Opinions

“We're gonna need a bigger bucket”

Ja, de regisseur kent z'n klassiekers.

Het lijstje van films waaraan Gilles zijn medewerking heeft verleend is indrukwekkend. Veel films uit het scifi genre. Een aantal zelfs populair. Met zo'n cv zijn de verwachtingen voor Harbringer Down dan ook hoog.

De film mag, denk ik, beschouwd worden als een ode aan films als Alien en The Thing. Films die model staan voor het genre. Hoog spel dus van de maker. En slecht gespeeld, want de film is niet heel goed.

In vergelijking met bovengenoemde werken gaat Harbringer Down jammerlijk ten onder.

De film maakt vooral een onverschillige en onverzorgde indruk. Een ode onwaardig.

De effecten en aankleding zijn erg jaren 80. Prima hoor. Je verwacht niet anders. Het is immers een hommage. Maar het oogt allemaal zo goedkoop. Zó bordkarton. Dat had veel beter gekund.

Er zijn slordigheden. Zo zijn er scenes die zich op het achterdek van de boot afspelen. Het weer is slecht. Het stormt, maar we zien geen spattend water. Niemand wordt nat. De boot gaat amper op en neer. Niet waarheidsgetrouw en bovendien duidelijk opnamen die in de studio tot stand kwamen.

Slecht, hoor. Het stoorde me.

De introductie van de karakters verloopt haastig en rommelig. Enige kennis van de personages is toch gewenst als de kijker met hen moet meeleven. De karakters blijven helaas te vlak en eendimensionaal.

Het acteerwerk is matig. Het slot van de film is teleurstellend.

Misschien was het wel niet de bedoeling de film serieus te nemen.

Hard Sell heeft met name in het begin elementen van de typische highschool komedie in zich, maar schiet gelukkig niet compleet door in de standaard zuip- en puberhumor. En voordat die constatering post vat, is de film dat puberale niveau eigenlijk al lang ontstegen.

De film onderscheidt zich in de loop van de speelduur steeds duidelijker van de highschool komedie door het accent te plaatsen bij bittere issues die onder de oppervlakte zijn gelegen. Issues waarmee de personages te kampen hebben. Geen highschool flauwekul, maar echt leed. Echte issues. Echte problemen die je hier en daar rauw op de huid vallen.

De film slaagt er daarnaast in om niet door te schieten naar tranenplengend drama. Steeds voordat het echt melodramatisch dreigt te worden en de film daar misschien uit de bocht zou vliegen, is er relativerende humor in de vorm van snedige dialoogjes en grappige situaties. Even terug. Even ho. Even lucht.

Aldus bevindt de film zich op een bepaald moment op een behoorlijk vermakelijk niveau met een mooie balans tussen drama en humor. En net als je die gedachte tot je laat doordringen, houdt dat niveau geen stand en doet de film een greep in een la met banaliteiten die in een standaard feelgood-productie niet zouden misstaan. De film voelt opeens erg onecht en kunstmatig aan en vliegt dus toch nog uit de bocht.

Hoe meer het einde nadert hoe feelgoodisher en voorspelbaarder en flauwer de film wordt. De aangesneden issues worden simpeltjes opgelost en weggezet. Gewoon zoals het binnen het genre hoort. Teleurstellend is het wel.

Wat wel overeind blijft tot het einde, is de goede acteerprestatie van Gisondo. Prima acteur in een prima rol.

Eindconclusie: ik voel me enigszins bij de neus genomen.

Kleine film. Hard en rauw. Snel en spannend. Redelijk interessante personages in de troosteloze setting van een Britse kustplaats. Doem en uitzichtloosheid zijn er natuurlijke gegevens. Crimineel gedrag is er tweede natuur.

Kille en grauwe beelden tonen een wereld waarin altruïsme als zwakte wordt gezien en onmiddellijk wordt afgestrafd. Een wereld waarin alle opbouwende acties van de hoofdpersoon tot mislukken gedoemd lijken te zijn. Een hoofdpersoon die enthousiast, naïef en gehaaid is, maar ook een gelaten treurigheid bezit die onlosmakelijk verbonden is met zijn leven. Interessant wel.

Een low budget film van een beginnend team. Hier en daar is dat zichtbaar. Het verhaal rammelt af en toe iets en komt wat geforceerd over. De actie ziet er ook niet heel overtuigend uit. De scenes waarin klappen worden uitgedeeld zijn erg amateuristisch en overdreven toneelmatig uitgevoerd.

Het acteerwerk is echter goed. En de dialogen zijn best aardig. Humoristisch ook. Ook de score mag er zijn als passende onderstreping van alle naargeestigheid.

Lekker filmpje!

Met de goederentrein komt Charles Bronson getooid met een karakteristiek hoofddeksel en in het bezit van een tas met daarin zijn schamele bezittingen, de film binnen gereden. De jaren 30. De tijd van de grote depressie. Van de grote werkloosheid en de armoe. Van die harde tijden ervaart de kijker bijna niets. Walter Hill verpakt de historische context gewoon in zijn hoofdpersonage die niet meer bezit dan zes dollar, een tas met schamele bezittingen en zijn gespierde lichaam.

De entourage van de film is mooi en geeft een gedetailleerd beeld van tijden die ver achter ons liggen. Een greep: oude auto’s en ouderwetse kleding, smoezelige gokpaleisjes, een zwarte schoenpoetser en zwarte straatmuzikanten die de deltablues ten gehore brengen. Echt een magnifieke entourage.

Walter Hill is geen regisseur die investeert in een diepzinnig psychogram van zijn karakters. Zijn personages zijn een product van hun omgeving. Het wezen van zijn personages wordt simpelweg door de situatie waarin zij zich bevinden en de dingen die hun daarin overkomen, gekarakteriseerd. Charles Bronson speelt zo'n typisch Walter Hill personage, die uit het niets de film betreedt en aan het eind (bijna) geruisloos de film weer verlaat. Geen verleden en geen toekomst. Alleen het heden telt voor Walter Hill.

Charles Bronson is de perfecte protagonist. De kijker weet niets van hem, maar ziet in zijn gelaatstrekken dat hij werelden van teleurstelling en onrecht met zich mee draagt. Uit hem spreekt een gedesillusioneerd beeld van de wereld. Om zijn mondhoeken speelt altijd een beschouwend lachje, waarmee hij geduldig uitdrukt dat hij berustend toekijkt terwijl de andere personages hun best doen om met schimmige middelen vooral zichzelf te verrijken. Ze doen maar, lijkt hij daarmee te willen zeggen. Een levensfilosofie die hij eveneens toepast als zijn love interest hem vertelt geen toekomstperspectief meer te zien in een relatie met hem. Suit yourself, zegt hij, en vertrekt.

Hard Times houdt zich niet bezig met wereldschokkende zaken. Bronson is iemand die vecht voor geld. Een straatvechter. Het is een manier om van te leven. Niet meer. Niet minder. Hard Times is een fijne debuutfilm van Water Hill. Een sterk geregisseerde film die overtuigt door de authenticiteit van de entourage, de rauwe bokspartijen, sterk acteerwerk en het verukkelijke stoïcisme van zijn zwijgzame hoofpersoon.

Eigentijdse Blaxploitation in een westernjas. The Harder They Fall is een zwarte en roldoorbrekende Western. Het verhaal is fictief, maar de afro-Amerikaanse insteek is dat niet. De film is eigentijds geënsceneerd en voorzien van een anachronistische soundtrack die haaks staat op het lijzige getokkel dat gangbaar is in westerns. Jay-Z is er verantwoordelijk voor. Ik prefereer het getokkel.

Black, Pride and Powerful. Die termen dekken de lading behoorlijk. De film brengt vergeten afro-Amerikaanse persoonlijkheden uit het wilde westen tot leven. Uiteraard zet de film zich daarnaast heel correct in voor de goede zaak van de gelijke behandeling van vrouwen door een aantal sterke vrouwelijke karakters tegenover de mannelijke karakters te plaatsen. Hartstikke mooi natuurlijk, maar al dat correcte gedoe smaakt erg gekunsteld en maakt de film niet tot een goede film.

Tijdens de speelduur van maar liefst 139 minuten passeert een schandalig eenvoudig en schrikbarend fantasieloos verhaal. Een zielloos oog om oog-verhaaltje dat niet verrast of op enige andere wijze positief emotioneert. Weinig indrukwekkend zijn ook de hoofdrollen van Idris Elba en Jonathan Majors. Ze vertegenwoordigen eendimensionale personages zonder uitstraling. De bijrollen leveren nog wat interessante figuren op, maar hun aandeel blijft dan weer beperkt tot het aanleveren van obligaat tekst- en actiewerk. Erg teleurstellend.

The Harder They Fall is weer zo’n Netflixfilm, waar er zoveel van zijn. Interessant idee, leuk budget en een slordige en holle uitvoering waarvan de tranen je in de ogen springen.

Om met een aantal personen in een kleine ruimte opgesloten te zijn, is geen fijne ervaring. Dat is het in Harpoon ook niet. Zelfs niet als de personen waarmee je opgesloten zit je beste vrienden zijn en je je op een luxe jacht bevindt dat op een helblauwe zee dobbert onder een helblauwe lucht waarin de zon vrolijk schijnt en je verwent met zijn warme hemelse stralen. Een idyllische setting, die niet kan verbergen dat de vriendschap onder de oppervlakte wat scheurtjes vertoont. In de loop van het verhaal ervaren we daar meer over. En dat levert boeiende terugblikken op gebeurtenissen op die hebben geleid tot de giftige scheurtjes in de vriendschap.

De personages zelf zijn minder boeiend. Ze zijn vooral erg onaangenaam. Erg egoïstisch, leugenachtig, verwend en harteloos. Behalve dat ze deze overduidelijke eigenschappen bezitten, kom je als toeschouwer niet veel over de personages te weten. Het zijn typetjes zonder veel achtergrond. Enige vorm van empathie voor iemand is de kijker vreemd. En ach, dat is eigenlijk niet heel erg.

De lol van de film zit ‘m niet in het sympathiseren met de karakters, maar zit ‘m in de opbouw naar de onmiskenbare escalatie. De opbouw er naar toe is leuk amusement. Op de boot komen schadelijke geheimen boven tafel en doet men elkaar geniepige dingen aan. Die dingen leiden vervolgens tot allerhande gecontroleerde en ongecontroleerde uitbarstingen van verbaal en lichamelijk geweld. Dit alles gebeurt onder (voor de kijker zichtbare) valse voorwendselen en heeft daarom ook ondubbelzinnig een humoristische ondertoon. En dat werkt inderdaad grappig.

De uiteindelijke afloop van de film is dan misschien geen echte verrassing. De weg ernaar toe is dat wel. De manier waarop regisseur en medeschrijver Rob Grant het bootreisje van de vrienden uit de hand laat lopen is zeker verrassend. Er gebeurt steeds iets dat onvoorzien is. Er gebeurt steeds iets dat een nieuwe wending aan het verhaal geeft. En dat is best knap in een kleine besloten setting met weinig mogelijkheden.

De komedie is absoluut aanwezig. Veel zwarte humor passeert. Horror is er ook. Een claustrofobische sfeer zorgt voor ongemak en dreiging. Wat bodyhorror verzorgt het shockelement. Best oké.

Ondanks de vele (verbale) flashbacks en wendingen is Harpoon geen moeilijke film. De film volgt eigenlijk een heel rechtlijnig spoor. En doet dat vooral grappig zwartkomisch en grappig bizar.

82 minuten is overigens een prima duur. Ik heb me in die tijd goed vermaakt.

Een meisje komt na de dood van haar ouders bij haar grootouders wonen. Zo begint het. Over de dood van beide ouders wordt verder niet uitgeweid. Het is slechts een voetnoot in het verhaal.

Een voetnoot dus. Nou, na een uur film zat ik mij echter nog steeds af te vragen hoe die ouders nu aan hun einde waren gekomen. En op dat moment besefte ik ook dat die voetnoot interessanter was dan de eigenlijke film.

Shannon speelde (zoals vaker) zichzelf. Morton speelde erg theatraal en haar krankzinnige buien werden zo voorspelbaar dat haar personage daardoor steeds lachwekkender (en absoluut niet angstaanjagender) werd.

De jonge acteurs deden het trouwens wel aardig.

Wat zou zo'n Peter Fonda nou in zo'n vehikel te zoeken hebben, vraag je je dan af. De reden zal wel een lonkende zak met geld zijn geweest.

Wat te doen met een man die ze duidelijk niet allemaal op een rijtje heeft omdat hij een levensgroot onzichtbaar konijn met de naam Harvey als beste vriend heeft, maar tegelijkertijd ook een man is die onder alle omstandigheden heel charmant en menslievend is. Een ongevaarlijke man die je nooit kunt betrappen op manipulatief of onaardig gedrag. Een man die met zijn aardige gedrag anderen een vrolijker gemoed bezorgt. Een excentrieke man die geen vlieg kwaad doet.

De film Harvey gaat in op de vraag welk gedrag moreel en cultureel als acceptabel mag worden gekwalificeerd en neemt als grens het moment waarop het middel het doel niet meer heiligt. Elwood P. Dowd gaat in gezelschap van zijn vriend Harvey onbezwaard door het leven. Objectief gezien is de verschijning van Harvey waarschijnlijk het gevolg van een combinatie tussen een psychose, een onderdrukt trauma, sociale incompetentie en overmatig alcoholgebruik. Die feitelijke kijk gaat al snel overboord als blijkt dat Harvey van grote betekenis is voor het welbevinden van Elwood en zijn omgeving. Bovendien merkte ik dat de illusie van een niet bestaand konijn al kijkende steeds minder illusionair werd. Ik ging in Harvey geloven.

Sympathieke rol van James Stewart in deze screwball-achtige film met heerlijke dialogen. Stewart met zijn lijzige verschijning en aarzelende stemgebruik is de perfecte personificatie van de excentrieke Elwood P. Dowd, die aan iedereen visitekaartjes uitdeelt en de uitgifte daarvan vergezeld doet gaan van een uitnodiging om bij hem thuis te komen dineren. De vriendelijke dorpsgek die samen met zijn vriend Harvey martini’s drinkt aan de bar van de plaatselijke kroeg. De ongevaarlijke zonderling met een afwijkende levensfilosofie. Zelf zegt hij het zo: “Years ago, my mother used to say to me, she'd say "In this world, Elwood, you can be oh so so smart, or oh so pleasant”. Well, for years I was smart... I recommend pleasant. You may quote me”.

Tja, wat te doen met Elwood P. Dowd. Let him be, zou ik zeggen.

Meer een komedie dan een horror. Maar wel met geslaagde humor.

De komische insteek weerhoudt de horror, die af en toe behoorlijk raak de kop opsteekt, ervan om heel indringend door te breken. De horror wordt enorm overdreven. Het regent bloed en de ledematen vliegen door de lucht. En hoewel sommige effecten er objectief beschouwd als echte horror uitzien, komen ze door de komische ondertoon van de film niet als goor of smerig binnen. De gore, de kills en het creatuur kunnen door hun belachelijke uitvergroting gewoonweg niet serieus worden genomen. Humor dus.

Van één kant wel jammer. Zo zijn achtergrond en uiterlijk van het creatuur eigenlijk best horrorwaardig en verdiende de mismaakte misschien wel een serieuzere benadering dan dat hij hier krijgt. Die keus is niet gemaakt. Het zij zo.

De andere kant is een geslaagde combinatie van horror en humor. Een combinatie die vaker niet dan wel slaagt. Gezien de hoeveelheid lachsalvo's die ik onderging, werkt de combi in deze film prima. Geslaagde humor in film is een schaars goed. Jammer dat de enge potentie van het creatuur daarvoor is opgeofferd, maar het offer heeft wel een fijne humoristische film opgeleverd.

Nogal vlakjes.

Een lang voorstuk waarin weinig opwindende dingen gebeuren, gevolgd door een half uur ontrafeling waarin eveneens weinig opwindende dingen gebeuren.

De schriks zijn er wel, maar ze worden behoorlijk aangekondigd. Meestal door de immer luider wordende muziek die het naderende eindpunt in een scène begeleidt. Door de vooraankondiging missen de enge momenten een opschrikeffect.

Een voorspelbare jumpscare is natuurlijk niet ongewoon in horrorland. Dat gebeurt in meer films, maar in andere films vinden de schrikeffecten meestal plaats in een sfeer van duisternis en beklemming. Die sfeer weigerde in deze film door te breken. En ja, dan komen de enge momenten wel erg vlak en zouteloos over.

Het creatuur had een paar aardige momenten, maar dat gebeurde enkel als onzichtbare en juist daardoor dreigende aanwezigheid. Eenmaal groots in beeld, zag het er niet best uit. Niet eng of opwindend in ieder geval.

Behalve vier aangenaam uitziende personages die worden vormgegeven door heel behoorlijk acterende actrices, valt er weinig te genieten in deze middelmatige film.

Als de naam Eli Roth aan een film is verbonden, trek ik altijd even de wenkbrauwen op. Als regisseur levert hij wat mij betreft niet het meeste geweldige werk af. Bij hem geen geraffineerde horror waarbij een beroep wordt gedaan op de hersencapaciteit. Eli Roth excelleert in ruw geweld, domme protagonisten en een armoedige verhaallijn. Voor de goede orde. Niets mis mee, maar niet altijd aan mij besteed. Eli Roth is aan deze film als producent verbonden. Het regiewerk is gedaan door Scott Beck en Bryan Woods, die het filmscenario schreven voor A Quiet Place (2018). Een film die mij goed beviel en tevens een film waar de naam Eli Roth niet aan is verbonden. Tja.

In de film Haunt wordt in ieder geval flink gemoord, vloeit rijkelijk bloed en splattert het uitzinnig. Het is dan ook een slasher. Toch is het geen Roth film. Ik heb me immers goed vermaakt.

De film verspilt weinig tijd aan introductie en verklaringen. Een groep studenten betreedt op de avond van Halloween een afgezonderd spookhuis om zich eens lekker bang te laten maken. Uiteraard gebeuren er in het spookhuis gruwelijke dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. En daar blijft het eigenlijk wel bij. Veel meer inhoudelijke achtergrond over het bestaan van het spookhuis en over de motieven van de exploitanten is er niet.

De personages blijven ook redelijk plat. Hoofdpersonage Harper heeft dan wel met een trauma te kampen, maar dat trauma is alleen handig om in de film gebruikt te worden. Bij de andere personages werkt dat evenzo. Diepzinnige analyses vinden in het geheel niet plaats. Niet over het merkwaardige spookhuis. Niet over de gemaskerde psychopaten die er rondwaren. Niet over de personages die het betreden. Zonder last te hebben van (on)zinnige psychologische diagnostiek gaat de film zijn eigen brute gang. Dingen gebeuren simpelweg en dat is prima.

Je zou verwachten dat een reeks afslachtingen in een spookhuis op den duur niet meer spannend is en gaat vervelen. Dat is in deze film niet het geval. De setting van het spookhuis wordt in die zin goed benut. De vele ruimtes waarin voortdurend gemaskerd gevaar loert, stellen de groep studenten steeds opnieuw voor aangename uitdagingen. De weg naar de vrijheid moet worden bevochten met het oplossen van raadsels, creativiteit en bruut geweld. Het aantal gevallenen is aan het einde van de film talrijk.

De film heeft een behoorlijk tempo, prikkelt de zenuwen, is spannend en bevat deugdelijke gore. Prima sfx ook in dat opzicht. In het brute laatste halve uur van de film vindt de sadistische inslag van de film zijn grootste uitweg. Toch nog een toefje Roth zo aan het eind. Het mocht van mij.

Fijne film.

Prachtsetting. Een ouderwets landhuis. Schemerige gangen. Vensterluiken die klapperen in de wind. Gesloten deuren. Bedompte kamers. Raadselachtige bewoners met een mysterieuze onderlinge verstandhouding. En uiteraard de leuke plaatjes van het Engelse platteland die de film opsieren en zorgen voor een heus jaren 40-50 gevoel. Een perfecte voedingsbodem voor een heerlijke spannende en zenuwtergende spookhuisfilm is gelegd.

Die belofte maakt de film niet helemaal waar. De sfeer van het spookhuis is er. De momenten van spanning zijn er ook. Maar toch wil het niet helemaal lukken. De reden heet knulligheid. De film zit vol onbeholpen effecten en vreemde acties van de personages. Het zijn dingen die veelal onbedoeld op de lachspieren werken en allesbehalve een griezelige sfeer kweken.

Met Aidan Quinn heeft de film een hele beperkte acteur in de hoofdrol. De man is als serieus personage absoluut niet geloofwaardig. Kate Beckinsale doet haar acteerwerk een stuk beter. Het feit dat zij niet schroomt om af en toe zonder kleding te verschijnen, verleent aan haar optreden een fijne naturelle uitstraling. Ik vond haar verschijning zeer ...eh... geloofwaardig. De verschijning van John Gielgud voegt aan de film weinig toe maar is door zijn imposante status een leuke bijkomstigheid.

De film werkt regelmatig stevig op de lachspieren. Neem alleen al hoofdrolspeler Aidan Quinn die een film lang hele grote ogen opzet als hij weer eens iets verbazingwekkends tegenkomt. Verder bevat de film een groot aantal scènes en situaties die mogelijk angstaanjagend zijn bedoeld, maar die door hun stumperigheid en onnozelheid geen ander effect hebben dan een welgemeende schaterlach. Als het label komedie was toegevoegd aan de labels drama en thriller, was ik niet verbaasd geweest.

Toch is het in de basis geen verkeerde film. Het verhaal is intrigerend. De sfeer is (tussen alle hilariteit door) soms daadwerkelijk spookachtig en een tikkeltje griezelig. Het acteerwerk is over het algemeen uitstekend. Op Aidin Quinn na dan. De personages fascineren en wekken nieuwgierigheid op. Het camerawerk is voornamelijk bedachtzaam en fantasieloos maar is ook in staat om dynamisch uit te halen als de scène erom vraagt. Er deugt dus ook genoeg.

Leuke film, waarin alle onbedoelde hilarische momenten verhinderen dat de griezelmomenten excelleren in griezeligheid.

Na The Haunted Mansion (2003) met Eddie Murphy is dit de tweede poging om uit de gelijknamige attractie in Disneyland filmisch en geldelijk een slaatje te slaan. Filmisch gelukt, want Haunted Mansion is een leuke film. Haunted Mansion is ook een wat bescheiden film. Van een Disneyproductie verwacht je spectaculaire en overrompelende beelden die het hele scherm benutten. Dat valt in deze film erg mee. Ook met de speciale effecten is niet groots uitgepakt. Ze zijn er wel. Natuurlijk zijn ze er, maar veel minder prominent dan we gewend zijn bij Disney.

De film voldoet in cinematografisch opzicht dus niet helemaal aan de verwachting. Even slikken, maar bij nader inzien wel prettig. Zo ligt de focus meer op de personages. En die zijn best leuk en fris. Het is niet zo dat de personages zijn voorzien van veel laag. Dat niet. Ze zijn gewoon aangenaam gezelschap. De belangrijkste rol is voor Lakeith Stanfield, die met rollen in Get Out (2017) en Judas and the Black Messiah (2021) al positief opviel. Hij weet zijn personage een plezierige flair mee te geven die goed aansluit bij de levendige ambiance van de film.

Behalve Stanfield doen acteurs als Owen Wilson, Danny de Vito en Tiffany Haddish mee. Allemaal een beetje getypcast, maar dat past in deze film. Hun personages slagen er goed in om de griezelige momenten te laten volgen door wat lichtzinnige actie. De afwisseling tussen horror en komedie is op die manier uitstekend in balans. De doorgewinterde horrorkijker zal wellicht teleurgesteld zijn in de zwaarte van de horrormomenten, maar voor de jonge doelgroep zijn die momenten ongetwijfeld eng genoeg. Het is verstandig om de horrorlat niet te hoog te leggen. Ik heb me met Haunted Mansion goed vermaakt.

Na de commercieel succesvolle Edgar Allan Poe verfilmingen van Roger Corman, besloot men bij productiemaatschappij American International Pictures, dat het tijd werd voor de verfilming van ‘The Case of Charles Dexter Ward’. Een novelle van de in de jaren 60 nog niet zo bekende H.P. Lovecraft.

Onbekend maakt onbemind en dat verkoopt niet. Daarom werd besloten de film een verbinding met Poe te geven. De titel van de film is een referentie naar zijn gedicht ‘The Haunted Palace”. Zo kon de naam van de bekende schrijver op de affiches verschijnen en werd de film een stuk aantrekkelijker om door een groot publiek gezien te worden.

Het gedicht uit 1839 gaat over een geest die bezit neemt van een sterfelijke ziel. In het gedicht is een spookkasteel de katalysator voor de bezetenheid. In Lovecrafts’ verhaal ligt de sleutel voor de bezetenheid van hoofdpersonage Ward in handen van een schilderij. Een portret van een illustere voorouder die zich met duivelse zaken bezig hield. In de film worden zowel het kasteel als het schilderij als houvast voor de bezetenheid gebruikt. En zo worden door regisseur Corman onderdelen uit het gedicht van Poe ondergebracht in de novelle van Lovecraft zonder de herkenbaarheid van de novelle aan te tasten.

Prachtrol van Vincent Price als de bezeten Ward. Zijn spel illustreert de innerlijke verandering die zijn karakter doormaakt op overtuigende wijze. Daarbij wordt hij ondersteund door steeds wisselende belichting, waarbij toortsen en vuur een grote rol spelen en natuurlijk door de dreigende aanwezigheid van het schilderij dat een zeer onaangename uitstraling heeft.

De duistere Lovecraft atmosfeer is goed gelukt. Het in nevelflarden gehulde stadje Arkham waar het kasteel zich bevindt en waar de bewoners wantrouwig en vijandig zijn, is een zeer effectieve setting om een onheilspellende atmosfeer op te roepen. Het grote kasteel bovenop een heuvel ziet dreigend op het stadje neer. Zowel van buiten als van oogt het kasteel bepaald niet knusjes.

Robuuste muren, kille stenen bogen, brandende toortsen en gigantische ruimtes met een antiek interieur dat in de loop der jaren stof heeft lopen vergaren. Boven de immer brandende haard hangt dan dat afschuwelijke portret van de kwaaie voorouder, waar de camera veelvuldig op is gericht.

Alsof de duistere boodschap nog niet genoeg doorklinkt, laat Corman het regelmatig stevig onweren en bliksemen. En tenslotte wordt al dit fraais ondersteund door stemmige bombastische muzikale klanken. Het is heerlijk toeven in Arkham.

Dat de film er na zoveel jaren iets verouderd uitziet en je het krappe budget er soms wel van af ziet, is ontegenzeggelijk waar. Maar dat hoort eigenlijk ook wel bij de charme van zo’n klassieke horrorfilm. Verhaal, sfeer en Price zijn in ieder geval van grote klasse.

Aan het eind van de film verschijnen zowaar nog enkele regels uit het gedicht van Poe op het scherm. Dat de naam Poe op het filmaffiche staat, is niet onterecht, maar de naam Lovecraft had er natuurlijk prominenter op moeten staan.

Een fijn begin. Een begin dat intrigerend en veelbelovend is. De film schetst een vrij standaard situatie waarmee ogenschijnlijk niet veel bijzonders aan de hand is. Wel zijn er kleine aanwijzingen die de ongewoonheid van de gewone situatie benadrukken en die nieuwsgierig maken naar het verloop. Iets klopt niet. De ongewoonheid van de situatie is niet meteen helemaal helder, maar als duidelijk wordt dat er sprake is van een tijdlus, is in ieder geval een deel van de ongewoonheid verklaard.
En ondanks dat nu de herinnering aan films als Groundhog Day (1993) en Happy Death Day (2017) de kop opsteekt, blijft de film in het verloop z’n eigen weg volgen. De herinnering is er dan ook slechts eventjes en leidt verder niet af. ’t Is toch een ander type film.
Doordat het accent in het verhaal in beginsel stevig op de tijdlus ligt, vergeet je dat de film eigenlijk gewoon een spookhuis film is. Alles dat een huis ‘haunted’ maakt is aanwezig. De donkere kelder (achter een geheime doorgang), het ouija bord, de onverklaarbare geluiden, de jump scares en natuurlijk de engerd. De factor tijd doet daar niets aan af.
Film met een prima sfeer. Omdat het verhaal zich op één plek (een spookhuis) afspeelt is het verhaal doordrenkt van een gevoel van claustrofobie. Een gevoel dat heel geslaagd spanning genereert. De tijdlus maakt dat het huis functioneert als een gevangenis. Ontsnapping is onmogelijk. De personages zijn geestelijk en lichamelijk opgesloten. Handige truc, zo’n tijdlus. Ook hangt om het huis heel sfeervol een dichte grijzige mist, die visueel werkt als de muur van een gevangenis. Die associatie met een dikke ondoordringbare muur werkt nog meer claustrofobie in de hand. Het uitzichtloze van de situatie wordt enorm benadrukt. Beklemming is gegarandeerd.
Sfeer en spanning zijn dus wel ok. Het is daarom zo jammer dat het raadsel achter de tijdlus erg snel duidelijk wordt en een enorme laag mysterie zo halverwege de film ineens wegvalt. Op een paar kleine vraagstukjes na is alles opeens wel helder. Funest voor sfeer en spanning. Die verdwijnen. De film snijdt zich daar behoorlijk in de vingers.
Om er toch nog wat van te maken, richt het verhaal zich nu directer op de boze bedreiging achter de facade. Op zich is de verantwoordelijke engerd wel even leuk, maar ook hier is er te snel teveel openheid waardoor alle verrassing en alle onvoorspelbaarheid aan het verhaal worden ontrokken. En ook nu lost het laagje spanning dat succesvol zijn herintrede doet, al weer snel op. Het wordt een beetje langdradig.
En dat blijft zo tot het einde.

In 2017 stortte Kenneth Branagh zich als regisseur en als acteur op een nieuwe verfilming van Murder on the Orient Express (2017). Zijn adaptie van de roman van Agatha Christie waarin detective Hercule Poirot figureert, werd een commercieel succes. Geen wonder dus dat snel daarna een nieuwe film volgde met de Belgische detective. Dat werd Death on the Nile (2022). In tegenstelling tot de eerdere film was Death on the Nile geen commercieel succes. Een ontnuchterend feit dat de kans op nog een film van Branagh met Hercule Poirot erg klein maakte. Toen was er toch opeens A Haunting in Venice. Met Hercule Poirot en gebaseerd op Hallowe’en Party, een wat onbekendere roman van Agatha Christie.

In de film is nog weinig te herkennen uit het werk van Christie. Behalve dat er een moord wordt gepleegd en Hercule Poirot de zaak moet oplossen, schijnt de roman verder onherkenbaar te zijn in de film. Dat geldt zelfs voor de ontrafeling van het moordmysterie. De zaak die Poirot moet oplossen begint met een séance. Niet echt iets dat je bij Christie verwacht. Ze is een schrijfster die zich met aardse zaken bezighoudt. Toch heeft ze ooit een verhaal geschreven getiteld The Last Seance waarin zoals de titel al aangeeft een séance voorkomt. Dat fragment is in het verhaal van A Haunting in Venice gekopieerd, levert een goede duistere scène in de film op en geeft nog eens aan hoezeer het verhaal in de film een samenraapsel is van veel creatieve input.

De film draagt het horrorlabel. Dat is niet onterecht. De scène met de séance is zeker horrorwaardig. Duister, dynamisch en spannend. Ook op andere plekken in de film laat Branagh zien dat hij talent heeft voor het creëren van een prettige duistere sfeer. In het huis waar het moordmysterie zich afspeelt wemelt het van onverklaarbare gebeurtenissen. De camera strooit daarbovenop nog wat met eigenzinnige perspectieven die desoriënterend werken en die de onheilspellende sfeer nog eens verstevigen. Het huis ontwikkelt zich tot een waar spookhuis. Schitterend huis trouwens. Het prototype van een spookhuis. Het is oud, heeft talloze onverlichte hoekjes, krakende trappen, piepende deuren, onverklaarbare geluiden en schaarse verlichting.

Het is niet alleen horror dat de klok slaat. In de eerste plaats is het toch de misdaad die voorop staat. Hercule Poirot die onderzoekt, ondervraagt en de kijker van materiaal voorziet om mee te puzzelen naar de identiteit van de dader. Niet alles daaraan is even interessant. De verhoorscènes zijn niet heel boeiend en veroorzaken bovendien stagnatie in het verhaal waar de spanningsboog onder te lijden heeft. Tenslotte nog de vermelding dat Kenneth Branagh een fijne Poirot neerzet en dat de film door de bank genomen een leuke en over het algemeen spannende mix laat zien van horror en misdaad.

Een film die voornamelijk bestaat uit amateuristische beelden van hyperactieve en feestvierende studenten die in een studentenhuis worden geconfronteerd met paranormale gebeurtenissen. De film is grotendeels een opeenvolging van shots afkomstig van telefoons en handhelds. Het Found Footage principe in volle glorie.

Maar (halleluja, zeg ik) dat amateurisme is er niet gedurende de gehele film. Vanaf een bepaald moment is er opeens sprake van een meer steady feature. Een verklaring voor het verlaten van het schuddebuikende pad wordt niet gegeven. Feit is wel dat de beeldkwaliteit opeens veel beter wordt. En dat is prettig, want de bekende euvels die zo kenmerkend zijn in het Found Footage genre, zijnde beeldruis en heftige vibraties van de camera, blijven nu gelukkig uit. Eerlijkheidshalve moet ik daar meteen aan toevoegen dat de amateuristische beelden die de eerste helft van de film domineren, ook nauwelijks gebruik maken van de bekende euvels. Zonder meer een sterk punt aan de film en tevens één van de weinige positieve kwalificaties die aan de film kleven.

Hoewel de beeldkwaliteit dus goed is, wreekt zich natuurlijk toch het krappe budget. Want op de vraag: zijn de horror en de spannende gebeurtenissen dan zichtbaar in beeld gebracht?, luidt het antwoord: Nee, dat nu ook weer niet. De camera registreert dan wel steady, maar registreert eveneens slechts dat wat er zich in het blikveld afspeelt. Wat er om een hoekje gebeurt is vaak spannender, maar dat pikt de camera niet op. Het blijft behelpen

Het paranormale gevaar komt wel een enkele keer vol in beeld en ziet er lachwekkend uit. Een man die is ingepakt in een zwart berenvel met daarop een vierkante doos waarop lichtgevende ogen zijn geprikt, is een goede omschrijving voor het ding dat de studenten bedreigt. Lachwekkend is het.

Verder is er uiteraard slecht acteerwerk en zijn raam- en binnenwerk van de vertelling nogal armetierig. Van het horrorlabel zie je weinig terug. En eigenlijk beperkt de horror actie zich ook nog eens tot de laatste 15 minuten. Wat er zich allemaal daarvoor afspeelt, stelt weinig voor en kan als volgt worden samengevat: zuipen, snuiven, (droog)neuken, stom brallen en feesten met personages die heel stereotiep en zonder enige laag zijn vorm gegeven. Als kijker heb je geen binding met wie of wat dan ook. De film biedt eigenlijk enkel simpelheid en verveling.

Een kwestie van een krap budget in combinatie met gemakzucht (of gebrek aan talent) van de filmmakers? Ik neig naar het laatste. Het krappe budget blijkt na enig onderzoek vijf miljoen dollar te zijn en is eigenlijk helemaal zo krap nog niet. Daar had toch best iets beters van gefabriceerd kunnen worden. Het geld is duidelijk niet in de paranormale bedreiging geïnvesteerd. Waar men wel in heeft geïnvesteerd, is onduidelijk.

"We live over in town, miles away. No one lives any nearer than town. No one will come any nearer than that. So there won't be anyone around if you need help. We couldn't hear you. In the night. In the dark”.

Heel uitnodigend klinkt de begroeting niet die de labiele Eleanor Lance ten deel valt bij het betreden van het enorme landhuis in een afgelegen streek in New England. Bij het horen van die woorden zou een normaal mens onmiddellijk omkeren. Eleanor is echter niet normaal en is toe aan afleiding na elf lange jaren voor haar doodzieke moeder te hebben gezorgd.

Het is een sfeervolle kennismaking met het huis met de naam Hill House waar we de komende twee uur in zullen vertoeven. The Haunting uit 1963 is dan ook een film die teert op sfeer. Op suspense. Expliciete scènes zoek je hier tevergeefs. De film gebruikt subtielere middelen om de kijker angstaanjagend te plezieren. Het zijn onbestemde geluiden, verontrustend gefluister, hard gegil, het verschijnen van teksten op de muren, het openen en sluiten van deuren zonder aanwijsbare oorzaak die hier een dreigende sfeer opwekken. Regisseur Robert Wise zoekt het in dergelijke geraffineerde technieken om spanning op te bouwen en Hill House als spookhuis te afficheren.

Een ander subtiel middel dat Wise inzet om een ongemakkelijk gevoel op te wekken is dat hij de personages en daarmee de kijker bloot stelt aan desoriëntatie. Met geraffineerde cameraperspectieven en geraffineerd aangebrachte cuts is het onmogelijk om je ruimtelijk te oriënteren en aldus niet verdwaald te raken in de wirwar van gangen, trappen, deuren en kamers in het grote huis. De protagonisten worden met regelmaat bevangen door een gevoel van verlorenheid. Niet alleen in plaatsruimtelijke zin trouwens. Ook in tijdruimtelijke zin is er regelmatig verwarring.

Maar is Hill House wel een spookhuis? Het wordt nooit helemaal duidelijk of de gebeurtenissen zijn ingebeeld, manipulatief tot stand zijn gekomen of inderdaad authentiek zijn. De reden voor de twijfel is gelegen bij het personage Eleanor. Ze is zichtbaar getraumatiseerd door de jarenlange verzorging van haar moeder en geeft er niet in alle opzichten blijk van dat zij in staat is om met haar eigen irreële en ietwat kinderlijke kijk op de wereld de verbeelding van de werkelijkheid te kunnen onderscheiden. Ze ontwikkelt de obsessie dat Hill House haar roept en bezit van haar wil nemen. Een gedachte waar zij overigens niet onwelwillend tegenover staat.

In dit kader is het leuk om te weten hoe scriptschrijver Nelson Gidding het boek 'The Haunting of Hill House' van Shirley Jackson opvatte. Hij dacht helemaal niet te maken te hebben met een boek over een spookhuis. Hij interpreteerde het boek als een boek over een psychisch gestoorde vrouw. Ziehier de reden dat de film terughoudend is in het tonen van onloochenbare bovennatuurlijke verschijnselen. Overigens geheel in tegenstelling tot de latere filmische adapties van het boek. Die films leggen juist de nadruk op het bovennatuurlijke aspect. En doen dat met gebruikmaking van sensationele speciale effecten.

Het gebrek aan sensationele speciale effecten in deze film uit 1963 zou een reden kunnen zijn voor de moderne horrorkijker om de film links te laten liggen of om hem als saai te kwalificeren. Die kijker raad ik The Haunting (1999) aan. Veel kijkplezier wens ik de kijker toe die niet terugschrikt voor zwart-wit beelden en niet per se gelooft dat spanning alleen ddor expliciet geweld, rijkelijk stromend bloed of angstaanjagende monsters kan worden opgewekt maar juist door het onzichtbare, het onverklaarbare en de eigen verbeeldingskracht.

"Hill House has stood for 90 years and might stand for 90 more. Within, walls continue upright, bricks meet, floors are firm, and doors are sensibly shut. Silence lies steadily against the wood and stone of Hill House. And we who walk here... walk alone“. Heerlijk toch?

Deuren gaan vanzelf open en dicht. Kettingen rammelen. Onverklaarbare geluiden zijn hoorbaar. Gefluister en geschreeuw uit het niets. Een plotselinge kou neemt bezit van een ruimte. De remake van The Haunting (1963) laat er geen twijfel over bestaan. Het spookt in Hill House. En dus is Hill House een mooie locatie voor dr. Liam Neeson om zijn drie proefpersonen te onderwerpen aan een aantal testen om inzicht te krijgen in hun angsten en angstgedrag.

De film heeft niets subtiels. De opbouw van de spanning gebeurt niet heel bedachtzaam. Eigenlijk bestaat de film uit een niet aflatende stroom aan speciale effecten die uitbundig worden geëtaleerd. Ze dragen niet bij aan de spanning. Ze zijn indrukwekkend. Daaraan is geen twijfel. Het is alleen het overdadige gebruik dat weerzin oproept. De effecten worden puur ingezet om snel en gemakkelijk te shockeren. Met spanning en supense heeft dat weinig te maken. Meer met een opwindende piekbeleving waarvan het effect weer snel afneemt. Een glijdende schaal tot het moment dat het zoveelste spectaculaire speciale effect zelfs geen piekbeleving meer oplevert maar slechts een licht schouderophalen tot gevolg heeft. Dat de spannendste scène een scène is zonder bovennatuurlijk gedoe zegt in dit opzicht veel.

Het is jammer dat het verhaal nogal inhoudsloos is. Het verhaal en de personages lenen zich uitstekend voor het neerzetten van een psychlogische component in plaats van het neerzetten van de zoveelste poging om de kijker met effecten te imponeren. Ik zag nu in elke scène het enorme budget terug. Liever had ik in iedere scène genoten van minder geld en meer van griezelige nuance en heuse beklemming.

Psychedelisch horrorsprookje met een vrolijke uitstraling waarin de spanning ontbreekt en de humor afwisselend hilarisch, onbegrijpelijk en niet leuk is. Gefilmd tegen achtergronden van bijzonder schone en kleurrijke decors en met gebruikmaking van opwekkende cartooneske effecten. Visueel genieten. Dat zeker. Heb het met verbazing aanschouwd. Dat ook. Een vreemde ervaring was het.

Die gebiologeerde begeestering kwam desondanks op den duur onder druk te staan. Op den duur werden effecten, musicalachtige scènes en de vele kleuren te veel. 'k Werd er wat nerveus van en de verbazing en verwondering werden al kijkende minder prominente factoren in de beleving. Er ontwikkelde zich een zoektocht naar het verhaal, dat (hoewel aanwezig) tevens erg ondergesneeuwd raakt onder alle audiovisuele pracht en praal.

Het verhaal slaagt er maar niet in om door de dominante omlijsting heen te breken. De omranding leidt af van de andere zaken. En hoe mooi en wonderbaarlijk dat kijkspel ook is, er is een knagend gevoel dat roept om verhaal, om karaktervorming en van die dingen. Een vergeefse roep.

Grappige personages trouwens. Vrolijk en enthousiast. Grappige namen ook. Zeker. En dat is het dan ook wel. Veel meer inhoud krijgen de personages niet. Ook zij verdwijnen in de grandeur van kleur, geluid en effecten.

Merkwaardig was het. De film enerveert enorm op het visuele vlak, maar roept weinig andere spanning op. Ik was absoluut geïntrigeerd, maar het beroerde me in psychologische zin eigenlijk amper.

Het personage Allison Lang (Anne Hathaway) vat bij aanvang van de film de thematiek mooi samen. “See, basically, the thing to remember is that... well, none of it really matters. We're just teenagers and we're bored. We are totally fuckin' bored”. Hm. dat begint al verrekte interessant. Kijken naar verveelde tieners. Hoera. Havoc geeft de kijker een inkijkje in de levens van verveelde tieners met rijke ouders. Ik zet me schrap.

In de welgestelde wijken van Los Angeles zijn de mensen naar binnen gericht en voorzien hun kinderen van alle luxe die maar te koop is. Ze gaan naar een eliteschool en krijgen voldoende zakgeld om in besloten kring te feesten en drugs te gebruiken. Een mekka voor jongeren, zou je zeggen. Nee dus. De verveling slaat toe en er ontstaat een subcultuur van jongeren die als een soort spel de leefwijze van het schuim uit de slums imiteert. Ze doen zich voor als agressieve would-be-niggas en lokken uit pure verveling vechtpartijen uit met andere jongeren. Eenmaal weer thuis vervallen ze weer in de brave rolpatronen die hun ouders hun hebben toebedacht. Voor Allison en haar vriendin Emily (Bijou Phillips) is zelfs dit spel niet voldoende. Ze willen het echte werk.

De man die verantwoordelijk is voor het script heet Stephen Gaghan. Een gerenommeerde schrijver die onder andere verantwoordelijk is voor de scripts van goede films als Traffic (2000) en Syriana (2005). Films met behoorlijk uitgewerkte karakters. In Havoc wordt die moeite niet genomen. In Havoc zijn de karakters teleurstellend plat geschetst. Ze zijn eendimensionaal en niet heel interessant. Ze horen bij de verveelde tienergroep of bij een louche gang uit East-Los Angeles en zijn als zodanig gemakkelijk herkenbaar. Allison is de uitzondering. Haar personage wordt redelijk uitgediept. Van haar komt de kijker meer te weten. Ze is daardoor beduidend interessanter dan de andere karakters.

Niet alleen het karakter van Allison wordt uitgediept. We zijn het niet meer gewend van Amerikaanse films, maar Havoc is weinig terughoudend als het om naaktheid gaat. Anne Hathaway toont haar borsten. Bijou Phillips gaat zelfs nog iets verder. Het verbaasde en plezierde mij. Het schijnt dat Disney nog heeft geprobeerd om te voorkomen dat Hathaway zich bloot zou geven. Die poging had te maken met het vervolg op de zoetsappige film Ella Enchanted (2004) waarin Hathaway de zoete hoofdrol speelt en waarvan zij het decente uithangbord is.

Dat ik uiteindelijk op deze onbelangrijke aardigheidjes terechtkom, zegt iets over de amusementswaarde van Havoc. Die is niet bovengemiddeld hoog. Hathaway goed. Verhaal niet verrassend. Personages vlak. Een beetje bloot. Dat was het wel.

Cultuurhistorische wandeling door de geschiedenis van de hekserij. De film schetst een interessant beeld van hekserij in het algemeen en van de plaats die de heks in de samenleving innam en zelfs nu nog inneemt.

De film bestaat uit een serie nagespeelde verhalen over heksen. Ware gebeurtenissen die ooit eens zijn gedocumenteerd leveren bekende en minder bekende feiten op. De sfeer is duister en sinister. Dat de beelden een veelal duivelse roodkleurige gloed uitstralen (in mijn kopie althans), draagt daar zeker aan bij.

De nagespeelde verhalen bestaan voornamelijk uit scènes die zich in een toneelachtige setting afspelen. Ze worden afgewisseld met en ondersteund door duivelse gravures en verklarende stukjes tekst die gelukkig niet al te lang zijn zodat de aandacht aangenaam gevestigd kan blijven op de bewegende beelden.

De sets bestaan uit plaatsen als een klooster, een heksenhuisje en een middeleeuwse woning en ogen mijn inziens redelijk authentiek. In dienst van de gruwelijke heksenverhalen dragen ze voortreffelijk bij aan de sfeer.

Leuke beelden. Behoorlijk zwart en sinister. Af en toe wat potsierlijk als de personificatie van de duivel uitgerust met hoorntjes en een staart zijn intrede doet of als een demon als een bezetene tekeer gaat met de stamper tijdens het karnen van boter en daarmee een expliciete verwijzing uitvoert naar de daad van zelfbevlekking. Maar meestal zijn de beelden beklemmend en angstaanjagend. De scènes van de viering van een heksensabbat of de beelden van de bereiding van een toverdrankje zijn van een indrukwekkend gruwelijk niveau. Visueel mooi, zeer verontrustend en zeker horrorwaardig.

Fantastische casting en make up. De koppen van de middeleeuwers zijn schitterend getekend. Gegroefd en vuil en bepaald niet in het bezit van een tandpastawit gebit. Te vies om aan te raken. Rillingen van afschuw. Ook hier is sprake van heuse horror.

Opvallend zijn de (voor die tijd) expliciete beelden van marteling, naaktheid en beoefening van perversiteiten door de heksen. Niet mis voor een film van 100 jaar oud. De film kent dan ook een geschiedenis van ban en censuur.

Ik heb genoten.

Verrukkelijke film met een heerlijke droogkomische ondertoon. Vol absurde situaties en gruwelijke acties, die bloederig in beeld worden gebracht.

De film is wreed, duister en behoorlijk afschuwwekkend in de plastische zin van het woord. De humor voert echter steeds de boventoon. Hoe luguber een scene ook is, het droogkomische en absurde aspect in de scene tempert steeds de afschrikwekkende impact die de scene anders gehad zou hebben. De humor relativeert alle gruwel en zorgt voor licht in deze macabere film.

De dialogen zijn hilarisch. Ook hier werkt de droogkomische insteek voortreffelijk.

De ondersteunende muziek is in de meeste gevallen totaal niet passend bij de beelden. De humoristische insteek stopt nooit.

De personages zijn lekker simpel. Rollins daarentegen, speelt iemand met meer laag. Zijn personage is interessanter. Het personage is minder simpel, is zeer onderkoeld en is op het oog nogal wereldvreemd. Een merkwaardig karakter dus. Rollins speelt hem fantastisch.

Ik heb me rot gelachen.

Een film met een fris verhaal dat misschien in het verloop wel wat voorspelbaar is, maar dat vooral in de wegen die het kwaad bewandelt totaal niet afgezaagd is. Wel heeft de film lang moeite om het frisse verhaal spannend te vertellen.

De eerste helft van de film staat in het teken van de groepsdynamiek die met drank, drugs en small-talk gevoed wordt. Er gebeurt verder weinig. De personages blijven schetsmatige figuren. Hun leefwereld is erg oppervlakkig en niet erg interessant. Ik vind het altijd jammer dat de tijd verglijdt met het zoveelste drinkspelletje of de zoveelste oninteressante ontboezeming. Gebruik die tijd voor een diepere investering in de personages. Bouw empathie op. Creëer binding. Nee dus.

De echt interessante handelingen vinden later in de film plaats. En die zijn leuk. Merkwaardige ongelukjes. Mysterieuze gebeurtenisjes. Onverklaarbare waarnemingen. De werkelijkheid voelt opeens ongewoon aan. Ondersteund door een verontrustende score en met weinig concrete aanwijzingen als verklaring voor de verwrongen werkelijkheid, brengt Regisseur Elle Callahan de film tot leven en ontstaat spanning.

Best knap om dat te bereiken zonder interessante personages, zonder grandioze speciale effecten en met een weinig tot de verbeelding sprekende locatie, die bovendien het grootste gedeelte van de film in het zonlicht baadt.

Elle Callahan liet zich door films als It Follows (2014) en The VVitch: A New-England Folktale (2015) inspireren. Films met een langzame opbouw, die het kwaad de tijd geven om onder de huid van de kijker te kruipen. Dat lukt haar met Head Count minder indringend. Daarvoor gebeurt er in de eerste helft van de film gewoon te weinig. De spanningsboog gaat pas laat in de film strak staan.

Toch is de film het aanzien meer dan waard. Interessante folklore-horror die put uit legendes over skinwalkers, wendigo’s en heksen. Leuke kost in een film met een te lange aanloop voordat folklore verandert in schrik, angst en spanning.

Regisseur Til Schweiger maakte met Head Full of Honey een Amerikaanse remake van zijn eigen kassucces Honig im Kopf (2014). Een succes werd het niet. De film werd genadeloos neergesabeld door de filmcritici. En ach, ze hebben wel een beetje gelijk, maar genadeloos gaat te ver.

Ik bekeek deze film na en tijdens het nuttigen van enkele alcoholische versnaperingen. In de gemoedstoestand die dan gewoonlijk ontstaat, verlaat praktisch elk vermogen om een film kritisch te kunnen beoordelen mijn geest. Ik vond de film geweldig en zat mee te snotteren met de door Alzheimer getroffen Nick Nolte en mee te lachen met hilarische momenten die Nolte als gevolg van de ziekte eveneens overkwamen. Na afloop ging ik tevreden slapen.

Toen was er The Day After. The Day After was er bezinning. Het besef dat ik had gekeken naar een film die wel heel erg gemakkelijk op de traan en de lach speelt en heel clichématig situaties uitspeelt, drong ongenadig door de kater heen. Even gekeken naar de waardering die ik in beschonken toestand aan de film had toegekend. 4*. Oeps.

Tijd dus voor een iets realistischer beschouwing van deze film die niet schroomt om alle goedkope feelgood registers voluit en ongegeneerd open te trekken. Dat werd onmiddellijk duidelijk bij de gedeeltelijke herziening van dit briljante werk dat met een nuchtere blik al na enkele scènes weinig brilliance meer bleek te hebben.

Wat eveneens in nuchtere toestand opvalt, is de wilde montage. Het aantal camerawisselingen en cuts is hoog. Zelfs in scènes waarin gewoon wordt gepraat wordt flink gerommeld met wisseling van perspectief. Onnodig onrustig en irritant.

Daaroverheen hoor je ook nog eens die typische feelgood poppy score die blijkbaar hoort bij films van dit type. Zo’n score die negatieve prikkels oproept. Van die irritante score kon ik mij trouwens helemaal niets herinneren. Eigenlijk behoorlijk onbegrijpelijk want die is echt zeer afgrijselijk.

Nog iets dat opvalt. De Alzheimer van Nolte wordt erg vaak als uitgangspunt voor een slapstickachtige scène gebruikt. Op zich niet verkeerd om een ziekte en de hulpeloosheid die daarmee gepaard gaat met humor te benaderen, maar hierin gaat de film wel erg ver. De balans tussen de traan en de lach schiet ver door richting de lach.

De lach en de traan werken beide erg goed als je de film met weinig scherpte bekijkt. In het bezit van het normale kritische vermogen werken die scènes een stuk minder effectief. Ik vond met name de scènes die de traan moeten opwekken erg goedkoop gestileerd.

Head Full of Honey is een fantastische film. Met een slok op, wel te verstaan.

In beschonken toestand is de film 4* waard. In nuchtere toestand 2*. Gemiddeld 3*.

Films die met een klein budget tot stand zijn gekomen, hoeven er niet altijd goedkoop uit te zien of genoegen te nemen met een armetierige setting of belabberd acteerwerk. Het is indrukwekkend wat regisseur Jordan Downey met een budget van 20.000 dollar voor elkaar heeft gekregen.
Zaken als decor, acteerwerk, montage, camerawerk en score laten niet zien dat de productie onder armoedige omstandigheden tot stand is gekomen.
De film ziet er prachtig uit. In een prachtige setting in de vorm van een somber en grijs heuvellandschap met daarin een authentiek aandoende hut met een middeleeuwse aankleding en middeleeuwse voorwerpen is het goed toeven. Geen klachten over de sfeer. Die is duister en naargeestig.
Het verhaal is minder opwindend. Het verhaal beweegt zich langzaam voort en verloopt tamelijk monotoon. Aangezien in veel scènes slechts één personage te zien is, die veelal hetzelfde uitvoert, is dat ook logisch. Door diversiteit in de cameravoering in te brengen, wordt de monotonie enigszins doorbroken. Het personage voert dezelfde handelingen onder wisselende camerahoeken uit en dat oogt vernieuwend. Zo wordt de blikkende geest van de kijker handig gemanipuleerd.
In het verhaal blijft veel onduidelijk. Veel handelingen en acties worden niet expliciet getoond, maar fijntjes en subtiel gesuggereerd. Veel moet door de kijker zelf worden ingevuld. Dat is lastig want die zal niet altijd een eenduidige interpretatie kunnen geven over hetgeen hij niet of niet duidelijk waarneemt. Hij moet het er maar mee doen. De grote lijn is daarentegen wel duidelijk. Dat verzacht het leed misschien. Ik vond de interpretabele suggestie in ieder geval heel acceptabel.
De film bevat nauwelijks dialoog. Dat is ook logisch als je in de film de meeste tijd slechts één acteur aan het werk ziet. Prima. De hoofdpersoon is per slot van rekening krijger en geen filosoof. Hij gromt liever.
De beelden vertellen derhalve het verhaal en dat lukt goed. Het verhaal is op zich boeiend maar ook erg dun. Het script zal niet veel omvangrijker zijn geweest dan enkele pagina‘s. Jammer maar wel begrijpelijk, want de maker is budgettair gedwongen om de film klein te houden. Toch had hij om het verhaal te verrijken, bijvoorbeeld een paar pagina's script aan het verleden en aan de psychologische achtergrond van de protagonist kunnen besteden. Dat gebeurt niet. Behalve dat hij, gedreven door wraak, andere krijgers vermoordt en hun hoofden op een staak prikt, kom je niet veel over hem te weten.
In de laatste twintig minuten film wordt de trage cadans van het verhaal verlaten en komt er meer vaart in. In dat stuk film wordt ook duidelijk hoe je als filmmaker met weinig middelen heel effectief een monster ten tonele kunt voeren dat nog schrik aanjaagt ook. Het zijn geslaagde slotakkoorden in een geslaagde film, wat mij betreft.

Niet geslaagd als horror. Niet geslaagd als komedie. Gewoon niet geslaagd als film.

Als de leukste grap de woordspeling uit de titel is, dan zegt dat genoeg over het niveau van de overige grappen. Als die al te vinden zijn.

Als de engste scène een scène is waarin het overduidelijke namaakhoofd figureert, dan zegt dat genoeg over het niveau van de horror. Er is geen horror.

Zijn er dan misschien elementen zonder horror- of komedieconnectie die wel van enig niveau zijn?

Nee, die zijn er niet. De decors zijn fantasieloos. De personages zijn hol en vervelend. Het camerawerk is futloos en talentloos. Dezelfde kwalificaties gelden de acteurs. Erg. Niets deugt. Zelfs het beetje bloot dat te zien is, valt tegen.

Ook het verhaal is stompzinnig. Het is nauwelijks voorstelbaar dat iemand zo'n verhaal kan bedenken. En het is tevens amper voorstelbaar dat iemand zo gek is geweest om dat verhaal te verfilmen.

Soms kan slecht leuk zijn. Soms kan overduidelijk slecht iets bekoorlijks hebben. Hier niet. In deze film waarin niets goed is, is alles dat slecht is bloedirritant.

Veel gore en bloed in deze slasher die bepaald niet subtiel te werk gaat als het om deze beide zaken gaat. Bodyhorror in groot formaat. Ranzig en verontrustend fascinerend. Fascinatie die ontstaat doordat de film zich niet beperkt tot rauwdouwen, maar tevens aandacht schenkt aan de wording van een slasher.

Dat gebeurt met verwrongen terugblikken van de zieke killer zelf. De indringend in beeld gebrachte herinneringen wekken zelfs een tikje medelijden op. Hoe is het mogelijk dacht ik nog. Medelijden met zo'n gestoord iemand? Ik? Gelukkig voor mij ontstond er niet genoeg medelijden om samen met de killer genietbaar te keer te gaan. Dat zou pas verontrustend zijn. Het is wel zo dat door het tonen van het hele plaatje de trauma's die ten grondslag liggen aan de gruwelijke daden begrijpelijker worden.

In tegenstelling tot scènes waarin vaardigheden als mutilatie, kannibalisme en skullbanging worden beoefend, is het achterliggende portret subtieler. Het schaduwverhaal zorgt voor adempauzes en creëert balans tussen effecten en vertelling. De terugblikken laten in een opbouwende modus zien hoe pesten, afwijzing en liefdeloosheid leiden tot psychisch gestoord gedrag. Ik vond die verklarende laag naast het harde werk wel prettig.

Harde horror met een fascinerende onderlaag. Niet verkeerd.

Niet lang na de release van het onzinnige G20 (2025) met Viola Davis als president van de VS is er Heads of State met John Cena als president van de VS. Heads of State is eveneens een onzinnige film, maar de kwalificatie humor maakt dat het belachelijke plot prima verteerbaar is. In Heads of State nemen de president van de VS en de premier van Groot-Brittannië het tegen allerhande tuig op dat hun in de weg zit. Heads of State is een actiekomedie en een klassieke buddy movie.

Een humoristische film die de humor haalt uit twee contrasterende protagonisten. De Britse premier is ingetogen, intellectueel en gedistingeerd. De Amerikaanse president is ongecompliceerd, niet intellectueel, onbehouwen en een hartelijk persoon. Tussen de personages botert het niet lekker. De hatelijke opmerkingen over en weer zijn leuk. De twee zijn zo met elkaar bezig dat het tuig dat hen belaagt eigenlijk bijzaak is. Het tuig versterkt de onderlinge hatelijkheid alleen maar. Uiteraard en helaas worden de contrasten minder scherp naarmate de film vordert, want zo gaat dat nu eenmaal in een buddy movie.

Tot het zover is, zit het met de humor wel goed. Met de actie ook. Regisseur Ilys Naishuller (Nobody (2021)) verstaat zijn vak. Spannende achtervolgingen, prima vechtpartijen, goed stuntwerk. En altijd met een vleugje humor. Best leuk allemaal. Inhoudelijk is de film helaas erg mager. Niet dat ik anders had verwacht, maar na afloop blijft er weinig in de herinnering hangen. De interactie tussen de twee regeringsleiders was humoristisch. Dat weet ik nog. De personages zelf zijn echter al aan het vervagen. En ja, de actie was goed. Dat weet ik ook nog. Specifieke actiescènes kan ik me echter slechts met moeite herinneren. Ook van het verhaal dat niet meer dan een onzinnige kapstok is om hectische momenten aan op te hangen, kan ik me al weinig meer herinneren.

En zo is Heads of State in het moment een leuke film om naar te kijken. Na afloop ben je het allemaal ook weer snel kwijt. Vluchtig amusement dus. Prima.

Het is een solide film. Met een strakke verhaallijn zonder gekke zijwaartse sprongen. Zonder fratsen in de cameravoering en zonder spectaculaire sfx. Een klassiek verhaal met een mysterie en een spook. Een willekeurige kijker zou de film waarschijnlijk als saai betitelen. Zover wil ik niet gaan, maar om nu te zeggen dat de film mij rechtop in m‘n stoel kreeg, gaat weer te ver.

Het verhaal is lekker simpel. Vrouw die een moeilijke tijd achter de rug heeft, komt bij in het huis van een overleden tante alwaar zij te maken krijgt met paranormale gebeurtenissen, terwijl zij buitenshuis overhoop ligt met de onvriendelijke dorpsgemeenschap. Het verhaal dobbert rond tussen confrontaties met dorpse personages en confrontaties met het paranormale. En dat allemaal in sukkeldraf. Zelfs een angstaanjagende situatie of het ‘turbulente’ slot van de film krijgen de gang van het verhaal niet in de overdrive. De rustige modus wordt nooit verlaten. Heel bewonderenswaardig, maar niet bepaald bevorderlijk voor het verhogen van het adrenalinepeil.

De titel suggereert een hoofdrol voor een lijkwagen. Valt tegen. De hearse is af en toe in beeld en is slechts beperkt onderdeel van het spookverhaal. De hearse levert wel wat actie op, maar de beelden van de auto worden niet heel spannend gebracht. Er gaat weinig dreiging van uit. En als dan ook de bestuurder al in een vroeg stadium herkenbaar in beeld komt, betekent dat een voortijdig einde van de spannende rol die de hearse nog had kunnen vervullen. Rare manoeuvre van de regisseur.

De personages zijn op zich nog wel interessant. Het hoofdpersonage is eens niet een gillende keukenmeid die bij het minste of geringste de boel bij elkaar schreeuwt of op andere wijze in paniek schiet. Geheel in lijn met de cadans van het verhaal bewaart de hoofdpersoon vooral haar kalmte en gaat de confrontaties op een volwassen manier aan. Ik vond dat wel verfrissend.

De overige personages zijn heerlijk plat uitgetekend en heel voorspelbaar in hun acties. Een plattelandsdominee die op parodische wijze steeds zijn zalvende ding doet. Niet serieus te nemen. Onbedoeld hilarisch. En dan de antagonist. Die is zo overduidelijk de kwade kracht, dat pogingen om hem een bipolaire lading te geven glansrijk mislukken. En zo zijn er meer van die heerlijke personages. Genieten is het.

De film is totaal niet spannend, maar heeft een geslaagde onheilspellende sfeer, prettige en hilarische personages en dobbert aangenaam voort zonder verrassende ontwikkelingen.

En dat is het wel.