Opinions

Bescheiden, rustig verteld en sfeervol opgebouwd relatiedrama, over twee mensen die na een wereldwijde ramp noodgedwongen samen moeten zien te overleven. Wanneer een derde persoon zijn intrede doet ontstaat een gevaarlijke driehoeksverhouding. De nadruk ligt hier duidelijk niet op het science fiction-aspect van het hele gebeuren, maar storend is dat niet. De personages zijn sympathiek genoeg om de tekortkomingen van het script door de vingers te zien en er wordt unaniem sterk spel geleverd.

Een enorme verbetering ten opzichte van de rommelige en onsamenhangende bioscoopversie, die door regisseur Joss Whedon destijds haastig in elkaar is gezet. Deze vier uur (!) durende nieuwe versie is een verademing, waarbij alles en iedereen meer tot zijn recht komt. Ik had ook grotendeels het gevoel naar een compleet nieuwe film te kijken, met een meer sombere, dreigende sfeer. Vooral de personages hebben geprofiteerd van de langere speelduur. Gal Gadot was bijvoorbeeld totaal verspild als Wonder Woman in de bioscoopversie, maar hier heeft zij eigenlijk best een goede rol. Wel jammer dat je haar suffe themamuziekje steeds hoort zodra ze in aktie komt. Overkill. De film is ook nu wellicht te dichtbevolkt en heeft nog steeds te lijden onder een overdadig gebruik van matige cgi, maar qua gevoel zit het helemaal goed en ondanks de extreme speelduur zakt de film eigenlijk nergens in.

Herzien, maar eigenlijk best wel een tegenvaller. De film is traag en flauw, met veel doelloze prietpraat en niet bijster interessante personages. In de korte maar heftige gevechtsscenes komt de film sporadisch tot leven, maar de toevoeging van flinke hoeveelheden cgi-nepbloed is een slechte keuze geweest. Alles ziet er hierdoor nepperig en lelijk uit, wat de impact van de gevechtsscenes compleet teniet doet. Jammer, want met een meer serieuze en visueel sterkere aanpak had dit best iets kunnen worden.

Traag, want Tarkovsky, en vaag, want Tarkovsky. Visueel valt er weer veel te genieten; zo is het camerawerk magistraal en de film beschikt over een aantal prachtige, haast betoverende momenten. Van de plot kon ik geen brood bakken, maar zo is het waarschijnlijk ook bedoeld. Je kunt er van maken wat je wilt. Al met al een sfeervolle maar taaie kijkervaring.

Eersteklas thriller, zakelijk en realistisch in beeld gebracht door regisseuse Kathryn Bigelow. Praktisch de hele film rust op de schouders van Jessica Chastain, als de CIA-agente die na een obsessieve zoektocht van vele jaren ontdekt waar Osama Bin Laden zich schuilhoudt. Haar ontwikkeling ontvouwt zich op geloofwaardige wijze en Chastain is nooit beter geweest dan hier. De opbouw van het verhaal is aan de (te) lange kant, maar de spannende finale maakt dan weer alles goed.

Een nieuwe Gilliam is altijd op zijn minst interessant, maar dit is toch wel een flinke tegenvaller. Misschien des te meer omdat het onderwerp juist op en top in zijn straatje ligt. De visuele aanpak is vooral teleurstellend. Vrijwel de hele film speelt zich af in de woning annex kerk van hoofdrolspeler Christoph Waltz, een lokatie die al snel gaat vervelen. De gebruikelijke stoet mafkezen passeert vervolgens de revue, waaronder Matt Damon en een rappende (!?) Tilda Swinton. De personages maken echter geen enkele indruk en worden nogal karikaturaal uitgewerkt. De plot blijft ook erg vaag. Hier en daar een inventieve scene en het einde is mooi, maar dit is grotendeels nogal saai en soms zelfs vervelend.

Zo zeg, wat is dit slecht. Een soort belabberd uitgevoerde greatest hits van klassieke John Woo-momenten, rommelig gemonteerd tot een vlotte maar ultraslappe aktiefilm. De plot is een tweederangs The Fugitive; het akteerwerk is om te janken zo slecht. Hier en daar een leuk aktiemoment waarop Woo laat zien het nog niet helemaal verleerd te zijn, maar dit is feitelijk de slechtste van zijn films die ik tot nu toe heb gezien. En dat zijn er achttien.

Een zombiefilm uit Thailand! Dat moet natuurlijk even bekeken worden, al blijkt het al snel geen onverdeeld succes. Plot en personages stellen bijzonder weinig voor en door de rommelige montage kom je nooit echt lekker in het ritme van de film. De aktiescenes en vooral de make-up effecten zijn dan wel weer bovengemiddeld goed, zodat dit werkje continu tussen twee uitersten balanceert. Uiteindelijk toch een krappe voldoende, omdat de makers er wel volledig voor gaan.

Onderhoudend, recht voor zijn raap 'waargebeurd' verhaal over opkomst en ondergang van de belg Frank Verstraeten, een computergenie met een neus voor zaken, die in 1997 futuristische megadiscotheek Zillion uit de grond stampt. Een soort belgische Boogie Nights, al is deze variant wel heel wat platter en minder complex. Plot en personages zijn weinig subtiel uitgewerkt en de afloop laat zich al snel raden, maar regisseur Robin Pront brengt alles energiek en met veel flair in beeld en de trance-soundtrack is geweldig.

Een gevalletje stijl boven inhoud, al moet gezegd worden dat die stijl wel heel erg mooi is. De film is geschoten in 4:3 beeldformaat, waar ik normaalgesproken geen fan van ben, maar hier past het volledig bij het onderwerp. Het prachtige zwartwit camerawerk komt hier ook volledig tot zijn recht en de fraaie production design maakt het helemaal af. Wel jammer dat de personages er wat bekaaid afkomen. De hoofdpersonen blijven aan de abstracte kant, waardoor met ze meeleven niet echt makkelijk is. Daarnaast zorgt het snelle tijdverloop ervoor dat je niet de tijd krijgt om echt grip te krijgen op de gebeurtenissen. Meer een film om te bewonderen dan om te beleven derhalve.

Ranzige en bizarre toestanden genoeg in deze maffe film die allerlei genres combineert tot een onsmakelijke cocktail van seks en geweld. De aaneenschakeling van perversiteiten en schokkende gebeurtenissen maakt de film op een bepaalde manier wel fascinerend, maar op technisch vlak is het allemaal niet echt bijzonder en na afloop vraag je je als kijker af wat de bedoeling van het hele gebeuren nu eigenlijk was. Dus zal er vast wel weer een politieke subtekst inzitten. In ieder geval na (eigenlijk voor) A Serbian Film alweer zo'n fijne feelgood kijkervaring uit Servië.

Herzien op blu-ray, waar een film als dit natuurlijk eigenlijk niet thuishoort. Deze film hoor je te aanschouwen middels een krakende vhs-tape. Maar goed, op het blinkende schijfje ziet deze rip-off van het werk van George A. Romero er verrassend goed uit, compleet met opgepoetste soundtrack. De film is ook nog steeds effectief en heeft de tand des tijds goed doorstaan. Hier en daar een belachelijke scene (de onderwater-zombie die een haai aanvalt!) en één en ander is aan de trage kant, maar dit is nog steeds een topper binnen het genre. Daar kan de optimale blu-ray kwaliteit geen afbreuk aan doen.

Halfbakken poging om een soort nederlandse Shaun Of The Dead te maken. Helaas is het script bijzonder vlak en de humor meestal erg flauw. Toegegeven, ik moest af en toe best lachen om bepaalde dialogen en situaties, maar het houdt niet echt over. Visueel zit de film ook nogal karig in elkaar. Make up, visuele effecten, camerawerk... dunnetjes. Het dik aangezette akteerwerk kan er net mee door. Het is in ieder geval geen straf om naar hoofdrolspeelster Gigi Ravelli te kijken. Het vlotte tempo en de lol die van de film afstraalt zijn aanstekelijk tot op zekere hoogte, maar meer dan een krappe voldoende zit er niet in.

Deze goedkoop gemaakte film heeft bijna dezelfde insteek als Romero's Diary Of The Dead, maar is wat mij betreft net iets beter en origineler. Ook hier worden de gebeurtenissen gefilmd met videocamera's, maar door de slimme structuur zijn er een aantal verrassingen. Het is jammer dat de film soms erg saai en matig geakteerd is, want tegen het einde wordt alles zeer grimmig en verontrustend, met een paar originele scenario-vondsten. Met een iets groter budget en betere akteurs had hier wel wat meer ingezeten.

Het onderwerp van deze documentaire is meer bijzonder dan de uitwerking ervan, maar het resulteert toch in een redelijk onderhoudende film. De lotgevallen van een 12-jarig meisje die probeert een vrij ambiteuze zombiefilm te realiseren zijn niet zo grappig als je zou verwachten, maar uiteraard levert dit hier en daar wel vermakelijke logistieke problemen op. En je weet het maar nooit- wie weet ontpopt Hagins zich in de naaste toekomst wel als groot talent.

Overbodige sequel, onderhoudend maar erg vergezocht qua grappen en grollen. Vooral de zombies komen er ditmaal erg bekaaid af. Hier en daar een geïnspireerd moment, maar de plot is geforceerd en de personages hebben hun charme inmiddels verloren. Vooral Jessie Eisenberg is hier veel te popie jopie. Overigens wel even wachten tijdens de aftiteling: daar zit de beste grap van de film.

Prachtig belgisch/ nederlands drama over een eenzame jongen (Micha Hulshof) die in een broeierige zomervakantie moet zorgen voor zijn zwaar lichamelijk en verstandelijke beperkte broer Lucien. Hulshof is onvergetelijk in de hoofdrol en de film is zowel grappig en aangrijpend, met veel aandacht voor de troosteloze leefomgeving van de broers. De volstrekt verpauperde camping waar het verhaal zich afspeelt is geweldig in beeld gebracht.

Onbehaaglijke, vervreemdende film over het gezin van kampcommandant Rudolf Höss, dat onverstoorbaar naast het concentratiekamp Auschwitz woont. De dagelijkse onbenullige beslommeringen van het gezin spelen zich af tegen de achtergrond van de massavernietiging van de joden. Ik kan me geen andere film voor de geest halen die zo treffend toont wat je feitelijk niet ziet. Bij bepaalde montagekeuzes en beeldovergangen kun je zo je vraagtekens zetten en sporadisch is de film wellicht iets te experimenteel, maar de impact is er niet minder om. Vooral de huiveringwekkende, voortdurend aanwezige onheilspellende soundtrack blijft lang in het hoofd rondspoken.

Goedbedoeld maar nogal kitscherig oorlogsdrama, bevolkt door schetsmatig uitgewerkte personages voorzien van allerlei malle accenten. Vooral Jessica Chastain heeft hier flink onder te lijden en zet een totaal ongeloofwaardige rol neer. Daniel Brühl komt er nog het beste vanaf als SS'er die heen en weer geslingerd wordt tussen medeleven en plichtsbesef. De setting van de dierentuin in Warschau levert hier en daar wel wat leuke plaatjes op maar voegt verder bar weinig toe aan de plot.

Het origineel was al behoorlijk flauw en nietszeggend, maar dit vervolg doet er nog een schepje bovenop. Sporadisch best leuk, maar de overdaad aan celebrity cameo's (wat voegen die toe?) en het niet bepaald energieke script zorgen voor een alarmerend vlakke film. De chique production design en het fraaie camerawerk geven de film daarnaast een nogal misplaatste allure. Leukste scene is de opening met Justin Bieber.

Leuke animatiefilm uit de stal van Walt Disney, bevolkt door sympathieke personages en werkelijk schitterend qua vormgeving. Wat een oog voor detail en wat een fraai kleurgebruik. De plot is duidelijk ondergeschikt maar nog net acceptabel. Uitvoerend producent is Pixar's John Lasseter. Niet echt verrassend gezien de hoge kwaliteit van de animatie.

Groots opgezette (maar toch low budget) oorlogsfilm, over de waargebeurde veldslag in 1879, waarbij 140 engelsen tegenover een overmacht van 4000 zulu's kwamen te staan in de zuid-afrikaanse provincie Natal. Stijlvol in beeld gebracht, al zijn de houterige vechtscenes (en dan vooral de knullige close-ups van stervende soldaten) niet meer van deze tijd. De massascenes overtuigen echter nog steeds en het akteerwerk (van vooral hoofdrolspeler Stanley Baker en een hier debuterende Michael Caine) is prima. De zulu's worden daarnaast respectvol in beeld gebracht.

Erg leuke documentaire over het ongrijpbare ZZ Top; zo'n band die je al je hele leven kent maar waar je eigenlijk weinig tot niets van weet. Mooie verhalen uit de oude doos en zeer vermakelijke interviews met de drie sympathieke bandleden. Enige minpuntje is dat de documentaire stopt op het moment dat de band groots doorbreekt met het album Eliminator in 1983. Aangezien ZZ Top nog steeds bestaat hadden de jaren daarna ook wel aan bod mogen komen. Afgezien daarvan is het genieten.