zowel fysiek als psychologisch - langzaam maar zeker steeds meer op Emily begint te lijken na diens verdwijning en Lively is uitstekend als de mysterieuze, maar charismatische Emily. Kendrick daarentegen is bepaald niet Pitch Perfect en stelt teleur in een even geforceerde als onevenwichtige vertolking die de tekortkomingen van het scenario (en van de regie) bloot legt. Het eindresultaat is een rommelpotje van satire, zwarte komedie, thriller en mysterie waarvan de uitkomst ronduit banaal is. Paul Feig wist duidelijk niet hoe hij het verhaal moest benaderen en dat is ronduit frustrerend.

Zoals zoveel van de grote bands en muzikale artiesten die groot werden in de jaren 80, waren de oprichters van de Schotse rockband Simple Minds geïnspireerd door het TOTP-optreden van David Bowie, de elektronische muziek van Kraftwerk en de zogenaamd punkrock. In deze documentaire kijken Jim Kerr en Charlie Burchill terug op hun jeugdjaren in Glasgow, de lange weg die hun eigenzinnige band bewandelde voordat ze internationaal doorbraken met “Don’t You [Forget About Me]” en hoe ze overeind wisten te blijven toen het bergafwaarts ging met hun populariteit en status. Dave Gahan (Depeche Mode), Bob Geldof (The Boomtown Rats) en producers Trevor Horn en Jimmy Iovine leveren welkome bijdrages, maar et ontbreken van keyboardspeler Mick MacNeil en bassist Derek Forbes is spijtig. Verder is dit een uiterst degelijke, maar conventionele muzikale documentaire.

Lt. Kessler [Sam Worthington] probeert tevergeefs een Simulant in ruste [Alicia Sanz] uit te schakelen. Evan [Robbie Amell] heeft nachtmerries van het auto-ongeluk waarbij hij en zijn vrouw Faye [Jordana Brewster] gewond raakten. In de futuristische wereld waarin dit praatzieke en (mede daardoor) warrige verhaal zich afspeelt, bestaat de mogelijkheid op een ‘eeuwig leven’ door een Simulant van jezelf of van een geliefde te laten maken. Uiteraard zijn die geprogrammeerd volgens een strikt veiligheidsprotocol. Uiteraard blijkt dat protocol niet waterdicht en zijn er mensen die de Simulants op een oneigenlijke manier willen gebruiken. Als joe er nog weinig van begrijpt, wees gerust: ik kan joe persoonlijk verzekeren dat joe niet de enige bent.

Opnieuw gooit Miller een aantal afgezaagde verhaallijnen op een hoop en gebruikt hij afgezaagde dialogen en voice-overs voor een knap gemaakte, maar holle en praatzieke film die zich afspeelt in Sin City. Verschillende personages uit Sin City keren terug (waaronder Powers Boothe als de corrupte senator Roark), Josh Brolin en Joseph Gordon-Levitt en Eva Green zijn de voornaamste nieuwkomers. De mannen zijn norse mannen die in de ban zijn van geïdealiseerde femme fatales. Je moet er van houden …

Enkele maanden nadat haar zoon Jesús plotseling aankondigde te vertrekken, besluit Magdalena [Mercedes Hernandes] hen als vermist op te geven. Door haar eenvoudige afkomst en ongeletterdheid heeft ze moeite om het bureaucratische proces dat daarbij hoort te begrijpen. Wanneer de politie haar een aantal foto’s van voorwerpen laat zien, herkent ze de tas die Jesús had meegenomen. Aangezien die tas gevonden is bij een massagraf met niet te identificeren lichamen, concludeert de politie dat Magdalena’s zoon is vermoord. Maar Magdalena neemt hier geen genoegen mee en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Daarbij krijgt ze hulp van Miguel [David Illescas], een jonge man die vanuit de VS terug naar Mexico is gedeporteerd. Het eerste uur voltrekt zich in een slakkengang maar Hernandes houdt de aandacht vast met haar gevoelige spel en er is een intrigerende, en uiteindelijk schokkende ontknoping.

Gaylord Stanton [Kenneth MacKenna] biedt zijn secretaresse Sylvia Brenner [Constance Bennett] een uniek contract aan: ze dient een jaar getrouwd te blijven met haar baas. Ze krijgt hiervoor maandelijks een flink geldbedrag en het huwelijk wordt naar een jaar automatisch ontbonden. Sylvia, die zelf zegt dat ze geen tijd en geen ruimte heeft voor een échte liefde in haar leven, besluit na enige aarzeling akkoord te gaan. Om als Mrs Stanton door het leven te kunnen gaan moet ze wel een make-over ondergaan voor ze begint aan haar bootreis naar Parijs. Die make-over verandert niet alleen haar zelfbeeld, het wekt ook de aandacht van passagiers, in het bijzonder de charmante Reggie Durant [Basil Rathbone]. Is hij de ware voor haar? En wat betekent dat dan voor haar schijnhuwelijk?

Schijnhuwelijk en huwelijkse ontrouw waren destijds pittige onderwerpen, maar deze romantische komedie stamt dan ook nog van vóór de Hayes-code. Bennett is uitstekend in de hoofdrol en Rathbone laat zien ook goed overweg te kunnen met romantische rollen. Het scenario van Horace Jackson bevat bovendien voldoende spitsvondigheden en andere stekeligheden waardoor deze film lang niet zo gedateerd is als veel van zijn tijdsgenoten.

Dat Frank Sinatra één van de beste, zo niet de beste, zangers van de 20e eeuw was staat buiten kijf. Dat hij van een tienerster uitgroeide tot een volwassen entertainer en een gevierd acteur is ook algemeen bekend, evenals het feit dat hij met vijf beroemde vrienden (bijgenaamd ‘The Rat Pack’) Las Vegas regelmatig op zijn kop zette is ook niets nieuws. Maar Gibneys bijna vier uur durende documentaire maakt duidelijk dat Sinatra veel meer was dan een playboy en een entertainer. Sinatra’s echtgenotes en kinderen komen uitgebreid aan het woord, evenals vrienden en journalisten die zich ooit verdiepten in het professionele leven van The Voice. Vooral de aandacht voor Sinatra’s sleutelrol in de strijd tegen discriminatie en racisme is fascinerend en wordt bevestigd door zowel Sammy Davis Jr. als Harry Belafonte. En uiteraard zit het vol met live-optredens die enige twijfel over Sinatra’s status als topzanger volledig wegnemen.

De ambitieuze eigenaar van een theater zit ernstig in de schulden en besluit een zangwedstrijd te organiseren met duizend dollar als hoofdprijs. Maar door een serie blunders van zijn bejaarde secretaresse denken de kandidaten dat ze $100.000 kunnen winnen! Geen wonder dat een keur aan ambitieuze (en getalenteerde) wannabees zich meldt voor de show, maar die moeten elk hun eigen obstakels uit de weg ruimen om kans te maken in de talentenjacht.

Een oppervlakkig en slap plot zonder verrassingen en met bordkartonnen karakters. Van een verhaal is nauwelijks sprake, hooguit een paar terzijdes over het persoonlijke leven van de verschillende deelnemers. Het enige verrassende is dat topsterren als Matthew McConaughey, Seth MacFarlane, Scarlett Johansson en John C Reilly zich hebben laten verleiden tot dit pulpfilmpje en dat ze zulke enthousiaste stemvertolkingen uit hun hoge hoed hebben weten te toveren. Maar dit is niet meer dan een excuus om schattig bedoelde beestjes grappig bedoelde dingen op het podium te laten doen. Als je daar genoegen mee neemt, dan is dit je ding. Taron Egerton doet hier overigens auditie voor Rocket Man met zijn vertolking van Elton Johns "I'm Still Standing".

Buster Moon [Matthew McCounaughey] droomt ervan zijn muzikale show te brengen naar Redshore City maar krijgt alleen de goedkeuring van manager Jimmy Crystal [Bobby Cannavale] als hij en zijn cast erin slagen binnen drie weken een spectaculaire SF-musical te produceren én Jimmy’s idool Clay Calloway [Bono Vox] over te halen daarvoor terug te keren uit het kluizenaarsleven waarin de voormalige rockster zich al 20 jaar heeft teruggetrokken. Net als bij Sing vormt een slap, oppervlakkig verhaaltje de basis voor een aaneenschakeling aan popdeuntjes van toen en nu ten gehore gebracht door een sterrencast in de vorm van schattig bedoelde getekende beestjes. Daar kun je natuurlijk genoegen mee nemen. Maar wie waar voor zijn geld eist doet dat allicht niet.