Opinions

Geregisseerd door Josh Ruben die met Scare Me (2020) en Werewolves Within (2021) twee films maakte waarin komedie met horror wordt gecombineerd. Ik was dan ook niet erg verbaasd dat Heart Eyes hetzelfde doet. Evenals de twee bovengenoemde films is Heart Eyes een vermakelijke film die je als een satire op het fenomeen Valentijnsdag zou kunnen beschouwen. Een aanklacht tegen het vercommercialiseren van romantische gevoelens. Je kunt de film ook zonder bijgedachte puur als vermaak beschouwen. De film leent zich daar goed voor.

Leuke film. Leuke kills. De potsierlijk uitgedoste killer weet er wel raad mee. De moorden zijn creatief en heerlijk over the top. Verder grossiert de film in absurde situaties en beschikt over twee aimabele protagonisten met amusante dialogen die de kijkvreugde verhogen. Heart Eyes is geen innovatief werkje. Heart Eyes is geen film die de combinatie van komedie en horror opzienbarend anders invult dan andere films. Heart Eyes gebruikt bekende ingrediënten en brengt ze met vaart en frisheid. Geslaagd. Leuk dit.

Op het eerste gezicht lijkt Heathers van Michael Lehmann een gewoon highschooldrama te gaan worden. De warme kleuren, de schoolse setting. de passende muzikale achtergrond en de bekende stereotypen voelen vertrouwd en roepen een highschoolgevoel op. Het duurt maar even. Al snel ontwaar je in de oppervlakkige mêlee van verwaande meisjes, populaire en stoere boys, gekke nerds, zwaarlijvige eenzaten en een mysterieuze buitenstaander een kwaadaardige laag die het weke oppervlak dreigt te doorbreken.

Veronica (Winona Ryder) maakt deel uit van een groepje meiden dat de Heathers wordt genoemd. Een groepje meisjes met dezelfde voornaam (behalve Veronica natuurlijk) dat zich identiek gedraagt, waarmee de gelijkvormigheid en inwisselbaarheid van de leden vanaf het begin opvallend wordt benadrukt. Met hun kwaadaardige grappen degraderen ze iedereen die niet in hun ideale patroon past tot speelbal van hun ongenoegen. Veronica is de uitzondering in de groep. Ze doet alsof ze eenvormig is maar wil graag afwijken van het gedrag van de groep. Met hulp van de rebelse nieuwe leerling J.D. (Christian Slater) lukt dat steeds beter en verliest de film steeds meer van zijn zoetheid.

De film weet niet alleen de mentaliteit en dwangmatige drang om ergens bij te horen met satirische overdrijving te vatten maar weet ook het conventionele beeld van de typische Amerikaanse highschool aan te randen door middel van het tonen van moorden, depressies en angst voor de toekomst. De balans tussen humoristische overdrijving en serieuze tragedie blijft daarbij uitstekend overeind. Ook de dialogen en oneliners zijn noemenswaardig. “Well, fuck me gently with a chainsaw. Do I look like Mother Teresa?“

Heathers is in de kern een uiterst nauwkeurige observatie van de hulpeloosheid en overbelasting van adolescenten. Het leven is ook achter de ellende niet idyllisch. Happy Endings bestaan niet. In de meeste highschoolfilms uit de jaren 80 bestaan die dingen wel. In Heathers borrelen blijvend faalangst, groepsdruk en zelfmoorgedachten op. Als normaal onderdeel van het schoolse bestaan. De film vertelt het soms op rauwe toon, soms op bijtende toon, soms met overdrijving en soms op hilarische wijze. Dat is soms confronterend, soms grappig maar voelt op een of andere manier wel realistisch. Prima film.

Van dakloze drugsverslaafde naar succesvolle schrijfster en actrice. Arielle Holmes speelt zichzelf in de film Heaven Knows What dat is gebaseerd op een fase uit haar daklozenbestaan. In opdracht van Ben en Joshua Safdie die de film regisseerden, zette zij het verhaal op papier waarop de film zich baseert.

De film begint intens. Harley (Arielle Holmes) en Ilya (Caleb Landry Jones) liggen innig verstrengeld op het kale asfalt. Ze roken. Ze kussen. Ze betasten elkaars haar. Innige affectie. Nerveuze elektronische klanken begeleiden de scène en maken het claustrofobische gevoel dat zich van mij meester heeft gemaakt nog claustrofobischer. Harley en Ilya gaan helemaal in elkaar op. De wereld om hen heen bestaat voor hen niet. Die bestaat ook niet voor de kijker. De camera zit zo dicht op de twee personages dat de kijker geen enkele blik is vergund op iets daarbuiten. Een scène later zien we een ontroostbare Harley lopen. Zonder Ilya. Er is iets gebeurd en nu behandelt Ilya haar als een hoop stront. Van de hemel in de hel. Junkies in love. Waanzin.

De kijker valt er middenin. Van een aanloop of voorgeschiedenis is geen sprake. Met neutrale blik volgt de film het personage Harley in de Upper East Side in New York. De film laat de plekken in Central Park zien waar de toeristen niet komen en de junkies overnachten. De smerige straten waar ze bedelen. De Openbare Bibliotheek en fastfoodrestaurants waar ze zich opwarmen, waar gegeten wordt en waar in de toiletten het volgende shot wordt gezet. De film toont een triest bestaan. Keihard, vreugdeloos, koud, uitzichtloos. In deze destructieve setting voltrekt zich een destructieve liefde die als een rode draad door de beschouwing van het dagelijkse bestaan van junkies in New York loopt.

De beschouwing is nuchter en zakelijk. De film heeft soms veel weg van een documentaire. In feite gebeurt er vrij weinig. We kijken naar junkies die leven voor een dagelijkse portie drugs. We kijken naar junkies die hun dagelijkse routine afhandelen. Bedelen, gestolen goederen verkopen, dealen, samen drinken, samen bazelen, elkaar irriteren. Dat werk. Een verzameling routines. In het leven van een junkie doen zich amper intrigerende gebeurtenissen voor. Heaven Knows What laat steeds hetzelfde zien.

Aan het einde van de film heeft Harley geen enkele ontwikkeling doorgemaakt. Ze is nog steeds dezelfde afhankelijke junkie. Arielle Holmes speelt haar trouwens goed. Haar personage deed me echter weinig. Dat gold ook voor de andere personages. Ze zijn niet erg interessant. Karakterontwikkeling ontbreekt. De film zelf heeft een authentieke vibe en laat intrieste dingen zien, maar is vanwege een ontbrekende plotontwikkeling ook niet erg interessant. Zelfs een beetje saai.

Een stelletje vervelende youtubers in een klassiek horrorscenario levert een zeer matige found footage film op. De duistere atmosfeer van de aangename spooklocatie wordt gigantisch verkwanseld door schreeuwerige egotrips van de camerageile personages. Het lukt de film slechts heel sporadisch om inhoudelijk en visueel te imponeren.

Veel flauwe grappen, slechte wendingen en weinig horror. De paar acceptabele horrorscènes verdwijnen roemloos in een zee van kabaal, hectiek en overspannen gegil. De juiste sfeer zit er nooit goed in.

Ik was erg blij dat de film op een bepaald moment voorbij was.

Een simpel pretentieloos verhaaltje met een paar plotwendingen, die erg toevallig en behoorlijk ongeloofwaardig zijn. Het kijkadvies luidt dan ook om de film niet met een al te kritisch oog te volgen en de ongeloofwaardigheid maar voor lief te nemen. Doe je dat niet, dan steekt de ergernis de kop op. Doe je dat wel, dan rest waarschijnlijk een redelijk kijkbare film.

De actiescenes zijn best ok. Het acteerwerk is dat ook wel, maar is tegelijkertijd nergens spectaculair.

De personages zijn niet interessant. In een paar zijlijntjes leren we van een enkeling iets meer levensinhoud kennen. Het is niet genoeg om van karaktervorming te spreken. Het is wel net genoeg om met iemand te sympatiseren of om iemand te verafschuwen. Het wordt voorgekauwd. Dat kijkt lekker makkelijk. De kijker hoeft er verder niet over na te denken en kan alle energie steken in het meeleven met de good guy.

Met het vele acteertalent dat in de film rondloopt is het overigens erg jammer dat geen personage wordt uitgediept of de kans krijgt om eens lekker acteertechnisch los te gaan. Met iemand als De Niro in je film mag je dan heus van een hele grote gemiste kans spreken.

Ik heb me behoorlijk geërgerd.

Regisseur en schrijver Petra Volpe laat de kijker een nachtdienst meedraaien met verpleegster Floria. In lange takes en met de camera dicht op de huid beleeft de kijker een bijzonder hectische en spannende nacht. De film is gebaseerd op een boek van verpleegster Madeline Calvelage en tijdens de opnamen was een verpleegster aanwezig om te adviseren. Hoewel de hoeveelheid crisissituaties me wat overdreven leek. lijkt de authenticiteit van zo'n nachtdienst daarmee gegarandeerd. De hoofdrol van Floria wordt fantastisch vertolkt door Leonie Benesch die ter voorbereiding op haar rol een stage liep in een ziekenhuis.

De film hanteert een documentaireachtige aanpak. De film volgt Floria. Zij is in elke scène aanwezig. De film volgt haar op de voet. De film draait om haar. Ondanks de enorme turbulentie rondom haar personage, speelt Leonie Benesch haar rol ingetogen. Ingetogen maar gespannen. Aan de geconcentreerde manier waarop Floria een injectie voorbereidt en de kijker een lichte trilling van haar vingers waarneemt, valt niet alleen het goede acteerwerk van Benesch op maar valt tevens goed af te leiden onder welke immense (tijds)druk Floria op elk moment staat. Hopen andere patiënten en bezigheden wachten. Keuzes moeten steeds en snel worden gemaakt. Terwijl ze met de injectie bezig is, is haar aanwezigheid op meerdere plekken vereist. Ze stelt voortdurend prioriteiten en probeert zich te verzoenen met het feit dat ze niet elke patiënt de zorg kan verlenen die in haar visie nodig is. Als kijker voel je de interne en vermoeiende strijd die ze voert.

Tijdens de nachtdienst gebeuren erge maar ook mooie dingen en ontmoeten we aardige en onaardige patiënten. De hectiek, de druk en de welhaast onwerkbare situatie op de afdeling worden prima blootgelegd. De onmacht en de frustraties van Floria alsook van de patiënten komen goed over. Het is niet moeilijk om begrip te hebben voor Floria die twijfelt aan haar roeping en het soms niet meer ziet zitten. Het is niet moeilijk om mee te lijden met patiënten die hulp nodig hebben. Het is niet moeilijk om net als Floria een enorme brok irritatie te voelen in de omgang met de veeleisende patiënten. Het is niet moeilijk om op te gaan in de film.

Leonie Benesch is fantastisch. Zij etaleert in haar rol een professionele zakelijkheid met daaronder goed waarneembaar een enorme sensitiviteit. Door haar spel vergeet je al snel de documentaireachtige aanpak en bevind je je in een aangrijpend drama. De minutieuze regie van Petra Volpe past perfect. Het kijken naar Heldin is een uitputtende maar vooral ook indrukwekkende ervaring.

De film trapt af met een ongeïnspireerde kill. Daar worden we niet bepaald warm van. Vervolgens volgt er een inleidend stuk film waarin de kijker de oninteressante hoofdpersonages leert kennen. Het zijn de overbekende karikaturale Amerikaanse studentjes met hun overbekende afgrijselijke tekstjes. We vrezen het ergste voor de voortzetting.

Gelukkig blijkt die vrees ongegrond. De inleiding duurt niet erg lang en de setting verplaatst zich heel snel naar het titulaire feest. En dan wordt het leuk!

Een prachtsetting is het. Een overvloed aan sensationele naargeestigheid overspoelt de kijker. De maker leeft zich heerlijk uit in een groot attractiepark dat geheel is gewijd aan Halloween. Van de oninteressante personages die in deze setting worden losgelaten, heb je in mentaal opzicht weinig last meer en de film slaagt er zelfs in om een fijne onheilspellende sfeer te creëren.

De introductie van de killer in de omineuze setting voltooit het sinistere plaatje. Spannend gemaskerd en zonder inhoudelijk profiel, gaat hij gewoon lekker te keer en produceert in tegenstelling tot zijn eerste moord zeer bezienswaardige arbeid.

Een belangrijk aandeel in de fijne sfeer heeft de score. Soms luid en rauw. Soms ingetogen. Maar altijd met een angstwekkende ondertoon. Tezamen met het spannende camerawerk is de score erg verantwoordelijk voor het wegpoetsen van de ergernissen die de platte personages teweeg brengen.

In verhalend opzicht brengt deze slasher weinig nieuws. De verhaallijn is simpel. Oninteressant slachtvee valt ten prooi aan een killer. Enigszins voorspelbaar is de loop van het verhaal absoluut.

Maar ja, de omlijsting is gewoon fijn. De prachtige verpakking en de spannende actie vergoeden die minpuntjes rijkelijk.

Film uit het Found Footage genre die in de vorm van een documentaire is gegoten en helemaal niet onaardig is.

Een goede opbouw die nieuwsgierig maakt. Een aangenaam middendeel waarin een fijne sfeer van heimelijkheid en niet pluizigheid ontstaat en waarin de hardere spanning zich geleidelijk manifesteert. Behoorlijk subtiel gedaan door de verschuivingen binnen sfeer en gedrag met minimale stapjes te laten plaatsvinden. Dat gebeurt door kleine onopzichtige gebeurtenisjes die eigenaardig gedrag en vreemde gevoelens bij de personages oproepen. Vrij onopvallend krijgen de stapjes en hun gevolgen steeds meer impact en ongemerkt wordt de kijker heel subtiel in de juiste stemming gebracht voor een paar geslaagde jumpscares en (belangrijker) voor beleving.

De personages in "Hell House" zijn gelukkig eens niet heel verschrikkelijk. Ze zijn wel plat en karikaturaal, maar desondanks goed pruimbaar. Er was nu eens geen directe noodzaak om aan een ieder een hekel te hebben. In plaats daarvan ontstond bij enkele personages zelfs een gevoel dat leek op mededogende inleving. Wel bijzonder voor een genre waarin de personages nooit meer dan wegwerpartikelen zijn.

De locatie van de film is een creepy hotel. Een duistere locatie die zeker in sfeervolle zin bijdraagt aan de film. De regisseur maakt dan ook dankbaar gebruik van de creepy mogelijkheden die de vervallen locatie biedt. De krakende werking van het gebouw en de schemerige en soms flikkerende lichtval in het hotel leveren een prettig gevoel van creepiness op.

Na het middendeel gaat het fout. De camera die zich tot dan toe heeft beperkt tot registreren, gaat zoals in het genre vaak gebruikelijk is, een eigen leven leiden. De camera beweegt en schudt en flikkert en vertoont uitval. De camera gedraagt zich opeens onvoorspelbaar en glijdt af naar de voorspelbare wetten van het genre. Per direct verdwijnen sfeer, gevoel, geloof en spanning. Gek hoor, want zo in tegenspraak met het fijne eerste uur waarin sfeer en spanning zo zorgvuldig worden opgebouwd en de wetten aan de laars worden gelapt. Des te jammer dat die ommekeer in stijl afbreuk doet aan verhaal en sfeer en de film zo vlot terugbrengt naar de voorspelbaarheid van 'weer zo'n genrefilmpje'.

Ondanks dat de terugval aan het eind de oorzaak is van snel wegkwijnende geloofsbeleving, heb ik me met de film als geheel toch wel vermaakt en overheerst een aangenaam gevoel.

Twee mannen en twee vrouwen in een spookstadje waarin elke vreemdeling door de vader van een vervloekte jonge vrouw wordt neergeschoten. Een ander gevaar schuilt in een lichtgevend kristal dat de doden tot leven kan wekken. Een object dat in plaats van een sinistere sfeer vooral een sfeer creëert waarin de lachspieren ten volle kunnen worden benut. Zo is er een scène met een goudvis die hilarisch is terwijl die waarschijnlijk als angstaanjagend zou moeten worden beleefd. Dezelfde vrolijkheid overviel me tijdens een enge scène met een agressieve schildpad. En zo waren er gelukkig meer momenten die vrolijk wegkeken.

Hellgate is geen goede film en het beste is om alle ellende die voorbijtrekt dan maar lachend te ondergaan. In Hellgate gebeuren stompzinnige, saaie en zinloze dingen. Soms ook gebeurt er helemaal niets. De spanning is ver te zoeken. Het acteerwerk is slecht. De speciale effecten zijn lachwekkend en had men net zo goed niet kunnen inzetten. Niet helemaal waar. Eén scène is best ok en is een positieve verrassing in de film. Het gaat om een bloedige wurging die een leuk stukje gore oplevert.

Zoals het een film uit de jaren 80 betaamt, is er nog een beetje bloot te zien. Gezien het niveau van de film zou je smakeloosheid of naaktheid uit de categorie der koeienuiers verwachten, maar dat is niet zo. Het bloot is eigenlijk veel te verfijnd voor een film als Hellgate en is zowaar een tweede fijne verrassing. Verder is Hellgate een erge film. Stompzinnig verhaal. Slecht acteerwerk. Geen sfeergevoelig camerawerk. Het is ach en wee. Gelukkig valt er wat te lachen.

De Poolse regisseur Bartosz M. Kowalski kende ik van de middelmatige slasher W Lesie Dzis Nie Zasnie Nikt (2020). Geen bijzonder originele film waarin Kowalski gretig plukt uit de vele Amerikaanse voorgangers in het slashergenre. Toch bezit de film een bepaalde eigenzinnigheid die nieuwsgierig maakt naar ander werk van de regisseur. Hellhole is zijn meest recente werk en die film is in ieder geval verrassender dan zijn eerdere film.

In beginsel lijkt Hellhole de zoveelste standaard exorcisme film te gaan worden. Zo’n film die best leuk is maar die geen andere elementen biedt dan die de talrijke andere films bieden die zich met het thema exorcisme bezighouden. Tot op zekere hoogte is Hellhole vrij conventioneel, maar Kowalski tilt de film met een duistere setting, kille personages en een link met het misdaadgenre wel boven de standaard uit.

De sfeer is heerlijk duister. Het afgelegen klooster waarin een ascetische monniksorde huist, speelt daarin een belangrijke rol. De Middeleeuws aandoende setting wordt bij Kowalski een sinister oord dat op elk moment een gevoel van onbehagen en dreiging uitstraalt. Door de locatie te verlichten met kaarslicht en schemerig te houden en gebruik te maken van de schaduwwerking die zo ontstaat, bekruipt de kijker het gevoel dat uit elk donker hoekje het kwaad tevoorschijn kan springen.

In deze fantastische atmosfeer ontspint zich dan een vrij conventioneel verhaal dat enig opzien baart door het hoofdpersonage een politie-inspecteur te laten zijn die in de orde infiltreert om een aantal verdwijningen te onderzoeken. De film zwalkt aangenaam heen en weer tussen aards speurwerk en occulte praktijken en eindigt met een indrukwekkende apotheose die audiovisueel zeer sfeervol is getoonzet.

Best oké dus.

Halloween, kinderen en een oude vloek.

Klinkt spannend en eng. En bij vlagen is de film dat ook.

Het verhaal speelt zich af onder een volle maan. Een bloedmaan nog wel. Om de bloedmaan te accentueren is er een paarsig filter over de film gegoten. Het geeft de film meteen een psychedelisch en sfeervol tintje. Best aardig en het kijkt niet eens vervelend.

De speciale effecten zijn redelijk. Niet heel shockerend of gruwelijk. Gewoon ok.

De aanbellende en zwijgzame kinderen zorgen voor het enge sfeertje. Heel simpel geregisseerd, maar het effect is maximaal. De kindertjes komen erg creepy en onprettig over.

De film heeft niet een eenduidig einde. Het is een einde met ruimte voor meerdere interpretaties.

En ja, daar moet je van houden. Van mij mag het.

Het acteerwerk is trouwens niet al te best. Dat is wel het grote minpunt aan deze best aangename film.

Leuke feelgood. Humor met een lichte traan. De film heeft een luchtig toontje en behoudt dat ook op de emotioneel beladen momenten. Niet heel triest of diepzinnig of ingewikkeld, maar gewoon aangenaam.

Prima acteerwerk van Field als paradijsvogelachtige vrouw met issues. Ze acteert een prettig en memorabel karakter. Lovable!

Zoals mijn bovenbuurman al aangeeft, klopt de synopsis inderdaad niet met de situatie in de film. Het zette me bij aanvang even op het verkeerde been. Verder niet desastreus voor de filmbeleving, hoor. Maar wel wat slordig.

De clowneske seriemoordenaar Carl Cane ontsnapt uit een psychiatrische inrichting en pakt zijn oude hobby weer op. Helloween is een vrij korte film en dat is prima. De film introduceert een interessante slechterik die helaas vastzit in een weinig verrassende horrorfilm. Een voorspelbaar verhaal. Platte personages. Niet spannend. Niet expliciet. Niet erg sfeervol. Niveau tv-film. Slechterik Carl Cane had een betere film verdiend.

De openingsscene geeft meteen al aan dat we hier niet met een zoetig christelijk filmpje te maken hebben, maar met een realistisch coming of age drama. Een pittig begin en een mooie aanzet tot een heel levendig maar ook humoristisch drama.

De zoon van de dominee viert z'n verjaardag. Het is de aanleiding tot veel boeiende gebeurtenissen. De gezelligheid die bij een verjaardagsfeest hoort, vertoont al snel barstjes als bij de aanwezigen irritaties de kop opsteken en (stilzwijgende) geheimen zichtbaar worden. Iedereen heeft issues. Homosexualiteit, vreemdgaan, drugs. Alles passeert.

Het toontje is bij tijden bijna spottend zalvend maar draagt onderhuids een immer voelbaar explosieve lading mee. De verjaardag met zwemmende en barbecuende gasten in beginsel heel plezierig en saamhorig bijeen, verandert langzaam in sfeer als de saamhorigheid steeds krampachtiger in stand wordt gehouden en zelfs dreigt te verdwijnen. Tweedracht sluipt het gezelschap binnen. Er ontstaat roering.

De manier waarop steeds tipjes van geheimen worden opgelicht en wanhoop, onmacht en teleurstelling stapsgewijs bezit nemen van het gezelschap is spannend om naar te kijken.

Een heel aardige film, waarin de christelijke levenshouding allerminst als heilig en zaligmakend wordt weergegeven. Geen “little house on the prairie” gedoe. Die heiligheid wordt juist op de hak genomen door het uitblijven van effectieve bijbelse antwoorden op de prangende kwesties die onder de gasten leven. De ernst van de problemen van de verjaardagsgangers is van werelds niveau. Daar is geen heiligheid tegen opgewassen.

En ok, hoewel misschien niet heel diepgaand, is de film wel confronterend. De blootlegging van de twijfel over de juistheid van het negeren van gevoel ten koste van zuiverheid in de geloofsleer, wordt dan wel in eerste instantie luchtig weergegeven, maar de naklank is behoorlijk indringend.

Het is vrolijkheid met een ernstige ondertoon. Pure ironie en zelfspot van de maker.

De hele film leefde bij mij de gedachte dat opeens iemand zou opstaan en zou zeggen: “Hé, filmkijker. Grote grap! Zo gaan we natuurlijk in werkelijkheid niet met elkaar om”. Dat gebeurde dan weer niet, maar het lag in deze film wel steeds op de loer.

Een fijne film vol humorvolle ironie. Ik hou er wel van.

De film ontstond nadat regisseur John McNaugton een documentaire had gezien over seriemoor-denaar Henry Lee Lucas. Hij deed het met een budget van iets meer dan 100.000 dollar. Plaatsen waar Henry Lee Lucas actief was, fungeerden als locaties voor de film. De acteurs waren veelal amateurs. Die dingen vergen natuurlijk weinig investering. De geringe uitgaven werden trouwens ruimschoots terugverdiend. De controversiële reputatie van de film zorgde daar wel voor.
In veel landen werd de film niet uitgebracht of was hij in gekuiste versies te zien. De reden daarvoor lag niet zozeer aan de extreme weergave van het geweld, maar was gelegen in de onnatuurlijke kilte en afstandelijkheid waarmee de moorden in de film worden gepleegd. De impact van de moorden is juist daarom heel heftig. De afschuw en de schrik begrijp ik. De censuur niet.
De beelden zijn vaak korrelig. De scènes zijn grof gecomponeerd. De personages zijn onsympathiek. Rauw, zelfzuchtig en gewetenloos. Als gevolg daarvan straalt de film een viezige, hardvochtige energie uit. Ook sluimert er in de personages een continu gevoel van verveling en onvrede die eruptief aanwezig is. Een gevoel dat zegt dat er elk moment een buitenproportionele geweldsexplosie kan plaatsvinden. En af en toe gebeurt dat dan ook. Het geeft een beklemmend gevoel.
Het geweld gebeurt heel onbewogen. Heel onverschillig. In enkele scènes worden de moorden door Henry gefilmd met een camcorder en zijn we getuige van een koelbloedige home invasion, waarbij de camcorder de gewelddadigheden heel kil en emotieloos registreert. Het knakkende geluid van een brekende nek klonk nog nooit zo afschuwelijk. In de volgende scène zien we Henry en zijn medeplichtige vriend Otis heel relaxed voor de tv hangen terwijl ze hun eigen film bekijken, alsof beide een saaie praatshow consumeren. Hoe waanzinnig. Hoe koud. McNaughton toont de gruwelijke waanzin als een normaal alledaags gebeuren.
Henry is een complex personage. Hij is een geestelijk wrak. Hij zit financieel aan de grond. Hij heeft geen gezonde sociale contacten. Hij is uitgekotst door de samenleving. Hij is afhankelijk van blikjes bier, heeft seks met prostitués en voedt zich met geweld om zich goed te voelen. Hij is zwijgzaam. Hij is onberekenbaar. Hij is eng.
Michael Rooker speelt hem heel verdienstelijk. Hij speelt hem rauw. Zijn eerste film ook nog eens. Tijdens het draaien van de film werkte hij nog als conciërge. In de film draagt hij in enkele scènes zijn eigen werkkleding, die natuurlijk niet vies mocht worden. Dat zou zijn baas niet leuk hebben gevonden. Ik weet overigens niet of hem dat gelukt is.
Henry: Portraot of a Serial Killer tekent een genadeloos portret van verdoemde zielen in een stedelijke jungle, waar de wetteloosheid regeert. Henry is een rauwe en deprimerende film die na het bekijken nog een tijd zwaarmoedig na suddert.

Geen goede film. Slecht acteerwerk. Slap verhaal. Niet spannend. Komedie? Horror? Nee, het staat er niet bol van. Toch is het er. Waar dan? Geduld, mensen. Het tweede deel heeft er wat van.

Het tweede deel van de film is leuk. Niet goed in filmische zin. Nog steeds geen fantastische cinematografie, bijzonder camerawerk, fantastische belichting, spectaculaire score of goed acteerwerk. Nee, die zaken deugen in het tweede deel nog immer niet. Het leuke ligt ergens anders aan.

Het aspect horror doet z'n intrede en dat maakt de film opeens een stuk fijner. Er is opeens wat harde horroractie. Er is wat psychologische horror en er is hele aardige bodyhorror. En oh wonder, met de horror komt ook de komedie voorzichtig mee. Het wordt nog een beetje grappig ook. Het wordt zelfs interessant. En dat geldt dan met name voor de kills. Die zijn hartstikke leuk. Stuk voor stuk heel aangenaam kijkvoer. Prima effecten. Prima gore. De kills trekken het abominabele niveau van de film omhoog naar iets wat zowaar even op een kijkbare film lijkt.

De interessante actie begint helaas pas na ruim drie kwartier speeltijd. Het is de moeite, maar het duurt wel erg lang voor de beloning geïncasseerd kan worden. Veel te lang, naar mijn mening.

En zo is 'Hens Night' gewoon amateuristische bullshit maar heeft het wel een leuk slotakkoord.

Meer een drama dan een horror. Het accent ligt in deze film niet zozeer op het zombie-gedoe. De accenten liggen meer op de strijd om te overleven en op de onderlinge verhoudingen tussen drie mensen die onder druk staan. Veel drama dus.

Boeiend? Mwah. De ontwikkelingen zijn vooral voorspelbaar. De onderlinge psychologie levert slechts af en toe spannende momenten op. Dat ligt niet eens aan de acteerkunsten. Die zijn ok. Het ligt aan de oppervlakkige invulling van de personages. De personages zijn gewoon niet erg mysterieus. Ze zijn open boeken. En open boeken zijn nu eenmaal niet spannend.

Over de film hangt trouwens wel een degelijke dreigende sfeer. De beelden zijn veelal suggestief en worden nauwelijks hoorbaar in de verte begeleid door van die sinistere muziek. Dat werkt wel.

Verder is er natuurlijk de dreiging van loerend gevaar. Dat simpele gegeven levert nog een stootje onderhuidse spanning op.

Het spanningsniveau bleef desondanks te vaak aan de lage kant. Bepaalde scènes moest ik zelfs even herbekijken, omdat ik de concentratie in een eerder stadium kwijt was geraakt.

Niet geweldig dit.

Here Today werd geschreven en geregisseerd door Billy Crystal, die tevens de hoofdrol speelt. In het middelpunt van de film staan Charlie (Crystal) en Emma (Tiffany Haddish) die onder bijzondere omstandigheden met elkaar in contact komen en daarna veel tijd met elkaar doorbrengen. De film lijkt in beginsel de kant op te gaan van Forget Paris (1995) waarbij Crystal eveneens verantwoordelijk was voor de regie, het script en de hoofdrol. Crystal ziet echter af van een liefdesrelatie (met een veel jongere partner in dit geval). In plaats daarvan ontwikkelt zich een hechte vriendschap. En dat werkt. De scènes met Haddish zijn hartstikke leuk.

Crystal besluit echter om meer verhaal toe te voegen. Zo wordt de kijker een blik gegund achter de schermen van een comedyshow. Op zich interessant, maar veel verdieping brengt deze verhaallijn niet. Conflicten binnen het team worden matigjes uitgewerkt en verdwijnen weer geruisloos. Een ander deel van de film is ingeruimd voor familietragiek. Voorspelbare conflictjes en traumaatjes die heel voorspelbaar afglijden naar een (uiteraard) harmonieus einde.

Here Today is van alles wat. De film bevat scherpe, humoristische dialogen, besteedt tamelijk oppervlakkige aandacht aan een persoonlijk drama en neemt veel tijd voor diepgewortelde familiaire decepties, die losjes ter sprake worden gebracht. Het is te veel en te oppervlakkig om werkelijk indringend een emotionele snaar te raken.

De film heeft sterke komische momenten en speelt daarnaast erg op het sentiment. Op het kitscherige af. En dat werkt wat mij betreft averechts. Zoals gezegd zijn de leukste scènes die tussen Crystal en Haddish. De rest is niet per se slecht maar te gericht op het sentiment. Daarvoor moet je in de stemming zijn, denk ik.

Het regisseurs- en schrijversduo Scott Beck en Bryan Woods (Haunt (2019), 65 (2023)) zet met Heretic in op een dreigende situatie en gebruikt in eerste instantie beklemmende dialogen om spanning op te wekken. Het lukt grandioos. De keuze om het grootste deel van de film op één locatie te laten spelen, vergroot de onheilspellende en benauwende sfeer. Een fijne horrorwaardige setting. Een afgelegen herenhuis met schaarse verlichting, met deuren die naar mysterieuze ruimtes leiden, met onaanlokkelijk afdalende trappen en duistere keldergewelven.

In het middelpunt van de film staan twee jonge mormoonse vrouwen die in het rurale Amerika van deur tot deur gaan om de heilige boodschap te verkondigen. Dat beide dames ondanks hun overtuigde verbintenis met de mormoonse kerk niet per se kuis en wereldvreemd zijn, zoals de clichématige gedachtegang natuurlijk voorschrijft, laat een eerdere scène in de film al zien. Tijdens een pauze hebben de dames het over dildo's en pornofilms. De bedoeling van deze amusante scène is niet om te provoceren maar om de perceptie van de kijker aan te passen. Het enige waarvan de dames wellicht beticht kunnen worden is dat ze ietwat naïef zijn aangaande hun goede vertrouwen in de mensen.

Het herenhuis wordt bewoond door een oudere heer met de naam Mr. Reed (Hugh Grant) die op charmante wijze de dames uitnodigt binnen te komen. De belezen heer betrekt de dames al snel in een filosofische discussie over spiritualiteit, het ego, geloof en religieuze kwesties. Tot dit moment zou de film zich nog steeds tot een conventioneel drama kunnen ontwikkelen, ware het niet dat de thesen en thema’s die Reed aansnijdt een steeds provocatievere en engere ondertoon afgeven die een toenemende onaangename ambiance veroorzaakt. De sfeer glijdt op die manier bijna ongemerkt af van ongemakkelijk naar omineus. Opeens word je je daarvan bewust. Ik vond het een verrassende gewaarwording.

Effectieve belichting en subtiel camerawerk versterken het onbehagen waarvoor in eerste instantie het gladde gedrag van Mr. Reed verantwoordelijk is. Een uitstekende rol van Hugh Grant die zich met zijn charmante en enge maniertjes heel succesvol als psychopathisch manifesteert. Het acteerwerk van Sophie Thatcher en Chloe East die de beide mormoonse dames verbeelden, was evenals dat van Grant erg goed. Zonder hun overtuigende inbreng was Reed minder angstwekkend geweest. Heretic is een fijne horrorfilm voor drie personen die niet met grootse effecten strooit maar met subtiele middelen een angstaanjagende sfeer weet te creëren. Fijne film.

De eerste minuten van de film zijn de beste. Bloederig occultisme pro forma uitgevoerd door een groep sekteleden uitgerust met fantastisch uitziende houten maskers. Een huiveringwekkende proloog. Vervolgens worden de personages geïntroduceerd. Twee aardig uitziende dames (waarvan één zelfs heel behoorlijk acteert terwijl de ander voornamelijk uitdrukkingsloos rondloopt) en een met mysterie omkleedde man met een door littekens aangevreten gezicht. Rondom en met de drie gebeuren intrigerende dingen. Dat belooft wat.

Na een klein halfuurtje film is de koek echter al op. Het is gedaan met de creativiteit. Regisseur Chad Archibald bedoelt het allemaal wel goed, maar het lukt gewoon niet echt. Het gevoel ontbreekt. Dat gebrek komt duidelijk tot uiting als de film niet in staat blijkt om beelden voor zich te laten spreken. Niet in staat blijkt om met beelden een onheilspellende sfeer te laten onstaan. In plaats daarvan wordt een scène voorzien van een lading aan hardvochtige klanken die de kijker erop attent maken dat de film in een spannende fase terecht is gekomen.

Elke vorm van suggestie ontbreekt. En dat werkt averechts. En is ook jammer, want in sommige scènes zijn de beeldende aanzetten tot beklemming zeker zichtbaar. Men neme de beginscène met de houten maskers of een sfeervol shot van een hut in een donker bos. Na de beloftevolle aanzet neemt echter de geluidsoverlast meteen weer toe en gaat het mis.

The Heretics is een film die niet in staat is een suggestieve sfeer van angst en beklemming te genereren. De film legt geen fijne onheilspellende bodem, maar bestookt de kijker genadeloos met penetrante effecten.

Dat werkt niet.

In deze Argentijnse film ontmoeten we twee zussen die elkaar niet kennen maar die door de dood van hun vader elkaar noodgedwongen leren kennen. Uiteraard zijn het zussen die weinig met elkaar gemeen hebben. Dat is immers altijd wel een leuke uitgangssituatie in een komedie. Niet dat de film veel investeert in karakterontwikkeling en je als kijker zodoende zelf kunt vaststellen dat de zussen niet op elkaar lijken. Nee, zo gaat het niet. Het is eerder zo dat het script je dat voorhoudt zonder daarvoor veel bewijs te leveren. Het is een script dat de geestelijke luiheid van de kijker voedt. Ach, u hoort het al. Inhoudelijk is de film erg mager.

Na het overwinnen van wat kleine obstakels is dan ook opeens alles koek en ei tussen de zussen. De meeste tijd die de film duurt kunnen de zussen het opperbest met elkaar vinden. Heel spannend is dat niet. Heel grappig ook niet. Voor de spanning moet een crimineel plotje zorgen, maar dat wordt totaal niet interessant uitgespeeld en verloopt zonder spanning. Ook op het komische vlak ligt daar toch wel wat potentie, dacht ik nog. Nee. Grappig is het ook al niet. Gemiste kansen.

De film baddert maar wat voort zonder de kijker een prettig gevoel te geven. Men slaagt erin om gedurende 84 minuten de kijker gewoonweg te vervelen. Het gaat eigenlijk nergens over en nergens heen. Las Hermanas Fantásticas is een komedie die niet grappig is. Las Hermanas Fantásticas heeft een crimineel plotje dat niet spannend is. Las Hermanas Fantásticas investeert niet in zijn personages. Las Hermanas Fantásticas is een teleurstelling.

Een trage film. Er wordt een prima ritme gehanteerd voor iemand die na een nacht doorhalen een film zoekt om langzaam bij te herstellen. Een perfecte film voor nieuwjaarsdag dus. De film vraagt niet veel, slentert tevreden voort en is gemakkelijk bij te houden.

Niet spectaculair, maar gematigd in alles. Beetje humor, maar niet te uitbundig. Beetje drama, maar niet te emotioneel. Nee, de zintuigen raken niet overmatig geprikkeld bij het kijken naar deze feelgood.

Tot op zekere hoogte is dat aangenaam. Op den duur hoop je toch op wat commotie. Hoop je toch op wat uitbundigheid in plaats van al die matiging. Ga eens lekker tekeer, wens je de koele Sam Elliott hartgrondig toe. Maak van je hart eens geen moordkuil. Spice de film eens wat op. Beetje pit erin, meneer Elliott. Maar dat gebeurt niet.

Want, als er dan bij Sam een traantje vloeit, gebeurt dat eigenlijk ook heel beheerst en slentert de film vervolgens rustig in hetzelfde ritme verder.

Ach, 't was eigenlijk wel goed zo.

Een ok-film.

Een coming of age drama, maar dan niet zo'n doorsnee drama dat simpelweg het leven volgt van pubers die bezig zijn met een zoektocht naar wat dan ook. Niet zo'n alledaagse film waarbij zich typisch pubergedrag ontplooit. Je weet wel. Dat typische verkennende gedrag dat gevoed wordt door gevoelens van onrecht, haat en onbegrip en dat gepaard gaat met lawaai en opstandigheid. Dat typische gedrag dat vervelend wordt gevonden, maar dat tegelijkertijd door een ieder ook als herkenbaar, begrijpelijk en natuurlijk wordt ervaren. Zo'n simpele film is 'Los heroes' niet.

In 'los heroes' gaat de hormonale werking dieper en voeren de personages het allemaal wat verder door. Ze vertonen in beginsel normaal ontsporend gedrag, maar ontsporen vervolgens verder en verder in dat gedrag en overschrijden daarbij elke denkbare natuurlijke grens. Interessant, denk je dan nog.

Het gewelddadige en zelfdestructieve element gaat echter steeds verder en verder. En plotseling heeft de film niets meer te maken met natuurlijke puberale aftasting van grenzen (hoe uitvergroot ook) maar wordt het allemaal zo extreem uitvergroot dat interessante thematiek verandert in ongeloofwaardig en vervelend. Opeens ontspoort de film samen met de personages richting afgrond.

Gekunsteld aandoende depressiviteit en buitensporig geweld doen hun intrede. Uit het niets eigenlijk. Het gedrag wordt ongeloofwaardig en aanmatigend. Het is getrukeerde shocktherapie. Het is theatrale uitbuiting van de thematiek. Behoorlijk overdone en niet effectief. De impact die er even was, is er niet meer.

De uitzichtloosheid van het bestaan en de weerstand tegen de gevestigde orde die de personages vurig etaleren, komen naarmate de film vordert steeds minder goed voor het voetlicht.

De verplaatsing in geen van de personages lukt meer. Het getoonde gedrag gaat daarvoor te ver en wordt te veel overdreven. Het haalt de moeizame inleving onderuit. De diepere redenen voor het steeds meer ontsporende gedrag ontgingen me eigenlijk volkomen. Die redenen worden slecht lichtjes aangestipt. Meer inhoudelijke kennis van de personages had ik op prijs gesteld. De personages zijn nu eigenlijk alleen maar vervelend en 'zielig'. Vond daarbij het acteerwerk ook niet overtuigend.

De film speelt zich grotendeels af in een afbraakpand. De correspondentie met de manier waarop de personages in het leven staan is duidelijk. Behoorlijk somber en weinig constructief in welk opzicht dan ook. Een sfeer die tevens goed getroffen wordt in de sobere beeldvoering en in het weinige kleurgebruik. Geslaagd.

De muziek. Van die nare muziek voor orkest en viool die altijd als onderlijning dient voor een romantische film uit de jaren '50. Niet passend bij de beelden en ongetwijfeld bedoeld om een bepaald ongemak in het kijkersgemoed extra te versterken. Bah. Onnodig belerend, tamelijk uit de hoogte en de plank flink misgeslagen. Voor mij was het de overbodige schep zout in de wonde en betekende het de definitieve verstoring van de oneindigheid aan goodwill die ik dacht te bezitten.

“Los Heroes” is een aardige film die op een bepaald moment zodanig de weg verliest, dat ik als kijker dat ook deed. Ik raakte zonder enig raakvlak, zonder enige inleving en zonder enig gevoel.

“Mission accomplished" zal de maker waarschijnlijk zeggen....

In november 1989 is de wereld in beroering als de Berlijnse muur dreigt te vallen. Franz, die door iedereen Herr Lehmann wordt genoemd, bevindt zich in het epicentrum van de gebeurtenissen, maar hem ontgaat deze historische beving volledig. Hij werkt in een kroeg in het Berlijnse Kreuzberg en brengt zijn vrije tijd eveneens grotendeels in de talrijke kroegen door die het stadsdeel rijk is. Zijn hele bestaan centreert zich al jaren rond deze setting. Het is een bestaan met beperkte verantwoordelijkheden en problemen. Een bestaan dat gedeeld wordt met vele aardige en vermakelijke soortgenoten.

De film volgt geen strakke verhaallijnen maar vertelt de belevenissen van Herr Lehmann in november 1989 in fragmentarische brokstukken. Het zijn observaties van het leven in de microkosmos die Kreuzberg heet met Herr Lehmann in het middelpunt. Een microkosmos gevuld met personages die allen op een bepaald punt in hun leven stil zijn blijven staan en onmachtig zijn om aan dit benauwde milieu te ontsnappen. Herr Lehmann bezit nog enige buigzaamheid en begint de bekrompenheid van zijn bestaan in de loop van de film een beetje in te zien. Voor hem is het misschien nog niet te laat om in synchronie met de val van de muur zijn eigen grenzen te verleggen.

De film schetst een schitterend tijds- en sfeerbeeld met maffe karakters die een ietsje overdreven zijn aangezet zonder karikaturaal te zijn. Met hun eigenaardigheden en de kroegwijsheden die ze spuien, weten ze de kijker prima te vermaken. De film is naast een schitterende ode aan (een stuk van) de wijk Kreuzberg en zijn bewoners vooral ook een schitterende film over vriendschap en over de dingen die er echt toe doen. De vaak kleine dingen die een blijvende waarde hebben, ongeacht de grote wereldschokkende veranderingen die buiten de wijk allemaal plaatsvinden.

Herr Lehmann is een film die het plezier en de luchthartigheid van het leven viert maar ook aandacht heeft voor de bittere andere kant die het leven te bieden heeft. Frustratie en teleurstelling hebben eveneens een prominente plek in het verhaal van Herr Lehmann. Een mooie balans. Een geslaagde balans, wat mij betreft.

Na afloop las ik dat Herr Lehmann (die van oorsprong trouwens een romanfiguur is) na deze film in nog meer films is verschenen. Films die van de tijd na zijn verblijf in Kreuzberg verhalen. Herr Lehmann (de film) heeft me nieuwsgierig gemaakt maar zijn verdere avonturen.

De film doet een beetje denken aan das Experiment, waarin een opdeling in bewaarders en gevangenen de diepe afgronden in de menselijke natuur blootlegt. Wie macht heeft over anderen, maakt daar gebruik van en verliest zijn remmingen. Das Experiment is een thriller. In Herrliche Zeiten is de insteek een andere. De film zet in op luchtigheid wanneer het welgestelde echtpaar Claus en Evi twee nederige bedienden in de schoot krijgt geworpen.

Claus en Evi zijn twee merkwaardige personages. Claus is een amorele narcist die niets om andere mensen geeft. Hij is een karikatuur. Zijn vrouw Evi is veel meer een echte persoon. Ze is in het bezit van een moreel kompas en is de garantie dat de twee bedienden niet puur op hun bruikbaarheid worden beoordeeld maar ook als mens worden gezien en behandeld. Ze is het bastion dat voorkomt dat de eigenaardige constellatie van de vier personages in een situatie van ouderwetse slavernij verandert. Of misschien ook niet.

Het moge duidelijk zijn dat Herrliche Zeiten niet de intentie heeft om realistisch te zijn. De film zet een groteske situatie neer en voedt die met veel humor. Soms is die leuk. Soms minder leuk. De film laat in ieder geval op een vrolijke manier de lelijke kant van zogeheten beschaafde mensen zien. De humor is leuk, maar niet bijzonder subtiel en schiet wat mij betreft tegen het einde dusdanig door in de overdrijving dat de satirische scherpte die er in beginsel wel is, volledig ontbreekt. Gelukkig is Herrliche Zeiten op de meeste andere momenten intrigerend, grappig en bijzonder genoeg om van een vermakelijke film te kunnen spreken.

Aan het begin van de film wordt de kijker duidelijk gemaakt dat de film op waarheid is gebaseerd en dat de cases die de komende 96 minuten aan het oog voorbij zullen trekken daadwerkelijk zijn gebeurd. Het is een statement dat niet te bewijzen of te ontkennen valt, maar waarbij je je tijdens het kijken wel sterk afvraagt of je dit statement niet met een korrel zout moet nemen. De film is overduidelijk een exploitatiefilm en het is deze exploitatiefilm puur om de sensatie te doen. Het gaat om geweld, foltering en moord. De historische waarde is dan ook miniem.

De film trapt idyllisch af met prachtige landschapsbeelden die worden begeleid door passende muzikale klanken. Dat duurt slechts even. De vredige sfeer verandert en de simpele verhaallijn neemt een aanvang. De verhaallijn functioneert slechts als opvulmateriaal dat de geweldsscènes aan elkaar plakt. Geen enkel raffinement te bekennen. De excessen vliegen over het scherm. Als de verwachtingen zijn aangepast en je je hebt neergelegd bij het format, onderga je hier en daar situationele momenten van spanning en neem je waar dat de folteringen en het geweld soms heel overtuigend worden uitgevoerd.

Voyeurisme ten top. Toch ontwaar je in de film ook kritische tendensen. Heel moeilijk is dat overigens niet want het spuien van de kritische noot gaat niet gepaard met subtiliteiten. De totalitaire machtsverhoudingen, de eenzijdige rechtspraak en de rol van de kerk komen als onderdeel van de geweldspiraal aan de orde. Altijd goed om dergelijke zaken aan de kaak te stellen, ook al gebeurt dat dan met de botte bijl.

Hexen bis aufs Blut gequält is een gewelddadige, banale en smoezelig geënsceneerde film. Een voyeuristische orgie van geweld. Op een bepaalde perverse wijze intrigerend, hoewel de shockerende impact in de loop van de film afneemt. Overdaad schaadt of zoiets.

Best aardige film over een gezin dat zich in een schuilkelder afschermt tegen invloeden van buiten.

Een low-budgetfilm die het veelal moet hebben van suggestie. Dat lukt goed. Met beperkte middelen wordt een behoorlijke hoeveelheid (onderhuidse) spanning opgeroepen. Er wordt in de kelderscenes uitstekend gespeeld met licht en geluid. Wel is het zo dat de lichtsterkte in de kelder op rustige momenten best op de stand "zichtbaar" had mogen staan.

Bij suggestie is het acteerniveau van cruciaal belang. En met het niveau zit het wel goed. Er wordt door Skarsgard en Riseborough goed acteerwerk afgeleverd. Het kindacteurtje speelde goed, maar haar zenuwtergende gejammer en gegil had door de regisseur best wat ingetoomd mogen worden.

De twist tegen het eind is verrassend. Ik had 'm in ieder geval niet voorzien.

Bij een feelgood van Amerikaanse makelij die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal is de uitkomst vaak al bekend. Die is bijna altijd goed. En zo niet, dan huurt men een scenarioschrijver in, die met wat schaafwerk de uitkomsten goed maakt. Het moet immers wel verkopen. Selling is our business! Misschien een wat cynische kijk op het waargebeurde feelgoodgenre, maar de verhalen in de films uit het genre verlopen over het algemeen nogal onnatuurlijk gladjes. Natuurlijk is er hier en daar wel eens een setbackje, maar dat duurt nooit lang. Al snel gebeurt er gelukkig weer iets leuks of spannends en kunnen we het minder leuke hoofdstukje weer vergeten. En zo gaat het dan tot het einde.

Soms heb ik met dit type film een klik. Soms niet.

Dan over deze film. Het verhaal is interessant. Over de begintijd van de ruimtevaart en over de pioniers in het veld. Deels geromantiseerd natuurlijk. Niet erg hoor, maar ik vraag me altijd af welke onderdelen van het verhaal geromantiseerd zijn. Het zit me wat in de weg. Niet heel storend, maar 't is er wel.

In deze film wordt de segregatie niet bepaald verzwegen. Dat kan ook niet anders als het issue een belangrijke rol in het verhaal speelt. Minder ok, is het dat het item in de loop van de film een steeds minder belangrijke plek in het verhaal inneemt. Alsof er een soort breekpunt is aangebroken waarop dat vervelende issue nu wel genoeg is besproken. Hè, hè, dat was dat, nu gaan we weer iets leuks of spannends doen. Even de zinnen verzetten.

Feelgood en de Verenigde Staten is een ijzersterke combinatie. Ongeacht de tijd waarin het verhaal zich afspeelt of ongeacht het onderwerp dat wordt behandeld, de grootsheid van de natie flonkert altijd door het verhaal heen en meestal is de flonkering niet erg subtiel. Zo ook hier. Het gebrek aan relativering met betrekking tot de grootsheid van de natie, levert wel wat ergernis op.

Ondanks de ergernissen, vond ik de film eigenlijk best leuk. De score was ok. De personages waren ok. Het acteerwerk was ok. Het verhaal was ok. Ik leefde me zelfs even in. Ik had een klikje met de film, zogezegd.

Eigenlijk een wat vreemde conclusie aan het einde van dit lichtelijk tendentieuze berichtje.

Met The Hidden levert regisseur Jack Sholder een film af die met zijn simpele verhaallijn prima weet te vermaken. De film is een combinatie van actie, horror en science fiction. Het eerste uur bestaat bijna alleen uit de jacht van twee dienaren van de wet op een alien. Een jacht die wordt gekenmerkt door een hoog tempo en lekker veel actie.

De speciale effecten overtuigen. De actie met een aantal achtervolgingen per auto is spannend geënsceneerd. Ook is er een leuke droge humoristische ondertoon die in eerste instantie ontstaat dankzij het onverhulde onbeschofte gedrag van de alien. De mix van actie en humor deugt. De humor is een element dat de film een beetje smeuïg maakt en heeft nooit de overhand. De film stamt uit de jaren 80 en dat is bijvoorbeeld aan het modebeeld goed te zien. Soms is dat ook grappig, maar dat is uiteraard onopzettelijk.

De humoristische ondertoon die de film aanslaat is ook herkenbaar in het acteerwerk van Kyle MacLachlan. Hij zet een merkwaardig personage neer dat nooit goed assimileert met zijn omgeving. Hij speelt een FBI agent die zich terughoudend opstelt, zich onwennig gedraagt in gezelschap, verstijfd rondloopt en absoluut geen flair bezit.Hij compenseert dat met een grote dosis doelgerichtheid, die in beginsel moeilijk is te plaatsen. Het totaalplaatje heeft een komisch effect. Zijn tegenspeler Michael Nouri is zijn tegenpool. Een harde doorgewinterde cop die geen blad voor de mond neemt. De dynamiek is leuk.

The Hidden is een actiefilm gebaseerd op een science fiction gegeven en vertelt zijn verhaal zonder grote omwegen. Geen diepzinnigheid maar gewoon een goed functionerend geheel waarbij je de inhoud niet al te kritisch moet analyseren maar met een grote korrel zout moet nemen. Dat deed ik. Leuke film.

Verveling, radeloosheid, verdriet, woede en onmacht. Het is nogal wat. De jonge acteurs doen hun best om deze gevoelens vorm te geven. Dat lukt af en toe, maar vaak ook niet. Daardoor raakte het me allemaal eigenlijk niet erg en bleef ik afstand houden tot hun leefwereld.

Het verhaal situeert in een sfeervolle, maar zeker ook ruige en onvoorspelbare natuur. Het levert mooie en schilderachtige beelden op. Dat wel.