Opinions

Een tamelijke sfeerloze thriller waarin het thema “hide and seek” een grote rol speelt.

Het begint allemaal met een stel criminelen dat op brute wijze een huis binnenvalt om er iets te stelen. En da's best even schrikken.

Vervolgens draait de film om het kat- en muisspel tussen de criminelen en de bewoners. Het spel dat zich ontwikkelt komt echter niet uit de verf. Voorspelbaarheid troef. We zien alle opgeklopte clichés de revue passeren inclusief wat feel-good momentjes. Het oogt allemaal nogal geforceerd.

Er is sprake van amateuristische boeven. Ze doen werkelijk alles fout en zijn daarom natuurlijk ook niet echt schrikbarend of eng. Als bewoner moet je wel erg dom zijn om niet te overleven. En dat is weer dodelijk voor de spanning, die dus maar niet wil komen.

Meer enerverend, zijn de scenewisselingen tussen het huis en een meekijkende en adviserende controlroom van de beveiliging. Hoewel niet origineel, kijkt dit element in de film best leuk weg. Bovendien pompt deze insteek eindelijk wat dynamiek in deze statische productie.

Jammer dat deze scenes pas halverwege de film hun intrede doen. Te laat en met te weinig tegenwicht om de film uit de poel van matheid en lusteloosheid te bevrijden waarin de film dan al is weggezakt.

Aan het eind nog een teleurstellende hint naar een vervolg. Het lef!

Home Sweet Home werd in één take opgenomen. Een knappe prestatie. Hoe knap ook, het maakt de film bepaald niet interessanter en zorgt niet voor een hoogwaardige kwaliteit. Leuk hoor zo’n gimmick, maar het blijkt toch weer eens dat vooral de kunst van de montage een verhaal boeiend maakt. Met name als het gaat om spanningsopbouw, sorteren doordacht geplaatste cuts in het algemeen meer effect dan nerveuze beelden van een camera die doorlopend om het hoofdpersonage heen cirkelt.

De camera volgt de hoogzwangere Maria die alleen in haar nieuwe huis verblijft. Een voorspelbaar scenario ontpopt zich. Op de momenten dat zij uit beeld verdwijnt of minder prominent in beeld is, kun je er donder op zeggen dat dadelijk iets beangstigends gaat gebeuren. Het onverwachte, verrassende element dat normaliter in de spanning moet voorzien, ontbreekt derhalve. Een fijne dreigende sfeer ontstaat nooit. De film die werd geregisseerd door Thomas Sieben (die eerder al wat matige genrewerkjes voor Netflix produceerde) overtuigt noch visueel, noch inhoudelijk.

Ondanks de inspanningen van hoofdrolspeelster Nilam Farooq die met haar volumineuze buik door het huis sluipt en rent en een aardige voorstelling geeft, ontstaat nooit een intense sfeer. De metafysische bedreiging stelt visueel weinig voor en de reden voor het bestaan van de bedreiging is behoorlijk onzinnig. Op geen enkel moment kreeg ik de neiging om in het verhaal op te gaan. De hele film is een veel te gepolijst projectje. Veel te gekunsteld. Niet alleen door de one take-gimmick, maar ook door de steriele entourage en het kale verhaal die beide geen spannend gevoel oproepen. De film leeft niet, pulseert niet. Het is een dooie boel.

Max werkt als gevolg van een taakstraf in een bejaardenhuis. Een nieuwe wereld voor hem, maar hem valt toch merkwaardig gedrag op van zowel de bewoners als het personeel. Ook is er sprake van een vierde verdieping die hij niet mag betreden. Na een dubieus sterfgeval weet hij het zeker: In het bejaardenhuis is het niet pluis.

Voordat de film ontspoort, slaagt regisseur en schrijver James DeMonaco (The Purge (2013)) erin om het bejaardenhuis te voorzien van een onheilspellende en ietwat trieste sfeer. Een sfeer die goed bij het personage Max past die treurt om de zelfmoord van zijn broer. De gebeurtenissen in het huis zijn merkwaardig en maken nieuwsgierig en worden met gepaste realiteitszin vertelt. Het zou kunnen, is de gedachte van de kijker. Tot zover niets aan de hand. We kijken naar een film die wat met suspense strooit en gewoon heel adequaat spanning opbouwt. Best ok.

Er gebeurt eigenlijk niet eens heel veel. De protagonist neemt merkwaardige zaken waar. Dat is het zo’n beetje. Omdat er verder weinig gebeurt, neemt de spanning af. De interesse ook. Het schiet allemaal niet erg op en daar waar andere films nog wel eens voor visueel vermaak willen zorgen, is dat in The Home niet het geval. The Home is bepaald geen visueel feestje. Flets, neutraal en stoffig zijn woorden die bij me opkomen als ik aan de visualisatie van het verhaal denk.

Het dobbert zo wat voort tot de openbaring komt van hetgeen voor Max verborgen moest blijven. Een te grote stap voor mij. Erg ongeloofwaardig. Erg wanhopig ook. Alsof de maker goed doorhad dat hij toch iets moest inbrengen om de kijkwaardigheid op peil te houden, maar niet bij machte was te putten uit passende inspiratie. Ik vond de hoofdrol van Pete Davidson ook niet sterk. Hij schiet in dramatisch opzicht tekort. The Home heeft goede momenten maar heeft zeker evenveel ongeïnspireerde momenten. Een mooie balans. Dat wel.

Ja, de makers hebben leentjebuur gespeeld bij vergelijkbare films van buitenlandse makelij. En ja, de film is daardoor niet overal bijster origineel. En ja, sommige bijrollen zijn niet overtuigend en erg over the top. En ja, tekstueel krijgen we veel grofheid voorgeschoteld, die niet altijd even leuk werkt.

Maar toch. Hoewel de scenarist overduidelijk gekeken heeft naar vergelijkbare producties, is het scenario er zeker geen slap aftreksel van. Het Nederlandse sausje zorgt er bovendien voor dat de film een eigen karakter heeft.

Het verhaal wordt met veel vaart verteld. Hierdoor vallen de gaten en onwaarschijnlijkheden niet erg op. Als kijker zie je veel door de vingers. Da's toch knap gedaan van de makers.

Het acteerwerk van de hoofdpersonen was trouwens in orde.

Al met al een redelijk grappige komedie.

Een hele aangename film. Drama staat er als genre aanduiding. Dat is erg kort door de bocht. Komedie moet er absoluut aan worden toegevoegd. De film is een prettige combinatie van drama met humor.

Een feelgood die zich afspeelt in een highschoolmilieu. Dan liggen associaties met zuipfestijnen en slechte humor voor de hand. Dat zijn onjuiste associaties. Daarvoor is de film te intelligent opgebouwd en niet plat genoeg. De film speelt zich dan wel af in het milieu maar houdt zich slechts zijdelings met highschool activiteiten bezig. De personages in de film kampen met realistischer issues, hebben daar last van en hebben meer te doen dan lol trappen.

De persoonlijke en gezamenlijke issues houden dan ook iets meer in dan flutproblemen. De meeste zaken die voorbijkomen ontstijgen het gemiddelde feelgood level door de serieuze ondertoon. En dat is biizonder.

De ontsteker van al het leed is een droevige gebeurtenis die voor de personages bepaalde verantwoordelijkheden met zich mee brengt. De film legt de nadruk op het nemen van die verantwoordelijkheid. De gevolgen zijn heftige confrontaties met het eigen ego en met het ego van de ander. Confrontaties die de kwetsbaarheid van de personages blootleggen. Het pad der confrontaties is interessant, humoristisch en emotioneel en is bijzonder leuk om te volgen.

De portie humor die de film opleukt is niet de platvloerse humor die zo typerend is voor highschoolkomedies. Nee, deze humor is relativerend en kwetsbaar en hilarisch. En ok, af en toe behoorlijk plat, maar wel leuk plat.

Geinige personages. Interessant ingevuld. Beetje bagage. Beetje diepte. Goed voor de geloofwaardigheid.

Probleem van de film is de lengte. Na 75 minuten is het mooi geweest en wil je wel naar de afronding toe. Die komt pas een half uur later. Dat is veel te ver weg. Zo diepzinnig en interessant en komisch is de film nu ook weer niet.

Honor Society is een highschool dramedy die rijkelijk is gevuld met ironie en sarcasme. Best leuk en fris. In de film wordt veel gebruik gemaakt van het doorbreken van de vierde wand. De protagoniste Honor Rose (Angourie Rice) speelt een smerig spelletje om haar kansen op plaatsing in een goede universiteit te garanderen. Met regelmaat stapt zij uit een scène en spreekt dan direct tot de kijker om hem op de hoogte te brengen van de stand van zaken. De kijker wordt op die manier een deelgenoot bij de uitvoering van haar onfrisse plan om de concurrentie voor een plaats op Harvard uit te schakelen..
Een leuke hoofdrol. Achter de eerbiedwaardige naam Honor Rose schuilt een personage dat op een charmante manier een grote dosis gewetenloosheid aan de dag legt. Een gewiekst meisje dat achter haar perfecte all-amercican-girl façade een egoïstisch kreng blijkt. Angourie Rice doet dat goed. Zo is ze het onschuldige lieve meisje. Het andere moment een lonkende vamp. Het lukt haar goed om van het ene karakter in het andere te glijden. Van de entourage aan personages om haar heen valt verder alleen Gaten Matarazzo op, die de nerd speelt. De rest is plezierig aanwezig zonder dat ze een noemenswaardige indruk achterlaten.
Honor Society is een vermakelijke film die vooral in de eerste helft snelle, brutale en zwarthumoristische scènes biedt. De tweede helft verloopt langzamer en bedachtzamer. De feelgood begint hier meer op te spelen. Nog steeds amusant, maar gewoon meer teruggrijpend op de standaard dingetjes die emotie opwekken. Minder snel, minder verrassend, minder brutaal. Wel nog met een aardige twist op het eind.

Het is een scenario dat vaker voorkomt. Als de nakomelingen de deur uit zijn, vallen de gemeenschappelijke delers weg en nemen de levens van de achtergebleven ouders een lethargisch gewenningspatroon aan. Ze komen beide meer en meer emotioneel los van elkaar te staan. Beider levens dobberen gewoontegetrouw futloos verder tot het moment dat hij/zij iemand ontmoet die de vergeten vonk weer doet ontbranden en de afglijdende relatie iets sneller naar de afgrond doet drijven dan was voorzien.

Regisseur William Nicholson schreef het scenario. Hij deed dat vaker. Hij deed dat ook voor films als Gladiator, Shadowplay en Everest. Geheel andere kost. Het scenario voor deze film is een adaptie van zijn eigen toneelstuk dat weer is geinspireerd op het leven van zijn ouders.

De film heeft een wat oppervlakkig en vriendelijk karakter en grijpt je emotioneel niet gigantisch bij de strot. Het lichte karakter zorgt er voor dat de de film gemakkelijk en plezierig kijkbaar is. Het zorgt er ook voor dat de film na afloop weinig mijmeringen losmaakt en waarschijnlijk al snel ergens in een vergeethoek van mijn geheugen terecht zal komen.

Dat de film is gebaseerd op een toneelstuk is zichtbaar. Veel scènes spelen zich binnenskamers af. Met name de vele scènes in de keuken van het ouderlijk huis werken door de ruimtelijke beperking, die de acteurs dwingt om weinig beweeglijk te acteren, nogal toneelmatig. Nicholson doet hier en daar overigens wel zijn best om het toneelstuk filmischer te maken door buitenscènes toe te voegen van het idyllische plaatsje Seaford met zijn prachtige grillige kust van kalkrotsen. Ondanks deze weidse en afleidende inspanningen blijft de film toch overall een toneelmatige indruk opwekken. De vormgeving is aan de saaie kant.

Bill Nighy en Annette Bening geven gestalte aan het futloze paar. Ze doen dat met prima acteerwerk. Omdat de film geen inktzwart en pessimistisch drama is, is er ruimte voor lichte melancholie en licht humoristische momenten. Ze zitten vooral in de gebaren en de mimiek en in gebeurtenisjes en handelingen die zich bezijden het grote verhaal afspelen. Die amuses zijn vooral aan Bill Nighy goed besteed.

Maar goed. Uiteindelijk is Hope Gap niet meer dan een amusante film die te oppervalakkig is uitgerwekt om een blijvende indruk achter te laten.

Een confronterende film over vrouwenhandel en prostitutie. Niet bepaald lichte kost.

De hele speelduur hangt er een viezige grauwe sfeer. De beelden en de scenes zijn rauw en realistisch. Gruwelijk en hard. Van enige verzachtende opsmuk is geen sprake. Het is een film die indringt en een ongemakkelijk gevoel kweekt.

De hoofdpersoon wordt nauwgezet gevolgd op haar overlevingsreis in de wereld van prostitutie en slavernij. Een afgrijselijk verhaal over uitbuiting, over onmenselijkheid en over (valse) hoop. Ja, deprimerend is het zeker.

De dialogen zijn niet bijzonder. De beklemmende beelden spreken in voldoende mate.

Tijdens de film doorkruisen een paar subplotjes de hoofdlijn. Die plotjes komen vooral kunstmatig gefabriceerd over, worden onvolledig uitgewerkt en leveren weinig meerwaarde op. Ze lijken vooral in het leven geroepen te zijn om de film meer laag en meer mysterie te geven. Heel nobel, maar die beoogde effecten komen niet goed uit de verf. Eigenlijk wel jammer, want sommige zijlijnen zijn in aanzet intrigerend genoeg.

Het acteerwerk wisselt in kwaliteit. Francesca Agostini die de hoofdrol vertolkt is grandioos.

De meeste andere rollen verdwijnen heel storend in karikaturale typeringen, die acteertechnisch niet veeleisend zijn. Met name de criminelen excelleren. Ze zijn goed herkenbaar als slechte individuen. Gladjes en goed gekleed of juist sleazy met een morsig en overzorgd uiterlijk. Een gemene blik en stoere tekst maken het plaatje compleet. Het heeft met goed acteerwerk niets te maken.

De slotscenes zijn opzienbarend. Ze spannen de kroon in goorheid maar maken mede door de gebruikte muziek (een stemmige aria) wel meer indruk dan de overige smerigheid. De slotscenes lijken uit het theater geplukt. De scenes zijn gruwelijk maar ademen een minder viezige sfeer. Ze zijn dik aangezet en komen toneelmatig over. Ze passen eigenlijk niet goed in de geest van de film, maar zijn daardoor des te opvallender en indrukwekkender. Ze werken verzachtend en verlossend op de getergde kijkersziel.

Desondanks blijft er na afloop wel een naar en viezig smaakje hangen.

Het basisidee van La Horde deed me denken aan Assault on Precinct 13 (1976) van John Carpenter. De claustrofobische spanning en maatschappijkritische sterkten van die fantastische film zijn in La Horde echter amper te bekennen. Het gebrek aan spanning is vooral gelegen in de berekenende en fantasieloze regie van Yannick Dahan en Benjamin Rocher die tot dat moment slechts een paar korte films hadden afgeleverd. La Horde is niet meer dan het zoveelste slappe aftreksel van Dawn of the Dead.

De setting is een groot gebouw dat in onbruik is geraakt. Geen verkeerde setting. Door de alom aanwezige halfduistere verlichting roept het gebouw een mistroostige en nihilistische atmosfeer op. Het nadeel van de schemerige verlichting is dat je in veel gevallen niet alle gebeurtenissen heel scherp meekrijgt.

Het groepje mensen dat zich in deze sombere setting moet verzetten tegen een horde zombies verkeert eveneens in het halfduister. Het script voorziet de personages van oninteressante karaktertekeningen. Stuk voor stuk cartooneske personages die elkaar met vervelende machotaal proberen te overbluffen. Van differentiatie is geen sprake en het kon me al gauw geen moer schelen wie er ten prooi valt aan de horde.

De actiescènes zijn stevig en zorgen voor vermaak. Er wordt stevig gevochten met de vuist en met allerhande wapens. Deze orgieën van geweld resulteren in een overvloedig bloedvergieten dat met behulp van prima speciale effecten aan de kijker wordt gepresenteerd. Bijzonder aangename slachtpartijen die de film in trashy sferen doet belanden. Erg leuk, maar met een innovatieve en originele kijk op het zombiegenre heeft dit alles niets te maken. La Horde is een film voor de splatterfan.

Gezien de horror aanduiding bij deze film, zijn de verwachtingen misschien dat er flink wordt uitgepakt met expliciete horror. Klopt niet. Horror is er wel, maar impliciet. In dit intense drama is weinig plaats voor heftig slashwerk en verrassende (shock)effecten. De film richt zich meer op de werking van het innerlijke gevoelsleven van een asociaal en alcoholisch personage met een afgrijselijke historie en de werking daarvan op de personages die om haar heen zwieren. Het resultaat is een verstikkend drama dat is belegd met wat horroraccentjes in het verhaal en in beeld.

Veel scènes gefilmd met de handheld voor de rauwe touch. Het innerlijke leven van de alcoholische Sarah is zwaar en bijzonder deprimerend. Er is weinig reden voor opluchting. De handheld zorgt voor een goede beeldvertaling van de negatieve verdikking in haar persoonlijke atmosfeer. Alles voelt zwaar.

Veel scènes zijn gefilmd met wazige (blurry) instellingen. Terugblikken en huidige momenten vallen wazig en troebel samen zodat er één dicht maar ook warrig beeld van de psyche van het hoofdpersonage ontstaat. Het wazige aspect houdt uiteraard een direct verband in met het alcoholische verleden van Sarah en is een directe interpretatie van de onsamenhangende blik waarmee zij als gevolg daarvan de wereld inkijkt.

Wat een fantastisch treurig personage zet Amy Seimetz hier neer. Met haar timide en afstandelijke acteerwerk versterkt zij de gevoelens van verlorenheid, wantrouwen, woede en peilloze eenzaamheid die van meet af aan al over haar personage maar ook over de film liggen. Haar acteerwerk maakt de indringende sfeer nog indringender.

De personages in de film zijn gesloten. Ze hebben een verleden. Ze hebben geheimen. Toch veranderen ze langzaam. Zonder de verstopte facetten van hun karakter inzichtelijk te maken, gedragen ze zich in de loop van de film minder teruggetrokken en iets levenslustiger, lijkt het wel. In die zin lijken emotionele afhankelijkheid en onvermijdelijke uitbarstingen van geweld, die maar blijven voortduren, steeds minder verenigbaar met hun karakter. Of juist wel. Wie zal het zeggen.

Op een bepaald moment denk je de personages te kennen, maar uiteindelijk blijk je de personages toch niet te kennen. Zoveel is duidelijk. Ook is wel duidelijk dat elk personage een aandeel heeft in de naargeestige, duistere en deprimerende sfeer waar de film maar niet van los komt.

A horrible way to die is een lugubere titel voor een film. En luguber is de film (uiteindelijk) ook.

En mooi.

Erg.

Een serieus bedoelde slasher die niet serieus kan worden genomen. Ik dacht tijdens het kijken zelfs dat het een parodie was. Dat is het dus niet. Als parodie op een slasher voldoet de film trouwens ook niet. Zelfs daarvoor is de film te slecht. Het is zo erg dat onbedoeld grappig niet eens meer grappig is.

Zelden patiënten in een ziekenhuis zo overdreven ziek zien zijn. Echt op het het absurde af.

Ook zelden artsen zo ondeskundig en onprofessioneel met een patiënt om zien gaan. Het slechte-sketchgehalte is hoog.

En ook zelden een ziekenhuis gezien dat bij de entrée vol mensen is en op de kamers en in de hallen zo verlaten. Geen ziel te bekennen. En dat alles op klaarlichte dag. Pure parodie.

De kills en de aanhangende effecten vallen bij dergelijke producties nog wel eens mee. Hier niet. De overdrijving en de kunstmatigheid druipen van elke kill af. En ook ondanks deze parodische kwaliteiten is de film nog steeds een serieuze film.

Slecht acteerwerk ook. Dat het acteren van laag niveau is, verwondert niemand, denk ik. Dat is in dit type film vaker zo. In deze film was het trouwens wel heel erg. Iedereen is ongeloofwaardig en onaangenaam. Mijn bijzondere hekel gaat uit naar de geplastificeerde hoofdpersoon die in het echt de naam Barbi draagt. Veelzeggend.

Een slechte film. Als onbedoelde parodie iets beter verteerbaar dan als bedoelde serieuze slasher.

Erg.

Stilistisch mooi. Stemmige plaatjes uit de Marokkaanse woestijn garanderen de post-apocalyptische sfeer waar de film van is doordrenkt. Een prachtige setting. Tegen een decor van een woest en desolaat landschap dat heel sfeervol is voorzien van een geelrode gloed, vecht de bloedmooie Brittany Ashworth verlaten en alleen tegen de elementen.

De film volgt de mooie hoofdpersoon in twee tijdlijnen. Behalve de spannende confrontaties in de woestijn die voortkomen uit allerhande onvoorziene rampjes, zijn er uitgebreide terugblikken op haar situatie in de wereld van voor de apocalyps. Het levert een spannende wisselwerking op die als prettig bijverschijnsel heeft dat je veel over de mooie hoofdpersoon te weten komt. Eigenlijk zijn het twee aparte films die qua sfeerbeleving (spanning en drama) los van elkaar staan, maar die desondanks erg mooi samenvallen tot één film. De confrontatie met twee afwijkende genres die ook consequent van elkaar worden gescheiden stoorde mijn kijkplezier geenszins.

Het werkt zelfs zo dat zonder het dramatische onderdeel (een liefdesgeschiedenis) de inleving met het mooie hoofdpersonage minder intensief zou zijn en de beleving van de spanning ook. Dan hadden we gewoon gekeken naar een stoere en bloedmooie dame die (het zal ook eens niet) in de problemen komt. Het dramatische onderdeel maakt van de film meer dan een hersenloos te consumeren horrorfilm.

Voor nog meer intensivering zorgt de benauwende en broeierige situatie waarin het mooie hoofdpersonage zich het grootste deel van de film bevindt. Op een paar vierkante meter spelen de spannende taferelen zich af. In die beklemmende sfeer met ruimte voor een incidentele jumpscare, een paar spannende confrontaties en wat bloedvergieten is het goed toeven.

Prima vermaak dus. De laatste minuten van de film doen helaas iets af aan de plezierige kijkbeleving als de twee verhaallijnen heel ridicuul samenkomen in een belachelijke verrassing. Deze heel behoorlijke film eindigt in de slotfase met goedkoop en belachelijk sentiment dat absoluut geen recht doet aan het voorafgaande.

Katertje.

Moeder-dochterconflict en een vakantieliefde onder de brandende Spaanse zon. Prima uitgangspunt. Met de tagline “Queer Coming of Age“ klinkt de film ook nog eens verleidelijk. Hot Milk maakt het niet waar. De film van Rebecca Lenkiewiczs is een starre, zielloze en clichématige beleving.

De film begint niet eens onaardig. Moeder Rose zit met dochter Sofia aan het strand. Geen idyllisch strand. Het strand bestaat uit een paar strepen steen en viezig zand. Op de achtergrond zijn fabrieksruïnes zichtbaar. Moeder en dochter hebben er een huisje gehuurd omdat Rose er in een kliniek moet worden behandeld. Ze heeft chronische pijnen en verlammingsverschijnselen en kan niet meer lopen. Ze lijdt hardop en klaagt. Sofia ondergaat het stoïcijns. Als het haar teveel wordt rookt ze buiten een sigaret of gaat zwemmen. Hun gespannen relatie wordt subtiel weergegeven en is zichtbaar in een lege blik of in een fijnzinnige handeling. Op zich een redelijk boeiende opmaat voor een interessante film, ware het niet dat de film de opmaat niet meer overstijgt.

De verschijning van een paar andere personages in de vorm van een excentrieke genezer en een hippieachtige love interest zorgt voor afleiding en belooft wat leven in de film te brengen. Nee, toch niet. Het gaat eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Het psychodrama over ingebeelde ziekten en seksuele bevrijding dat de film wil zijn, komt niet uit de verf. De dialogen zijn clichés en het acteerwerk is houterig en ontbeert elke vorm van hartstocht.

Aan het eind wordt de zieke moeder geheeld met shocktherapie. Misschien wordt ze ook wel overreden door een vrachtwagen en kan dochterlief met haar hippie bevrijd van alle lasten de zon tegemoet rijden. Of misschien wordt dochterlief wel meegesleurd door een hoge golf tijdens het zwemmen. Het kon me geen moer schelen. Het motto dat Lenkiewicz de film meegeeft luidt: “I have been to hell and back. And let me tell you, it was wonderful“. Ik ben het daar niet mee eens. Het was helemaal niet wonderful.

Een komedie waarin alles een beetje moeizaam verloopt. Ondanks de energieke aanwezigheid van John Cusack die in de jaren 80 heel succesvol was als acteur in teen-comedy’s. Cusack doet het ok. De overige acteurs ook wel. In deze film wordt het euvel gevormd door het zwabberende verhaal.

Het veelbelovende plot over een student die in achtervolging is op zijn geliefde maar haar vanwege domme toevalligheden steeds net niet kan bereiken, had compacter moeten worden uitgewerkt en meer tempo moeten hebben.

In plaats daarvan worden strekking en tempo steeds geremd door dramatische onzin in lullige subplotjes die afleiden van de harts-tocht van John Cusack. Ik had het bijvoorbeeld best zonder Jerry en Ben Stiller kunnen stellen die de boel in een misdadig zijplotje heel effectief afremmen.

Regisseur en schrijver Steven Lisberger maakte niet veel films. Zijn bekendste en beste is waarschijnlijk Tron (1982). Ook een film over een gedesoriënteerd personage op een avontuurlijke reis in het onbekende. Tron is een ander type film. Een type waarmee hij beter uit de voeten kan. De comedy-variant is niet echt aan hem besteed.

Aangenaam en hersenloos niemendalletje. Geen topcomedy, maar best grappig.

Het verhaal is uiteraard heel onzinnig en voorspelbaar. De humor varieert van geestige woordgrap tot absurde slapstick. Niet steeds even sterk, maar als optelsom zeker geslaagd.

Leuke rol van Whitherspoon. Ze zet met veel overdrijving een leuk typetje neer.

Ik kon er in ieder geval wel om lachen.

Een leuke en droge misdaadkomedie van Peter Yates. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Donald Westlake, die meer komische misdaadverhalen schreef over het personage dat in deze film de hoofdrol heeft, John Dortmunder.

Donald Westlake heeft behoorlijk wat scripts voor films geleverd. Ook zijn verhalen zijn vaak verfilmd. Ik had nog nooit van Donald Westlake gehoord. Ook niet van John Dortmunder trouwens. Ik kan ter verdediging aanvoeren dat ik mij in boeken of in films niet vaak in de pure misdaadhoek bevind. Toch maar eens gekeken naar het rijtje films met de naam Westlake erop geplakt. En het klopt. Ze zeggen mij amper iets.

John Dortmunder dus. Hij is een planner. Iemand die minutieus een overval plant. In deze film gaat het om de diefstal van een diamant uit een museum. De film heeft een originele aanpak. In plaats van veel tijd te besteden aan het plannen en uitvoeren van de diefstal, bemoeit de film zich met mislukking. De running gag en rode draad van de film is dat de diamant meerdere keren moet worden gestolen en Dortmunder meerdere keren wordt uitgedaagd om zijn creativiteit bot te vieren op steeds weer andere omstandigheden waaronder de diamant moet worden bemachtigd. En dat is bijzonder vermakelijk.

De verwikkelingen zijn grappig. De personages zijn branieachtig, schreeuwerig, impulsief en wat onnozel. Eigenlijk zijn ze prettig nietszeggend. Prima materiaal om je als kijker mee te vermaken. John Dortmunder wordt gespeeld door Robert Redford. Die doet dat wat cooler dan zijn maten. Maar ja, hij is dan ook het brein achter de diefstal. Redford speelt hem serieus maar geeft hem tegelijkertijd een schelms laagje. Ook leuk.

The Hot Rock is prima vermaak. Gemakkelijk te verstouwen kost die nergens zwaar op de maag ligt en dientengevolge ook weer gemakkelijk is verteerd.

Jim Abrahams maakt met Hot Shots! een heerlijke parodie op de film Top Gun. Je weet wel die film die draait om overdreven militaristische verheerlijking en is gedoopt in een patriottisch sausje. Een film vol all American heroes. Prima materiaal voor een parodie natuurlijk.

Hot Shots! zit ook vol met all American heroes, maar dan net even anders. De vermeende helden hebben hier een vadercomplex, zijn volkomen ongeschikt om piloot te zijn of zijn trouw aan hun Amerikaanse kapitalistische idealen en verraden hun geliefde vaderland voor geld.

De film put voornamelijk uit Top Gun maar heeft het parodiërend ook op andere films voorzien. Er passeren scènes uit films als Rocky, Dances with Wolves, Superman en Gone with the Wind. Overbekende filmscènes uit die films worden door Jim Abrahams volledig uit het lood getrokken. De geparodieerde scènes krijgen er een heerlijk absurd tintje van. Soms wat flauw, maar meestal toch gewoon grappig.

Naast de parodiërende humor zijn het vooral overdrijving, absurdisme en de onderkoelde reacties van de personages die voor de lach zorgen. Op uitzinnige gebeurtenissen bizarre dialogen wordt door de personages in de meeste gevallen met een koele vanzelfsprekendheid gereageerd die bijzonder onnatuurlijk is. Die reactionaire droogheid werkt bijzonder hilarisch.

Leuke rollen van hoofdpersonage Charlie Sheen als de dappere toppiloot Topper Harley die wat probleempjes heeft met zijn zelfbeheersing en van Lloyd Bridges als idote admiraal en wandelend rampgebied. Sheen speelt zijn rol met een dodelijke ernst die zelfs op de meest bizarre momenten in stand wordt gehouden. Erg grappig. Ook Bridges die volkomen ontoerekeningsvatbaar is en de meest vreemde handelingen verricht, is hilarisch.

Sheen en Bridges zijn de karakters die de meeste lach genereren. De rest van de cast dient voornamelijk als aangever. En dat functioneert prima.

Hot Shots! is leuke comedy!

Waar deel 1 nog origineel en vooral grappig was, onderscheidt deel 2 zich door absolute anti-humor. Een aaneenschakeling van schreeuwerige scenes, slecht acteerwerk en bovenal van niet grappige situaties en dialogen.

Aangezien de regie en het script door dezelfde personen werden geleverd als bij deel 1, lijkt deel 2 een bewuste kwestie van uitmelken en geldkloppen. Erg goedkoop!

Deel 1 was leuk. Deel 2 was overbodige onzin. Op naar deel 3!

Als je zo halverwege de film bent, overvalt je ineens de gedachte dat er eigenlijk zo goed als niets gebeurt. Tot die tijd weet de ongemakkelijke sfeer die de film heel vaardig weet te scheppen je realiteitszin in slaap te sussen. Best knap natuurlijk. Maar als je je eenmaal realiseert dat er weinig gebeurt, kan zelfs een prima neergezette sfeer de honger naar meer activiteit niet meer stillen.

De jonge Irene is aangenomen als receptioniste in een afgelegen hotel. Het hotel is gelegen te midden van donkere bossen en maakt niet bepaald een uitnodigende indruk. Het is een groot gebouw dat kil is ingericht. Over het personeel dat er werkt kun je niet zeggen dat ze veel levensvreugde bezitten. Over de mysterieuze verdwijning van Irene’s voorgangster wordt niet gesproken. Wel zijn er verhalen over een grot in het bos, een heks en verdwenen personen. Het zijn intrigerende elementen die door de film zweven zonder concreet te worden. Mysterieuze ingrediënten die worden gedropt, nauwelijks worden uitgewerkt en mysterieus blijven. Het kwam op mij nogal opgelegd interessant en gemakzuchtig over.

Regisseur en schrijver Jessica Hausner zet een prima fundament neer en doet daar vervolgens amper iets mee. In feite biedt de film weinig meer dan een inkijkje in de dagelijkse gang van zaken in een hotel en zijn er hier en daar wat uitstapjes van Irene. Een wandelingetje, een avondje in een kroeg, het opduikelen van een vriendje. Heel spannend is het niet. Alarmerende signalen en onderstellingen worden niet uitgewerkt en hebben nauwelijks zichtbare invloed op het welbevinden van Irene. Het welbevinden van de kijker vergaat het evenzo. Daarin wordt na de eerste kennismaking met de hypnotiserende sfeer nauwelijks nog een verontrustend deukje getrapt.

Gedrenkt in vaagheid en zonder gevoel voor richting gaat het voort. Het verhaal leidt niet naar samenhang, leidt niet naar mogelijkheden die een bevredigende interpretatie bewerkstelligen. Ik heb eigenlijk geen idee wat de regisseuse met haar film wilde zeggen. Misschien wilde ze gewoon niets zeggen. Niet alleen van de film, ook van Irene krijg je trouwens weinig hoogte. Veel uitstraling heeft ze niet. Spannende dingen genereert ze niet. Met amper enige uitdrukking op haar gelaat verricht zij heel gedisciplineerd weinig opmerkelijke handelingen. Behalve voor de totstandbrenging van een vreugdeloze uitstraling, hoeft actrice Franziska Weisz geen enkel beroep te doen op haar acteervermogen.

Het viel me niet mee. Na een veelbelovend begin zakt de film steeds verder weg in vaagheid die niet interessant is. Punten zijn er voor de sfeer, voor het camerawerk en voor de setting. Het aansprekende verhaal ontbreekt. De aansprekende protagoniste ontbreekt. Ik vond het allemaal maar matig.

The House Next Door is een typische tv-productie. Verwacht dus geen harde horror. De film is daarin erg terughoudend. De film zet meer in op spanning en suspense en doet dat best aardig. Aardig verhaal ook. Wat de film verfrissend aanpakt is dat het huis waarin het kwaad huist eens niet een oud huis is dat is belast met een vloek als gevolg van duistere tragedies die zich er ooit hebben afgespeeld. Het huis is pas gebouwd. Ook met het land waarop is gebouwd, is niets aan de hand. Gewoon een stuk bos zonder nare geschiedenis. Het cliché van de oude indianenbegraafplaats wordt verfrissend gemeden.

De insteek is niet verkeerd. De film laat diverse bewoners de revue passeren die na verloop van tijd op een hevige manier met hun grootste angst, verdriet of neurose worden geconfronteerd. Het huis manipuleert zijn bewoners en berooft hen van hun goede gevoel. De belangrijkste rol in de film is weggelegd voor buurvrouw Cole die de ene na de andere bewoner zijn verstand ziet verliezen. Zij wijst het huis als de boosdoener aan maar wordt niet geloofd. Cole is een leuke protagonist. Prettig en oppervlakkig vormgegeven door Lara Flynn Boyle. Gewoon solide en zonder veel franje, zoals dat gebeurd met personages in een tv-productie. Het personage Cole brengt net genoeg body mee om met haar te sympathiseren. De overige personages wekken dat gevoel niet op en zijn slechts platte pionnen in dienst van het verhaal.

The House Next Door is een routineus gemaakte film. De film heeft een simpel verhaal dat echter goed amuseert. Het gedoe in het huis en het effect dat het gedoe heeft op Cole en de andere bewoners in de wijk is leuk om te volgen. Eng is de film niet. Bloedig en shockerend ook niet. Spanning kent de film af en toe. De insteek bevalt en de film vertelt zijn verhaal solide zonder effectbejag. Ik heb me vermaakt met deze tv-productie.

Groepje tieners in een spookhuis. Typische B-film met leuke meisjes, stoere jongens, dom gedrag en wat flauwe humor. Wel een prima setting. Het spookhuis heeft een paar aardige attracties en leent zich voor een prima horrorsfeertje. Verder stelt de film weinig voor. House of Fears biedt de horrorliefhebber niets nieuws. Alle overbekende ingrediënten voor een teenie-horrorfilm zijn aanwezig.
Er is een pietsje splatter en een pietsje gore, maar het bloed stroomt niet in grote mate. Er zijn wat voorspelbare schrikjes. Er is amper spanning. Leuk zijn de diverse horrorkamers met afwisselende bedreigingen. Leuk ook zijn de monsters die het groepje belagen en voor vermakelijke actie zorgen. Goed acteertalent vind je niet in deze film, maar het kan er mee door. Het acteertalent speelt de bekende typetjes. Je weet wel. De personages die je verwacht in een film als deze. Zoals daar zijn: de rondborstige, de coole macho, het buitenbeentje en natuurlijk de Afro-Amerikaan (die heel origineel eens niet als eerste in het stof bijt).
De film amuseert op onderdelen en is in zijn geheel een sympathieke film die wel prettig wegkijkt. Geen hoogvlieger in het genre, maar redelijk goed te doen. Je moet de film gewoon niet met te hoge verwachtingen ingaan.

Geen gemakkelijk kijkbare film. De belangrijkste reden wordt gevormd door een niet aflatende stroom beelden die bijna alle zijpaden van het lichamelijke onfatsoen verkend. Van pornografie tot zelfmutilatie. Van bloederig snijwerk tot foltering. En niets gefingeerd, hè. Alles is echt.

De (soms bizarre) seks en ook de andere lichamelijke oefeningen worden heel plastisch getoond. Zonder verzachtende omlijsting. Zo confronterend mogelijk. Voor het martel- en snijwerk werden zelfs artiesten ingehuurd die deze nobele ambachten in het dagelijks leven uit vermaak verrichten. Met deze wetenschap in het achterhoofd is het bekijken van de film toch wel enigszins shockerend.

Ik moet er meteen eerlijk bij zeggen dat de hoeveelheid vunzigheid na verloop van tijd zorgde voor een bepaalde gewenning en berusting. Wonderbaarlijk eigenlijk, hoe snel en effectief dat beschermende mechanisme in werking treedt. En ook gelukkig, want 100 minuten met alleen maar de sensatie van shock en walging en verontrusting is te lang en niet gezond.

Naast de verontrustende plaatjes is er een ander belangrijk element dat de film moeilijk kijkbaar maakt. Die grote verstoorder is het verhaal. Welk verhaal, kun je beter zeggen. Met moeite kun je af en toe iets van verhalende samenhang ontdekken in de (sur)realistische brij, maar tot een begrijpelijke en sluitende vertelling komt het niet.

Voeg daarbij het abominabele peil van het acteerwerk en de belabberde dialogen, die de indruk van diepzinnigheid moeten wekken, maar eigenlijk slechts hol en onzinnig klinken en je hebt een erg slechte film te pakken.

Het meest positieve dat je van de film kunt zeggen is dat de film absoluut origineel is.

In de hoofdrol de leuke Ariana DeBose die een kok speelt die haar droom verwezenlijkt. Ze opent een eigen restaurant in een enigszins vervallen pand op het platteland. En dat gaat natuurlijk niet zoals gepland. DeBose geeft een personage vorm dat helemaal in haar beroep en in haar droom opgaat. Haar passie is dermate intens dat zij alle relativering uit het oog verliest en de controle verliest. Over zichzelf. Over het restaurant. Binnen de kortste keren is de zelfbewuste kok gereduceerd tot een bonk zenuwen die op het punt staat in de totale overspannenheid te verzinken.

Een beetje spannend is het geestelijke verval wel. Je vraagt je steeds af hoever DeBose nog kan zinken. Hoeveel kan ze nog verdragen? Eigenlijk is House of Sopils veel meer een psychologisch drama met wat bovennatuurlijke elementen dan een horrorfilm. De inbreng van het bovennatuurlijke is bovendien tamelijk summier. Het bovennatuurlijke aspect flikkert hier en daar op zonder uit te groeien tot iets fundamenteels. Zonder uit te groeien tot iets dat van wezenlijke invloed is op de sfeer in de film. Die is vrij steriel. Evenals het verhaal dat zonder bijzondere hoogtepunten verloopt.

Het verhaal houdt zich bezig met de kok en haar besognes en doet dat zonder veel in het personage te investeren.

De interacties tussen de personages blijven aan de oppervlakkige kant. Het bruist niet. Ook de gebeurtenissen bruisen niet. Spannend klinkende aanzetjes komen nooit tot bloei. Zo wordt ergens in de film het thema hekserij aangeroerd en is er hoop op een spannende ontwikkeling in die richting. Helaas wordt dat thema niet consequent doorgezet en vervliegt de hoop al snel. House of Spoils is een film die zijn verhalende potenties niet benut. House of Spoils is zo’n film die niet per se onaangenaam aan je oog voorbijtrekt, maar waarbij je je na afloop al niet meer goed kunt herinneren wat het ook al weer was dat voorbijtrok.

Zich traag ontwikkelende suspense die zich heel sfeervol per scène dieper in je ziel invreet.

Op zich gebeurt er in actieve zin niet veel. Babysitter beweegt zich door een sfeervol oud huis met veel schemerigheid en krakende geluiden. Daaraan toegevoegd een paar merkwaardige personages en merkwaardige gebeurtenissen. Klinkt aardig maar klinkt tegelijkertijd niet heel intrigerend.

Toch blijken het ruim voldoende ingrediënten voor een intrigerende horrorfilm. Niet bepaald extreme shocktreatment, maar wel een combinatie van goed geslaagde onderhuidse thrills. Ongemerkt nestelt zich tijdens het kijken een jeukend ongemak in de kijkersziel. Het nestelt stevig en is blijvend. Een geweldige sfeer is het resultaat. Creepy, wel.

Een dik uur zoet zijn met de babysitter (fijne hoofdrol van de mooie Jocelin Donahue) is geen moeilijke opgave. Er is spanning en er is beklemmende sfeer zat. Beide dingen werken een dik uur lang effectief en vervelen niet.

En net als de psychohorror en de suspense aan effectiviteit dreigen in te boeten en herhaling de kop opsteekt, volgt er aan het eind nog een stukje opwekkende shocktherapie met bloederige taferelen. Niet geheel in lijn met het langzame, sfeervolle en spannende voorspel, maar in het geheel niet verkeerd. Ik vond het in ieder geval een lekkere kroon op de film.

De film speelt in de jaren 80. En ik weet haast zeker dat als ik het productiejaar van de film op voorhand niet gezien had, ik waarschijnlijk gedacht zou hebben dat de film echt ergens in de jaren 80 geproduceerd was. Die constatering had absoluut een aandeel in de fijne filmbeleving.

Het is jaren geleden geweest dat ik deze film ooit eens zag. Een enge film vond ik het toen. De smeltende gezichten van de wassen beelden in een vlammenzee maakten grote indruk. Doodeng, hoe de levensechte beelden je aankeken vanuit hun verstilde poses. Ze boden een sinistere aanblik met hun onnatuurlijke stijve houding van waaruit zij elk ogenblik een onverwachte beweging konden maken. Of nog enger... konden gaan spreken. Hoe angstaanjagend. Veel meer kon ik me van de film niet herinneren, maar wel dat ik ‘m dus echt eng vond.

Bij de herziening onlangs komen de levensechte wassen beelden en hun smeltende gezichten weer voorbij. En ja, de herinnering klopt. Het was precies zoals in mijn geheugen stond gegrift. Het angstige horrorgevoel van toen had ik er echter niet meer bij. Jammer eigenlijk, maar ook logisch en niet verwonderlijk. De hoeveelheid shocking films die sinds die tijd gepasseerd is, heeft natuurlijk gezorgd voor een enorme laag eelt op de ziel. Toch kreeg ik nog steeds een ongemakkelijk gevoel bij het aanschouwen van die naargeestige wassen beelden.

De shots en scènes met het accent op de beelden zijn nog steeds indrukwekkend. De setting is natuurlijk ideaal voor een horrorfilm en een perfecte etalage voor de beelden. Een museum gesitueerd in een sfeervol keldergewelf. Schimmig en duister. Daarin, de beelden die gedetailleerd zijn vorm gegeven en zich in schijnbare doodse rust bevinden. Voor eeuwig. Heerlijk sinister toch?

En wat is die Vincent Price magnifiek bezig. Prachtrol. Een groot deel van de ongemakkelijke en duistere sfeer komt op zijn conto. Zijn personage is intens en geheimzinnig. Hij is de geniale kunstenaar die op z’n minst een beetje wereldvreemd is maar waarschijnlijk stapelgek. Het gestoorde genie. Heel creatief en niets en niemand ontziend om die creativiteit te kunnen botvieren. Ja, Price speelt een heel genietbaar personage met een lugubere bijsmaak.

Gefilmd in kleur en 3D. Dat verklaart meteen de vreemde intermezzo’s die in de film nogal misplaatst zijn en duidelijk zijn ingebracht voor het 3D effect. Op zich wel grappig als je de film in 3D ziet, denk ik, maar als dat niet zo is, zijn dansende deernes en een clownesk pinpongende artiest niet van toegevoegde waarde voor sfeer en verhaal. Ze helpen de sfeer zelfs iets om zeep.

Desondanks blijft er genoeg te genieten over. De atmosfeer, die ‘s nachts in de donkere stegen van de stad en in het duistere museum van Vincent Price heerst is onaangenaam en beklemmend. Het verhaal is boeiend. En dan de hoofdrol natuurlijk. Die is magnifiek.

Fijne film.

Niet bijster origineel is dit verhaaltje over bezetenheid. Toch heeft de film z'n momenten.

Het is een sober werkje. Weinig personages. Weinig beweging. Geen afleidende subplots en geen bijzonder hinderlijke achtergrondverhalen. Met de inzet van bescheiden maar doeltreffende effecten. En met gebruik van slechts enkele locaties, waarvan de belangrijkste het huis aan het iepenmeer is, omgeven door (verrassing) iepenbos.

Een huis dat ver van de bewoonde wereld is gelegen, zoals dat in een horrorfilm gebruikelijk is. Prima, want dat isolement wekt altijd een extra lading spanning en ongemak op. En hoe cliché zo'n afgelegen huis ook moge zijn, ik hou wel van zo'n locatie.

Erg jammer is het dan ook dat het isolement niet goed wordt benut. De naargeestigheid die door het grote donkere bos en door de duistere watervlakte heel effectief wordt geaccentueerd, speelt na het begin nauwelijks een rol in de vertelling. Na het begin is er weinig bos en weinig water. De meeste scènes spelen zich in het huis af, alwaar de aanwezigheid van creepy bos en gloomy meer er niet echt toe doen. De verlatenheid wordt snel vergeten. Op die manier wordt heel gemakkelijk veel sfeer weggegooid.

De gebeurtenissen in het spookhuis zijn desondanks niet vervelend. Beetje clichématig, maar wel met voldoende overtuiging gebracht. De kills zien er goed uit. Er zijn niet overdreven veel jumpscares en de paar die er zijn, worden heel behoorlijk aangelopen. De engerd is niet heel eng, maar eerder viezig en aftands. En vooruit, is dus toch een beetje eng.

Redelijk aangenaam, redelijk sfeervol en met af en toe een redelijk schrikje, glijdt de film naar de eindscènes. Scènes die wat uitbundiger zijn dan de koele rest van de film. Na het levendige einde volgt een overbodige en lachwekkende uitsmijter, die de wenkbrauwen nog even doen fronsen in ongeloof over het belachelijke ervan. Snel maar weer vergeten, die uitsmijter.

The House on Pine Street vertelt van de psychische worsteling van de zwangere Jennifer. In het huis dat ze samen met haar man pas heeft betrokken, gebeuren rare dingen die alleen Jennifer signaleert. Ze beweert dat het er spookt. Niemand gelooft Jennifer. De kijker is ook niet overtuigd en het blijft lang onduidelijk of we hier te maken hebben met een spookhuisfilm of een psychologische thriller.

De film laat de kijker de belevingswereld van Jennifer zien en doet dat in een bedachtzaam tempo. De vraag of er werkelijk een boosaardige entiteit in het huis aanwezig is ofwel de gebeurtenissen zich in het hoofd van Jennifer afspelen, is een vraag die niet alleen de kijker maar ook Jennifer bezighoudt. Het gekozen perspectief bevalt. Het laat de kijker vrij om zelf een mening te vormen zonder dat de gekozen strategie afbreuk doet aan sfeer en spanning.

De film slaagt erin om met geringe middelen een onbehaaglijke sfeer neer te zetten. In plaats van groots uit te pakken met effecten en jumpscares en aldus de kijker vet te mesten met een hoog spookgehalte in het huis, leggen de makers Aaron en Austin Keeting de focus op de labiliteit van het personage Jennifer. Door haar eenzaamheid en haar zwangerschapsstress te accentueren en met brokjes informatie over haar psychische verleden te strooien, zaait de film twijfel over de authenticiteit van haar waarnemingen.

De sfeer is prettig verontrustend en er is spanning. Daarvoor zorgen de impliciete vertelwijze, de minimalistische manier van filmen en de aandacht die wordt besteed om het personage Jennifer van wat laag te voorzien. The House on Pine Street is geen extreme nagelbijter maar wist mij gedurende de lange speelduur de meeste tijd te boeien.

Hoewel ik van de film niet erg onder de indruk ben, moet ik de film nageven dat de dramatische benadering grotendeels afwijkt van de verhaallijn in de gemiddelde slasher. Het is één van de weinige positieve punten aan de film. Het werkt verfrissend en maakt de film minder erg om te ondergaan.

In de verfrissende verhaallijn draait het eens niet enkel om iemand die van zichzelf vindt dat hij hoognodig van een oud onrechtvaardigheidsgevoel moet worden afgeholpen door het plegen van bloedige wraakmoorden. Het verhaal gaat hoofdzakelijk over een stel studentes dat de hele film druk in de weer is om tijdens het afsluitende jaarfeest een mislukte grap te verdoezelen. De killer en zijn moordlustige activiteiten nemen niet de enige belangrijke positie in. Er is meer gaande.

Op zich levert deze insteek vermakelijke handelingen op. In potentie weliswaar, want het komt allemaal niet goed uit de verf. Zaken als spanning, intrige en humor zijn absoluut waarneembaar onder alle hectische toestanden die zich op het scherm afspelen, maar komen te weinig geïsoleerd en helaas niet duidelijk door. Ze gaan tenonder in houterige acteerwerk, haperende dramaturgie en stuntelige effecten. Het concept is goed. De uitwerking minder.

De score is verrassend fijn. Muziek uitgevoerd door het London Philharmonic Orchestra. Geen overenthousiast bombastisch gehak en geschetter, maar zoetige romantische klanken. Muziek die je niet in een slasher verwacht. De misplaatstheid van de klanken zorgt voor een gevoel van drama en spanning. Gevoelens die door de waarneming van de gebeurtenissen op het scherm amper worden opgeroepen.

Niet al te best.

Gebaseerd op een toneelstuk dat weer is afgeleid van een roman. Misschien was het beter geweest om de roman als uitgangspunt te nemen voor deze film, die erg statisch en toneelmatig aanvoelt. De setting, het acteren en de gebeurtenissen zijn allemaal theatraal en strak vormgegeven. Geen frivoliteit of gewaagde zijsprong in verhaal en film te bekennen. Het oogt en voelt onaangenaam beknellend.

Het verhaal verloopt derhalve lekker overzichtelijk en is op voorhand heel gemakkelijk uit te tekenen van proloog tot epiloog. Het is een voorspelbaar toneelstuk.

Het andere vervelende aspect aan de film is dat het niet echt eng of spannend is. Er is veel opwinding en agitatie te bespeuren bij de personages, maar als kijker vraag je je vooral af waarop deze emotionele staat van zijn is gebaseerd.

Een aantal gebeurtenissen is in de dop trouwens best spannend en eng, maar ziet er in de uitwerking nogal sneu uit. Als een afgehakt hoofd (behoorlijk opwindend, toch?) heel erg lijkt op een onderdeel van een paspop is bij mij een lach dichterbij dan een grimas van afschuw. Geen reden tot paniek. De personages denken daar dus anders over.

De huiveringwekkende climax ontbreekt steeds. Er zijn veel van die scènes die in een grappige anticlimax eindigen. Het verhoogt de griezelfactor van scène en film niet bepaald. En dat zou toch de bedoeling moeten zijn.

Verder bevat de film niet veel noemenswaardigs of het zouden de weinig opwindende sexscènes moeten zijn die met overdreven zoetige romantische inslag en nodeloze uitgesponnenheid het spannende gehalte van de film nog meer verlagen.

Wel noemenswaardig zijn de (zwaard)vechtscènes. Die zien er wel goed uit en maken dat je even blij verrast opveert.

Leuk verhaal. Matige film.

Het is dat Will Ferrell in de film speelt, anders had ik hem waarschijnlijk overgeslagen. Het plot klinkt nogal flauw. Een echtpaar heeft meer financiële armslag nodig en zet samen met een verlopen vriend een illegaal casino op in het huis van de laatste. De eigenlijke film is inderdaad nogal flauw. Hier en daar een paar leukere scherpere scènes afgewisseld met heel veel flauwe ongein.

De film speelt zich af in een typische Amerikaanse suburb. Zo’n typisch stadje waar iedereen elkaar kent en in de gaten houdt en de één nog schijnheiliger is dan de ander. De film zou je als een moralistisch commentaar kunnen zien op die schijnwereld. Geen idee of dat de achterliggende gedachte van de maker was, trouwens. Maakt ook niet veel uit. De film wordt er niet leuker door.

De personages zijn de welbekende ‘brave’ burgers die zich in het casino overdreven fout gedragen door drugs te gebruiken en zich over te geven aan catfights. De humor zit ‘m vooral in het doorbreken van de stereotiepe verwachtingspatronen. Brave burgers springen uit de band. Dat is grappig. Haha.

Soms is dat inderdaad grappig. Soms ook niet. Ferrell komt er mee weg. Zijn als brave huisvader neergezette personage raakt steeds verder van de braafheid verwijderd en krijgt steeds meer trekjes van een genadeloze gangster. Ferrell slaat volkomen door en dat werkt zeker op de lachspieren. Hij speelt een type dat hem op het lijf is geschreven.

De gebeurtenissen eromheen en de personages eromheen zijn beduidend minder leuk. Er ontbreekt scherpte. Er ontbreken verrassende invalshoeken. Er ontbreekt heerlijk absurdistisch tekstwerk.

Wat je dan overhoudt is Will Ferrell die doorslaat. En dat is op zich best leuk.