Opinions

De ambitieuze eigenaar van een theater zit ernstig in de schulden en besluit een zangwedstrijd te organiseren met duizend dollar als hoofdprijs. Maar door een serie blunders van zijn bejaarde secretaresse denken de kandidaten dat ze $100.000 kunnen winnen! Geen wonder dat een keur aan ambitieuze (en getalenteerde) wannabees zich meldt voor de show, maar die moeten elk hun eigen obstakels uit de weg ruimen om kans te maken in de talentenjacht.

Een oppervlakkig en slap plot zonder verrassingen en met bordkartonnen karakters. Van een verhaal is nauwelijks sprake, hooguit een paar terzijdes over het persoonlijke leven van de verschillende deelnemers. Het enige verrassende is dat topsterren als Matthew McConaughey, Seth MacFarlane, Scarlett Johansson en John C Reilly zich hebben laten verleiden tot dit pulpfilmpje en dat ze zulke enthousiaste stemvertolkingen uit hun hoge hoed hebben weten te toveren. Maar dit is niet meer dan een excuus om schattig bedoelde beestjes grappig bedoelde dingen op het podium te laten doen. Als je daar genoegen mee neemt, dan is dit je ding. Taron Egerton doet hier overigens auditie voor Rocket Man met zijn vertolking van Elton Johns "I'm Still Standing".

Buster Moon [Matthew McCounaughey] droomt ervan zijn muzikale show te brengen naar Redshore City maar krijgt alleen de goedkeuring van manager Jimmy Crystal [Bobby Cannavale] als hij en zijn cast erin slagen binnen drie weken een spectaculaire SF-musical te produceren én Jimmy’s idool Clay Calloway [Bono Vox] over te halen daarvoor terug te keren uit het kluizenaarsleven waarin de voormalige rockster zich al 20 jaar heeft teruggetrokken. Net als bij Sing vormt een slap, oppervlakkig verhaaltje de basis voor een aaneenschakeling aan popdeuntjes van toen en nu ten gehore gebracht door een sterrencast in de vorm van schattig bedoelde getekende beestjes. Daar kun je natuurlijk genoegen mee nemen. Maar wie waar voor zijn geld eist doet dat allicht niet.

Sing Sing is een zwaarbewaakte gevangenis voor zware criminelen. John “Divine G” Whitfield [Colman Domingo] zit een levenslange gevangenisstraf uit en is een van de oprichters en vaandeldragers van een toneelgezelschap voor gedetineerden dat twee keer per jaar een toneelstuk opvoert. Zijn hoop op vervroegde vrijlating is gegroeid sinds een tape is opgedoken waarin een andere gevangene bekent verantwoordelijk te zijn voor de moord waar Divine G voor is veroordeeld. Clarence “Divine Eye” Maclin (die zichzelf speelt) is de nieuwkomer in de groep die dankzij toneel een persoonlijke transformatie doorgaat met Divine G als mentor. Sean San Jose (als Mike Mike) en Paul Raci (als regisseur Brent Buell) zijn de enige andere acteurs, de andere mannen spelen zichzelf. De authenticiteit en de ontspannen sfeer (ongebruikelijk voor een gevangenisfilm) geven dit iets extra’s, maar het scenario is helaas nogal conventioneel, de ontknoping is stroperig met zijn gemanierde spel wordt Domingo weggespeeld door Buell en “Divine Eye”.

Conor [Ferdia Walsh-Peelo] voelt zich bepaald niet gelukkig op de openbare school in Dublin waar hij net is begonnen, ook al omdat hij regelmatig het doelwit is van pestkop Barry [Ian Kenny]. Totdat hij de mysterieuze Raphina [Lucy Boynton] ziet en onder de indruk raakt van haar eigenzinnigheid en schoonheid. Aangezien Raphina ambities heeft als fotomodel besluit Conor op advies van zijn broer [Jack Reynor] een band te beginnen. Niet alleen omdat het cool is, maar ook omdat hij Raphina in zelfgemaakte videoclips kan laten spelen.

Een bijzonder aangename film over de betekenis van muziek en zelf-expressie voor de persoonlijke ontwikkeling van jongeren. De liedjes zijn bijzonder goede pastiches op o.a. Inbetween Days van The Cure en Maneater van Hall & Oates die de jonge muzikanten vol overtuiging brengen. De soundtrack zit uiteraard vol met 80s-muziek, maar het is het spelplezier (ook zonder muziek) van de jonge cast dat zorgt voor de ware magie in dit onderhoudende muzikaal-komische drama.

Ik kan me niet voorstellen dat je Eddy Terstall - die tekende voor het scenario - een plezier doet als je deze film aanduidt als een 'romkom'. Hoewel de aanwezigheid van Lies Visschedijk en Waldemar Torenstra in de hoofdrollen wellicht anders doen vermoeden, is dit absoluut geen vrolijke film waarin grote problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. De fans van Terstall weten dat hij schrijft over échte mensen in levensechte, herkenbare situaties en Singel 39 is daarop geen uitzondering.

Hoofdpersoon is Monique [Visschedijk], een 39-jarige alleengaande vrouw die in de voetsporen van haar vader [Gerard Cox] is getreden door een carrière op te bouwen als hartchirurg. Het is werk waar ze veel voldoening uit haalt Als oudste van drie kinderen heeft ze na de vroege dood van haar moeder de zorg voor haar zusje Sam [Eva van de Wijdeven] en broertje J.J [Steijn de Leeuwe] op zich genomen en neemt ze na één stukgelopen meerjarige relatie nu genoegen met een affaire met een getrouwde Canadese chirurg [Fabrice Deville]. Plotseling verschijnt Max [Torenstra] in haar leven wanneer hij Moniques garage huurt en er een sociale werkplaats van maakt. Tussen de twee ontstaat een bijzondere vriendschap, bovendien kondigt Sam aan zwanger te zijn. Deze ontwikkelingen zetten Monique aan het denken over haar huidige status quo.

Natuurlijk wordt er veelvuldig gelachen, zoals dat gaat bij iedere vriendschap en de oprechte vertolkingen van Visschedijk en Torenstra zorgen ervoor dat je je als kijker zeer betrokken voelt bij het verhaal. Gerard Cox heeft een mooie rol als Moniques sympathieke vader en een subplot rondom een homoseksuele patiënt bezorgt je een onverwachte brok in de keel. De humor voelt nooit geforceerd en hoewel het happy end een beetje gemakzuchtig is, doet dat niets af aan deze intelligente, vermakelijke en ontroerende film. En als het gebruik van de term 'romkom' helpt om een groot publiek te verleiden deze film te zien, kan ik dat alleen maar aanmoedigen.

Dit is de beste musical aller tijden, daar is eigenlijk nauwelijks discussie over. Om die reden is dit ook de maatstaf voor iedere musical die sindsdien is gemaakt en het verklaart waarom ik me stierlijk heb verveeld bij het zien van het met prijzen overladen La La Land. Waarom zou ik luisteren naar matige liedjes gezongen door acteurs die redelijk [Stone] of nauwelijks [Gosling] kunnen zingen en slechts een beetje kunnen dansen? La La Land is op muzikaal gebied een prutswerkje vergeleken met Singin’ In The Rain, waarin hoofdrolspelers Gene Kelly, Donald O’Connor en de pas 19-jarige Debbie Reynolds laten zien dat ze het allemaal kunnen! Dus én acteren én zingen én dansen. In Hollywood sprak de pers graag over de rivaliteit tussen Gene Kelly en Fred Astaire, maar ik vind dat je onmogelijk kunt zeggen wie van die twee nou de beste was. Ze zijn allebei fantastisch om naar te kijken, maar hun stijl is in mijn beleving totaal verschillend. Je kunt het zelf beoordelen in de sketch ‘The Bobbitt & The Bromide’, geschreven door de gebroeders Gerschwin, uit de film ‘Ziegfeld Follies’ [1946]. Fred Astaire laat het er zo gemakkelijk uit zien en Gene Kelly laat het er zo moeilijk uit zien.

Wie denkt aan Singin’ In The Rain ziet waarschijnlijk het beeld voor zich van Gene Kelly die, dol van geluk omdat hij de liefde van zijn leven heeft gevonden, in de stromende regen de titelsong zingt en danst. Mogelijk denk je ook nog aan ‘Good Morning’ , gezongen door Kelly, O’Connor en Reynolds die een spectaculaire dans vol afwisseling, actie en humor afsluiten met een knap staaltje acrobatiek. De meest spectaculaire sequentie is echter ‘The Broadway Melody’, waarin Kelly zich het verhaal inbeeldt van een nieuwe film die hij wil gaan maken. Hij speelt in deze fantasie een jonge, ambitieuze danser die na een flink aantal audities in sneltreinvaart via burlesque, vaudeville en theater een grote ster wordt, maar wiens liefde voor een gangstermeisje [een sensuele Cyd Charisse] hem uiteindelijk noodlottig wordt. Uiteraard is er een happy end in deze briljant geconstrueerde, prachtig ontworpen [qua sets én qua kleding] en perfect uitgevoerde mini-speelfilm, ook al valt de ballet-scène een beetje uit de toon. O’Connor doet absoluut niet onder voor Kelly in de hilarische ‘Fit As A Fiddle’-skit aan het begin van de film en hun gezamenlijke dans bij de spraakcoach die training geeft in de vorm van tongbrekers als ‘Sinful Caesar sipped his snifter, seized his knees and sneezed’. Indrukwekkend is ook een flitsende montage van enkele van de beroemdste musicalliedjes uit de pioniersdagen van deze kunstvorm, waaronder ‘The Wedding Of The Painted Doll’ en ‘Beautiful Girl’. Hoe vaker je dit ziet, hoe meer het je opvalt dat elk detail tot in de puntjes is uitgewerkt. Maar Singin’ In The Rain heeft zijn legendarische status evenzo te danken aan de onvergetelijke Jean Hagen, die een sleutelrol speelt in het prachtige scenario dat op liefdevolle wijze terugkijkt naar de tijden van de zwijgende film en een milde satire is op Hollywood ten tijde van de overgang naar geluidsfilms.

Don Lockwood [Gene Kelly] en Lina Lamont [Jean Hagen] zijn filmsterren die zoveel succes hebben met hun romantische zwijgende films, dat de publiciteitsmagazine graag het beeld in stand houdt dat ze elkaars geliefden zijn. Maar er ontstaan problemen wanneer Don verliefd wordt op Kathy Selden [Debbie Reynolds] en de filmstudio’s na het succes van The Jazz Singer hals-over-kop overstappen op geluidsfilms... want Lina heeft op zijn zachtst gezegd geen geweldige stem. Na een rampzalige preview lijkt het erop dat het gedaan is met Lockwood en Lamont, maar een briljant idee van Cosmo Brown [Donald O’Connor] geeft hoop dat de film toch nog valt te redden! Hagen steelt de show wanneer ze in beeld is, maar ook de kleinere rolletjes, zoals die van Kathleen Freeman als Lina’s spraakcoach en Robert Fortier als de op George Raft gebaseerde gangster in de ‘Broadway Melody’-sequentie, komen helemaal tot hun recht.

Melodramatische pulp dat dankzij Garbo de middelmaat ontstijgt. "For a number of generation men have done as they pleased - and women have done as men pleased", zo verklaart de openingstitel. Garbo speelt de rol van Arden Stuart die een huwelijksaanzoek van rokkenjager Tommy Hewlett [Johnny Mack Brown] afwijst in de hoop dat ze de ware liefde kan vinden. Ze zoekt haar heil bij haar knappe chauffeur [Lane Chandler] die ze daarmee in een lastige positie brengt. Hun nachtelijke autorit leidt tot een schandaal met kolossale consequenties waardoor Arden besluit haar oude leventje verlaten. Ze ziet haar kans schoon wanneer ze de levenslustige en steenrijke Packy Cannon [Nils Asther] ontmoet die bovendien meteen als een blok voor haar valt. Het verhaal is hopeloos gedateerd, maar Garbo is in topvorm en haar samenspel met Asther (die Garbo in 1924 tevergeefs ten huwelijk had gevraagd) maakt dit eveneens de moeite waard.

Typisch onderkoeld Britse oorlogsactie waarin Andrew Brown [Jeffrey Hunter] één van de twee overlevenden van een Duitse torpedoaanval is. Het verantwoordelijke schip pikt ze op en legt aan in een baai om de schade die het zelf heeft opgelopen te repareren. In de hoop dat Britse schepen in achtervolging zijn op het Duitse schip besluit Andrew te ontsnappen en zich te verschuilen op het rotsachtige eiland. Gewapend met slechts één geweer riskeert hij zijn leven om de reparaties zoveel mogelijk te vertragen.

Hunter en Rennie (als de luitenant) zijn goed gecast en de actiescènes zijn goed geregisseerd door Roy Boulting, die bovendien goed gebruik maakt van archiefbeelden. Het feit dat de producenten medewerking kregen van de Britse marine om te filmen op echte oorlogsschepen met de bemanningsleden in figurantenrollen, geeft de film een zeldzame authenticiteit en is één van de belangrijkste redenen om deze oorlogsactiefilm niet over te slaan. Het grootste minpunt is de overbodige proloog, bedoeld om een romantisch subplot te introduceren. Het lijkt dat het alleen is toegevoegd om de speelduur te verhogen.

Schrijver Ellison Oswalt [Ethan Hawke] is gespecialiseerd in sinistere verhalen over ware misdaden maar heeft slechts één groot succes op zijn naam staan. Na een aantal minder goed ontvangen boeken (en een sinistere mediarel) verhuist Ellison met zijn gezin naar een woning met een sinister verleden. Wanneer hij een aantal filmrollen met sinister beeldmateriaal vindt, besluit hij dit niet met de politie te delen zodat hij de beelden zelf goed kan bestuderen. Een sinistere sfeer en goed werk van Hawke, maar afgezien van een enkele plaagstoot gebeurt er gedurende 100 van de 103 minuten niets sinisters. In feite is alleen de soundtrack sinister.

Er is weinig frustrerender dan een horrorfilm die zoveel goeds te bieden heeft, maar de plank uiteindelijk toch net mis slaat. De film bevat vele gruwelijke snuff-movies, die absoluut effect zouden hebben gehad als er maar geen muziek onder was gezet! Er zijn ook absoluut andere goede schrikeffecten, maar als daar steeds een luid geluidseffect onder zit, voel je je meer belazerd dan daadwerkelijk geschokt. Jammer, want dit had zomaar een goede horrorfilm kunnen zijn.

In de jaren 30 verschijnt de zwaargehavende Sammie Moore [Miles Caton] met een ogenschijnlijk onherstelbaar beschadigde gitaar in de kerk van zijn vader [Saul Williams] die Sammie er nog eens op wijst dat de gitaar een instrument van de duivel is. Een reconstructie van de 24 uur die hieraan voorafgingen, maakt duidelijk dat hij niet geheel ongelijk heeft. Michael B. Jordan schittert als tweelingbroers (en Sammies neven) Smoke en Stack, die met geld dat ze op twijfelachtige wijze hebben verkregen in Chicago zijn verkast naar Mississippi om een juke joint (een soort bluescafé) te openen. Sammie mag tijdens de openingsavond optreden met de ervaren pianist en harmonicaspeler Delta Slim [Delroy Lindo]. Veel oude bekenden komen langs en de stemming is geweldig. Tot de komst van een wit bluegrass-trio dat geleid wordt door de bloeddorstige vampier Remmick [Jack O’Connell]. Voortreffelijk geacteerde satirische horror is een mix van Night Of The Living Dead en From Dusk Till Dawn met een paar visuele verwijzingen naar The Shining. Coogler houdt de huidige Amerikaanse maatschappij een spiegel voor en laat er geen twijfel over bestaan waar zijn sympathie ligt. Ook Cooglers onconventionele gebruik van muziek (en de bijbehorende cultuur) maakt indruk, vooral in een visueel huzarenstukje dat zich afspeelt op het moment dat het feest nog in volle gang is. De ontknoping is teleurstellend en de epiloog overbodig. Wie zich afvraagt of Caton werkelijk kan zingen en gitaarspelen moet blijven zittetot na de aftiteling.

Alex Ferguson, de legendarische manager die met het Schotse Aberdeen de hegemonie van Celtic en Rangers doorbrak en de Europacup II won en vervolgens Manchester United uit een diep dal leidde naar ‘het beloofde land’ door in 1999 de ‘triple’ (Premier League, FA Cup en Champions League) te winnen, overleefde in mei 2018 ternauwernood een hersenbloeding. Deze documentaire gebruikt die ingrijpende gebeurtenis als start- en eindpunt voor een terugblik op het leven en carrière van Sir Alex Ferguson. Zoon Jason fungeert als regisseur en als interviewer en daardoor is dit een vrij eenzijdige documentaire geworden die grotendeels bestaat uit de woorden van Ferguson zelf, aangevuld met archiefbeelden van zijn geboortestad Glasgow en sleutelmomenten uit zijn carrière. Slechts een handjevol spelers komt aan het woord en die zijn (uiteraard) allemaal vol lof over hun voormalige manager. Doet te nadrukkelijk denken aan het veel betere Finding Jack Charlton maar geeft aardig wat inzicht in de uitgekiende managementstijl van één van de meest succesvolle voetbalmananagers aller tijden.

Zwak geschreven en matig geanimeerde tekenfilm waarbij het lijkt of regisseur Sascha Hartmann meer interesse had in de boezems van de vrouwelijke karakters (ze zijn overdreven groot en bewegen veelvuldig) dat in een fatsoenlijk verhaal of goede stemvertolkingen. Het plot betreft een klopjacht op een bever die door buitenlandse autoriteiten wordt gezocht. Sir Billi [Sean Connery] is de gerespecteerde voormalige dierenarts/skateboardheld die probeert de bever te redden voordat buitenlandse spionnen het diertje gevangen nemen. Er is een geit die zich gedraagt als een hond, een eend die vanuit een vliegtuig commentaar levert en nog een aantal elementen die er met de haren bij zijn gesleept. Maar de zwakke animatie, de tegenvallende vertolkingen en de abominabele regie die ervoor zorgen dat dit voor niemand aan te zien is, ook niet voor de allerkleinsten. Die begrijpen er waarschijnlijk sowieso niets van.

Luis [Sergi López] is met zijn kleinzoon [Bruno Núñez Arjona] op zoek naar zijn dochter, die zich mogelijk heeft aangesloten bij een groep ravers. Hij sluit zich aan bij een groep, die regelmatig raves organiseert op afgelegen plekken in de woestijn. Niet zozeer een verhaal, meer een portret van een man die de verdwijning van zijn dochter moet verwerken en van mensen die zich door te dansen helemaal kunnen overgeven aan het moment. De melodramatische ontknoping is een gemakzuchtige uitvlucht en waarschijnlijk niet alleen voor mij (onbedoeld?) hilarisch. De titel verwijst naar een mythologische brug die hemel en hel verbindt. Grote winnaar op het Cannes Filmfestival van 2025. Het is maar dat u het weet …

Humphrey Bogart was zelf niet bijzonder te spreken over deze door zijn eigen productiemaatschappij gemaakte, iets te opzichtige pseudo-remake van Casablanca. Bogart speelt de rol van wapensmokkelaar Harry Smith die vanuit Damascus profiteert van de strijd die rebellen leveren tegen de Franse autoriteiten. Zijn lucratieve handel komt in gevaar wanneer Colonel Feroud [Lee J Cobb] de zaak begint te onderzoeken en al snel weet hoe de vork in de steel zit. Harry maakt het zichzelf nóg lastiger wanneer hij zijn zinnen zet op Ferouds maîtresse Violette [Marta Toren].

Gezien de huidige politieke verhoudingen in Syrië zou je het verhaal - en de situaties - gemakkelijk kunnen plaatsen in het Damascus van nu. De hernieuwde actualiteit van dit thema geeft deze film een hernieuwde relevantie. Bogart is degelijk, Cobb is prima en met Everett Sloane en Zero Mostel zijn ook de bijrollen vrij goed bezet. Maar het grootste probleem van deze Casablanca-kloon is de zwakke vertolking van Toren die te weinig charisma en autoriteit heeft om haar sleutelrol het gewicht te geven dat nodig is.

Keizerin van Oostenrijk en koningin van Hongarije Elisabeth [Susanne Wolff] heeft zich na de tragische dood van haar zoon teruggetrokken op het Griekse eiland Corfu. De 42-jarige, ongehuwde Hongaarse gravin Irma Sztáray [Sandra Hüller] biedt met enige tegenzin haar diensten aan als hofdame en is verrast wanneer Sisi (Elisabeths bijnaam) haar aanneemt. Irma ontdekt al snel dat Sisi er een onconventionele leefstijl op na houdt en dat haar persoonlijke relaties behoorlijk grillig zijn. Hüller en Wolff zijn uitstekend en Georg Friedrich levert puik ondersteunend werk af als Sisi’s flamboyante zwager Viktor en de subversieve toon (fans van Romy Schneider zijn bij deze gewaarschuwd) verveelt het nooit. Maar van een verhaal of van karakterontwikkeling is nauwelijks sprake. En wie de geschiedenis van Sisi kent weet bovendien al hoe het af gaat lopen, ook al geven Finsterwalder en co-scenarist Christian Kracht daar een romantische wending aan. Ach ja, Sisi en romantiek. Breek me de bek niet open!

Hopeloos gedateerd romantisch drama vol mooie beelden van zonovergoten Oostenrijkse bergen, mensen in klederdracht of in weelderige, aristocratische jurken of kostuums. De toekomstige keizer Frans Joseph [Karlheinz Böhm] zoekt een bruid en is onderweg om kennis te maken met Nene [Uta Franz], de prinses van Beieren wanneer hij Nenes jongere zus Sissi [Romy Schneider] tegen het lijf loopt. Suikerzoete romantiek is vaak knullig gemonteerd en bevat tenenkrommende humor, vooral in de vorm van Majoor Böckl [Josef Meinard]. Pure kitsch is eerste deel van een trilogie. Deel 2: Sissi – Die Junge Kaiserin.

Vervolg op Sissi over de periode waarin Sissi [Romy Schneider] en haar familie moeten wennen aan hun rol als leden van een koninklijke familie. Daarbij krijgen ze deze keer niet alleen weerstand van Sophie [Vilma Degischer], de moeder van keizer Franz Josef [Karlheinz Böhm], maar ook met de invloedrijke Hongaarse graaf Andrassy [Walther Reyer]. Nog steeds veel kitsch en knullige humor, maar de suikerzoete romantiek van Sissi is gelukkig vervangen door meer complexe dilemma’s waardoor vooral Schneider meer diepgang aan haar personage kan verlenen.

Sissi [Romy Schneider] heeft niet alleen de harten van de Hongaren veroverd, maar ook die van graaf Andrassy [Walther Reyer]. Ze kampt met ernstige gezondheidsproblemen en vergezelt haar echtgenoot Frans Jozef [Karlheinz Böhm] haar tijdens een controversieel staatsbezoek aan Italië. Onevenwichtig script waarin grote problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen en het einde is abrupt en onbevredigend. Heeft zijn momenten, maar deze slordige geregisseerde kitschklassieker draait vooral om de aankleding en het spektakel.

Cecilia [Aisha Dee] heeft de trauma’s van een pestverleden in iets positiefs omgezet door haar ervaringen te delen online en heeft daardoor een groot aantal volgers. Wanneer ze plotseling oog in oog staat met haar jeugdboezemvriend Emma [Hannah Barlow] voelt ze zich overrompeld, maar toch besluit ze in te gaan op een uitnodiging voor Emma’s verlovingsfeest, niet wetend dat ze daar geconfronteerd wordt met haar grootste plaaggeest Alex [Emily de Margheriti]. De zwartkomische thriller toont wat de gevolgen zijn en speelt op aangename wijze met het verwachtingspatroon. Verwacht dus een paar originele wendingen en (voor de liefhebbers) het nodige aangename bloedvergieten, Aussie-style!

Lars Hammer was een bevlogen, eigenzinnige docent Frans en reed jarenlang iedere zomer met zijn vrouw Tiina en zoon Filip om vakantie te vieren in de Franse Rivièra. Hij is al jaren met pension, maar door een mix van fysiek malheur en algehele somberheid brengt hij zijn dagen vooral door in zijn stoel alsof hij wacht op de dood. Zoon Filip huurt een oranje Renault 5 (het model dat ze vroeger bezaten) om zijn vader nog één keer naar Zuid-Frankrijk te brengen en neemt zijn goede vriend Fredrik Wikingsson mee om Lars “op te vrolijken”. Filip en Fredrik zijn bekende televisiemakers en deze zogenaamde ‘documentaire’ bevat dan ook veel momenten die duidelijk in scène zijn gezet. Je krijgt ook al snel het gevoel dat Filip deze reis (en deze film) vooral maakt ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Of hem dat lukt, is gelukkig goed af te lezen aan Lars zelf die zijn emoties in ieder geval niet hoeft te spelen. Gekunsteld, manipulatief, maar met een paar aardige momenten dus.

Claustrofobisch psychologisch drama over de spanningen die langzaam maar zeker toenemen wanneer Christine [Joely Richardson] en haar jongere, kwetsbare zusjes Léa [Jodhi May] in 1932 als dienstmeisjes komen te werken voor de veeleisende Madame Danzard [Julie Walters] en haar dochter Isabelle [Sophie Thursfield], die gefrustreerd is door haar moeders betutteling. Al snel wordt duidelijk dat Christine en Léa een duister geheim proberen te verbergen en dat de spanning wel moet leiden tot een confrontatie.

Wendy Kesselman bewerkte haar eigen toneelstuk, gebaseerd op een waargebeurd incident en richt zich volledig op de hoofdpersonen. Ook bij een bezoek aan een (mannelijke) fotograaf blijft de camera constant gericht op Christine en Léa. Richardson en May geven op knappe wijze gestalte aan hun getraumatiseerde karakters en de manier waarop langzaam de gelaagdheid van hun onderlinge relatie uit de doeken wordt gedaan voert de spanning op, tot aan de indrukwekkende finale. Een gewaagd, uitstekend gespeelde tragedie.

Dros spreekt met vier prominente vrouwen (Jamecia Baker, Anne-Rixt Gast, Tatjana Almul en Maria Wattel) over hun leven als vrouw, zowel op persoonlijk vlak als in het algemeen, en vermijdt bewust de standaardvragen over hun uiterlijk. Onderwerpen als puberteit, seks, seksuele intimidatie en veiligheid legt ze tevens voor aan enkele beginnende tienermeiden. De openheid waarmee de geïnterviewden hierover praten is opmerkelijk en dat is precies één van de punten die Dros hier wil maken. Ze onderstreept dat door haar mannelijke crewleden op enkele momenten bij het gesprek te trekken. Inhoudelijk absoluut interessant voor vrouwen én mannen, maar de statische visuele vorm stelt je geduld wat op de proef.

Anno 1851 zijn Eli [John C Reilly] en Charlie Sisters [Joaquin Phoenix] huurlingen in dienst van The Commodore [Rutger Hauer] en hebben ze flink wat mensen gedood. Hun nieuwste slachtoffer is John Morris [Jake Gyllenhaal], een goudzoeker die onderweg is naar San Francisco. Eénmaal daar aangekomen ontdekken Eli en Charlie dat de beschaving is doorgebroken in het Wilde Westen en dat zet met name Eli aan het denken over een toekomst waarin ze hun gevaarlijke werk achter zich kunnen laten en een leven van luxe en comfort kunnen leiden. Maar Charlie ziet dat bepaald niet zitten.

Reilly en Phoenix zijn uitstekend gecast in de titelrollen en regisseur/co-scenarist Jacques Audiard heeft er duidelijk plezier in de bandieten kennis te laten maken met moderne innovaties als stromend water en toiletten. De film zakt zo nu en dan even in, maar deze onconventionele western heeft genoeg verrassingen en goed uitgevoerde actiescènes om liefhebbers van het genre bij de les te houden.

Volgen de proloog is de definitie van het Finse woord Sisu: “a white-knuckle form of courage and unimaginable determination” die zich openbaart “when all hope is lost”. Het is 1944 en als gevolg van de wapenstilstand met Rusland is Finland verwikkeld in de ‘Laplandoorlog’ om alle Nazi’s te verdrijven. Aatami Korpi [Jorma Tommila] is de voormalige Finse commando die op zoek is naar goud en zich ontpopt als een eenmansleger wanneer Nazi’s zijn goudzoekersleven verstoren. Schaamteloze nationalistische propaganda is een schaamteloze rip-off met een wat ouder personage, in kaal, onherbergzaam gebied en met de wapens die destijds beschikbaar waren. Helander gebruikt elke visuele truc uit het handboek, maar het is in elk opzicht een inferieure imitatie van John Wick. En ja, ook Astami heeft een schattig hondje!

Goedkoop ogende en knullig gemaakte 'reconstructie' van een slachting die Sitting Bull [Chief Yowlachie] aanrichtte nadat een bedriegster die zich voordoet als helderziende [Anne Schaeffer] hem, tegen flinke betaling, voorziet van een teken van hierboven dat hem zegt dat hij zich moet wreken op de blanke kolonisten die het land van zijn voorvader hebben ingepikt. De finale vindt plaats in een dorpje dat zich absoluut NIET in een bos bevindt, terwijl Sitting Bull toekijkt... vanuit een bos. Er zijn meer van dit soort inconsistenties en maak je borst ook maar nat voor alle twijfelachtige clichés over Indianen. Hopeloos gedateerd en zeker geen 'cinematic classic'.

Op 15 augustus 1939 verdween een docent Engels [Nigel Lindsay] spoorloos uit Augusta Victoria College, een school in Engelse kustadje Bexhill-on-Sea waar de dochters van hooggeplaatste Naziofficiers worden onderwezen in het nationaal-socialistische gedachtegoed. De Duits-Engelse spion Thomas Miller [Eddie Izzard] is de nieuwe docent Engels op de school die onder leiding staat van Miss Rocholl [Judi Dench], maar het duurt niet lang voor er twijfels ontstaan over zijn loyaliteit. De vraag is of hij op tijd kan achterhalen wat er met zijn voorganger is gebeurd en of deze Nazi-school van strategisch belang is voor een eventuele invasie van het Duitse leger. Oorlogsthriller met en interessante insteek kiest jammer genoeg voor de weg van de vluchtige thriller en niet die van de intellectuele oorlogsfilm. Onderhoudend, maar dit had veel boeiender kunnen zijn.

Na de Russische invasie van Oekraïne op 24 februari 2002 sloegen honderdduizenden burgers op de vlucht, vooral richting Polen. Maciek Hamela chauffeert vluchtelingen vanuit Oekraïne naar Polen en filmt ze met een camera die geplaatst is op zijn achteruitkijkspiegel. Tijdens de reis vertellen verschillende vluchtelingen flarden van hun verhaal. Tussendoor zien we beelden van de verwoestingen die zijn aangericht. Oekraïners zijn ook maar gewone mensen, dat wordt al snel duidelijk. Fijn om te weten, maar die boodschap was ook overgekomen in een korter format.

Ida [Trine Dyrholm] is na een zware chemokuur vrij van kanker en hoopt dat met echtgenoot Leif [ Kim Bodnia] te kunnen vieren tijdens de luxe bruiloft van dochter Astrid [Molly Blixt Egelind] en Marco [Marco D'Amore] in Italië. Wanneer ze ontdekt dat Leif een affaire heeft met de veel jongere Thilde [Christiane Schaumburg-Müller] is ze dan ook behoorlijk van de kaart. Onderweg van het vliegveld maakt ze onder ongelukkige omstandigheden kennis met de gejaagde, ongeduldige Philip [Pierce Brosnan]. Wanneer blijkt dat hij de vader van de bruidegom is reizen ze samen en dan is het niet moeilijk om te raden hoe het afloopt. De perikelen rondom de bruiloft zijn bepaald niet origineel te noemen. Formulematig romantisch drama is vooral een aanrader voor liefhebbers van de uiterst charismatische Dyrholm en Brosnan. Bier maakt bovendien effectief gebruik van de sprookjesachtige locaties.

Nadat Rich [Ty Burrell] zijn relatie met Milo [Bill Hader] heeft beëindigd, probeert Milo tevergeefs een eind aan zijn leven te maken. Hij ontwaakt in het ziekenhuis in het bijzijn van zijn tweelingzus Maggie [Kristen Wiig] die hij als naaste familie had opgegeven en eveneens overwoog een einde aan har leven te maken. Milo en Maggie hebben elkaar 10 jaar lang niet gesproken en hebben elkaar harder nodig dan ooit. Hader en Wiig zijn volstrekt geloofwaardig als broer en zus en het scenario van Craig Johnson en Mark Heyman is een diepgaand portret van een complexe, maar liefdevolle relatie waarin veel tweelingen – maar broers en/of zussen – zich zullen herkennen. Haden en Wiigs act op Starships “Nothing’s Gonna Stop Us Now” is een juweeltje.