Opinions

Langdradige, nogal saaie biopic die het uitsluitend moet hebben van de sterke rol van DiCaprio. Helaas is dat niet genoeg om de volle lengte te boeien. De vele tijdsprongen zorgen voor een nogal fragmentarisch geheel, terwijl het script sowieso al niet erg interessant is. Belangrijke historische gebeurtenissen komen slechts oppervlakkig aan bod en bij vlagen is de film niet meer dan een nogal vermoeiende parade van latex hoofden. Nee, enerverend is anders. De vierde tegenvallende film van Eastwood op rij.

Zeker geen perfecte film, maar ik moest er toch wel weer om lachen. Production design, kostuums en camerawerk zijn zeer fraai, al ziet de transfer er op dvd hier en daar nogal vlekkerig en onafgewerkt uit. Een mooie opgepoetste special edition zou geen kwaad kunnen. Qua tempo heeft de film wel wat problemen; bepaalde scenes zeuren te lang door, andere worden afgeraffeld. De raak getroffen middeleeuwse sfeer is typisch Monty Python- grof, ranzig en overdreven bloederig. Afgezien van de aanwezigheid van hoofdrolspeler Michael Palin zijn er verder weinig directe links met Monty Python, maar Holy Grail co-regisseur Terry Jones is wel in de eerste paar minuten te zien. Hij komt uiteraard bijzonder naar aan zijn eind.

Middelmatig regiedebuut van Hoffman, over een viertal beschadigde mensen die de draad van hun leven weer op willen pakken. Er wordt degelijk gespeeld en de ongemakkelijke conversaties zijn overtuigend, maar de personages blijven wat aan de vage en ongeloofwaardige kant. Ook werkt de emotionele climax niet echt goed. Gebaseerd op een toneelstuk, en dat zie je. Het komt allemaal niet echt tot leven.

De rol van stoere antiheld is Cruise op het lijf geschreven, maar of dit het begin is van een interessante franchise is nog moeilijk te zeggen. Daar is het personage wellicht niet interessant genoeg voor. De film begint erg sterk en de plot zit spannend in elkaar, maar het hier aanwezige materiaal is te dun om een film van meer dan twee uur te rechtvaardigen. De finale is ook enigzins een climax. Jammer, want er zijn veel prima (aktie)scenes en de dialogen zijn heerlijk onderkoeld. Leuke bijrol ook van Robert Duvall en het casten van regisseur Werner Herzog als bad guy 'the zec' is een geïnspireerde keuze geweest. Als je je ogen dichtdoet is het net of je Arnold Schwarzenegger hoort.

Een eindeloze reeks boeken om uit te kiezen en dan komt men hiermee op de proppen... Nee, de Jack Reacher-filmfranchise sterft hiermee een vroegtijdige dood, vrees ik. Cruise speelt weer oké maar zijn personage is veel te doorzichtig en sentimenteel, waar hij in de eerste film nog enigszins mysterieus en cool was. We komen zaken te weten die we eigenlijk helemaal niet willen weten in een film als dit. Daarnaast is de plot erg dun en voorspelbaar. De spaarzame aktiescenes kunnen ermee door, maar ook op dat vlak stelt de film eigenlijk flink teleur.

De zoveelste reboot van een franchise; dit keer is Tom Clancy's Jack Ryan aan de beurt. Op papier een goed idee wellicht, maar in de praktijk pakt het helaas toch wat minder interessant uit. Chris Pine is oké in de hoofdrol (al is hij in de reboot van Star Trek wel veel beter) en Kevin Costner heeft een leuke rol als mentor, maar de rest van de cast is weinig memorabel en het script is aan de karige en 'kleine' kant. Keira Knightley als mevrouw Ryan is miscast en het was niet zo'n goed idee om regisseur Kenneth Branagh tevens op te voeren als voornaamste bad guy, compleet met lullig russisch accent. Branagh als regisseur was achteraf ook niet zo'n slimme keuze; het is nu eenmaal geen aktieregisseur, dat bewees hij reeds met Thor. De film is acceptabel genoeg voor de weinig eisende kijker, maar op deze manier heeft de franchise geen toekomst, vrees ik.

Best leuke sprookjes-achtige avonturenfilm van Bryan Singer, al komt het geheel slechts sporadisch echt van de grond (letterlijk en figuurlijk). Op de indrukwekkende production design en special effects valt weinig af te dingen, maar de personages zijn dun en ondanks de aanwezigheid van de broodnodige onderkoelde humor blijft alles aan de vlakke en voorspelbare kant. In de bijrollen draaft een imposante reeks prima akteurs op die er zichtbaar zin in hebben, maar Nicholas Hoult (die me op de één of andere manier vaak aan Tom Cruise doet denken) heeft het moeilijk in de hoofdrol. Vermakelijk, dat zeer zeker, maar het is te zien dat de film een (te) lange tijd in de post-productiefase heeft doorgebracht, wat ten koste is gegaan van tempo en spontaniteit.

Middelmatig aktiewerkje, dat na een spannende en spectaculair in beeld gebrachte openingsscene gaandeweg afzakt naar bedenkelijk niveau. Slecht is de film nergens, maar plot, personages en aktiescenes zijn erg doorsnee. Het aantrekkelijke camerawerk en het inventieve gebruik van industriële locaties en achtergronden geven de film een futuristisch sfeertje, maar inhoudelijk slaat dat verder nergens op.

Intrigerende thriller die aanvankelijk doet denken aan het veel betere Jacob's Ladder, maar uiteindelijk uitgaat als een nachtkaars. Te weinig antwoorden geven in een film werkt dus ook niet. Mooi camerawerk, vakkundig gemonteerd en goed gespeeld, maar naarmate de film vordert neemt het mysterie eerder af dan toe. Jammer, want er zijn vele mooie en krachtige momenten.

Natalie Portman is geweldig als Jackie Kennedy en gaat volledig op in het personage dat ze hier zeer overtuigend neerzet. Zoals valt te verwachten van de eigenzinnige Pablo Larraín is dit geen standaard biopic maar een stemmig, sober en vooral somber portret van een rouwende echtgenote met de ogen van de wereld op haar gericht. De afstandelijke en soms zelfs wat kille aanpak zal niet iedereen kunnen bekoren, maar wat mij betreft levert het een grotendeels fascinerende film op, met sporadisch prachtig sfeervol camerawerk.

Pijnlijk niet-grappige aktiekomedie, een soort komisch bedoelde variant op The Purge. Awkwafina doet haar ding, net als een hier miscaste John Cena, maar beiden krijgen niet de kans hun personages ook maar enigszins leuk of interessant te maken. Het uitgangspunt heeft wel enige potentie, maar het script loopt al snel vast in eindeloos durende en ondermaats in beeld gebrachte knokpartijen, waarna het logge geheel zich voortsleept naar een bijzonder flauwe finale. No sequel, please.

Kansloze remake van het geweldige origineel uit 1990. Technisch vaardig in elkaar gezet en de film heeft een aantal afwijkende invalshoeken die aanvankelijk nog niet eens zo beroerd zijn, maar uiteindelijk zakt alles als een pudding in elkaar. Hoofdrolspeler Michael Ealy schiet hopeloos tekort en qua sfeer en vormgeving kan dit niet in de schaduw staan van de film van Adrian Lyne.

Complex, vaak nogal verwarrend romantisch fantasy-verhaal dat zich deels afspeelt in het heden, deels in het verre verleden. Visueel best indrukwekkend; camerawerk en production design zijn zeer fraai. Helaas is het akteerwerk aan de statische kant en is het moeilijk meeleven met de abstracte personages. Het verhaal wordt er ook niet logischer op naarmate de film vordert. Regisseur Annila laat desondanks zien dat hij flink wat talent in huis heeft.

Naar verluidt is mevrouw Morissette niet zo blij met deze documentaire; bepaalde beloftes zouden door de regisseuse niet zijn nagekomen. Maar ja, dan had ze zelf bepaalde gevoelige onderwerpen maar niet moeten aansnijden, zou je zeggen bij het zien van de open en eerlijke interviewfragmenten. De documentaire geeft in ieder geval een mooi beeld van de opbouw naar en de gevolgen van het immense succes van het album Jagged Little Pill. Ik wist overigens niet dat ze voor dat album ook al redelijk succesvol was als tieneridool, in een compleet ander muziekgenre. De documentaire zit verder uitstekend in elkaar en de mensen die aan het woord komen (zoals producent Glen Ballard en drummer Taylor Hawkins) hebben zinnige zaken te melden.

Sterk deens drama over massahysterie en de vernietigende kracht van suggestie. Mads Mikkelsen is perfect gecast als de gemoedelijke leerkracht op een kleuterschool die het slachtoffer wordt van beschuldigingen van seksueel misbruik van een leerling. Regisseur Thomas Vinterberg zorgt voor veel sfeer en het script ontwijkt slim bepaalde valkuilen, waardoor één en ander onvoorspelbaar en geloofwaardig blijft. Fraai einde ook, met een toepasselijk laatste shot (letterlijk) waaruit blijkt dat niets meer terug te draaien is, eenmaal in gang gezet.

Goedkoop gemaakt (en ogend) aktiefilmpje uit Cambodja, bij mijn weten mijn eerste kennismaking met de cinema van dat land. Het is helaas geen onverdeeld genoegen. De knokscenes kunnen er mee door (en dat zijn er gelukkig heel wat), maar op vrijwel ieder ander vlak stelt dit gewoonweg niet veel voor. De plot is kansloos, de personages zijn erg clichématig en qua decors ziet de film er behoorlijk knullig uit. Let maar eens op het bedieningspaneel van de celdeuren. Dat kan men ongetwijfeld overtuigender maken op de kleuterschool.

Fraaie documentaire over voormalig secretaresse Jane Goodall, die haar droom in vervulling ziet gaan wanneer ze de kans krijgt om een langdurige studie van chimpansees te doen in Gombe National Park in Tanzania. Het verloren gewaande beeldmateriaal is van uitzonderlijk goede kwaliteit, met veel unieke en ontroerende momenten. Mooi is ook de aanwezigheid van filmmaker Hugo Van Lawyck, die een grote rol in het leven van Goodall heeft gespeeld. Het archiefmateriaal is kunstig gemonteerd door regisseur Brett Morgen, aangevuld door uitstekende interviewfragmenten met de inmiddels bejaarde maar nog steeds enthousiaste Goodall.

Eersteklas miniserie, uiteraard geproduceerd door de BBC. Zeer verzorgd qua camerawerk en decors en uitstekend gecast. Het verhaal is intelligent uitgewerkt, zonder te verzanden in boeketreeks-achtige taferelen. Sporadisch is de sfeer zelfs vrij duister en spannend. Tegen het einde is de rek er een beetje uit, maar het geheel blijft makkelijk op de rails.

Niet zo goed als de miniserie uit 2006 (ook geproduceerd door de BBC), maar een redelijk goede nieuwe verfilming. Visueel zeer indrukwekkend en goed gecast. Vooral in het begin is de sfeer aan de creepy kant, met uitstapjes richting het werk van Tim Burton en hier en daar een onverwacht schrikeffect. Tegen het einde is ook in deze versie de rek er helaas een beetje uit.

Redelijke western, die te lijden heeft onder een nogal wisselvallig script. Aan de ene kant wil de film een emotioneel drama zijn; aan de andere kant een harde aktiefilm. Het resultaat hangt er een beetje tussenin. De cast is oké en doet zijn best, met vooral Ewan McGregor opvallend als sleazy (en bijna onherkenbare) bad guy. Het ziet er visueel allemaal netjes verzorgd uit en de film heeft zeker zijn momenten, maar het wil maar niet echt boven het maaiveld uitsteken.

Onderhoudende, zij het wat standaard opgebouwde en uitgewerkte documentaire over het korte leven van Janis Joplin. Ik wist bar weinig over haar en kende de muziek amper, zodat deze documentaire best handig is als spoedcursus. Niet dat ik fan zal worden. Wat een gekrijs. Niet mijn ding. Gelukkig zijn de archiefbeelden en het getoonde tijdsbeeld interessant genoeg om de muziekfragmenten te compenseren.

Deze hernieuwde samenwerking tussen Matt Damon en regisseur Paul Greengrass pakt helaas toch wat teleurstellend uit. Grootste boosdoener is het nogal voorspelbare en inspiratieloze script, maar ook de meeste aktiescenes zijn nu niet bepaald opwindend. De prima cast is ook grotendeels verspild. Iets beter dan het voorgaande Damon-loze The Bourne Legacy, maar daar is weinig voor nodig.

Na 50 jaar herzien in de bioscoop, zowaar in 3D! Geen idee hoe ze dat geflikt hebben, maar het zag er geweldig uit. Vooral de diepte in de shots richting en op zee is echt heel goed gedaan. En tja, wat kan ik hier verder nog over zeggen. Jaws is wat mij betreft één van de weinige werkelijk perfecte films. Alles klopt gewoon; hoe vaker je 'm kijkt, hoe beter ie wordt. Volle mep derhalve.

Heerlijke documentaire over één van mijn favoriete films. Je zou denken dat alles inmiddels wel is gezegd over het moeizame productieproces, maar toch weet regisseur Laurent Bouzereau veel nieuwe details aan het licht te brengen. Vooral Spielberg zelf is erg openhartig. Niet alle geïnterviewde betrokkenen en fans hebben zinnige dingen te melden (Emily Blunt is zelfs best irritant) en ik mis de deelname van Richard Dreyfuss, maar afgezien daarvan is dit een feest der herkenning.

Herzien. Ondanks de aanwezigheid van Roy Scheider is dit toch wel een behoorlijk teleurstellende sequel. Voornaamste probleem is de onzinnige plot, maar ook de belabberde dialogen, de kansloze personages en het ontbreken van enige noemenswaardige spanningsopbouw doen de film geen goed. Hier en daar een effectieve scene, maar dit is erg karig. Snel het meesterlijke origineel maar weer eens kijken om de vieze nasmaak hiervan weg te spoelen.

Toegegeven, sporadisch moest ik best lachen om de voortdurende onzin die Jason Mewes (Jay) uitkraamt, maar afgezien daarvan is dit echt slecht. De plot hangt van vergezochte flauwiteiten aan elkaar en de dikke sentimentele moraal achter het hele gebeuren is zum kotsen. Veel cameo's, sommige leuk, maar dat Kevin Smith gewoonweg een slechte regisseur is (alsmede hier als Silent Bob een erg vervelend personage vertolkt) valt inmiddels moeilijk meer te ontkennen. Iets beter dan Yoga Hosers, dat wel, maar daar is dan ook heel weinig voor nodig.

Flauw, te dik aangezet komisch melodrama over een ouder wordende akteur (George Clooney) die terugkijkt op zijn leven tijdens een trip door Italië. Hier en daar een oprecht aanvoelende scene, maar overwegend is dit erg gekunsteld en voor de hand liggend, bevolkt door karikaturen. Vooral de treinreizigers zijn heel erg. Al met al doet dit sterk denken aan italiaanse genregenoten als 8 1/2 en La Grande Bellezza. Twee films waar ik ook al weinig mee kon.

Ergens in dit materiaal zit een goede film verborgen; jammer dat de hak-op-de-tak montage roet in het eten gooit en er een fragmentarisch en nogal onevenwichtig geheel van heeft gemaakt. De levendige sfeertekening en prima cast maakt gelukkig veel goed, met vooral mooie rollen van Robert Duvall en Billy Bob Thornton, die hier ook regisseert. Veel sterke scenes en een aantal memorabele monologen, maar uiteindelijk is het allemaal net iets te vrijblijvend om echt indruk te maken.

Rommelige, te lange koreaanse film die een aantal genres onsuccesvol probeert te combineren. Thriller, fantasy en horror; het komt allemaal langs maar weet helaas weinig indruk te maken. Visueel zit de film redelijk sterk in elkaar, maar de plot is sporadisch op het oubollige af en de personages zijn niet bepaald charismatisch. Tel daarbij op matige special effects en een laag tempo en je zit opgezadeld met een halfbakken, te verwaarlozen werkje.

Waardeloos derde deel, dat vooral om zeep wordt geholpen door het idiote akteerwerk van de hysterische personages. Al stelt het script ook bijzonder weinig voor. Zijn er ook pluspunten? Minimaal. De griezelige bestelbus van de creeper, vol met allerlei nare valstrikken, is best leuk gevonden en het camerawerk oogt zeer verzorgd, maar het is als een vlag op een strontschuit. Third time's the charm? Eh... niet echt.