Opinions

Sympathieke, soms ontroerende documentaire over de langdurige vriendschap tussen Will Ferrell en Saturday Night Live-schrijver Harper Steele. Toen Ferrell ontdekte dat zijn goede vriend uit de kast kwam als transvrouw, besloten ze een autoreis door de VS te maken om deze nieuwe fase in hun relatie te verwerken. Hier en daar wel wat grappige momenten, vooral door de onderkoelde humor van Ferrell, maar de documentaire laat vooral de pijn en het verdriet van Steele zien. Soms is de aanpak wat onbeholpen en klungelig, maar de documentaire heeft het hart duidelijk op de goede plaats.

Komiek Bobcat Goldthwait ken ik vooral als mafkees Zed uit de Police Academy-films, je weet wel, die gast met dat rare overslaande stemmetje. Inmiddels timmert hij als regisseur al heel wat jaren aan de weg en hier waagt hij zich zelfs aan het found footage horrorgenre, en niet onverdienstelijk. De film bestaat hoofdzakelijk uit niet bijster interessante opbouw, maar in de finale wordt het toch wel behoorlijk eng en onbehaaglijk. Wie had dat kunnen denken, met Bigfoot als onderwerp. Maakt een fraaie double bill met The Blair Witch Project.

Een gemiste kans dit, hoewel nergens echt vervelend. Nicolas Cage als zwijgzame loner die het in een verlaten attractiepark moet opnemen tegen animatronische poppen die zo weggelopen lijken te zijn uit Peter Jackson's Meet The Feebles klinkt helaas leuker dan het daadwerkelijk is. Cage speelt vrij ingetogen, de verdere cast is nietszeggend en de bloederige toestanden zijn matig in beeld gebracht. Dit gegeven smeekt om een volledig doorgedraaide aanpak, iets waar regisseur Kevin Lewis helaas geen kaas van heeft gegeten.

Je zou zeggen dat Woody Harrelson een cynische komedie als dit makkelijk zou moeten kunnen dragen, maar hij schiet hier herhaaldelijk tekort. Niet dat het echt aan hem ligt; zijn personage is matig geschreven- te geforceerd bot en niet bijzonder sterk uitgewerkt. De maffe plot kent zo zijn momenten (van plaatsvervangende schaamte vooral), maar het is allemaal net niet leuk en scherp genoeg om te kunnen boeien.

Lichte tegenvaller van regisseur McCarthy. De film is zeer vermakelijk en biedt een uitgebalanceerde dosis van humor en drama, maar het script zit iets te gemakzuchtig in elkaar en valt iets te vaak terug op goedkoop sentiment. Jammer, want de cast is eersteklas en er zijn veel rake momenten.

Intelligente, goedgemaakte thriller met horrorelementen. Goed gespeeld door Blunt en Holmes, met genoeg enge en verrassende elementen om te blijven boeien tot het eind. Niet erg origineel, maar door de spannende uitwerking van het script en het goede camerawerk stijgt de film ruimschoots boven de middelmaat uit.

Uitstekende thriller, met eindelijk weer eens een goede rol van Jeremy Renner. Veel sfeer en fraaie shots van de besneeuwde landschappen, alsmede een degelijk uitgewerkt en bij vlagen behoorlijk spannend plot. Regisseur Taylor Sheridan schreef eerder Sicario en Hell Or High Water: zo goed is Wind River niet, maar weet wel aardig in de buurt te komen.

IJzingwekkende capriolen in deze korte documentaire over drie van 's werelds meest gerenommeerde basejumpers, Jokke Sommer, Espen Fadnes en Ludovic Woerth, die aan een avontuur over de hele wereld beginnen, op zoek naar unieke en uitdagende plekken. De opnamen vanuit de lucht zijn bijzonder spectaculair en de drie vrienden zijn sympathiek en openhartig in de interviewfragmenten. Dat deze sport niet zonder gevaar is blijkt tegen het einde van de documentaire, wanneer een aantal dramatische gebeurtenissen zich aandienen.

Waardeloze slasher die handig gebruik maakt van het feit dat de beroemde personages van schrijver A.A. Milne in het publieke domein zijn beland. Niet dat daar iets inventiefs mee wordt gedaan. Het niveau ligt erg laag, van het schrikbarend slechte akteerwerk tot de inspiratieloze moordpartijen.

IJzersterk grimmig en rauw drama, prachtig sober in beeld gebracht. Hoofdrolspeelster Lawrence is heel erg goed; John Hawkes als haar angstaanjagende oom is zelfs nog beter. Het langzaam smeulende, harde verhaal wordt op vernuftige wijze uit de doeken gedaan, waarbij de onderhuidse spanning soms bijna ondraaglijk wordt. Zeer knap gedaan. Tegen het einde bevat de film een aantal onvergetelijke lugubere momenten, maar gelukkig overheerst de morbide kant van het verhaal nergens de emotionele lading. Van regisseuse Granik en hoofdrolspeelster Lawrence gaan we in de naaste toekomst vast meer horen. Beiden leveren hier indrukwekkend werk af.

Wisselvallig sprookje, sporadisch aan de oubollige kant maar tegelijkertijd ook wel weer vermakelijk en inventief. Het gedeelte in het heden (met Jennifer Connelly) is het minst interessant en wordt nogal afgeraffeld. Het lange gedeelte in het verleden is een stuk beter. Vooral Jessica Brown Findlay is daarin erg leuk. De maffe rollen van Russell Crowe en Will Smith zorgen ook voor wat kleur. Uiteindelijk wel een beetje een gevalletje vlees noch vis: de film is te eng en serieus voor een jeugdig publiek maar te flauw en vrijblijvend voor de wat meer volwassen kijker. Inderdaad, geflopt dus.

Gelikte vampierfilm, onderhoudend maar duidelijk een geval van stijl boven inhoud. Qua plot wordt er veel 'geleend' van allerlei genregenoten; vooral Near Dark wordt behoorlijk geplunderd. Regisseur Gansel weet hoe hij mooie plaatjes moet schieten, maar zijn videoclip-achtige stijl resulteert in een leeg en oppervlakkig spektakelstuk.

Voor zijn tweede film als regisseur (na het prima Garden State) kiest Zach Braff voor een nogal voorspelbaar en zoetsappig familiedrama, vol moraallesjes. Na een vrij cynisch/ komisch begin, met net iets te dik aangezet grof taalgebruik, vervalt het script al snel in standaard uitgewerkte perikelen rond twee broers (Braff en Josh Gad) en hun vader (Mandy Patinkin). En toch heeft de film zo zijn kwaliteiten, vooral in de meer dramatische scenes. Kate Hudson heeft eindelijk weer eens een mooie rol te pakken en Patinkin is eersteklas. Alle scenes waar hij in voorkomt zijn eigenlijk prachtig. Dan nemen we de rest maar op de koop toe.

Vrij flauw, nogal dertien in een dozijn horrorfilmpje, dat meer dan eens doet denken aan de Final Destination reeks. Niet slecht gedaan, maar zowel visueel als inhoudelijk is het allemaal weinig bijzonder, met een nogal anonieme cast. Hier en daar een paar effectieve scenes om de aandacht erbij te houden, maar hier kom je tegenwoordig niet meer mee weg.

Middelmatige nieuwe versie van het klassieke verhaal van Roald Dahl, eerder en beter verfilmd door regisseur Nicolas Roeg. Het is het ditmaal allemaal net niet. De personages zijn weinig boeiend, de sfeer niet duister- en de plot niet spannend genoeg. Ook qua special effects stelt de film teleur, terwijl dit doorgaans juist iets is waar je regisseur Robert Zemeckis wel mee kunt vertrouwen. Helaas; dit is zijn vierde misser op rij, na Allied, The Walk en Welcome To Marwen.

Heerlijke luchtige rechtbank-thriller van regisseur Billy Wilder, gebaseerd op een verhaal van Agatha Christie, bevolkt door memorabele personages en voorzien van een leuk en goed doortimmerd plot. Vooral Charles Laughton als de getergde advocaat Sir Wilfrid Robarts is op dreef, maar het is ook genieten van de lekker maffe rol van Marlene Dietrich. Het tempo zit er goed in en de film kent voldoende verrassende ontwikkelingen om de kijker voortdurend bij de les te houden.

Regisseur Barry Levinson, wiens carrière al langere tijd in het slop zit, maakt gelukkig af en toe nog wel goede films, vooral als hij door HBO wordt ingehuurd. Hetzelfde kunnen we zeggen over Robert De Niro. Beiden zijn hier op dreef, in dit tragische waargebeurde verhaal over de ondergang van zakenman Bernie Madoff, die zich schuldig heeft gemaakt aan de grootste financiële fraude in de geschiedenis van Amerika. Het rake script zit uitstekend in elkaar en de hele cast is indrukwekkend.

Deze onverwoestbare klassieker heeft de tand des tijds verbazingwekkend goed doorstaan. Het tijdloze verhaal is best geinig, de personages innemend en visueel oogt alles nog steeds behoorlijk indrukwekkend, van de kleurrijke decors en achtergronden tot de inventieve special effects. De suffe liedjes moet je dan maar op de koop toenemen.

Prima nederlands misdaaddrama, enerverend qua plot, goed gespeeld en sfeervol geschoten in zwart-wit. Vooral de charismatische hoofdrolspeler Marwan Kerzari is een openbaring. Klein minpuntje is het abrupte einde, dat teveel vragen onbeantwoord laat, maar verder is dit een zelfverzekerd geregisseerde, spannende en meeslepende film.

Bijzonder nare horrorfilm, waarvan ik de meest gruwelijke scenes niet snel zal vergeten. Goed gemaakt en gespeeld, maar de opbouw duurt veel te lang en het einde is onbevredigend.

Overbodig tweede deel (of is dat een pleonasme?), waarbij regisseur Greg McLean in alle valkuilen van de sequel valt. Dus: meer slachtoffers, meer spektakel en meer bloed. Resultaat: in ieder opzicht minder. De opbouw van de film is nog wel vermakelijk (waarbij meer dan eens wordt gerefereerd aan Spielberg's Duel), maar ongeveer halverwege gaan logica en spanning het raam uit, waarna de film snel afzakt naar een bedenkelijk niveau. De finale duurt ook nog eens veel te lang.

Niet heel bijzonder, deze kleinschalige nieuwe versie van het klassieke verhaal, maar gaandeweg blijkt regisseur Leigh Whannell toch wel wat aangename verrassingen voor de kijker in petto te hebben. Zo zijn setting en sfeer dik in orde, net als de make-up effecten. De boel escaleert ook op spannende wijze, godzijdank zonder 'hulp' van cgi. Het tempo ligt laag en de personages zijn niet bepaald interessant, maar wanneer je de onnodig uitgebreide opbouw op de koop toeneemt blijkt deze Wolf Man behoorlijk intens.

De mengeling van horror en komedie doet wel wat denken aan een film als The Howling, al wordt de kwaliteit van die film hier helaas nergens gehaald. De melige hoofdrol van Jim Cummings, hier ook regisseur, is daarvoor te overheersend en trekt teveel de aandacht naar zich toe, wat de film nogal uit balans brengt. Jammer, want de film steekt verder vlot en onderhoudend in elkaar en is vooral op visueel gebied interessant. Mooi camerawerk en inventieve montage gekoppeld aan een aardig verhaaltje doen dit net boven het maaiveld uitsteken.

DiCaprio en Hill zijn de nieuwe DeNiro en Pesci in deze magistrale en zeer grappige film, Scorsese's beste sinds... tja, Goodfellas. Wat een geweldig akteerwerk, wat een energie en wat een fijn ironisch en zwartkomisch plot. Scorsese werkt hier op de top van zijn kunnen en zorgt ervoor dat de volle drie uur voorbijvliegen. Iedere bijrol is daarnaast subliem ingevuld, van het hilarische korte optreden van Matthew McConaughey tot de fraaie rol van de bloedmooie Margot Robbie als de vrouw van Belfort.

Teleurstellende film dit; vlak en futloos. Del Toro is behoorlijk miscast in de hoofdrol en de uitwerking van het script mist spanning en interessante personages. De special effects weten daarnaast ook niet te overtuigen. De transformaties doen herhaaldelijk aan de Hulk denken en werken dan ook eerder op de lachspieren dan dat ze angstaanjagend zijn. Pluspunten zijn het absoluut fraaie camerawerk en de prachtige production design. De muziek van Danny Elfman is ook mooi. Ik heb overigens de director's cut gezien, die een kwartier langer is dan de bioscoopversie. Nog langer, kan ik beter zeggen.

Enthousiast gemaakte documentaire over de film The Monster Squad uit 1987, destijds genadeloos geflopt, maar de laatste drie decennia uitgegroeid tot een waar cultfenomeen. De regie is van hoofdrolspeler Andre Gower en hij heeft er een waar feestje van gemaakt, zij het hier en daar wel iets aan de overdreven en sentimentele kant, vooral wanneer bepaalde fans hun verhaal mogen doen. Maar het is erg leuk om regisseur Fred Dekker te zien en te horen. Die had ik toch wel een mooiere carrière gegund. Maar ja, Robocop III overleeft natuurlijk niemand.

Fascinerende documentaire over zes intelligente broers die vrijwel hun hele leven binnenshuis hebben doorgebracht, in een appartement in Manhattan. Om verveling tegen te gaan spelen ze hele films na, zoals Reservoir Dogs en Pulp Fiction, en dat doen ze lang niet slecht. Het onderwerp is zo bizar en opmerkelijk dat je gefascineerd blijft kijken, ook al wordt de documentaire gaandeweg steeds minder interessant. Het ontbreekt vaak aan focus en er wordt te weinig aandacht besteed aan de dieperliggende psychologische problematiek. In plaats daarvan trapt regisseuse Crystal Moselle open deuren in en wordt er gekozen voor een nogal oppervlakkige aanpak. Jammer, want het gegeven is natuurlijk zeer interessant.

Beetje flauw maar best lekker, deze sympathieke buddy-movie over twee professionele problemenoplossers die worden gedwongen samen te werken. De ontspannen chemie tussen Clooney en Pitt moet hier duidelijk de kar trekken, aangezien het script niet bepaald bijzonder is. Alles is echter net aangenaam genoeg om te blijven boeien, mede dankzij het zeer sfeervolle camerawerk. Vooral een lange achtervolging te voet door het nachtelijke New York is bijzonder fraai in beeld gebracht.

Mooi qua animatie en er is duidelijk veel werk gaan zitten in de vormgeving, maar ik kon er niet zoveel mee. Verhaal en thematiek zijn dun, de personages weinig boeiend en de stemmencast degelijk maar onopvallend. Eigenlijk is de film ook best wel saai. De fraaie tekenstijl en het bijzondere kleurgebruik zorgden ervoor dat ik nog net de eindstreep haalde, maar ik had er moeite mee.

Geweldige openingsscene, maar daarna ontpopt dit zich als een nogal wisselvallig Marvel-werkje. De plot is te karig om de lange speelduur te rechtvaardigen, zeker wanneer je de extended cut bekijkt, en er is gewoonweg te weinig aktie en spektakel. Vooral halverwege kakt de boel behoorlijk in. Op dat moment gaat de film qua sfeer richting zoetsappig romantisch drama, iets dat niet echt werkt in een film als dit. Zeker niet wanneer de dame in kwestie wel mooi is maar niet bepaald goed kan acteren. Tegen het einde gaat gelukkig de beuk er alsnog flink in en heeft het script een paar leuke verrassingen in petto, maar een beetje dubbel gevoel blijft overheersen. Jackman is wederom prima in de hoofdrol, maar zijn personage verdient een betere film dan dit.