Opinions

Prima combi van horror en humor.

Ondanks de behoorlijke lengte van 109 minuten, slaagt de film erin om de boel boeiend te houden. De film heeft geen stationair draaiend verhaal, maar barst van de plotontwikkelingen. Geen rust en volop dynamiek in deze film.

De film trapt af als komedie. Een zeer hilarische opening zet de toon. De film houdt die toon daarna nog een tijdje vast met nog meer lachwekkende scènes. In die hilarische en absurde situatie die ontstaat, wordt vervolgens het element horror ingebracht als het in een oud huis, dat de belangrijkste setting van de film is, blijkt te spoken.

Door de komst van de horror is het absoluut niet gedaan met de zwarte en absurde humor. Gelukkig niet. De humor komt juist extra goed tot uiting in het spookhuis dat een prachtig decor vormt voor jumpscares, voor poltergeist activiteiten en zelfs voor wat bloederig gesplatter. De horroreffecten zijn soms wat flauw, maar de meeste zijn volwassen en effectief en mogen er zijn.

En over die horrorlaag zweeft steeds weer die humor die soms fijnzinnig en subtiel is en die dat soms helemaal niet is en zelfs slapstickachtige vormen aanneemt. Grappig is het echter steeds. Grappig spannend ook.

De mensheid zal heus wel eens eindigen. Het is de vraag hoe dat gebeurt. De filmwereld speculeerde in talloze films over dat naderende einde. Recentelijk spelen milieu en klimaat daarin een rol. In vroegere films kwam de dreiging vaak van buiten. In 'How It Ends‘ is dat ook het geval en raast een grote meteoor op de aarde af. Jawel, een film met een ouderwets plotgegeven.

In tegenstelling tot films als Armageddon (1998) of het recentere Greenland (2020) waarin het om de ramp en de daaraan gekoppelde actie en sensatie gaat, is dat in deze film helemaal niet het geval. De ramp is hier juist de aanleiding voor ontspanning. Het echtpaar Daryl Wein en Zoe Lister-Jones dat de regie voert en het script schreef heeft geen belangstelling voor de somberheid en de hectiek die bij dergelijke rampen hoort.

Terwijl aan de hemel de meteoor zichtbaar nadert, vermaken de personages zich met een glaasje wijn, een vrolijk ontbijt met pannenkoeken en met het consumeren van drugs. De tegenstelling tussen het dodelijke gevaar in de lucht en de vrolijke levenslust op het aardoppervlak werkt surrealistisch, bizar en uiteindelijk vreemd komisch.

De humor heeft dan ook nauwelijks een direct verband met de naderende ramp. De humor ligt veel meer in de eigenaardige tegenstelling, in de onwerkelijke mise-en-scène en in de merkwaardige ontmoetingen die hoofdpersonage Liza op straat heeft met willekeurige passanten. De humor is van de absurde soort.

De film bestaat uit een veelheid van losse scènes waarin Liza op zichzelf staande ontmoetingen heeft die zonder veel samenhang achter elkaar zijn geplakt. Een concreet verhaal heeft de film niet. Een rode lijn is er wel. De film gaat over de verwerking van het eigen verleden en het goedmaken van scheef gelopen relaties in de amoureuze- en de familiesfeer. Geen harde actie, maar harde filosofie met een komische rand.

'How It Ends' is een heel aardig werkje.

Drie Britse tienermeisjes op vakantie. Klinkt als de verfilming van een ouderwets en braaf meisjesboek, waarin drie meisjes veel plezier maken, een spannend avontuur beleven en een schat ontdekken. Hm, ik schrijf het op en bedoel iets anders, maar lees eigenlijk exact waar de film over gaat, maar dan op een niet-brave manier. De meisjes in deze film zuipen, kotsen, gaan nightclubbing en hebben seks. Ze hebben gewoon een typische tienervakantie.

Behalve het tonen van beelden van feestende tieners, probeert de film iets meer te bieden aan de toeschouwer. Onder de wild feestende oppervlakte zijn de dingen wat minder ontspannend en minder leuk. Onder het feestgedruis hangt een sfeer die wat dreigend en katerig aanvoelt. Het blijft bij die veelbelovende aanzetjes, want de stereotiepe vormgeving van de karakters en de eendimensionale gang van het verhaal voorkomen dat dreiging en katerigheid diepzinnig worden uitgewerkt. Wat onderlinge onenigheid, wat vervelende ervaringen en wat oppervlakkige psychologische analyses zijn nauwelijks interessant en onderscheiden zich amper van de feestelijke brij waarin ze zijn ingebed.

How to Have Sex is visueel best ok. Het acteerwerk is niet onaardig. Hier en daar een leuk dialoogje of gebeurtenisje. In het algemeen stellen het verhaal, de invulling van de personages en de uitwerking van de onderliggende thematiek echter nogal teleur.

Comedy waarin jeugdtrauma's en onvolledige en ongelukkige levens van een aantal personages op lichte toon worden behandeld.

Die lichte toon is wat mij betreft eigenlijk meteen het grootste manco aan de film. De issues waarmee de emotioneel labiele personages kampen worden slechts lichtjes aangestipt. De film richt zich daarbij vooral op de gedragsaspecten en laat de intrigerende oorzaken grotendeels achterwege. Er ligt amper nadruk op de diepere psychoanalytische lagen achter het vreemde gedrag van de personages. En dat is jammer, want de combinatie van beide aspecten kan juist door de toevoeging van het drama erg grappig werken. Nu zorgt de lichte en wat zorgeloze toon in de film voor een tamelijk slap verhaal met veel flauwe humor. Af en toe leuk, maar ook vaak niet.

De humor die het moet doen is te weinig scherp of geestig om gedurende de hele film te amuseren. Evenals het drama, is de humor niet uitdagend genoeg, maar te gemakkelijk. Te gespitst op de oppervlakkige lach met als teleurstellend resultaat dat je na een krap uurtje film op het komische vlak niet meer verrast wordt en echt wel bent uitgelachen.

“How to plan” is een film met diepere thematische potentie die te veel daarvan onuitgewerkt laat liggen in een plas met slappe humor. Zoiets is het. En dat is zonde.

En ik ben weer eens veel te serieus.

Trein maakt noodstop. Buiten loert het gevaar. De passagiers zitten vast. De hel is nabij.

Prima verhaal. Simpel en rechtlijnig zonder twists. Het hoeft ook niet altijd ingewikkeld te zijn. Vaak zijn sensatie en dubbele bodems niet verantwoordelijk voor het horrorgevoel. Angst creëer je in eerste instantie met sfeer, wat mij betreft. En dat lukt hier prima. In ieder geval is er sfeer tot het moment dat de monsters expliciet verschijnen.

Dat met die hel duurt overigens even. De film doet er enige tijd over om de basis te leggen van waaruit de hel los gaat. De manier waarop is functioneel maar levendig. De film volgt heel slim de conducteur als hij de kaartjes controleert. Hij voert enkele korte gesprekjes met de reizigers zodat wij als kijkers alvast een mening kunnen vormen. Kunnen we alvast bepalen wie we de dood gunnen en wie de overleving. Geen zware keuzes trouwens. De personages zijn handig karikaturaal geboetseerd. Voor de hand liggende categorieën als nerd, held, vetzak, dwarsligger, bedachtzame oudere, verwende puber, knappe vrouw en gescheiden huismoeder zijn vertegenwoordigd. Kies maar.

Als het los gaat creëert de film een intense sfeer van beklemming en angst. Eén enorme hulp daarbij is de setting. Een benauwde treincoupé vol personages zorgt voor weinig speelruimte en een verstikkende atmosfeer. De andere enorme hulp komt van het overtuigende camerawerk dat flitsend tekeer gaat op een paar vierkante meter en de emotie en de commotie in de groep fantastisch weet vast te leggen. De spanning is om te snijden. Een prima opmaat voor de opkomst van de monsters. Veel meer dan gegrom, gebonk en een harige beeldflits vergt het dan ook niet om de nerveuze sfeer nog meer te verstrakken. Het gebeurt subtiel en is erg spannend.

De monsters blijven in de eerste helft van de film vooral in het donker actief. Op afstand. Nauwelijks zichtbaar. Dat werkt stress op in de groep en is bijzonder creepy. Heerlijke suspense. Heerlijke paranoia.

Als de film er na verloop van tijd voor kiest om het horrorgeweld explicieter te tonen en de weg van de subtielere horror verlaat, verliest de film aan amusementswaarde. Als de creaturen in volle glorie verschijnen, zien ze er niet erg overtuigend uit. Indrukwekkend in omvang, maar ook erg kunstmatig. Een tegenvaller en een botte inbreuk op de sfeer die tot dan toe zo heerlijk sinister was.

Jammer dat het verhaal aldus enigszins ontspoort. Jammer dat alle subtiliteit verloren gaat. Jammer dat de creepy sfeer zo abrupt om zeep wordt geholpen. Jammer dat de film eindigt met sensatie zonder spanning en niet andersom.

Vijf jaar voor de verschijning van dit tweede deel was El Hoyo een leuke verrassing. Een fijne mix van horror, thriller en mysterie. Een film die kritisch keek naar de menselijke natuur en tegelijk een maatschappijkritische boodschap verkondigde door de tegenstelling tussen arm en rijk centraal te stellen. Geen subtiele boodschap, maar het leverde een originele en spannende film op. Met de originaliteit is het natuurlijk gedaan in El Hoyo 2. Dus heeft El Hoyo 2 iets anders nodig dat verteld kan worden. Iets dat het bestaan van het tweede deel rechtvaardigt.

De grootste vernieuwing is dat de samenleving waar het verhaal zich afspeelt, zich verder heeft ontwikkeld. De anarchie is vervangen door een systeem van regels dat ervoor moet zorgen dat het voedsel beter wordt verdeeld. Geheel in lijn met de verwachting, laat de film geen harmonieuze samenleving zien, maar een systeem dat je als een dictatuur met religieuze tintjes kunt omschrijven. Uiteraard deugt ook dit systeem niet zodat de film zich net als het eerste deel in duisternis en geweld kan wentelen. El Hoyo 2 biedt gewoon meer van hetzelfde. De kijker kan wederom toekijken hoe mensen worden uitgescholden, afgeranseld en gedood.

In El Hoyo 2 gebeurt niets anders dat het eerste deel al liet zien. Naast het vele geweld dat wordt getoond, gebeurt er eigenlijk niet veel. De personages zijn eendimensionaal en blijven dat gedurende de film. Van empathie met of interesse in de personages is dan ook geen sprake. Ik had gehoopt meer over de wereld van El Hoyo te weten te komen. Die hoop werd niet ingelost. El Hoyo 2 biedt herhaling en is een ongeïnspireerde en overbodige film.

Bijzonder verhelderend om ons maatschappelijke klassensysteem als een gelaagde gebouwenstructuur voor te stellen. Rijk versus arm. Machtig versus onmachtig. Bevoorrecht versus uitgestoten. De film El Hoyo verbeeldt de tegenstellingen plastisch, duister en weerzinwekkend.

Het arm-rijk motief behandeld in de weergave van een loodrechte schacht met veel verdiepingen met elk twee bewoners. Hoe lager de verdieping hoe ellendiger de leefomstandigheden. Elke maand verhuizen de twee bewoners naar een andere verdieping. Het lot bepaalt of de verdieping hoger of lager ligt. Een platform vol voedsel van culinair hoogstaand niveau daalt elke dag af van boven naar beneden. Voldoende eten voor een ieder als men in saamhorigheid eerlijk deelt. Maar ja, zo werkt dat natuurlijk niet. Zwelgpartijen op de bovenste levels zorgen voor kliekjes op de onderste met een strijd om te overleven als gevolg. Solidariteit speelt in het aangezicht van de eigen dood geen rol van betekenis.

Wat een fantastische uitgangssituatie voor een film. Ik werd er bijkans opgewonden van. En na afloop was ik dat nog steeds. Los van de maatschappijkritische noten biedt de geschetste situatie sowieso al voldoende voer voor intriges en een hoge spanningsboog.

Vanuit de perceptie van hoofdpersonage Goreng beleeft de kijker de geneugten van de hoge levels en de brute overlevingsstrijd van de lage. Samen met Goreng wordt de kijker meedogenloos meegesleurd in gevaarlijke situaties, put hij troost uit andere en raakt hij beurtelings teleurgesteld en hoopvol door de acties van de mensen om hem heen.

De maatschappijkritische subtekst is onmiskenbaar aanwezig. Het moralisme overheerst echter niet. De boodschap zweeft immer onder het verhaal. Het zijn de acties en de handelingen van de personages die zich aan de oppervlakte bevinden, in het oog springen en de toon van de film bepalen. Hier geen penetrant boodschapperig gezeik dat ten koste gaat van de spanningsboog. Die boog blijft door de keuze voor het registreren van vreemde en spannende gebeurtenissen een filmduur lang gespannen.

El Hoyo overtuigt als een duistere en brute film met een voortdurende nihilistische sfeer. Met intrigerende personages. Met fijne surrealistische momenten. Met een prettig strak ritme. Met een fantastische setting. En met een pakkende spannende verhaallijn.

Genoten!

Twee schapenhoudende broers die al 40 jaar niet meer met elkaar hebben gesproken en de uitbraak van een besmettelijke schapenziekte. Dat klinkt dramatisch en is het ook. Hoewel het drama met flinters droge humor is verbonden, zijn het toch steeds weer de tragische elementen uit het verhaal die de boventoon voeren.

De relatie tussen beide broers, die ook nog eens op loopafstand van elkaar wonen, wordt getyeerd door onbegrip, kille antipathie en door zwijgzaamheid. Het verhaal over de broers is een verhaal van kleine voorvallen, van norse blikken en van een grote liefde voor schapen.

De setting in het ruige Ijsland is prachtig. De weidsheid is enorm. Geheel in contrast daarmee staat het verhaal over beide broers. Hun onderlinge rivaliteit en strijd speelt zich op een minimalistisch niveau af en levert binnen dat ruimtelijke landschap juist een beklemmende sfeer op. Heel rustig en gedetailleerd glijden de gebeurtenissen langs. De dreiging van de schapenziekte, de bemoeienis van de autoriteiten en de onvoorspelbare gedragingen van de broers zorgen ervoor dat de rustige cadans van het verhaal nooit stil valt en voorzien blijft van een fijne laag spanning.

Regisseur en schrijver Grímur Hákonarson laat liever de beelden het woord doen dan dat hij zijn personages laat spreken. Veel sfeer. Weinig handeling. Van feelgood cinema hebben de ijslanders geen kaas gegeten. In deze film gaat het niet om een harmonieus streven of om een goede afloop. Het gaat om existentiële dingen. De mens en zijn verhouding tot de natuur. De mens en zijn verhouding tot een ander. De mens en zijn verhouding tot zichzelf.

En dat allemaal in een rustig tempo met veel zwijgzame momenten in een prachtig ruw landschap dat de ruwe emoties weerspiegelt die de personages onderling uitdragen.

Mooi.

Hubie Halloween is een vervelende komedie die er uitstekend in slaagt om de goodwill die Sandler met zijn goede rol in de film Uncut Gems had terugverdiend, meteen weer de bodem in te slaan. De film slaagt er bovendien ook goed in om alle vreugde rondom Halloween eveneens de bodem in te slaan. Vier je dit jaar ook weer uitbundig Halloween, Collins? “Nee laat maar. Ik voel het niet meer. Heb net Hubbie Halloween gekeken. Geen zin meer in”.

Vervelende film. Terwijl het verhaal (hoewel triviaal en voorspelbaar) best wat mogelijkheden had om aangenaam vermaak te sorteren. Het verhaal plaatst Sandler in de rol van goedgelovig en behulpzaam buitenbeentje die door iedereen (behalve zijn moeder) wordt bespot. Hij is de enige persoon die diezelfde mensen moet beschermen tegen een seriemoordenaar. In plaats van een leuke combi van horror en humor slaat de film helemaal door in zoetigheid. Van horror is geen sprake. Van humor amper. Tenzij je van infantiel, oudbakken en herhaling houdt. Dan valt er voldoende te lachen. Wat een ongelooflijke hoop zoetigheid presenteert Sandler hier, zeg. Veel treat, no tricks.

Sandler is irritant. Zijn personage is weer eens een goedhartige idioot die elke scène weet te ontdoen van iedere potentiële jeu. Ray Liotta komt voorbij als de prominente plaaggeest van Sandler. Erg. Steve Buscemi doet mee als dubieuze buurman. Erg. June Squibl als de moeder heeft nog wat aardige momentjes, maar ook haar optreden is niet iets dat een memorabele classificatie verdient.

Wat positief rest zijn de alleraardigste sfeerbeelden van het stadje en een enkel geslaagd komisch momentje. Dat is veel te weinig positiefs in een film met een speelduur van 103 minuten. Hubbie Halloween is alleen leuk voor de verstokte Sandlerfan, vermoed ik.

Martin Ritter regisseert een film die zowel een nostalgische als een verbitterde blik werpt op het Amerika van de jaren 60. In een decennium waarin zowel maatschappelijk als politiek een generatieconflict ontstaat dat nog voor veel oproer zal zorgen, zet de film dat conflict als hoofdthema neer. Dat gebeurt door drie personages met elkaar te laten conflicteren. Plaats van handeling is een goed renderend veeteeltbedrijf dat gerund wordt door familiehoofd Homer (Melvyn Douglas) die dat samen doet met zijn zoon Hud en zijn kleinzoon (en Hud’s neef) Lonnie. Als het bedrijf wordt getroffen door mond-en-klauwzeer en het einde van het bedrijf nabij lijkt, komen onderhuidse spanningen bovendrijven.

“Cast a cold eye / On Life on Death / Horsemen, pass by.” De roman van Larry McMurtry waarop de film is gebaseerd draagt het grafschrift van de Ierse dichter W.B. Yeats als motto. Neem het leven en de dood niet al te ernstig en betracht beide fenomenen met een zekere mate van afstandelijkheid. Voor de personages Homer en Hud is het lastig om afstand te bewaren. Een tragedie die zich jaren geleden heeft afgespeeld, is bepalend voor hun verstoorde houding. Leven en dood zijn te nauw verweven met hun bestaan. Als Homer ergens in de film opmerkt dat het gemakkelijker is iets te doden dan iets op te voeden en ervoor te zorgen, wordt het de kijker duidelijk dat de onderlinge spanningen te diep zijn ingesleten om ooit nog opgelost te kunnen worden.

Hud laat een familie zien die alleen nog bijeen is vanwege bedrijfseconomische motieven. Op het emotionele vlak zijn de leden van de familie ernstig uiteen gegroeid. Een disharmonieuze familie waarin na het mond- en klauwzeervonnis, de een nog de welwillende kracht weet te vinden om nog eenmaal opnieuw te beginnen en iets op te bouwen, terwijl de ander de boel wil verkopen om op die manier zijn egocentrische en hedonistische gedrag te kunnen voortzetten. Beide houdingen landen niet lekker en maken dat de onderlinge vervreemding alleen maar groter wordt.

Paul Newman speelt Hud. Een rokkenjagende man die verbitterd, wreed, zelfzuchtig en koppig is. Geen heldentype. Tegenover hem staat Homer, de patriarch van de familie die vol nostalgie terugdenkt aan vroeger en zijn zoon Hud niet kan vergeven wat hij jaren geleden heeft aangericht. Uiteraard speelt het aangerichte feit een rol maar nog meer is Hud's gebrek aan compassie een doorn in Homer's oog. De echte held lijkt Lonnie te zijn, die zowel in Homer als in Hud veel eigenschappen ziet die hij bewondert. Tegelijkertijd ziet hij evenveel dat hem boos en mismoedig maakt. Lonnie is niet aangetast door het verleden en lijkt de enige te zijn die in staat is het grafschrift van Yeats gestand te doen.

In Hud wordt gezwegen. Het zwijgen verbergt in oppervlakkige zin de verstikkende disharmonie die de familiale sfeer kenmerkt. Op het eerste oog is er behalve de gebruikelijke recalcitranties die in elke familie voorkomen, niets bijzonders aan de hand. Een nadere blik spreekt andere taal. Het zwijgen voorkomt dat gevoelens als liefde, genegenheid of zelfs de geringste vorm van empathie kan ontluiken. De jonge generatie in de vorm van Lonnie kan voor oriënterende levensvragen niet bij de oudere generaties aankloppen, verblind als die generaties zijn door eigen beslommeringen die hun levenshouding zo eenkennig en star maakt dat de blokkade die daarmee wordt opgeworpen niet meer kan worden geslecht. Niet door henzelf. Niet door Lonnie.

Hud is een film waarin een ieder niet gelukkig is. De somberheid wordt uitstekend gevangen in de prachtige setting, het stilzwijgen van de personages, het veelzeggende camerawerk en het formidabele acteerwerk. Fijne film.

Dit indringende filmdebuut van Michelle Garza Cerveras bewijst maar weer eens dat plastische demonen en monsters niet per se nodig zijn om een film angstaanjagend te laten zijn. Zwangerschap, geboorte en huilende baby’s zijn angstaanjagend genoeg en vormen hier nog slechts de ouverture voor nog meer angstaanjagende ellende die de jonge protagoniste Valeria te wachten staat.

Versplinterende botten, gezichtsloze spookgestalten en verwrongen lichamen vormen de metaforen voor de vernietigende gevolgen van heteroseksuele onderwerping waaronder Valeria lijdt. Voorzichtig en stapsgewijs onthult de film niet alleen de schijnheiligheid die achter familiaire warmte schuilgaat maar ook de vrouwenhaat die zich achter christelijke beeldvorming verbergt. Huesera the Bone Woman is een scherpe uitlaat van feminisme. Een uitlaat die is gegoten in een beklemmende volksvertelling.

De film vervlecht psychologische horror met bodyhorror en maakt gebruik van elementen uit de folklore om een non-conformistisch punt te maken. Ik vond de beeldspraak in het verloop wat aan kracht verliezen. Beetje veel van hetzelfde. Wel steeds boeiend is de sterk spelende Natalia Solián als Valeria die overigens voor niet-metaforische horror zorgt door uit nervositeit met haar knokkels te knakken en met haar schouderbladen vreemd te manoeuvreren. Dat plastische gedoe had op mij uiteindelijk meer angstaanjagende impact dan de metaforische inbreng.

Over partying in de jaren 90. De film volgt een groepje vrienden in het uitgaansleven van Cardiff. Seks, alcohol, drugs en veel muziek. Een film ook met veel leuke surrealistische droomsequenties. Sommige als gevolg van drugsgebruik. Andere als gevolg van bizarre, komische en merkwaardige fantasieën die zich vooral in het hoofd van protagonist Jip afspelen. Behalve dat deze intermezzo’s gewoon grappig zijn, houden ze eveneens de vaart in de film want ze verschijnen met een hoge frequentie.

Een kritische blik op de partycultuur kan de film niet worden ontzegd. De film laat de partyscene zowel als dynamisch, aantrekkelijk en heerlijk losbandig als benauwend en leeg zien. Neem de drugs. Hoewel de film drugsgebruik als onderdeel van het partying laat zien en het in eerste instantie zo lijkt alsof drugsgebruik wordt verheerlijkt, is dat niet het geval. De film voert herhaaldelijk figuren ten tonele die worden neergezet als meelijwekkend of irritant als gevolg van hun gebruik. Zelfs in het groepje vrienden waarvan de leden in eerste instantie als sympathiek worden neergezet, ontwaren we deze tendens.

Human Traffic is entertaining maar biedt de kijker geen hoogwaardig verhaal. De film volgt in een verzameling scènes het groepje vrienden in diverse stadia van de avond en nacht en in diverse stadia van bedwelming. De omlijsting van het nachtleven met kroegen, clubs en muziek is enerverend en voorziet de blik op de uitgaanscultuur van een realistische basis. De dialogen zijn geestig. Bijzonder krachtig is de muziek. En als gezegd zijn de surrealistische intermezzo’s bijzonder aangenaam. Human Traffic is een erg leuke filmbeleving.

Human Traffic was de eerste film van regisseur en schrijver Justin Kerrigan. Daarna bleef het lang stil en maakte hij alleen in 2008 nog een film. Human Traffic 2 is aangekondigd. Kerrigan is er wederom de regisseur en de schrijver van. Ik ben altijd huiverig voor een vervolgfilm na een uitstekende eerste film. Zelden top en meestal flop. Ben toch wel benieuwd.

Allereerst is de film natuurlijk een klassieke monsterfilm en een hele leuke ook nog eens. De schatplicht ligt zichtbaar in de jaren 50. Regisseuse Barbara Peeters (of was het toch Roger Corman?) heeft goed naar mensen als Jack Arnold en Roger Corman gekeken. Hun films lijken mij haar voornaamste inspiratiebron. Toch zijn er ook genoeg modernere invloeden te vinden in ‘Humanoids’. Het is natuurlijk een film uit 1980 en dat zie je ook terug. Zo schroomt de film niet om met vrouwelijk naakt te strooien (daar zien we de hand van Corman, die nog wat scènes toevoegde na de final cut!) en doet de film aan ecologische thematiek. Het geklungel van de mens met de natuur wordt heel simplistisch en belachelijk aan de kaak gesteld.

Het zijn niet alleen de monsters uit de jaren 50 die de film hebben beïnvloed. De film is ook aangestoken door modernere films. Denk bijvoorbeeld aan een film als Jaws, waar de film in verhaal en in sfeer zeker aan doet denken. Die specifieke bron wordt bepaald niet verheimelijkt. Luister alleen maar eens naar de score. Die is erg duidelijk geïnspireerd op het simpele en overbekende Jaws-melodietje. Het muziekje functioneert trouwens prima als ondersteuning voor de spanning, ook al is het dan ‘gejat’.

Een leuk verhaaltje. Erg stompzinnig, maar bijzonder amusant. Personages, ontwikkelingen en verrassingen zijn voorspelbaar en doen er niet echt toe. Ze staan in dienst van de aanvallen van de monsters. En die zijn er dan ook voldoende. In de 80 minuten speelduur vallen talloze slachtoffers. In den beginne gebeurt dat nog buiten beeld teneinde het mysterie en de spanning naar een hoger niveau te tillen. In het verloop van de film is het daarmee gedaan en wordt alle subtiliteit vermeden als de monsters zich vol in beeld aan vrouwen vergrijpen en arme dorpsbewoners op hardhandige wijze verscheuren.

De showdown is prachtig en duurt maar liefst 20 minuten. Een heerlijk massacre ontwikkelt zich met fijne effecten. Handmade. Trash en splatter op hun best met monsters die overduidelijk worden gespeeld door mensen in rubberen tenues. Fantastisch.

En dan volgt nog de allerlaatste scène. Die is top.

Genieten dus.

Theaterregisseur Stephen Karam maakt van zijn toneelstuk The Humans een film en debuteert als filmregisseur. De setting is beperkt. Een maisonette in een groot flatgebouw. Een karig ingerichte ruimte waar het complete verhaal zich afspeelt. Een benauwende maar ook een allesbehalve statische setting. De woning leeft. Donkere hoekjes, smoezelige muren, krakende vloeren en tikkende buizen zorgen voor een onstuimige en griezelige sfeer. In deze atmosfeer werken uiteenspattende gloeilampen en plotselinge rommelende geluiden even effectief als de gemiddelde jumpscare in een spookhuisfilm.

Het plot van The Humans is simpel. Een familiediner in de nieuwe woning van de jongste dochter. Een ongemakkelijk familiediner. Intermenselijke geschillen zijn merkbaar. Geen overweldigende melodramatische stortregens, maar kleine irritaties die zich uiten in stekeligheden, in pijnlijke opmerkingen, in het beklemtonen en uitvergroten van mislukkingen. Het lukt de personages niet om elkaar over de steken onder water heen iets fundamenteels mee te delen. Opmerkingen over een kapotte wc-bril hebben een smalende toon. Gesprekken over gezondheid, beroepskeuzes en andere alledaagse dingen eindigen in nijdig gediscussieer.

The Humans is een film van nuances. Gevoelens van moedeloosheid, somberheid, ongeluk en lijdzaamheid worden veelal uitgedrukt in een gebaar, in een situatie of in de manier waarop woorden worden uitgesproken. Dat vergt fantastisch acteerwerk. En dat is er. Met name Richard Jenkins die de vaderfiguur speelt en Jayne Houdyshell (die de moederrol ook in het theater speelde) zijn erg goed.

De weinige echt emotionele scènes spelen zich in het donker af. Oprechte emoties kunnen het daglicht blijkbaar niet verdragen. De haperende verlichting in de maisonette geeft in metaforische zin niet alleen de verbrokkeling in de onderlinge verhoudingen weer, maar de duisternis is eveneens een welkome deken waaronder het veilig is om je te laten gaan.

Het camerawerk is nogal eigenzinnig. Dan weer op afstand en meer omvattend, dan weer gericht op het detail. Soms beloert de camera de personages. Soms ligt de focus op het huis en de voorwerpen die zich daar bevinden. Het camerawerk versterkt het bevreemdende gevoel dat vanaf het begin van de film al ligt te sudderen en te wachten om tot ontplooiing te komen. Dat ongemakkelijke gevoel is er, bijt zich vast en gaat nooit meer weg.

The Humans is een ingetogen maar tegelijk ook ontroerende film over de omgang met een merkwaardige menselijke constructie die we kennen onder de naam Familie. Echte horror dus. Ik heb opeens zo’n zin in de kerstdagen…

Hundreds of Beavers vertelt een simpel verhaal, doet dat zonder dialogen en biedt 100 minuten lang fantastisch vermaak. Het duo Mike Cheslik en Ryland Brickson Cole Tews brengt een hommage aan de tekenfilm en de slapstick. In de film die overigens in prachtig zwart-wit is geschoten verliest hoofdpersonage Jean zijn bron van inkomsten en heeft hij geen andere keus dan jager te worden. Dat gebeurt erg onbeholpen en zijn confrontaties met bevers, konijnen, vissen en vogels zijn hilarisch.

De film is hartstikke grappig. Visuele humor. Absurde humor. Veel slapstick. Veel leedvermaak. Jean in een getekende setting glijdend en vallend in beeld, voor gek gezet door zijn prooien en zijn leed becommentariërend met teleurstellend gekreun, verblufte uitroepen en allerhande dwaze gezichtsuitdrukkingen. Het verveelt nooit. Door steeds elementen toe te voegen aan het verhaal, blijft de film niet steken in een herhaling van zetten. Jean evolueert. Hij wordt professioneler. Zijn uitdagingen worden groter. De humor houdt gelijke tred met zijn evolutie en teert minder op Jean’s dwaze gedrag. Niks aan de hand, want de film blijft vol zitten met slapstick, leedvermaak en bizarre gebeurtenissen en blijft gewoonweg erg grappig.

Het meest vermakelijke aan Hundreds of Beavers is de onzinnige verbeelding van de dieren. De dieren zijn in de meeste gevallen overduidelijk mensen in pakken. Een fantastische vondst die gedurende de hele speelduur van de film hilariteit opwekt. Het is tekenend voor de tomeloze fantasie waar de film bol van staat. Hundreds of Beavers is creatief, absurd en hartstikke grappig. Heerlijke film.

De film is de prequel van de Hunger Games trilogie en speelt zich 64 jaar voor het eerste deel af. De film richt zich op het personage Coriolanus Snow die in de reeks de antagonist is. Centraal in de film staat de vraag hoe Coriolanus Snow geworden is tot de ellendeling die hij in de trilogie is. Die insteek roept herinneringen op aan de prequels van Star Wars die vertellen van een simpele jongeman die uiteindelijk uitgroeit tot de gevreesde Darth Vader. Heel origineel is de insteek van de neieuwe Hunger Games dus niet.

Snow wordt als een gewetensvolle en ambitieuze jongeman gepresenteerd die ondanks de tegenslag die hem overkomt de edelmoedigheid en zorgzaamheid zelve blijft. Het personage is niet overtuigend. De film doet amper pogingen om de jonge Snow met enige vorm van ambivalentie uit te rusten. Het personage Snow bezit geen tegenstrijdige karaktertrekken van betekenis. Hij is gewoon een goed persoon. Door niet te investeren in een bepaalde gelaagdheid van het personage, komen karaktertrekken die later in de film opdoemen als erg ongeloofwaardig over. Het personage is weinig doordacht geschetst.

Dat geldt ook voor de inhoud van de film. Er gebeurt veel zonder aanwijsbare reden. Er gebeurt veel dat totaal onzinnig is. Ik bedoel niet dat gebeurtenissen per se geloofwaardig moeten zijn. Het genre leent zich daar immers ook niet voor. Ik bedoel dat gebeurtenissen in ieder geval een logisch gevolg moeten zijn van een verhalend fundament dat wordt neergelegd. En dat is in deze film vaak niet het geval. In deze film is het zo dat de dingen dermate ongegrond gebeuren dat het lijkt alsof er door de maker ter plekke iets werd bedacht en uitgevoerd zonder eerst het fundament te raadplegen.

Zoals reeds gememoreerd is het personage Snow een plat personage en totaal niet intrigerend. Over de andere personages die in de film voorkomen, valt hetzelfde te zeggen. Ze zullen niet heel lang in de herinnering blijven hangen. Ik moet hierbij wel de aantekening maken dat de optredens van Viola Davis als dominante spelleidster en Peter Dinklage als verbitterde dronkaard een zekere amusementswaarde hebben. Beiden weten hun personage wat charisma mee te geven die hun personages gelaagder doet schijnen dan in werkelijkheid het geval is. Knap werk gezien het materiaal waarmee hun karakter is geboetseerd. Over echt acteertalent gesproken…

Aan de Hunger Games zelf wordt maar weinig tijd besteed. Je zou zeggen dat met een speelduur van 157 minuten die tijd er wel is. Best jammer, want het spartaanse speldecor dat een schitterende arena is, verdiende meer activiteit. De meeste tijd gebeurt er in de film die ook nog eens een laag tempo heeft, amper iets. Het verhaal is ook nog eens behoorlijk voorspelbaar en boeit zelden. Dit deel van The Hunger Games is een overbodig vehikel.

Een vampierfilm die voorbij gaat aan de klassieke kenmerken van een vampier zoals je die in film over vampiers zou verwachten. Geen scherpe hoektanden, zonneallergie en crucifixen. Wel de onverzadigbare honger naar bloed, het eeuwige leven en daaraan gerelateerd de angst voor lichamelijk verval en de angst voor eenzaamheid.

Geen film die focust op fysieke horror. Meer op sfeer en psychologische horror. De vampier en zijn gemoedstoestand worden door regisseur Tony Scott heel kunstzinnig gevangen. Ieder shot is een klein kunstwerkje dat met gebruikmaking van elementen als licht en donker, schaduw, kleur, fladderende witte duiven en wapperende gordijnen een mysterieuze, duistere en koele glans legt over de film.

Style over substance. De film praat voormamelijk in beelden. De kunstzinnige beelden gaan ten koste van de inkleuring van de personages. Veel achtergrond en diepte bezitten ze niet. Het draait om de beelden. Die vertellen het verhaal. Dat hoeven de personages middels het spuien van tekst of het verrichten van handelingen amper nog te doen. Prima hoor. Hun koude en bloedeloze aanwezigheid temidden van de aandachttrekkende beelden ziet er fraai uit en functioneert.

De film bestaat uit sfeervol gestileer. In dat kader is bijvoorbeeld het onophoudelijke gerook van sigaretten goed verklaarbaar. In bijna elke scène valt wel een stemmige nevelige rookpluim te ontwaren, die door het beeld sluiert. Koel, erotisch, somber, duister. Dat is tevens de sfeer die de film ademt. En, om helemaal geen twijfel te laten bestaan over de droefgeestige inborst van de film, is er nog de plechtige muziek van Delibes, Allegri, Schubert en Ravel om de emotionele lading van een scène te benadrukken.

Deneuve, Bowie en Sarandon zijn prima acteurs maar stellen zich hier in dienst van de stilering. Van hun acteertalent krijg je weinig te zien. Dat aanhoudende en vertragende gestileer is trouwens af en toe even doorbijten, maar zodra Deneuve in dit decor met teksten als „We're damned to Iive forever...with no reIease, no end“ op de proppen komt, krijgen de beelden opeens weer betekenis en is de ris aan stroperig langskomende kunstzinnigheid buitengewoon goed te consumeren.

Hele sfeervolle zeventiger jaren film. Met van die heldere kleurige kleuren. En met van die typische jaren zeventig vrouwen voorzien van felblauwe oogschaduw en andere kleurige make-up. En met van die typische jaren zeventig accessoires in de diverse interieurs. Leuk om even in deze entourage te verkeren. Over de filmbeleving valt verder weinig positiefs te melden.

Het verhaal is niet heel boeiend. Een film over een verveelde huisvrouw met aspiraties om heks te worden. Haar belevenissen op de weg er naar toe zijn behoorlijk saai en kennen nauwelijks een opzienbarend piekmoment.

De film is vooral een praatfilm. Niks mis mee, maar een praatfilm zonder veel boeiende tekst is heel vervelend. De dialogen zijn gewoon niet bijzonder. En aangezien d'r heel wat wordt afgeluld, is het af en toe flink doorbijten. De sfeervolle entourage is echt leuker dan de film die zich erom heen afspeelt.

Gelukkig heeft de hoofdpersoon last van hele beeldende dromen. De droomsequenties maken dat er kan worden doorgebeten. Het zijn surrealistische scènes die wat leven en roering brengen in de vlakke pap die film en verhaal toch wel zijn. De spannende beelden doen fijn onwerkelijk aan en veroorzaken lichtelijk ongemak. Ze voorzien de film van de broodnodige opwinding en zelfs van een tikje horror van de psychologische soort. Het is desondanks te weinig.

Ik bekeek hier een misser van George A. Romero.

In eerdere berichten werd de belachelijke beroering voorafgaand aan de vertoning van de film al genoemd. Te waanzinnig voor woorden. Toch kan ik de verleiding niet kan weerstaan er een paar regeltjes aan te wijden.
Al voordat de film rouleerde, werd de film in allerhande berichtgevingen als een opruiend gedrocht bestempeld. De reden daarvoor was de provocatieve plotbeschrijving. The Hunt gaat over een groep mensen waarvan de meeste hun wortels stevig in Republikeinse klei hebben geplant. Op hen wordt gejaagd door bevoorrechte mensen van liberale huize. Schandalig natuurlijk. Zelfs Donald Trump bemoeide zich ermee. „Liberal Hollywood is Racist at the highest level... They are the true Racists, and are very bad for our Country!“ Tja, waanzin komt voort uit angst en domheid en heeft weinig met gezond verstand te maken. Over opruiend gesproken…
De film dan maar. De film heeft een satirische insteek en presenteert een omgekeerde wereld. Door vredelievende liberalen wapens te laten afvuren op militante republikeinen, zet regisseur Craig Zobel een satirsiche punt. Tamelijk flauw en weinig humoristisch, maar geen reden voor commotie. Hier en daar steekt in de loop van de film nog een politiek pamfletje de kop op (illegale immigratie en klimaatverandering), maar daarmee houdt de politieke satire eigenlijk wel op. Van opruiing is geen sprake.
Gelukkig bestaat de film niet alleen uit satire. Regisseur Zobel levert met zijn film een hele fijne bijdrage aan het survival genre. De film heeft een hoog tempo en een hoog actiegehalte. En het verhaal bevat zoveel onvoorziene ingevingen en absurde wendingen dat je als kijker continu van de ene leuke verbazing in de andere valt. Een hilarisch voorbeeld daarvan is de introductie in het eerste kwartier van een handvol gerenommeerde kandidaten voor de titel van hoofdpersonage die vervolgens de scène niet eens weten te overleven. Hilarisch toch?
Investeer als kijker trouwens vooral geen tijd in een poging om een indeling te maken in goede of slechte personages. Zodra dat onderscheid zich enigszins aftekent, is de film al voorbij. Zonde van de moeite dus.
Concentreer je liever op de prachtige kills die gepaard gaan met afgerukte ledematen, aan flarden gescheurde rompen en uitgerukte ogen. Geniet liever van een gruwelijke versie van de fabel van de haas en de schildpad. Of geniet van de heerlijke hilarische showdown tussen de personages van Hilary Swank (geen fan, maar hier ok) en Betty Gilpin (zeer ok en zeer fit).
The Hunt is een boosaardige, verknipte, humoristische, gewelddadige en spectaculaire film. Oh ja, en ook nog een beetje een flauwe satire natuurlijk. Maar daar hebben we gelukkig niet zoveel last van.

In de openingsscène zit een moeder samen met haar zoon bij een kampvuur ergens in een bos. Ze vertelt hem een wreed sprookje vol symboliek waarin het bos, het patriarchaat, een onschuldige meisje en wolven de belangrijkste rollen vervullen. Het sprookje dat in de vorm van een animatie is gegoten, vertelt in een notendop wat de kijker in de film te wachten staat. De kijker staat een moderne en wrede variant van Roodkapje te wachten.

De film handelt over een vrouw (heel toepasselijk voorzien van een rode jas), die zich in een verhaal met het welbekende Rape and Revenge-thema bevindt. Een verhaal waarin de rollen van jager en gejaagde steeds weer verwisseld worden. Een verhaal met veel symboliek. Een verhaal dat de traditionele vrouwenfiguur zoals die vaak hulpbehoevend in het horrorgenre wordt geportretteerd, voorziet van dezelfde wreedheid en meedogenloosheid die in eerste instantie aan de jager is toebedeeld.

De wolven vertegenwoordigen in deze film niet de boosaardigheid. Zij zijn eerder de onzichtbare beschermers van het woud. Hun rol is verborgen en mystiek. Ze zijn aanwezig, maar ook weer niet. De kwade rol is voorbehouden aan een mens. Een man. Een vertegenwoordiger van het patriarchaat. Het personage wordt gespeeld door Arieh Worthalter en hij maakt indruk. Zijn personage is een ongelooflijke schoft. Hij is een psychopathische maniak. Hij is creepy. Wat hem met name angstaanjagend maakt is de snelheid waarmee hij transformeert van vriendelijke gentleman in een moordenaar. En weer terug. Zijn onvoorspelbaarheid maakt hem op een ongrijpbare manier monsterlijk.

Het bos is het belangrijkste decor. Het is een oord van verandering. Een oord waar voorbestemde rolpatronen vervallen. Een woest en welhaast magisch oord dat iemand met wanhopige overlevingsdrang aanzet om van onschuldig en naïef te transformeren in een Engel der Wrake. Een oord dat zorgt voor veranderende verhoudingen tussen mens en natuur en tussen mensen onderling.

Behalve een film vol metaforen is de film ook gewoon goed kijkbaar als een spannende horror/thriller. Het is een gewelddadige en zeer bloedige film, maar ook een film die oog heeft voor fijne ironie. Het is ook een sfeervolle film. De cinematografie is mooi. Prachtig en beklemmend beeldmateriaal trekt aan het oog voorbij.

Hunted is een verassend leuke, grauwe en wrede film en heeft toevoegingen die uitnodigen om over te filosoferen. De keus om de uitnodiging aan te nemen is aan de kijker.

Het script voor Hunter Hunter van regisseur en schrijver Shawn Linden stamt al uit 2007. De survivalthriller werd uiteindelijk onder de vlag van productiemaatschappij IFC Films gemaakt. IFC Films doet in onafhankelijke films (veel genrewerk), select buitenlands (niet-Amerikaans) werk en documentaires. De portfolio van IFC is uitgebreid en bevat bijzonder aardige producties. Zo zag ik recentelijk The Wretched (2019), Rent-A-Pal (2020) en The Other Lamb (2019). Films die me goed bevielen. Hunter Hunter beviel me ook goed.

In Hunter Hunter ontwikkelt zich een duistere verschrikking die lange tijd sudderend aanwezig is zonder concreet te worden. Het eerste halve uur wijdt de film zich geheel aan de dagelijkse bezigheden van een gezin dat afgezonderd van de moderne wereld in de Canadese bossen leeft. Een leven dat niet zonder risico’s is. Die bewustwording ontstaat als een gevaarlijke bijtgrage wolf in hun leefgebied opduikt en vader Joseph de jacht inzet. Vrouw Anne en dochter Renée blijven achter. Twee praktisch ingestelde vrouwen die routineus omgaan met de problematiek van het buitenleven en zich prima redden. Als Joseph echter maar niet terug komt, ontstaan scheurtjes in de relatief behaaglijke routine van het (over)leven in de wildernis en komen nervositeit, spanning en paranoia om de hoek kijken.

De manier waarop Linden en cameraman Greg Nicod erin slagen om het gevoel van vrijheid dat in eerste instantie van het leven in de wildernis uitgaat, te veranderen in een gevoel van onberekenbare dreiging, is meesterlijk. De film baadt zich opeens in een continue beklemmende sfeer gevoed door onheilspellende gebeurtenissen en de daarbij behorende spanningspieken. De spanning ontvlamt ten slotte in een weergaloze en afgrijselijke apotheose die ik niet snel zal vergeten.

In de slotscènes komt de spanning die tot dan toe vooral werd gekoesterd door schimmige en ongrijpbare suspense heel concreet tot een excessieve ontlading. Een afgrijselijke scène die des te effectiever werkt door de fantastische spanningsopbouw die de kijker bijna ongemerkt heel ontvankelijk heeft gemaakt voor een dramatische uithaal.

Ja. Prima film, die aftrapt als een sterk drama dat een scherpe observatie van een gezin presenteert dat in de wildernis leeft. Een film die in het middendeel veel suspense over de kijker uitstrooit die hem in een staat van verontrusting en verwarring brengt. Het middendeel is echter op momenten ook wat aan de taaie en stroperige kant. Dat moet ook gezegd. En tenslotte een film die in de finale een grandioze nietsontziende aanval op de wankele gemoedstoestand van de kijker inzet en er succesvol in slaagt hem te verbijsteren.

Ik was tevreden.

Stuiptrekkende lichamen, afschuwelijke schotwonden en ander vleselijk geweld. The Hunting Party houdt zich visueel niet in met beelden die je in de meeste westerns niet zult tegenkomen. De achtervolgingsjacht in deze film verloopt meedogenloos en is zeer gewelddaig.

Het geweld is veel en wreed en wordt steevast onbarmhartig in slow motion getoond, zodat het onmogelijk is om zelfs de dood van de zoveelste getroffene heel gemakkelijk en schouderophalend langs je heen te laten gaan. Nee, de regisseur wil met elke rake kogel telkens dezelfde impact bewerkstelligen. Ook de kogelgaten in de meest recente dode mogen niet aan inflatie onderhevig zijn maar moeten nog even indrukwekkend zijn als de kogelgaten in de eerste dode. Sam Peckinpah deed het al en ik moet zeggen dat de slow motion ook hier heel effectief werkt.

Gefilmd werd er in het Spaanse Andalusië. De streek waar veel spaghetti-westerns werden opgenomen. De film is rijkelijk gevuld met landschappelijke plaatjes die zonder probleem in het wilde westen geschoten zouden kunnen zijn. Prima setting.

Oliver Reed is de bandiet. Gene Hackman is de rancher wiens vrouw door Reed is ontvoerd. Hij is de wreker. Goed en slecht lijken duidelijk afgebakend te zijn. De grens vervaagt in de loop van de film. De bruutheid van het doden, de ontwikkeling van het verhaal en een inkijkje in de persoonlijkheden van de bandiet en de wreker maken dat de termen goed en slecht steeds minder scherp op een personage geplakt kunnen worden.

Een traditionele shootout heeft de film niet. De showdown is in deze film nogal armoedig van aard. Niet heel spectaculair, maar wel goed passend bij het nihilistische karakter van de film, waarin het menselijk leven niet veel waarde heeft. Behalve dan om in slow motion de kijker plezier te bezorgen.

The Hunting Party is geen meesterwerk, maar wel een goed kijkbare film die enigszins put uit het nihilisme van een spaghetti western. Don Medford regisseert de gruwelijke mensenjacht en zorgt ervoor dat de film niet ten onder gaat aan Hollywoodclichés. Prima score ook.

Aardige film.

Een leuk speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Mark Tonderai, dat misschien niet altijd even origineel is, maar wel voor dynamisch en spannend vertier zorgt. Ik heb nog geen ander werk van Tonderai gezien. Dat gaat na het zien van deze film zeker gebeuren.

Als protagonist Zake een merkwaardige waarneming doet is zijn reactie een hele passieve. Hij wil zich er niet mee bemoeien. Ok, nog wel de politie bellen, maar verder niks. Hij wil verder gaan met zijn ingezakte doodse leven. Goed van Zake, want het is juist aan deze begrijpelijke maar ook passieve instelling te danken dat hij daardoor juist wel betrokken raakt bij hetgeen hij heeft waargenomen. Die betrokkenheid komt weliswaar tot stand met wat toeval en veel pech maar wordt heel geloofwaardig uitgespeeld.

Hush is een hectische en rusteloze film. Opvallend goed camerawerk zorgt voor een dynamisch kader waarin het verhaal met zijn vele wendingen perfect past. De film is steeds in beweging. Rustmomenten zijn amper aanwezig en de weinige momenten dat de wind even gaat liggen zijn van korte duur. Misschien soms iets teveel van het goede. Ik pak tijdens het kijken graag even een momentje om het voorafgaande te recapituleren. Als de film me intrigeert tenminste. Daar kreeg ik amper de gelegenheid voor. Daar staat tegenover dat de film zonder de onrust en de hectiek niet zo intrigerend en spannend was geweest.

Uiteraard heeft het verhaal ook een aandeel in de spanning. De kern van dat verhaal bestaat uit een kat- en muisspel tussen Zake en de man bij wiens boosaardige praktijken hij betrokken raakt. Een fijn nachtelijk duister sfeertje maakt het af. Hush is een goede thriller. Niet zo goed als Duel (1971) of Spoorloos (1988), die vermoedelijke bronnen van inspiratie zijn geweest, maar gewoon goed.

“Hush” heeft momenten van spanning en beklemming. Het zijn momenten. Op andere momenten passeren veel stukken film in een trage cadans zonder dat ze veel spannende indrukken achterlaten.
Het zijn minder enerverende scènes, omdat het kat en muisspel te langgerekt is en te overdreven wordt uitgespeeld. Te veel kat en muis. Het spel volgt steeds hetzelfde patroon en werkt op den duur enigszins voorspelbaar. Dat vermoeit. De concentratie om de repeterende handelingen te blijven volgen is dan soms moeilijk op te brengen.
De killer verliest helaas al snel zijn masker. Een ongemaskerde killer is niet mysterieus. En een herkenbare killer is eigenlijk niet heel eng. Een masker is door zijn gebrek aan gelaatsuitdrukking een fantastisch middel om een blijvende sfeer van mysterie en onheil op te roepen. Erg jammer dat dit element al snel na het begin verdwijnt. Ook dat scheelt behoorlijk in de spanningsgraad. Onbegrijpelijke keus.
De doofstomheid van de hoofdpersoon is interessant en van toegevoegde waarde. Het spelen met geluid is in dit geval een prima extra middel om de spanning te verhogen. Dat werkt een paar keer uitstekend.
Het feit dat de schrijvende hoofdpersoon beroepshalve gewend is om stapsgewijs en met een analytische blik meerdere scenario's met verschillende afloop grondig door te nemen op waarschijnlijke slagingskans, heeft die toegevoegde interessante waarde ook. Het levert een paar aardige gedachtenscènes op.
Acteerwerk is ok.
Aardige scenes, aardige film. Maar toch te weinig eng.

Spirituele onzin of niet. Sinds wetenschapper Franz Anton Messner in de 18e eeuw met behulp van magneten probeerde om mensen in een andere bewustzijnstoestand te brengen, is er discussie over het waarheidsgehalte van hypnose. Ik geloof dat hypnose bestaat en dat hypnose een hulpmiddel kan zijn bij het oplossen van angststoornissen of verslavingsdriften. Ik geloof niet in de agressieve vorm van hypnose die de uitoefenaar in staat stelt de volledige controle over iemands geest te verkrijgen. De film Hypnotic baseert zijn plot op de agressieve vorm. Daarin wil ik omwille van het vermaak best meegaan. Het idee is fascinerend en jaagt schrik aan en is een prima uitgangspunt voor een spannende film.

Helaas is de film totaal niet spannend. Vanaf het begin is al duidelijk hoe de vork in de steel zit. Pogingen om middels ‘raadselachtige’ gebeurtenissen een geheimzinnige sfeer rondom slachtoffer Jenn te creëren, rekken de film nodeloos en zijn slaapverwekkend. De fotografie is bovendien erg statisch en genereert niets extra’s. Het is een sfeerloze bedoening.

Het acteerwerk is daarbij ook nog eens van matig niveau. Kate Siegel die vooral bekendheid geniet door haar optredens in de films van manlief Mike Flanagan, slaagt er niet in om haar personage van enige allure te voorzien. Haar hypnotiserende en rechercherende tegenspelers zijn zelfs lachwekkend slecht in hun optreden. Ik geef meteen toe dat het ook niet zal meevallen om met oninteressant geconstrueerd verhalend materiaal en plat uitgewerkte personages te midden van een fantasieloos set design, de hartstocht te vinden om het beste uit jezelf te halen. Maar toch. Zelfs dergelijke inspiratieloze omstandigheden zijn geen excuus om zo tenenkrommend slecht je werk te doen.

Hypnotic is een prutserige en zeer lachwekkende thriller, die waarschijnlijk alleen onder invloed van zware hypnose serieuze indruk maakt. In nuchtere toestand is de film alleen dankzij de onbedoeld komische werking van serieus bedoelde scènes soms een milde amusementswaarde toe te dichten. De regisseurs heten Matt Angel en Suzanne Coote. Ban die namen onmiddellijk uit je geheugen. “I command you!”, zou de belachelijke hypnotiseur in deze film zeggen.

Een film met veranderende scenario’s. Met illusies. Met wendingen. Wat mij meteen opviel was het ontbreken van het verrassingseffect dat daar normaal gesproken bijhoort. De steeds veranderende perspectieven en realiteiten kwamen op mij erg ongeïinspireerd over. De film probeert visueel indruk te maken en biedt de kijker daarbij geen solide vertelling aan. De visuele hoogstandjes, die in het algemeen niet heel hoogstaand zijn, zijn overduidelijk een sneue poging om juist dat gebrek te camoufleren. Erg doorzichtig. De film is gewoon een lege huls.

Een andere afleiding van de povere inhoudelijke bediening die de kijker ten deel valt, is de veelheid aan genres die wordt bezocht. Een beetje misdaad, een beetje actie, een beetje science fiction, een beetje familiedrama. En al die bezoekjes aan de diverse genres zijn vervolgens weer overgoten met een mystery-sausje en worden afgemaakt met pompeuze speciale effecten, die echter weinig indruk maken. De film is gewoon een lege huls.

De personages zijn alleen in aanzet eventjes interessant. Helaas wordt bij geen personage de aanzet uitgebouwd tot iets groters. Iets dat de kijker aanmoedigt om een personage in de geest te steunen. Ze deden me eigenlijk niets. Wel moet worden gezegd dat actrice Alice Braga toch enige indruk maakt. Zij voorziet de kijker hier en daar van wat achtergrondinformatie, waarvan de film blijkbaar niet in staat is die visueel aan de kijker te overhandigen. Dank voor de service, maar het zegt veel over het zwakke script. De film is gewoon een lege huls.

Scandinavische misdaadfilms zijn meestal wel in orde. Het zijn films met een donkere atmosfeer, spannende plots en kapotte karakters. Het zijn prima alternatieven voor bravere Engelse en actierijkere Amerikaanse soortgenoten.

Hypnotisören begint heerlijk sfeervol. Onheilspellend en duister. Met een mysterieus en fascinerend moordplot. Met intrigerende personages. Een goede kick-off dus. Misschien heb ik de laatste tijd teveel misdaad uit Scandinavië over me heen laten komen, want na een tijdje overkwamen me wat vermoeidheidsverschijnselen. Ik ondervond teveel herkenning.

Zo kwamen de personages me op den duur erg bekend voor. Een politie-inspecteur die alleen voor zijn werk leeft. Een echtpaar met huwelijksmoeilijkheden. Een briljante psycholoog met een trauma. Prima vertolkingen. Daar niet van, maar gewoon gemakkelijk in te vullen en dus weinig verrassend.

Ook het verhaal viel me tegen. Amper echte wendingen. Amper gebeurtenissen die je op het verkeerde been zetten. Een paar weerhaken in het verhaal zouden de spanning naar een hoger niveau hebben kunnen tillen. De uiteindelijke apotheose is zelfs tamelijk teleurstellend.

Op zich is Hypnotisören trouwens een solide productie. Regisseur Lasse Hallström maakt goed gebruik van de winterse setting en zorgt voor voldoende basale treurigheid en duisternis. Het is alleen zo vervelend dat het verhaal en de personages die er op liggen zo weinig inventief en spannend zijn.