Opinions

Onderhoudende russische aktiefilm over de bemanning van een sovjet T-34 tank in de tweede wereldoorlog. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de luchtige aanpak en de gestileerde aktiescenes, met veel gebruik van digitale effecten en slow-motion, maar dit komt de amusementswaarde in ieder geval ten goede, wat mij betreft. Daarnaast is de plot best oké en zijn de personages sympathiek. Te lang en hier en daar te onwaarschijnlijk, maar de gebruikelijke russische heroïek ontbreekt gelukkig grotendeels en de film steekt vlot in elkaar.

Onvermijdelijke tegenvaller na het magistrale origineel, één van mijn favoriete films. Altijd gevaarlijk om een vervolg te maken op een klassieker. Regisseur Danny Boyle kent de valkuilen als geen ander maar slaagt er ondanks louter goede bedoelingen niet in om hier iets heel gedenkwaardigs van te maken. Visueel valt er een hoop te genieten; de film ziet er dankzij het camerawerk van Anthony Dod Mantle geweldig uit en er zijn veel aardige vondsten en flashbacks. Helaas zijn de personages erg vlak uitgewerkt en doet de plot nogal gekunsteld aan. Het is niet slecht gedaan en de film is onderhoudend genoeg, maar de magie ontbreekt simpelweg.

Aardige maar uiteindelijk weinig bijzondere mozaïek van levens rond oudjaarsavond in het kroatische Split. Het zwartwit camerawerk is indrukwekkend, met een aantal coole shots, maar personages en verhaallijntjes laten het op cruciale momenten een beetje afweten. Meest bijzondere aspect van de film is de rol van rapper Coolio, hier best overtuigend als depressieve matroos.

Meeslepend, episch opgezet oorlogsdrama dat vooral indruk maakt door de grandioze aktiescenes. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers is ook prima uitgewerkt. Minpunten zijn sommige nogal sentimentele en bombastische scenes. Of je gaat mee in dit prachtig gemaakte maar wat overdreven heldenepos of je haakt vroegtijdig af. Ik ging erin mee.

Je moet er even inkomen, met een vrij taai eerste uur, maar dan heb je ook wel wat. Gebaseerd op waargebeurde feiten is dit een verrassend veelzijdig en indrukwekkend drama geworden, sporadisch erg spannend en uiteindelijk behoorlijk aangrijpend. Kang-ho Song is uitstekend in de hoofdrol, maar ook Thomas Kretschmann, als de duitse journalist die in 1980 een sleutelrol had in de verslaggeving van de tragedie die zich in het zuid-koreaanse Gwangju heeft afgespeeld, zet een mooie rol neer.

Vermakelijke komedie, vooral leuk door de sympathieke personages en de niet aflatende stroom aan jaren '80 klassiekers op de soundtrack. Het eerste uur is erg vermakelijk, dan komt de klad er een beetje in, maar tegen het einde wordt de boel gelukkig weer rechtgetrokken. Genoeg leuke grappen en dialogen, in ieder geval.

De prachtige rol van Shannon tilt dit enigzins langdradige drama boven de middelmaat uit. Chastain is eveneens uitstekend (is er de laatste tijd ook een film geweest waarin zij NIET meespeelt?). Het voornaamste probleem van de film is het wat dunne gegeven. Het script zit degelijk in elkaar en er valt te genieten van vele mooie en effectieve scenes, maar uiteindelijk is het materiaal iets te karig om de volle lengte te blijven boeien.

Uitstekende documentaire, mooi sober geschoten in zwart/wit, over het opnameproces van het album Progress. Gedeeltelijk natuurlijk een terugblik, mooi getimed omdat Robbie Williams ditmaal weer deel uitmaakt van de band. De reunie zorgt in ieder geval voor fascinerend beeldmateriaal, waarbij de leden van Take That verrassend eerlijk en open zijn in hun observaties en gevoelens. Gelukkig valt er ook genoeg te lachen en zijn we getuige van irritaties die na vele jaren weer de kop opsteken. Hoofdzakelijk is het echter een mooi portret van vijf mannen die eindelijk het verleden hebben kunnen accepteren en nu ongedwongen kunnen samenwerken aan iets waarbij zij zelf de volledige controle hebben.

Vrijwel plotloze film over een driehoeksverhouding, die het vooral moet hebben van sfeer en akteerwerk. Dat laatste is bijzonder goed gelukt, want de drie hoofdrolspelers zijn voortreffelijk. De film heeft eerlijke en zinnige dingen te zeggen over relaties en kiest zeer zeker niet voor de makkelijke weg. Vooral het personage van Michelle Williams is niet altijd sympathiek en moeilijk te doorgronden. Verwacht geen tranentrekker, daar is de film te intelligent en subtiel voor.

Ik ben niet bepaald fan van het eerste deel, maar die is toch wel wat beter dan dit vergezochte en nogal anonieme vervolg. Neeson is solide als altijd, maar de plot is belachelijk simplistisch en de film mist spanning. De aktiescenes zijn ook ondermaats en helemaal stukgeknipt in de montage. Het hele uitgangspunt van de film is eigenlijk te bespottelijk voor woorden. Het afgemaakte uitschot uit de eerste film blijkt familieleden te hebben die op wraak uit zijn. Nadat ditmaal ook de familie van het uitschot is afgemaakt staat de deur toch nog open voor een derde deel: er bestaan nog twee zoons, die vast ook weer op wraak uit zullen zijn!

Het origineel hield al niet bepaald over, maar vergeleken het tweede en nu dit derde deel was het een onbetwist meesterwerk. Dit inspiratieloze, volstrekt niet memorabele aktiewerkje is best onderhoudend voor zolang het duurt, maar na afloop ben je het direct weer vergeten. Wat wel blijft hangen is de hoofdpijn die ontstaat door de ultra-fragmentarische montage, die ervoor zorgt dat werkelijk iedere aktiescene aan gort geknipt wordt. Om gek van te worden. Ik begrijp dat men om het oude lijf van Neeson heen moet knippen zodat het tijdens de aktiescenes nog wat lijkt, maar kom op zeg. Dit gaat nergens meer over.

Opgefokte Heat-wannabe. Veel aktie en een hoog tempo, maar inhoudelijk aan de zeer karige kant. Personages zijn volstrekt oninteressant en slecht uitgewerkt, zowel de criminelen als de agenten. Erg druk en fragmentarisch gemonteerd; regisseur Luessenhop is in de veronderstelling dat hij de nieuwe Tony Scott is. Helaas is dat niet het geval. Alles wordt platgewalst door een dik aangezette soundtrack, die te pas en vooral te onpas de aktiescenes verstoort. Onderhoudend, maar niet meer dan dat.

Onderhoudende maar uiteindelijk beetje suffe zuid-koreaanse mix van rampenfilm en thriller. Het uitgangspunt heeft potentie maar de uitwerking laat te wensen over, niet in de laatste plaats omdat er te weinig dreiging uitgaat van het project uit de titel. De sympathieke personages en het hoge tempo maken één en ander goed, maar echt memorabel wordt het nergens.

Onbehaaglijke, behoorlijk creepy horrorfilm uit Australië die een frisse draai geeft aan een uitgekauwd concept. Na een kort maar krachtig begin heeft de film tijd nodig om op gang te komen, maar eenmaal op stoom is Talk To Me spannend, inventief en intens. Vooral het camerawerk en de montage zijn erg sterk. Dergelijke films vallen doorgaans door de mand in de finale, maar regisseurs Danny en Michael Philippou weten de boel vakkundig op de rails te houden, tot en met het memorabele einde.

Teleurstellende film van Pascal Laugier, dubbel teleurstellend omdat zijn vorige film het geniale Martyrs was. Dit keer komt hij op de proppen met een saai drama voorzien van thriller- en horrorelementen. Oké, er zijn een aantal onverwachte wendingen en je kunt niet zeggen dat de film voorspelbaar is, maar het wil maar niet spannend en/ of interessant worden. Visueel zit alles netjes in elkaar, met mooi camerawerk en sporadisch intentieve montage, maar daar is alles ook wel mee gezegd.

Onderhoudend niemendalletje van regisseur Frears, met een leuke cast maar een nogal rommelig verteld verhaaltje. Hier en daar is het geheel ook aan de flauwe kant. De akteurs weten er nog wel iets van te maken, maar inhoudelijk houdt het niet bepaald over.

Langdradig en behoorlijk saai, deze mooi vormgegeven zuid-koreaanse mix van detectivedrama en aktiefilm. De visuele stijl doet in de verte een beetje denken aan Sin City, maar dat klinkt wellicht aantrekkelijker dan het is. Voornaamste probleem is het weinig boeiende script dat wordt bevolkt door oppervlakkige personages, maar ook het lage tempo werkt niet bepaald mee. De twee irritante meisjes die de hele film achter de hoofdpersoon aansjokken zijn daarnaast een haast fatale toevoeging. Sporadisch een coole aktiescene en/ of een mooi moment, maar het eindresultaat is marginaal.

Niet heel bijzonder qua plotlijntjes en het akteerwerk is hier en daar aan de amateuristische kant (niet verwonderlijk aangezien de cast grotendeels uit amateurs bestaat), maar qua sfeertekening erg levendig. Personages en dialogen zijn daarnaast best leuk uitgewerkt, al maakt de film uiteindelijk weinig indruk. Daar is alles net iets te vlak en vrijblijvend voor. Naar verluidt is de film volledig opgenomen met een iPhone5, iets dat je niet zou zeggen. Camerawerk en belichting zijn namelijk dik in orde.

Leuke Disney-film, met sympathieke personages en een aangenaam verhaaltje. Iets teveel liedjes naar mijn smaak, maar visueel maakt de film veel goed. De animatie ziet er zeer verzorgd uit (Pixar's John Lasseter is dan ook de uitvoerend producent) en qua kleuren en decors spat alles van het scherm.

De magistrale rol van Cate Blanchett is de voornaamste reden om deze erg lange, bij vlagen pretentieuze maar uiteindelijk wel boeiende film te gaan zien. Na een taai begin wint de film steeds meer aan kracht, om uiteindelijk op dubbelzinnige maar wel passende wijze te eindigen. Plot en personages worden door regisseur Todd Field subtiel en trefzeker opgebouwd, maar van de kijker wordt wel het nodige geduld verwacht.

Visueel indrukwekkend, vooral door de briljante montage, maar de nadruk op stijl forceert de inhoud vaak naar de achtergrond. Jammer, want er is genoeg interessant materiaal. De indringende soundtrack en de nachtmerrie-achtige beelden zorgen voor een haast psychedelische ervaring. Nadeel is echter dat het niet bijster interessant is. Misschien had het geheel beter gewerkt als een 'normale' documentaire.

Generieke, volstrekt uitwisselbare Final Destination-kloon over een groepje jongeren dat achtervolgd wordt door een boze geest die opgesloten zit in een spel tarotkaarten. Je kunt de plot en de weinig bijzondere sterfscenes van A tot Z uittekenen. De film steekt vakkundig in elkaar is best onderhoudend, maar echt eng wil het niet worden en er vloeit bijzonder weinig bloed.

Geen Tau aan vast te knopen? Flauw... De zoveelste middelmatige Netflix original, technisch redelijk uitgevoerd maar inhoudelijk erg vlak en voorspelbaar. De cast is daarnaast niet veel soeps, met de mooie maar qua spel nogal anonieme Maika Monroe in de hoofdrol en Gary Oldman als een tweederangs Hal-achtige computerstem. Hier en daar een leuke visuele vondst, maar het is allemaal erg dunnetjes en amper spannend.

Meeslepend epos, groots opgezet en zeer fraai in beeld gebracht. Het spektakel zit vooral in het eerste uur; het tweede draait vooral om de emotionele band tussen de drie 'broeders'. Dik aangezet, zoals dat meestal gaat in dit soort films, maar vrij goed uitgewerkt en zeer sfeervol.

Een vermakelijk rommeltje, deze veel te dik aangezette aktiefilm over een belastinginner voor de grootste bendeleiders in Los Angeles. Het akteerwerk laat te wensen over; zo ziet hoofdrolspeler Bobby Soto er best cool uit met een netjes getrimd baardje, maar hij is gewoonweg te lichtgewicht om geloofwaardig over te komen. Het vergaat de rest van de cast niet veel beter. Op gegeven moment lijkt regisseur David Ayer er zelf ook niet meer in te geloven, waarna er wordt overgeschakeld op brute en vooral bloederige toestanden. Dat maakt de film er niet bepaald beter op, maar wel een stuk leuker.

Sterke, bijzonder intelligent uitgewerkte documentaire, indrukwekkend gefilmd en gemonteerd. Minder moralistisch en meer genuanceerd dan een film als Road To Guantanamo. Alle betrokkenen komen aan bod, al blijft het uiteraard stil aan de bovenkant van 'the chain of command'. De docu geeft een helder beeld van gewone mensen die misdaden begaan in tijden van oorlog, opgehitst door hun superieuren. Grimmig en somber, maar niet deprimerend en niet zonder hoop.

Naargeestige, nachtmerrie-achtige film. Passend sober in beeld gebracht en mooi gespeeld door Maassen en Smit. De intieme, ongemakkelijk aanvoelende scenes tussen de twee behoren tot de beste momenten van de film. Bepaalde bijrollen zijn helaas wat minder geslaagd en op het karikaturale af. Sommige scenes zijn ook wat overdreven sensationeel, vooral richting het einde. De laatste paar minuten zijn dan wel weer behoorlijk indringend. De derde prima film die ik van regisseur Kuijpers heb gezien, na het eveneens sterke Van God Los en Offscreen.

Aan de ene kant een conventioneel uitgewerkt romantisch relatiedrama; aan de andere kant een inventieve en vaak hilarische komedie. Een onevenwichtige film dus, maar dat is gelukkig niet echt een probleem. Wahlberg en Kunis zijn leuk in de hoofdrollen en teddybeer Ted is een volledig overtuigende creatie, zowel visueel als qua stem. Iets te lang en vooral naar het einde toe erg voorspelbaar, maar er zijn genoeg leuke verwijzingen en grappen om de aandacht er bij te houden. De cameo van Sam 'Flash Gordon' Jones is het beste van allemaal.

Hier en daar wat geïnspireerde momenten en geslaagde grappen, maar overwegend is dit tweede deel behoorlijk geforceerd en vergezocht. Zo blijkt maar weer dat je geen vervolg moet maken op een film puur omdat die veel geld heeft opgebracht. Mark Wahlberg wordt hier gedelegeerd naar de zijlijn en de plot, over een rechtzaak tegen de tot leven gekomen teddybeer (!), slaat feitelijk nergens op. Ik verwacht dan ook geen derde.

Beetje flauw low budget weerwolf-filmpje uit Frankrijk. Best grappig, met onderkoelde humor en leuke personages, maar het script wijkt amper af van de platgetreden paden en het geheel is gewoonweg te lichtgewicht om doel te raken. Daarnaast was er klaarblijkelijk geen geld voor wat voor special effects dan ook. De grootse bloederige finale, waarvan we alleen de nasleep zien, is hierdoor wel erg suf.