Opinions

De film opent prominent met de mededeling ‘This film is dedicated to the Master of Suspense Alfred Hitchcock’. Van Brooks die zich parodisch laat inspireren door films van Hitchcock, mag je dan iets hilarisch verwachten. Materiaal genoeg. Het Brooks echter niet gelukt om een lekkere parodie te maken. Om High Anxiety een slechte film te noemen gaat net iets te ver, maar heel veel beter dan slecht is ie niet.

High Anxiety is geen opeenvolging van verhaspelde scènes uit films van Hitchcock. De film volgt een eigen dwaze verhaallijn die wordt opgeleukt met verhaspelde scènes uit films van Hitchcock. Die vorm werkt op zich goed. Het is alleen zo dat personages en gebeurtenissen binnen het basisverhaaltje zo krampachtig grappig worden weggezet dat de humoristische waarde ervan laag is.

Daarnaast zijn de geparodiëerde scènes slechts sporadisch grappig. Overbekende scènes uit The Birds en Psycho worden door Brooks weinig origineel en erg flauw verhaspeld. Veel leuker zijn de subtielere verwijzingen. Zoals de camera die onder een glazen tafel is gepositioneerd en moeite heeft om de personages aan de andere kant van het glazen blad te vangen. Een verwijzing naar de merkwaardige cameraposities die Hitchcock hanteert, vermoed ik. Of zoals de camera die zich naar een venster toe beweegt maar niet tijdig stopt. Een knipoog naar de openeningsscène van Psycho. Leuk.

Helaas worden dergelijke leuke scènes dan weer gevolgd door vervelende scènes die dat goede gevoel genadeloos om zeep helpen. Denk hier bijvoorbeeld aan Mel Brooks die in een Frank Sinatra parodie de titelsong ten gehore brengt.

De aankleding van de film is mooi en sfeervol. Of het nu een hotel is, een krankzinnigengesticht of een vuurtoren op een klif, de lokaties zouden zo uit een Hitchcock film geplukt kunnen zijn. De muziek die onder de sfeervolle lokatiebeelden is gezet, klinkt onheilspellend en brengt een vleugje suspense in de film. Niets komisch’aan, maar gewoon goed gedaan.

Het zijn deze details en een enkele grappige scène die de film enigszins vermakelijk houden.

High Anxiety viel me tegen.

Film over liefde, aspiraties en (valse) hoop die zich vooral afspeelt in de New Yorkse kunstscene. Behalve wat opvallend acteerwerk en een bij vlagen intrigerende sfeer is er niet veel aan. Het bijbehorende verhaal hangt van clichés aaneen en boeit weinig.

De kunstscene levert in beginsel nog wel een aardige sfeer op. Verlopen en verloren. Emotieloos en verveeld. Die sfeer drukt een stevige stempel op de film. Dat is eventjes leuk, maar het vergt na een tijdje nogal wat geduld en inspanning om te blijven kijken en te blijven luisteren naar personages met een onverzadigbare zucht naar mentale kicks, die vol van zichzelf zijn en nietszeggende teksten spuien. Het milieu wordt zodanig deprimerend en lamlendig verbeeld, dat het sowieso al onmogelijk moet zijn om er iets oorspronkelijks te produceren of te zeggen. En dat gebeurt dan ook niet.

Uiteraard is een ieder in de geest wel heel erg op zoek naar iets vervullends, naar iets ondefinieerbaars, naar iets magisch. De houding die daarbij hoort is er één van passiviteit en staat haaks op het actie vragende ideëengoed. En zo is een ieder uiteindelijk op zoek naar niets. Nihilisme ten top. Even leuk en boeiend. Niet een film lang.

De weinige keren dat er wordt uitgebroken, zijn kort en leveren niet de verwachte emotie en inleving op. De lesbische liefde tussen de twee belangrijkste personages spat er niet bepaald af. Het nihilistische fundament gaat nooit verloren.

Goed acteerwerk van Sheedy. De momenten dat haar personage even uit het aangeleerde en gewenste gedragspatroon stapt en zichzelf teneergeslagen en onzeker laat zien, zijn prachtig.

Gebaseerd op de roman High Fidelity van Nick Hornby. De roman die een bepaalde toon treft waarmee gekwetste en eenzame mannen zich goed kunnen identificeren. Mannen die bang zijn om tot het einde van hun levensdagen gekwetst en eenzaam te zijn omdat ze maar geen (geschikte) partner kunnen vinden om aan te blijven kleven. Stephen Frears verfilmde de roman en handhaafde de weemoedige toon van het boek. Hij doet meer. Hij voegt humor toe en maakt van High Fidelity een aangename tragikomedie.

Het is de popmuziek die een dominante rol in het leven van protagonist Rob Gordon speelt en derhalve het karakter van de film meebepaalt. Rob is een cynische dertiger die het maar niet voor elkaar krijgt om een relatie in stand te houden. Hij vraagt zich af waarom dat toch zo is. Veel van hetgeen Rob beleeft komt tekstueel overeen met de muziek die ten gehore wordt gebracht en bestaat uit variaties op dezelfde thema's. Liefde, uit elkaar gaan, hartzeer, verlies, verdriet.

Rob is eigenaar van een slechtlopende platenzaak en is niet erg bezig met zijn zakelijke perspectieven voor de toekomst. Het is lastig om sympathie voor Rob op te brengen. Hij is egocentrisch en straalt maar weinig levensvreugde uit. Hij bevindt zich in een existentiële crisis en krijgt te maken met teleurstellingen die hij over zichzelf afroept. Nee, Rob is geen personage om mee te sympathiseren of medelijden mee te hebben.

De film hanteert een vertelstructuur die de kijker nu niet direct gastvrij het verhaal binnensleept. De film volgt geen doelgerichte handeling waarin de protagonist zich overzichtelijk steeds van A naar B beweegt. De film bestaat uit een onbesuisde aaneenrijging van terugblikken, voice-over monologen en momentopnamen. Zo ontstaat een fragmentarische film die een bepaald levensgevoel aanwakkert dat bij een bepaalde levensfase hoort. Als je als kijker niet in staat bent mee te gaan in dat (nostalgische) gevoel, dan zal de film je maar weinig leuks te bieden hebben. De film biedt geen verrassende ontwikkelingen, bouwt niet aan een spanningsboog en heeft geen consistente verhaallijn. De film presenteert je simpelweg een gevoel.

De film kijkt als het gespreksonderwerp dat steeds terugkeert, namelijk de mixtape. De film kijkt als een losjes samengestelde mix van scènes. Andere veel voorkomende gespreksonderwerpen zijn onbewoonde eilandlijstjes en natuurlijk popmuziek. De dialogen die eruit vcoortkomen zijn leuk om te volgen. De leukste scènes van de enigszins monotone maar wel fijne soundtrack die de film eigenlijk is, zijn de scènes die zich in de platenzaak afspelen. De interactie tussen John Cusack, Jack Black en Todd Louiso is hilarisch en laat je even prettig uit de weemoedige wereld van Rob Gordon ontsnappen. Zwartgalligheid is prima, maar een combinatie met lichtzinnigheid is nog beter. De balans is prettig.

Vaak ga ik na het kijken van een film die mij erg goed is bevallen, nog even nagenieten door wat over zo‘n film te lezen. Meestal levert dat een paar interessante feitjes op die de filmbeleving nog net iets smakelijker maken. Bij High Noon was dat ook het geval.

Zo las ik dat producent Stanley Kramer de film als een soort metafoor voor de falende werking van de Verenigde Naties had beleefd. Schrijver Carl Foreman had bij het schrijven echter persoonlijker thema‘s in zijn hoofd. Als voormalig lid van de Communistische Partij lag hij onder vuur en moest zich zelfs later verantwoorden bij het vermaledijde Comité dat werd geleid door Joseph McCarthy alwaar hem werd verzocht Communistische collega‘s in de filmwereld te verraden. De uit Oostenrijk afkomstige Joodse regisseur Fred Zimmermann zag in het script een bittere parabel over een wereld waar angst en onderdrukking regeren en had de nazificatie van Duitsland in zijn achterhoofd. Op High Noon kun je vele interpretaties loslaten.

High Noon is een film van alle tijden. De oproep van marshall Kane (Gary Cooper) aan de inwoners van het stadje Hadleyville om gezamenlijk in het geweer te komen tegen de dreiging van de outlaw Frank Miller en zijn bende, levert weinig of geen respons op. In een korte tijdsduur van 85 minuten laat de film een dwarsdoorsnede zien van de inwoners van het stadje. Een dwarsdoorsnede van allerhande gedachtegoed. Een dwarsdoorsnede van motieven. We maken kennis met mensen die niet het risico willen lopen op het verkeerde paard te wedden en hun eigen goede welstand te verliezen. Anderen daarentegen koesteren juist een primitieve haat en een groot wantrouwen tegenover allen die in goede welstand leven en houden zich afzijdig. Een andere groep kan het simpelweg niets schelen. En natuurlijk zijn er de mensen die gewoon bang zijn en dat altijd zullen zijn. Kane‘s oproep veroorzaakt agressie, desinteresse en gluiperig gedrag.

Het beeld van de eenzame Kane die van deur tot deur gaat om een posse bijeen te brengen, maakt indruk. De afstand tot de mensen die hij wil beschermen is groot. De eenzaamheid en het isolement van Kane worden perfect door de camera gevangen. De alomtegenwoordige stilte die volgt op zijn oproep is veelzeggend en zorgt ervoor dat van de beelden een nog indringender werking uitgaat. Kane is geen typische held en wordt als zodanig door de massa dan ook niet vereerd. De verbeelding van Kane als een verbitterde, vertwijfelde en door iedereen verlaten man weerspreekt het beeld van de westernheld zoals het publiek dat in die tijd was gewend. Cooper is geen held zoals publiekslieveling John Wayne, om maar iemand te noemen. Wayne vond High Noon trouwens een film van niks.

Het gebrek aan een aanstellerige heldhaftige uitstraling is volgens mij de reden dat de rol van Gary Cooper zo solide en geloofwaardig is. Kane is een man die niet hecht aan holle woorden en holle gebaren en daar ook niet aan meedoet. Een man die achter zijn "Tin Star“ (het symbool van orde en gezag) alleen maar leegte ontdekt. Geweldige rol van Cooper in een fantastisch fijne film waarvan (zoals ik hierboven ook al las) veel specifieke details en scènes jaren later heel herkenbaar terugkeren in het schitterende "Once Upon a Time in the West" van Sergio Leone.

Een vreemdeling te paard, ongeschoren en cigarillo-rokend, komt het kleine stadje Lago binnengereden. Hij wordt door de inwoners wantrouwig opgenomen. Het duurt niet lang voor de vreemdeling zonder veel woorden te hebben gesproken de aandacht van de plaatselijke revolverhelden heeft getrokken die snel het loodje leggen. Het is duidelijk dat de vreemdeling niet naar Lago is gekomen vanwege de gastvrije sfeer. Hij heeft een rekening te vereffenen.

De opening volgt een vrij gangbaar stramien voor een western met Eastwood. Een verhaal over vergelding met in de hoofdrol een zwijgzame en mysterieuze solist die door niets en niemand uit zijn stoïcijnse rust kan worden getrokken. Hij is onaantastbaar. Door Eastwood perfect en heerlijk vertrouwd gespeeld.

De film weet echter uit de gangbare patronen een geheel eigen variant te voorschijn te toveren. Bepaalde dingen verlopen anders als bij een standaard western. Neem alleen al de cynische toon die de film hanteert. Of de pikzwarte sarcastische manier van communiceren van Eastwood. Of de hardheid en de bruutheid van zijn handelingen. Regisseur Clint Eastwood zoekt het in de Europese variant van de western. De film is ruw, rot en radicaal anders dan het beeld van de klassieke Amerikaanse western zoals uitgedragen door John Ford of Howard Hawkes.

De antiheld heeft hier de hoofdrol. Eerbare karakters en moraalridders die zich rechtschapen in een duel storten om het goede te laten overwinnen, zijn hier ver te zoeken. Vergelding vindt in deze film door middel van perfide sadistische acties plaats. Eastwood richt zich daarbij in eerste instantie op de mensen die hun handen in onschuld wassen. De mensen die passief en laf staan toe te kijken terwijl een trouwe wetsdienaar wordt gegeseld door tuig. Zij worden op verrukkelijke en spitsvondige wijze door de vreemdeling bespot en belachelijk gemaakt. De vreemdeling doet wat hij wil en neemt wat hij wil. Ja, het script van Ernest Tidyman (Shaft (1971), The French Connection (1971)) is absoluut zeer boosaardig en verduiveld amusant.

De showdown van de film is geweldig en is voorzien van een bizarre score, die je niet met een western associeert. Magnifieke slotscènes die een koelbloedig, meedogenloos en wreed inferno laten zien. Slotscènes die tegelijkertijd heel geraffineerd de venijnige crux van het verhaal openbaren.

Clint Eastwood blaast in 1973 de Amerikaanse western nieuw leven in. Hij doet dat met Europese smerigheid, kwaadaardigheid en venijn, voegt daar wat suspense en surrealiteit aan toe en maakt een verrukkelijke gitzwarte film.

Peter O’Toole als berooide kasteeleigenaar maakt van zijn kasteel een spookslot om toeristen te lokken. Zijn kunstmatige spoken krijgen al snel gezelschap van echte spoken in de vorm van Darryl Hannah en Liam Neeson. Vooral de eerste helft van de film is leuk. Dwaze, frivole en temperamentvolle spookhuislol zonder bloed en gore. Regisseur en schrijver Neil Jordan maakt geslaagde horroronzin geschikt voor alle leeftijden.

High Spirits kent maar weinig rustige momenten. Met goed acteerwerk dat zich uit in oververhitte en dwaze overacting gaan de personages mee in de temporijke waanzin. Met verbazingwekkend goede jaren 80 effecten en een schitterende setting zet Jordan onbesuisd in op heerlijke nonsens en zorgt voor een vermakelijk spektakelstuk.

Na de furieuze eerste helft zakt de film iets weg in romantisch gezwets dat de vaart en het nonsens karakter van de film negatief aantasten. Pas aan het einde vindt de film de hectische lijntjes uit de eerste helft weer terug en herpakt zich.

High Spirits is lekkere over-the-top cinema die het doldwaze niveau niet over de gehele linie volhoudt maar je uiteindelijk toch met een voldaan gevoel achterlaat.

Het is 1942. De tweede Wereldoorlog is op zijn hoogtepunt. In het midden van een Brits strafkamp in Egypte torent de titulaire heuvel uit boven de barakken. De zon schijnt onbarmhartig op de hoofden van gestrafte soldaten uit het Britse leger, die zich met zaken als desertie, diefstal en insubordinatie hebben misdragen en in het kamp disciplinair worden aangepakt. De heuvel wordt gebruikt om het leven van recalcitrante gevangenen nog helser te maken. Ze worden in de brandende zon meerdere malen de heuvel op en af gejaagd tot ze volledig uitgeput neerstorten.

Het verhaal kent een strakke en consequente ontwikkeling. Ondanks de helse setting en het verachtelijke mensbeeld die in de hele film prangend aanwezig zijn en een sfeer van verbittering ten toon spreiden, slagen de vijf gevangenen waar het in de film om draait er in beginsel in om met sarcastische humor de sfeer draaglijker te maken. Op die manier worden de absurditeit van het kamp en de onmenselijke methoden van de bewaarders van een vrolijke satirische noot voorzien. In de loop van de film slaat het humoristische verzet om in een vlammend en huiveringwekkend appèl tegen de waanzin van een verouderde militaire hiërarchie waarin machtsmisbruik, willekeur en blinde gehoorzaamheid de dienst uitmaken. De humor is dan verdwenen. De milde satire is verworden tot een smartelijke aanklacht.

Regisseur Sidney Lumet maakt met The Hill een indrukwekkende film. Met confronterend camerawerk, een helse setting, een indringend verhaal en een ijzersterke cast (waaronder Sean Connery als opstandige gevangene en Harry Andrews als exponent van een verouderde structuur), geeft de film een afschrikwekkend beeld van de menselijke hoedanigheid strijdend voor het behoud van een cultuur die eigenlijk al heeft afgedaan.

Over het landelijke, armoedige en disfunctionele deel van de wereld zijn spannende en schokkende verhalen te vertellen. Dat bleek door de jaren heen al en ook met recentere films als Strangerland (2015) en Captain Fantastic (2016) wordt dat bevestigd. Drama’s die het gebrek aan perspectief van de plattelanders blootleggen. Drama’s die laten zien hoe het is om met de rug tegen de muur te staan en om te gaan met uitzichtloosheid.

Hillbilly Elegy baseert zich op de bestseller van J.D. Vance die in zijn boek zijn moeilijke jeugd in een armoedige gemeenschap in de Appalachen optekende. Het boek vertelt hoe hij te midden van fatalisme, armoede, verslaving, geweld en een grimmig toekomstperspectief probeert te ontsnappen uit het bekrompen en kansloze plattelandsmilieu.

In de film komt dit aspect amper terug. De film kiest een andere insteek en concentreert zich sterk op Bev, de verslaafde moeder van J.D. (Amy Adams) met in haar kielzog drie andere personages die door haar destructieve gedrag worden meegesleurd en getraumatiseerd. Door die strak gekaderde benadering krijgt het decor weinig aandacht. En dat is jammer. De intrigerende plattelandsgemeenschap met haar excentrieke leden passeert slechts vluchtig. Maar goed. Als dat de keus is van de maker, dan mag je in ieder geval een goed doorwrocht beeld verwachten van de personages waar de film zich op concentreert. En dat valt helaas tegen. De film is een karakterdrama zonder karakters.

Van de familie komen we niet veel te weten. Bev wordt als een typische verslaafde neergezet. Een personage dat is opgebouwd uit algemene kenmerken. Ze heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel, is onbetrouwbaar en leugenachtig en heeft een slonzig uiterlijk.. Allemaal zaken die erg voor de hand liggen. Een meer persoonlijke invulling van die karaktereigenschappen geeft de film nauwelijks. Ik vond Bev als hoofdpersonage geen interessant figuur. Goed gespeeld door Adams maar tevens heel nietszeggend.

Haar zoon J.D. is de verteller en een passieve beschouwer. Nogal kleurloos en saai. Dochter Lindsay is zo mogelijk nog kleurlozer. Een fladderend type zonder veel wezenlijke functie. Ik vroeg mij herhaaldelijk af waarom ze überhaupt in het verhaal voorkomt. Het enige personage dat diepgang krijgt is grootmoeder Mamaw. Een pittige dame die in elke scène de aandacht naar zich toetrekt. Logisch, want haar karakter bezit als enige een beetje psychologische ronding. Mooie rol van Glenn Close.

Hillbilly Elegy is een tamelijk nietszeggende film. Regisseur Ron Howard biedt de kijker geen verhelderende inzichten in een cultuur en nauwelijks verhelderende inzichten in de personages. De film biedt de kijker daarentegen vlakke personages en veel gemakkelijk sentiment. Niet echt aan mij besteed.

Hinterland neemt de kijker me naar een wereld van ruim 100 jaar geleden. Een wereld die ver in het verleden ligt, maar ook een wereld die tegelijkertijd actueel aanvoelt. Het is 1920 en we bevinden ons in Wenen waar men de wonden die WOI heeft geslagen met nieuw elan in de vergetelheid probeert te drukken. De keizer is niet meer. Lang leve de republiek. En over de oorlog hebben we het liever niet meer. Heel vervelend voor getraumatiseerde krijgsgevangenen die terugkeren naar een land dat zij niet meer kennen. Een land dat de oude normen en waarden waarvoor zij hebben gevochten overboord heeft gezet.

Model voor zo’n gedesillusioneerde krijgsgevangene, staat het personage Perg. Hinterland vertelt het verhaal van een man die er achter komt dat niemand op hem zit te wachten. Dat niemand aan de oorlog wil worden herinnerd. Dat voor hem in deze nieuwe wereld eigenlijk geen plaats is. Perg wordt gespeeld door Murathan Muslu die een zeer intense acteerprestatie aflevert. Hij slaagt er goed in om zonder veel dialoog, zijn gevecht tegen de teleurstelling, neerslachtigheid en de demonische trauma’s die de oorlog heeft achtergelaten, weer te geven.

Het decor van Wenen is grotendeels met de computer tot stand gekomen. Het decor is geen naadloze kopie van Wenen in het jaar 1920. Wenen is in deze film een surrealistische plaats. Alles ziet er scheef, verwrongen en op de een of andere manier verkeerd uit. De huizen lijken elk moment te kunnen omvallen. Straten verlopen bijna nooit gelijkmatig en verdwijnen soms gewoonweg ergens in de lucht. Ook de kleurstelling die bestaat uit zwart, grijs en blauw draagt ertoe bij dat niets realistisch lijkt.

Heel sfeervol dus. Somber, onheilspellend, troosteloos. En tweeslachtig. Je bevindt je in een duistere, nachtmerrieachtige wereld waarin de grenzen die de realiteit aanduiden, worden opgerekt. Een wereld waarin de grens tussen deugdelijk en ondeugdelijk onduidelijk is geworden. Een wereld die metaforisch is voor de gemoedstoestand en leefwereld van protagonist Perg. Wenen als de spiegel van zijn ziel.

Hinterland combineert het persoonlijke drama met een anti-oorlogsboodschap met een thriller. Op dat laatste vlak is de film minder bijzonder. Regisseur en schrijver Ruzowitzky vertelt een klassiek verhaal over de jacht op een seriemoordenaar. Klassiek maar goed. De moorden zijn bizar en de weg naar de oplossing kent spannende momenten. Het zijn echter de intrigerende karakterschets van Perg en de fantastische setting die de film meer laten zijn dan de kwalificatie 'klassiek maar goed'.

In de jaren 20 van de vorige eeuw maakte regisseur Howard Hawks vooral naam met actie- en gangsterfilms. Na zijn overgang van MGM naar Colombia Pictures legde hij zich meer toe op de screwball-komedie. This Girl Friday baseert zich op een toneelstuk en houdt zich bezig met de waarde van fatsoen en moraal in een wereld waarin vooral het eigen imago en de eigen roem belangrijk zijn. De wereld van de journalistiek.

De wereld van de journalistiek is een snelle wereld. De personages gedragen zich hyperactief. Het is soms net alsof ze onder stroom staan. Het gedrag past in de wereld die steeds loert op het nieuwste nieuws en het meest actuele verhaal. In een snelle wereld zijn de dialogen snel en zijn de personages voortduren in beweging. Ze kennen geen rust. Motorisch en dialogisch niet. Het is soms lastig om als kijker een dialoog te volgen. De gesprekken springen voortdurend van het ene onderwerp naar het andere.

Ook in de settings is de jachtige onrust terug te zien. Neem bijvoorbeeld de persruimte in de gevangenis waar het nieuwssubject van die dag zal worden terechtgesteld. Het is een ruimte vol telefoons en schrijfmachines. Een ruimte die is doordrenkt van tabaksrook. Een ruimte waar de leden van de pers nerveus in- en uitlopen. Een dynamische plek die tegelijkertijd laat zien hoe ingekapseld het journaille werkt. Echte bekommering om de subjecten die in het nieuws staan is niet aanwezig. Op de zoektocht naar het nieuws worden alle vormen van fatsoen en waarachtig mededogen (zo die al aanwezig zijn) overboord gegooid.

In deze film is de nieuwsbron van alle commotie de terdoodveroordeelde Earl Williams. Hij is voor de reporters het middel om sensationele krantenkoppen te produceren. Het verhaal draait voornamelijk om protagonist Hildy die haar loopbaan als journalist vaarwel heeft gezegd en op het punt staat te trouwen met een saaie verzekeringsagent. Vanwege haar verloving en haar evolutie naar een fatsoenlijk burgerlijk bestaan waant zij zich verheven boven haar voormalige collega’s. Ondanks haar verhevenheid lukt het haar niet zich te onttrekken aan de zuigkracht van het sensationele verhaal, laat zich verleiden tot een laatste journalistieke klus en keert weder naar het niveau van de aasgier. Als aasgier onderneemt zij acties die moreel gesproken op zijn minst als dubieus betiteld mogen worden. Acties die door haar saaie verloofde met afkeuring worden waargenomen en door haar gehaaide voormalige chef en ex-man worden toegejuicht.

Middels het personage Hildy laat de film de precaire balans zien tussen moraal, fatsoen en ambitie. De film toont een jachtige wereld waarin alles op een obsessieve manier aan het eigen imago is verbonden. Dat geldt voor de journalisten. Dat geldt voor de subjecten die in het nieuws staan. Die kunnen immers hun goede naam verliezen, carrièrekansen krijgen en verspelen of in het geval van Earl Williams mogelijk de strop ontlopen. De macht van de schrijvende pers reikt ver.

This Girl Friday is een vermakelijke komedie die de rol van de media als nieuwsbron en meningvormende macht thematiseert en zich daartoe stort in de hectiek van de journalistieke wereld. Hawks schetst een wereld waarin fatsoen en moreel besef het meestal afleggen tegen bedenkelijk- en gewetenloos gedrag. Het ego wint meestal. This Girl Friday is een interessante film die bij vlagen ook nog grappig is. Met prima hoofdrollen voor Cary Grant en Rosalind Russell die elkaar verbaal goed partij geven.

De film van regisseur en schrijver Claude Sautet gaat over de 40-jarige Marie in een verhaal dat zo simpel is als het leven. Over Marie die haar partner aan de kant zet, een uitzichtloze affaire met haar ex-man begint en een vriendenkring als toevluchtsoord heeft. Samen met Marie begint de kijker aan een simpele zoektocht naar tevredenheid en stabiliteit.

Marie wordt gespeeld door Romy Schneider die uitstekend op dreef is. Zij draagt de film, hoewel ze niet de gehele tijd op de voorgrond pronkt. Sautet filmt haar soms uit de verte terwijl andere personages op de voorgrond treden. Soms ook filmt hij haar van dichtbij. Een aandoenlijke lach. Een neerslachtige blik. Een hartstochtelijk pleidooi. Al naar gelang het lot dat rusteloos om haar heen beweegt en kleine en grote crises tot leven brengt of momentjes van geluk voor haar reserveert.

Een geëmancipeerde vrouw met verantwoordelijkheden. Kind en werk. Zonder de psychische en fysieke ondersteuning van een man. Sautet maakt een film die zich op vrouwen richt en de mannelijke personages als tweederangs figuren laat meedoen. Gezien in het licht van het heden is de film wellicht enigszins reactionair. De vrouwen dragen verantwoordelijkheid en hebben een zorgplicht. De mannen gaan en staan waar ze willen. Vrij van verantwoordelijkheden en zonder plichtsbesef. Ik kon me maar moeilijk in hun doen en laten verplaatsen.

De film is geschreven door Claude Sautet op verzoek van Romy Schneider die hem vroeg een scenario te schrijven waarin het leven wordt beschreven vanuit de visie van een vrouw. De geëmancipeerde Schneider was het zat dat het in films steeds maar om de mannelijke visie ging. Une Histoire Simple is een mooie film, maar ook een film die de contrasten tussen man en vrouw scherp neerzet. Interessant, mooi, ontroerend, maar ook iets te simpel naar mijn smaak.

De film is een adaptie van het toneelstuk van Alan Bennet dat met veel succes werd opgevoerd in Engeland, daarna een tournee over de wereld maakte om te eindigen op Broadway in New York. In de film spelen dezelfde acteurs als in het toneelstuk. De regisseur van de film Nicholas Hytner deed ook de regie van het toneelstuk. Dat is goed te merken. De film is zeer herkenbaar als adaptie van een toneelstuk. De filmische mogelijkheden die voorhanden zijn worden amper benut. Veel in de film wordt op vertellende wijze aan de kijker meegedeeld. De gekozen stijl komt soms ietwat verkrampt en gekunsteld over.

Desondanks is The History Boys een prima film. De dialogen zijn bijzonder gevat en zeer genietbaar. Humanistische overpeinzingen over het menselijke zijn en menselijke vorming zijn interessant en vermakelijk. Nagespeelde scènes uit oude Hollywoodklassiekers zijn bijzonder amusant. Al deze activiteiten vinden plaats in het klaslokaal van de leraar literatuurgeschiedenis gespeeld door een fantastische Richard Griffith, die in zijn klaslokaal een groep jongens uit de arbeidersklasse klaarstoomt voor het toelatingsexamen voor de universiteiten van Oxford en Cambridge.

Leraar Griffith doet dat op onorthodoxe wijze met zang, dans en toneel. Ook zijn boodschap is onorthodox. Volgens hem is de waarheid niet per se belangrijk maar is het veel belangrijker om een interessante interpretatie van de feiten ten gehore te brengen. Tegenover Griffith staat het personage Irwin, gespeeld door Stephen Campbell Moore. Een jonge leraar geschiedenis die zich volgens Griffith veel te veel bij de feiten houdt en de diepte van de interpretatie verwaarloost. Bij de lessen van Griffith moeten de jongens bedachtzaam en creatief zijn. Bij de lessen van Irwin hoeven ze alleen maar hun kennis te spuien.

Middels deze tegengestelde manieren van onderricht heeft de film een aandeel in de discussie over het doel van onderwijs, dat in de huidige vorm misschien teveel luistert naar de eisen van het bedrijfsleven en zijn curriculum aanpast aan de economische vraag waardoor andere aspecten van onderwijs (het interpreteren van opgedane kennis of waardering voor de kunst bijvoorbeeld) minder aandacht krijgen. De film stipt aan en laat Griffith en Irwin het woord doen, waarbij geen van beide personages als maniakaal of vervelend is gekenschetst. Beiden zijn sympathiek. Beiden hebben zo hun schemerige eigenschappen. Beiden hebben het respect van de jongens.

De studenten in The History Boys staan met hun snelle scherpzinnige dialogen en replieken niet model voor het reservoir aan leerlingen die je zo veelvuldig in met name Amerikaanse highschoolfilms aantreft. Ik vond het wel prettig om eens met een ander type tiener te maken te hebben. Gelaagder, interessanter. Het zelfde geldt voor de leraren met een niet-gladde menselijke uitstraling. Fijne film.

Hit Man is een opgewekte komedie van Richard Linklater en handelt over vogel- en kattenliefhebber Gary Johnson die professor in de filosofie is en zijn studenten voorhoudt vooral zichzelf te zijn. Of eigenlijk zegt hij: “Seize the Identity You Want for Yourself”. Een prima uitspraak die in het geval van de professor ietwat gecompliceerd ligt, daar hij als undercoveragent bij de politie bijbeunt en als zogenaamde huurmoordenaar zijn opdrachtgevers in de val lokt. Om zijn rol als huurmoordenaar’ zo authentiek mogelijk te spelen, heeft hij diverse dubieuze persoonlijkheden in voorraad.

Dit alles klinkt misschien als de opmaat voor een doldwaze komedie vol verkleedpartijen, maar zo'n film is Hit Man niet. Onder de regie van Linklater ontwikkelt de film zich tot een aangename immorele komedie die draait om een aanhoudende leugen die zo intens wordt beleefd dat het moment arriveert dat leugen en waarheid nog maar moeilijk van elkaar zijn te onderscheiden. Het is die invalshoek waarmee driftig wordt gespeeld. En die insteek kijkt lekker weg en levert hilarische momenten op. Aan de tagline ‘Somewhat a True Story” wordt recht gedaan.

Leuke rol van Glen Powell die samen met Linklater het scenario schreef. Leuke film ook. Met humor, goeie oneliners en wat actie op z’n tijd. En met een leuk verhaal dat afwisselend verloopt en een prettig luchtige toon hanteert. Jammer dat dan weer onvermijdelijk zo’n clichématige boodschap doorschemert. Zo'n doorwrochte psychoanalytische boodschap waar Amerikaanse publieksfilms nu eenmaal patent op hebben. Welke boodschap? Oh, je weet wel. Dat je eerst iemand anders moet worden om jezelf te worden. Br. Gauw vergeten. Prima film verder.

Nog voordat de eigenlijke film een aanvang neemt, verschijnt het logo van de Cannon Group, Inc. in beeld. De groep die vooral in de jaren 80 tallloze goedkope films van gemiddelde, benedengemiddelde en nog lagere kwaliteit produceerde. Veel films kwamen uit het actiegenre. Ik herinner mij in dat opzicht vooral de Cannonfilms van Chuck Norris en Charles Bronson. Leuk en gemiddeld spul, maar ook zeer inwisselbaar met vele andere actiefilms. De naam Cannon stond in z’n algemeenheid niet voor hoogstaand filmvermaak. Gelukkig zit tussen de Cannonmeuk ook wel eens bijzonder en uitzonderlijk werk. The Hitcher is zo’n exceptioneel werk.
Fantastische rol van Rutger Hauer. Als een raadselachtige en alwetende demon afkomstig uit de diepe duisternis, trekt hij aan alle touwtjes in de film. Wanhopig is hij op zoek naar iemand die een einde kan maken aan zijn sadistische moordzucht. „Stop Me!“, schreeuwt Rutger dan ook en wijst de meelijwekkende C. Thomas Howell aan als de voltrekker van het vonnis.
Hier begint voor de brave Howell een gruwelijke, brute en instabiele weg. Het is de weg die naar spannende confrontaties voert. De weg naar de hel is in stilistische pracht getooid en wordt door magnifiek camerwerk geaccentueerd. Van confronterende shots van het zwarte voortrazende asfalt naar vliegende shots die met een alwetend oog een afschuwelijk gebeuren vastleggen, maar die niet de macht hebben om in te grijpen. En dan die setting! Subtiel weergegeven en nauwelijks zichtbare achtergronden zorgen voor beklemming, paranoia en extreme nervositeit.
Het zijn gluiperige maniertjes om de kijker te manipuleren. De aanval wordt al direct in de eerste onstuimige scène geopend en stopt daarna niet meer. In de eerste scène valt Howell al rijdend een paar seconden lang in slaap en glijdt zo de verkeerde weghelft op. Een tegemoetkomende vrachtwagen mist hem luid claxonerend op een haartje. Een clichématige scène. Ja. Maar ook een scène die heel snel en heel direct en heel effectief alle rust en sereniteit uit de film haalt en vervangt door dreiging en onrust.
En als in die onheilspellende atmosfeer Rutger Hauer dan ook nog eens heel zachtjes en met een kille grijns de woorden “Hi kid” fluistert, heeft de sinistere atmosfeer zich permanent genesteld. Hoe gluiperig!

Film met weinig opbouw. Vrij snel begint de actie. En dat is best lekker.

De actie speelt zich af in een groot depot met veel opslagruimtes en veel gangen. Ook met stemmige duisternis en met haperende verlichting. Een prachtlocatie.

Een groepje mensen probeert uit de handen te blijven van een monsterachtig schepsel. Spannende muziek, dynamische cameravoering en wat cinematische truukjes (beetje uitgekauwd, dat wel) zorgen voor uitstekend griezelvermaak. Een lekker creepy sfeertje ontvouwt zich.

En dan blijkt het nog lastig om het niveau van griezel en spanning gedurende de gehele film staande te houden. De film ontkomt niet aan herhaling van zetten. En natuurlijk verslapt dan de aandacht en steekt lichte ergernis door de intredende voorspelbaarheid onmiskenbaar toch de kop op.

Steeds meer bekruipt je naar het einde toe het gevoel, dat het nu wel genoeg is. Niet weer een kill. Niet weer die muziek. Niet weer dat schrikkerige cameraeffect.

Ook het acteerwerk begint op te vallen door de middelmatigheid van het spel. En de personages blijken eigenlijk ook wel erg irritant en hol te zijn.

De uiteindelijke clou is teleurstellend. Tamelijk simpel en zonder enige vorm van suspense. Nogal gemakkelijk. Bovendien wordt er niet ingegaan op enige beweegreden. Ik had het waarom wel willen weten.

De film is evenals Machete (2010) een verfilming van een fake trailer die voorafgaande aan de films Planet Terror (2007) en Death Proof (2007) werden vertoond. Jason Eisener die verantwoordelijk was voor één van de fake trailers, mocht van Robert Rodriguez (de producer van voornoemde films) zijn trailer tot een heuse film omvormen.

Het retro design dat doet denken aan de jaren 80 en de verfilming in Technicolor zijn geslaagd, maar kunnen niet verhullen dat de film eigenlijk gelijk staat aan bagger. Een film met veel geweld en veel bloed, waarin goedkoop uitziende plastic rekwisieten dienst doen als rondvliegende lichaamsdelen. Misschien is het de bedoeling dat er van al die trash een komische werking moet uitgaan. Die ontging mij dan.

De film is geregisseerd door een zeer enthousiaste maker, die waarschijnlijk ooit veel shooting games heeft gespeeld, daarvan nooit is hersteld en die kinderlijke gedrevenheid op film heeft vastgelegd. Daar is weinig grappigs aan. De film haalt oppervlakkig kijkplezier uit het splatterend elimineren van ontelbare onbeduidende figuren. Eigenlijk bestaat de film uit weinig meer dan dat. Ok, er is nog wel een vaag achterliggend betekenisloos verhaaltje rondom Rutger Hauer als de hobo uit de titel, maar dat verhaaltje had er evengoed niet kunnen zijn.

Hauer komt nogal misplaatst over. De film is veel te stompzinnig voor de acteur Hauer die zijn rol met ernst brengt. Op een bepaald moment houdt hij een aangrijpende monoloog ten overstaan van een dozijn baby’s in een ziekenhuis, waarin hij een sombere toekomst schetst voor de pasgeborenen. In het betoog klinkt geen enkele spot door. Gezien de overdreven hoeveelheid bloedvergieten die de film rijk is, dacht ik dat de film een humoristische insteek had. Hauer bracht mij met de ernst waarmee hij zijn rol speelt aan het twijfelen. Hij speelt een acceptabele rol, maar het lijkt me duidelijk dat hij in dat in de verkeerde film doet.

Hobo with a Shotgun biedt overdreven gewelddadig vermaak met een hoofdrol voor een misplaatste Hauer. Ik vond er niet veel aan.

De derde verfilming van het gelijknamige toneelstuk dat in 1915 het licht zag. Regisseur David Lean maakt een film die er geen geheim van maakt dat een toneelstuk de basis vormt voor de film. Behalve een lange straat met diverse winkels zijn de locaties allemaal binnenshuis. De personages bevinden zich in een schoenenwinkel, een café, een woning. Kleine ruimtes, die nogal statisch werken en dat effect ook op de personages hebben.

In de films van David Lean zijn het de vrouwen die twijfel hebben en hun leefsituatie kritisch bekijken en daar iets aan willen veranderen. Dat is in deze film ook het geval. Henry Hobson is de welgestelde eigenaar van een schoenenwinkel. Hij heeft drie dochters en spreekt over vrouwen als lastige maar noodzakelijke huisdieren. En zo worden zijn dochters ook door hem behandeld. De oudste dochter is het zat om onder de tirannie van haar vader te leven en breekt uit. Zeer tegen de zin van vader Hobson. Uit de situatie met de oudste dochter onstaan vervolgens wat verwikkelingen die in het vervolg van de film nogal theatraal en met weinig spitsvondige dialogen worden uitgespeeld.

Hobson wordt gespeeld door Charles Laughton. Op de momenten dat hij niet bezig is zich alcoholisch te vermaken, probeert hij luidruchtig zijn machtspositie te verdedigen. Hij acteert prima, maar zijn personage deed me niet zoveel. Geen enkel personage deed me veel. De dialogen zijn als gezegd niet erg scherp, verrassend of grappig en de verwikkelingen in het verhaal leiden niet tot veel opwinding. Ik vond het allemaal nogal oubollig. De film kreeg mij met die ouderwetse meligheid niet in zijn greep. Hobson's Choice is voor mij geen film die een memorabele indruk achterlaat.

Vader, moeder, dochter Belli en dove zoon Bub wonen met hun varkens en koeien op een afgelegen alp. Contact met de bewoners in het dal is er amper. De moderne tijd lijkt geen vat te hebben gehad op het gezin. In de eenzaamheid van de alp en in de voortdurende aanwezigheid van hun ouders kunnen de tienerkinderen hun hormonale behoeften niet vrij ontwikkelen. Een normale puberteit en de uitwisseling met leeftijdgenoten is niet aan de orde. De broer en zus moeten het allemaal zelf ontdekken.

Höhenfeuer is een film die met weinig middelen veel naar boven brengt. Met name een gevoel van treurnis. In de zuivere en onschuldige omgeving van de alp duikt een thema op dat in de taboesferen vertoeft en zich als een Höhenfeuer ontlaadt. De film onderscheidt zich niet alleen door de bijzondere thematiek maar heeft meer aangrijpende ingrediënten. Ingrediënten waarover je je interpretatie kunt loslaten. Ingrediënten om te overpeinzen.

De vier hoofdrolspelers zijn goed. Ze zijn geloofwaardig. De camera dicht op de huid. De camera weidser. De personages zijn echt. De authenticiteit wordt onderstreept door het onverstaanbare dialect dat ze spreken. En door de stilte. Het is soms alsof de camera het onvervalste leven van een gezin dat in afzondering op een alp leeft, registreert. Aan het werk. Aan het ontbijt. Bij het opstaan. Bij het slapen gaan. En dat alles in een heel rustig tempo. Het is soms alsof je naar een documentaire kijkt.

Er gebeurt eigenlijk vrij weinig. Toch is de film niet saai. Ik vond het verrekte intrigerend om tijd door te brengen met personages die hun dagelijkse ding doen, weinig spreken en veelal met houding en gedrag blijk geven van hun emoties. Het kijken riep bij mij zelfs een bepaalde spanning op. Dat de precaire thematiek niet moraliserend of kitscherig wordt behandeld deed mij goed.

Regisseur Jeremy Saulner houdt zich in zijn verfilming van het boek 'Hold the Dark‘ bezig met de menselijke natuur en met de plaats van de mens in de natuur. In het decor van het rauwe en ijselijke Noorden van Alaska vertelt de film een verhaal over dierlijke wolven en menselijke wolven. Dat gebeurt met harde realistische beelden en een sounddesign dat spaarzaam met klanken omgaat en vooral is gebaseerd op natuurlijke geluiden. En op stilte.

Als auteur en wolvenkenner Core (een sublieme Jeffrey Wright) vertelt dat zijn dochter in Alaska woont en wel in Anchorage, riposteert Medora wier zoon door wolven is gegrepen, meteen fel door te zeggen dat Anchorage niet hetzelfde is als Alaska. Ze bedoelt dat het ware Alaska daar is waar zij leeft. Het Noordelijke deel. Een dun bevolkt gebied aan de rand van de beschaving waar het slechts een paar uur per etmaal licht is. Een gebied waar de mensen de duisternis moeten vrezen. De duisternis buitenshuis en de duisternis binnenin. Een gebied waar de mensen hun beslissingen niet nemen aan de hand van de wet maar aan de hand van de natuur die hun omgeeft en hun beroert. Jeremy Saulner weet die essentie van het gebied goed te treffen. Hij vertelt een duister verhaal met behulp van bloedige, rauwe en kille beelden.

Vernon is de antagonist in de film. Hij wordt gespeeld door Alexander Skarsgård. Vernon is Medora's echtgenoot en niet blij dat zijn zoon door wolven is gegrepen. Hij beschuldigt de bewoners en de politiemacht van een lakse houding en zoekt wraak. Skarsgård speelt zijn rol ijskoud en aggressief. Zijn personage maakt indruk en is van hetzelfde geweldige kaliber als het personage van Jeffrey Wright.

Saulner maakt amper gebruik van dialoog. Zowel Core als antagonist Vernon spreken veel meer middels houding en gedrag. Met alleszeggende blikken. Beide mannen lijken op elkaar en zijn tegelijkertijd erg verschillend. Vernon heeft zijn dierlijke wezen geaccepteerd en doodt wanneer hem dat toepasselijk lijkt. Hij doet dat zonder wroeging. Core is een (onvrijwillige) lone wolf met een hang naar het dierlijke maar zijn sociale aard staan de raakvlakken daarmee in de weg. Hij is niet kil en emotieloos. Bovendien wil hij graag deel uitmaken van een roedel. Hij is daarom bereid zich aan de wet en aan de spelregels van de samenleving te houden. Beide zijn fascinerende karakters.

Hold the Dark is een film met een onheilspellende, sombere en ijzige sfeer. Audiovisueel sterk. Ingetogen scènes afgewisseld met buitensporige gewelddadigheden, waaronder een memorabele shootout. Hold the Dark is compromisloos en fel. En is bovenal in het bezit van bijzonder goed acteerwerk. Ja, erg fijn allemaal. Daarom des te onbegrijpelijker dat de laatste stukken film opeens bedekt worden met vlak melodrama en overbodige feelgood. Dat had de film niet nodig. Ik bedek dat verder maar met de mantel der liefde.

Leuke film van Alexander Payne, die me met films als Sideways (2004) en Nebraska (2013) al plezierig vermaakte. The Holdovers vermaakt ook en doet dat met een fijne melancholische grondtoon, veel humor, prima acteerwerk, leuke personages, een prettige retro vibe en een meeslepende (en ook wel enigszins voorspelbare) vertelling met een hoog feelgood-gehalte.

Het is december 1970 en de meeste studenten van een jongensinternaat gaan naar huis om daar de feestdagen door te brengen. De impopulaire docent Paul Hunham (Paul Giamatti) is aangewezen om op het groepje studenten te passen dat pas later of helemaal niet naar huis gaat. De film focust zich uiteindelijk op drie achterblijvers. Docent Paul, de rouwende kokkin Mary en de intelligente maar tegendraadse 15-jarige Angus.

De film ademt een heerlijke retrosfeer. De aankleding is grandioos. Kostumering, kapsels, setting en rekwisieten plaatsen de kijker aan het begin van de jaren 70. De muziek van onder andere Cat Stevens, Shocking Blue en The Allman Brothers Band sluit naadloos bij de sfeer aan. Ook stilistisch doet de film menigmaal erg denken aan die jaren. Niet verwonderlijk want er werd deels gefilmd met apparatuur uit die dagen. Met behulp van filters werd zelfs de typische korrelige look nagebootst die je vaak aantreft in films uit de jaren 70. Indrukwekkend en leuk.

Met de vorm zit het dus wel goed. Een film is echter meer dan vorm, wat mij betreft. The Holdovers is gelukkig meer. Met de inhoud, het verhaal, de karakterinvulling zit het ook goed. De drie hoofdpersonen zijn interessant. Ze zijn eenzaam en in het bezit van diepe innerlijke littekens. Het is een triest gezelschap en de perfecte opmaat voor een triest verhaal, zou je denken. Dat valt erg mee. The Holdovers is zeker ontroerend maar de dialogen en situaties zijn vaak erg grappig. De humor is vooral in de ongemakkelijke toenaderingspogingen tussen de docent, de kokkin en de student te vinden, is meestal van tragikomische aard, is amper uitbundig en is bijzonder vermakelijk.

De drie zijn een film lang bezig om hun verdriet, hun woede en hun zelfverachting te ontstijgen. Prima gespeeld door de acteurs. Met name Paul Giamatti maakt grote indruk in deze film die met betrekking tot de karakters een paar verrassende openbaringen in petto heeft. De film is an sich overigens niet erg origineel. Regelmatig komen associaties met films als Dead Poets Society (1989) of Les Choristes (2004) bovendrijven. De onderliggende bekendheid met het scenario voelde niet vervelend maar droeg door de doordachte manier waarop het verhaal zich ontvouwt juist bij aan een prettige kijkervaring.

Een heel aangenaam regiedebuut van Lee Cronin die namens studio A24 (de onafhankelijke filmproductie maatschappij die vanaf 2012 in de lucht is en vanaf die tijd veel fijne films geboren laat worden) een prima horrordrama aflevert.

De film ziet af van bovenmatig geweld, buitensporig gebruik van CGI en gemakkelijk gefabriceerde jumpscares. Vanaf de start wordt met behulp van de lokatie op een afgelegen plek in de Ierse bossen een dreigende sfeer opgebouwd, die de film niet weer verlaat. Een onbehaaglijk en duister gevoel druppelt langzaam en indringend de film binnen en neemt bezit van de kijker. Iets kwaadaardigs is aan de gang. Iets onzichtbaars bezet langzaam maar gestaag alle poriën van de film. Het voelt lekker.

Een duister psychologisch spel met af en toe een schrikwekkende uithaal trekt aan de kijker voorbij. De personages die het aangaat zijn een moeder en haar zoontje. De moeder (goede rol van Seána Kerslake) heeft een emotioneel zware tijd achter de rug. Onduidelijk is of de vreemde gebeurtenissen die zij waarneemt en die haar overkomen inbeelding zijn of niet. Die onzekerheid levert een goede bijdrage aan de onheilspellende sfeer.

De beklemmende scènes hopen zich op. Meestal zijn ze inhoudelijk subtiel. Soms iets platter, maar nooit onbeheerst en ongecontroleerd. Gemakkelijk effectbejag wordt vermeden. Die degelijke inzet op de beklemmende sfeer wordt tot het einde toe volgehouden.

De film doet enigszins denken aan The Babadook (2014). De perspectieven verschillen. The Hole in the Ground focust zich puur op de perceptie van de moeder en richt zich daarbij nadrukkelijk op haar angst om haar kind te verliezen. Hoewel thematisch verbonden, is the Hole in the Ground absoluut geen kopie.

De film slaagt er in om met gebruikmaking van eenvoudige middelen de kijker atmosferisch in te pakken. Dat doet de film met het type horror dat voor de spanning niet afhankelijk is van botte effecten maar de klemtoom veel meer legt op zaken als suspense en psychologische disbalans. Dat doet de film subtiel en beheerst.

En fijn.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. De film is niet op alle vlakken spannend. En dat is voor een film die als mysterieuze thriller te boek staat niet goed. Het probleem is dat de film het behalve in een spannende en angstige situatie ook zoekt in een spannend psychologisch steekspel tussen de personages. En vooral dat laatste aspect komt niet goed uit de verf.

Een aantal mensen is opgesloten in een ondergrondse bunker. Voeg daar weinig lichtpuntjes om te ontsnappen aan toe en je hebt een spannend gegeven. De situatie waarin de personages verkeren is absoluut pakkend en nijpend. Een prima uitgangspunt.

De verteltrant heeft een aandeel in de spanning. Doordat het verhaal in diverse tijds- en perspectieflagen wordt verteld, ontstaat bij de kijker verwarring over de vork en de steel. Die verwarring werkt desoriëntatie in de hand en paranoia is geboren. Een goed geslaagd en intrigerend aspect van de film.

Helaas is de bunker als spannend object minder goed gekozen. Te hoog. Te licht. Te ruim. Claustrofobie en beklemming komen onvoldoende tot uiting in filmisch opzicht. Die dingen moeten dus van de personages komen en dat gebeurt niet echt.

De personages zijn te jong en te bezig met jeugdige problematiek om het psychologische steekspel dat zich ondergronds ontplooit van veel diepte te kunnen voorzien. Hun probleempjes zijn van kleine orde. Verliefdheid, nare ouders en populariteit vormen de basis voor jaloezie en venijn. Highschool onzin dus. Met oudere hoofdrollen hadden de personages meer psychologische laag kunnen hebben. Beter voor de inleving en de spanning.

Toch is de film door het leuke basisgegeven en de dynamische verteltrant prettig kijkbaar. Een leuk avontuur, dat wat mij betreft helaas iets te lichtvoetig en te gemakzuchtig wordt aangelopen.

Maar goed, nog steeds een leuk avontuur dus.

Acht filmpjes met een bekende feestdag als thema. Niet eng, wel vreemd, tikkie beangstigend en onwezenlijk. Allemaal met een apart sfeertje. En allemaal met een (geslaagde of minder geslaagde) clou als uitroepteken.

Bijna allemaal met een humoristische insteek. Zwartgallige humor welteverstaan.

Helaas, niet allemaal even goed. Een paar segmenten zijn nogal zweverig, warrig en vervelend gecompliceerd. Niet echt interessant en daardoor minder leuk.

Zoals hierboven in sommige commentaren al aangegeven, heeft de film een stijgende lijn in de kwaliteit. De eerste vier segmenten zijn niet bijzonder opwindend. Eerder vrij vervelend.

De tweede helft van de film oogt frisser, is geestiger en is duidelijk plezieriger om naar te kijken. Hierin:

“Father's day” met een vage clou, maar wel ondergedompeld in een fantastisch naargeestige sfeer.

“Christmas” waarin bij de gebruikers van een wonderlijke bril onderdrukte zwarte emoties plezierig loskomen.

“Halloween”, een komisch potje webcammen.

En het laatste segment “New Year's Eve” is gewoon hilarisch en heerlijk over the top.

Happy Holidays! Toch nog.

Film met veel geweld en weinig spanning. De verhaallijn klinkt dan wel beloftevol spannend, maar de film laat aan spanning en beleving te wensen over.

Het geweld is nogal bruut en roept niet veel enervering op. Hoogstens wat afschuw. In de film doet men aan geweld zonder vorm van opbouw. Er is geen dreiging van geweld. Die subtiliteit kent de film niet. De film is gewoon gewelddadig. En enkel geweld om het geweld is niet spannend.

Wel leuk dat de gewelddadige actie met enige overdrijving en onverschilligheid wordt gepresenteerd en daardoor af en toe komisch werkt. De groezelige en licht absurdistische sfeer waarin het verhaal zich afspeelt, helpt daarbij.

Ook een film waarin het verhaal nodeloos ingewikkeld en warrig wordt verteld. De verteltrant is springerig. De onderlinge samenhang tussen de scènes is moeizaam herkenbaar. Het verhaal stokt steeds, loopt gewoon niet lekker en vergt op die manier vervelend veel concentratie, terwijl het verhaal eigenlijk helemaal niet ingewikkeld is. De meerwaarde van de warrige presentatie ontging me volkomen.

In de film wazige personages zonder veel achtergrond. Niet heel interessant. Praten kunnen ze wel.

De dialogen nemen veel plek in. Ook hier wazige warrigheid met een hoog onzingehalte.

Ondanks de (in naam) goede cast wordt er slecht geacteerd. De enige acteur die acteerwerk van niveau laat zien, is Ian McShane. Zijn personage is dan wel even wazig als de andere personages, maar zijn acteerwerk is zeer genietbaar.

Het camerawerk is gelukkig opvallend goed. Heb echt een paar prachtige shots gezien. Het maakte de film minder vervelend.

De titel van de film zegt al een hoop over het onzingehalte in de film. En als voorafgaand aan de film de volgende tekst in beeld verschijnt:

The CHAINSAWS used in this Motion Picture are REAL and DANGEROUS! They are handled here by seasoned PROFESSIONALS. The makers of this Motion Picture advise strongly against anyone attempting to perform these stunts at home. Especially if you are naked and about to engage in strenuous SEX. My conscience is clear, (signed) Fred Olen Ray,

dan kunnen alle serieuze filmverwachtingen die er op dat moment misschien nog leefden overboord, want de insteek van de film is natuurlijk allesbehalve serieus te noemen.

Aan de orde is een heel goedkoop gefabriceerd product dat er ongelooflijk namaak en ongelooflijk onbenullig uitziet. Het is een product waarin liters bloed rondvliegen, waarin bij gebrek aan goedgelijkende rekwisieten ledematen van etalagepoppen dienst doen als goedgelijkende rekwisieten, waarin het acteren werkelijk abominabel is, waarin veel disfunctioneel naakt rondhupt, waarin alles over the top is en waarin eigenlijk niets deugt. Zo'n film is het.

Humor dus. En een miniem flintertje horror. Ik vond het gedurende een tijdje wel geinig.

Droogkomisch en een tikje absurdistisch. Lekkere humor die 'm voornamelijk zit in de situatieschetsen. Die zijn heel vermakelijk en hoewel absurdistisch getint, op een rare manier ook invoelbaar en herkenbaar.

De dialogen zijn tekstueel beschouwd niet bijzonder opvallend of grappig. Echter, toegevoegd aan de gekke situaties waarmee het hoofdpersonage wordt geconfronteerd, worden de dialogen levendig en vormen opeens een extra komische onderlijning. Knap als een dialoog dat doet.

Ook aardig zijn de wegdroomsprongetjes van de hoofdpersoon. Droomgedachten die visueel worden. Licht absurdistisch en surrealistisch. Ja, leuk en fris en geslaagd grappig. Ik heb er in ieder geval smakelijk om gelachen.

Acteerwerk is ok. De seting is mooi. Het camerawerk is ok. Paar opvallend mooie shots met de natuur in de hoofdrol. Shots die overigens niet veel toevoegen aan het verhaal, maar wel sfeervol bijdragen aan het Midden-Oosten gevoel.

Alles ok dus. Tot de laaste scènes dan. Want aan het eind raakt de film het spoor opeens bijster en verlaat het fijne komische pad. Heel onlogisch en onverklaarbaar. Het laatste kwartier is humorloos en “very down to earth”. Een heuse koude douche. De film krijgt aan het eind een erg foute en niet goed te plaatsen draai. Van heerlijk droogkomisch naar over the top sentimenteel en suikerzoet. Foute feelgood. Blèh! Ik kon dat niet plaatsen in het licht van de rest.

De film is gebaseerd op een boek. Waarschijnlijk verklaart dat feit de misplaatst aanvoelende filosofische inslag van sommige scènes. Denk dat het boek er meer tekstuele bagage omheen breit waardoor bij een geschreven scène een diepere gedachte of intrigerende filosofie meer deel van het geheel is en niet als een weeskind aanvoelt. Nu is het geforceerd en heeft het een remmende werking op het kijkplezier en op de humor. Vond ik toch ook een minpuntje.

De tijd van de revolverhelden is voorbij in het Westen van de Verenigde Staten. Omstreeks 1870 zijn de Oostkust en de Westkust door het spoor met elkaar verbonden. Tien jaren later loopt er ook een spoorlijn van Los Angeles naar New Orleans. De postkoets heeft zijn glorietijd gehad. Het spoor trekt nieuwe handelsposten aan. Het Amerikaanse land wordt opnieuw ingericht. Nieuwe stadjes ontstaan. Andere stadjes die niet door het spoor worden bediend, bloeden dood. De inwoners trekken weg. De stille hoofdstraten leiden nergens meer heen. Voor de enige bewegende opwinding zorgt een loslopende hond die tegen een boom pist. En natuurlijk de postkoets die zijn dienstbaarheid naar de afgelegen gebieden heeft verlegd en heel soms nog door de verlaten hoofdstraat rijdt.
In de film Hombre van regisseur Martin Ritt reist een groepje mensen in een postkoets door doodse streken. Het is een samengeraapt groepje bestaande uit mensen met uiteenlopende achtergronden en uiteenlopende ambities. In de schitterend gefotografeerde film die door het onherbergzame maar prachtige Arizona trekt, volgen we de reizigers die op hun weg naar het geciviliseerde deel van de VS met vervelend oponthoud te maken krijgen.
Paul Newman heeft de hoofdrol. Hij speelt een blanke die met de Apachen in het reservaat heeft geleefd. Een blanke Apache, die zijn hele leven al geconfronteerd is geweest met de meedogenloosheid van de blanke man, die het land van de indianen als vanzelfsprekend in bezit heeft genomen. Newman is één van de reizigers in de postkoets en de absolute odd one out in het gezelschap. Hij is de blanke Apache. Het reisgezelschap kijkt op hem neer. Andersom is dat trouwens ook het geval. Het welzijn van de blanke reizigers kan hem eveneens niets schelen. Het zijn immers de blanken geweest die nooit enig respect hebben getoond voor de indiaanse cultuur,. De blanken hebben alleen maar geroofd van de indiaan. Zij verdienen geen respect. Zijn houding ten opzichte van de blanke in het algemeen en de reizigers in het bijzonder is afstandelijk en hardvochtig. Uit die houding wordt in de film het spanningsveld onttrokken.
Nadat de postkoets wordt overvallen komt Newman in de onvrijwillige rol terecht om zijn mederezigers door het bloedhete berglandschap naar de civilisatie te leiden. De verguisde wordt de redder van de mensen die op hem neerkijken. En zo ontpopt de stoïcijnse en weinig spraakzame “held” zich als een soort heiland. Newman geeft zelfs zijn leven opdat de gemeenschap van weerloze blanke reizigers kan voortbestaan en doet met zijn altruïstische gedrag bij hen misschien zelfs een greintje gewetenswroeging ontwaken. Erg moralistisch. Dat had best wat minder edelmoedig en geloofwaardiger gemogen.
Hombre is spannend en bevat absoluut een duidelijke boodschap die wat mij betreft iets minder nadrukkelijk had mogen worden uitgedragen. Maar goed, Hombre is desondanks een zeer fijne film.

Aardige horror met een spannend begin en een paar schrikmomenten. Verder erg terend op sfeer.

Die sfeer is duister en dreigend. Prima hoor, maar sfeer en een leuk uitgangspunt zijn natuurlijk niet voldoende. Het gebrek aan vervolg doet de film de das om.

De handelingen volgend op het uitgangspunt zijn namelijk erg repeterend van aard en dat is jammer. Als een film erg sferisch is en dus minder geënt op effecten, dan wens je als kijker toch wat meer verhaal, wat meer invalshoek, wat meer verrassing. Die wens wordt niet ingelost.

Het acteerwerk is goed. De sfeerbepalende cameravoering is prima.

Over een uit de gevangenis ontslagen man (Marvin) die terugkeert naar zijn geboorteplaats in de hoop daar een nieuw begin te kunnen maken. Maar ja, zoals dat in dergelijke films gaat... Vergeten en vergeven blijken moeilijke zaken voor de inwoners van het stadje. Nee, het scenario is niet heel opmerkelijk. Films als Palmer en Lorelei doen eigenlijk hetzelfde. Ondanks het weinig originele uitgangspunt, is Home toch een heel aardige film.

Home werd geregisseerd dor Franka Potente. Haar Europese achtergrond zorgt er waarschijnlijk voor dat Home geen typisch Amerikaanse film is. De setting is Amerikaans. Dat wel. Erg belangrijk is dat niet. In de film gaat de aandacht veel meer uit naar de personages dan naar de dramatische uitbuiting van de situatie. Handelingen en gedrag worden minutieus geobserveerd. De personages in deze film hebben echt een smoel. Typische Amerikaanse films als Palmer en Lorelei zijn thematisch en inhoudelijk dan wel overeenkomstig, maar zijn minder sober van opzet en bevatten wel die dramatische inslag. De protagonisten glanzen meer.

In Home zijn de beelden vaak overbelicht en flets. Als vergeelde foto‘s van een wereld die Marvin zich herinnert maar die niet meer bestaat. Midden in die vergeten wereld is daar de 40-jarige Marvin die zich met zijn rode haar en zijn skateboard niet verschuilt en erg zijn best doet om het gedrag van anderen te dulden als boetedorning voor zijn misdaad. Ondanks zijn stoere tattoos en zijn gespierde lijf, maakt hij soms een wat kinderlijke indruk. De confrontatie en aansluiting met het heden is lastig.

Jake McLaughlin speelt Marvin. Hij belichaamt de ambivalente aspecten van zijn karakter fantastisch. Het goede en het slechte. Het ruwe en het zachtaardige. Erg goed acteerwerk is er ook van Kathy Bates als vloekende en drinkende moeder van Marvin. Het overige acteerwerk waarmee de rest van de personages wordt ingevuld is trouwens ook prima. Home heeft een sterke cast.

Home is een goede film.

Een romantische komedie en niemendalletje met Reese Witherspoon in de hoofdrol. De 40-jarige Alice (Witherspoon) betrekt na haar scheiding met haar twee dochtertjes het huis van haar gestorven vader. Na een wilde nacht ter ere van haar verjaardag, verblijven opeens drie jonge dakloze filmmakers in het tuinhuis. Een ongewone situatie die al snel verandert in een goed op elkaar ingespeeld team waarin een ieder zijn taken heeft. De situatie is aanleiding voor romantiek en komedie. Tussendoor zijn er bezoekjes van Candice Bergen als de moeder van Alice die de boel steeds spottend relativeert. Wel ok.

Het is een film die zonder veel verrassing voortrolt. Een typische romantische komedie met typische romantische humor. Een beetje interessant wordt het pas als er iets van een plotwending plaatsvindt en de film de romantiek en de komedie op het tweede plan zet. Nog steeds niet heel boeiend, maar gewoon even iets anders. Uiteraard zijn er de feelgood-momentjes en aan het eind is alles ok, zoals dat gaat in een film als deze.

Home Again is niet meer dan een middelmatige romcom die zich afspeelt op de planeet Los Angeles waar de problemen in vergelijking met het echte leven nogal banaal zijn. Een gekunsteld zoetig sprookje zoals dat alleen in Hollywood kan bestaan. Een romcom die niet uitstijgt boven de grijze massa aan romcoms die al bestaan en nog gaan verschijnen.