Opinions

Effectieve horrorfilm, een soort kruising tussen Ils en Assault On Precinct 13. Een verklaring voor de gebeurtenissen ontbreekt en het einde is niet helemaal bevredigend, maar de film wordt spannend opgebouwd, is goed gemaakt en is voorzien van een lekker creepy score.

Leuke romantische komedie, met Daniel Radcliffe sympathiek (maar nog wel een beetje onwennig) in de hoofdrol. De film moet het vooral hebben van de grappige, veelal cynische dialogen en een aantal leuke bijrollen. Adam Driver als de beste vriend van Radcliffe is hilarisch. Weinig nieuws onder de zon voor fans van het genre, maar aangenaam genoeg.

Een feest voor de zintuigen, deze spectaculaire mix van aktie en drama. Regisseur Joseph Kosinski doet er alles aan om de kijker onderdeel te laten uitmaken van de formule 1-wereld en slaagt daar bijzonder goed in. Camerawerk en montage zijn werkelijk geweldig en de vele race-scenes zijn subliem in beeld gebracht. Plot en personages worden gedelegeerd naar de achterbank, maar ook die aspecten van de film zijn aangenaam genoeg, mede door de prima cast, waarin vooral nieuwkomer Damson Idris in positieve zin opvalt. Voor fans van de Netflix-documentairereeks Formula 1: Drive To Survive biedt de film daarnaast een feest der herkenning, met veel bekende gezichten van voor en achter de schermen.

De Moonraker onder de Fast & Furious-films, zullen we maar zeggen. Afgezien van de belachelijke finale en het voortdurende gemompel van Vin Diesel over zijn familie is dit best wel weer een leuke aktiefilm, boordevol spektakel, mooie mensen en oogverblindende locaties, stijlvol in beeld gebracht door terugkerend regisseur Justin Lin, eerder verantwoordelijk voor de betere delen in de reeks. Dit negende deel kunnen we daar absoluut niet toe rekenen, we hebben het tenslotte over Moonraker, maar ik heb me toch wel weer prima vermaakt.

Een grotendeels autobiografische film van regisseur Steven Spielberg, over zijn jeugd, de ontluikende liefde voor cinema en de complexe relatie met (en tussen) zijn ouders. Het nostalgische, soms nogal naïeve terugverlangen naar het verleden botst soms met de meer serieuze ondertonen van de plot, resulterend in een onevenwichtige, maar altijd onderhoudende film. Het akteerwerk is iets te dik aangezet naar mijn smaak en zelfverheerlijking ligt continu op de loer, dat wel. De magische eindscene, met een geweldige cameo van een bepaalde regisseur, en het briljante eindshot maken gelukkig veel goed.

Ik vind de films van regisseur Michael Winterbottom altijd wel interessant, al kost het ditmaal wel enige moeite om bij de les te blijven. Dit onderkoelde drama over een regisseur (Daniel Brühl) die in Toscane een film wil gaan maken gebaseerd op een waargebeurde moordzaak wil maar niet boeien en/ of van de grond komen. De plot blijft steken in goede bedoelingen en het is een komen en gaan van halfbakken uitgewerkte personages. Gelukkig bestaat de cast grotendeels uit mooie jonge vrouwen, plus de altijd leuke Kate Beckinsale. Dan heb je als kijker in ieder geval nog wat.

De games zeggen mij compleet niets, wat wel enigzins een nadeel is bij het begrijpen van de verhaallijn. Gelukkig is er voldoende aktie en spektakel om dit gemis te compenseren. De eerste drie kwartier is wat aan de saaie kant, maar daarna is er vrijwel continu aktie. Prachtige animatie; jammer dat de soundtrack behoorlijk slecht is, met muziek die schijnbaar lukraak onder bepaalde scenes is gezet. Iets levendiger dan Final Fantasy:The Spirits Within, al vind ik uiteindelijk beide films ongeveer even goed. De engelse stemmencast is ook ditmaal niet bijzonder.

Reeds wat gedateerd qua onderwerp en voor europeanen wellicht minder heftig en controversiëel dan voor amerikanen, maar inhoudelijk best interessant en goed gespeeld door Watts en Penn. De film begint sterk, maar het laatste half uur heeft te kampen met onnodig moralisme en dik aangezet melodrama. Pluspunten zijn de sterke montage en het overtuigende camerawerk, vaak handheld, waardoor je als kijker dicht bij de gebeurtenissen zit. Maakt een interessante double bill met Green Zone, denk ik zo; die film loopt ook wat achter dezelfde feiten aan.

Nagelbijter met een even simpel als doeltreffend uitgangspunt: twee vriendinnen beklimmen een afgelegen en verlaten radiotoren van 600 meter hoog en komen helemaal bovenin vast te zitten. Het akteerwerk van de twee dames is niet al te best en bepaalde dramatische plotdetails worden er een beetje met de haren bijgesleept, maar op visueel vlak weet regisseur Scott Mann (zoon van) grotendeels te overtuigen en er valt te genieten van een aantal bijzonder intense, spectaculaire aktiescenes.

Leuke aktiekomedie die flink profiteert van de chemie tussen Gosling en Blunt. Gosling is heerlijk relaxed in de hoofdrol. De karige plot wordt veel te lang uitgesponnen, iets dat zich vooral in de eindeloos durende finale begint te wreken, maar het is allemaal net aangenaam genoeg om niet op de zenuwen te gaan werken. En de vele stunts en aktiescenes zijn best cool in beeld gebracht. In de eindcredits duikt de originele Fall Guy, Lee Majors, nog even op in een grappige cameo.

Tof dat Lance Henriksen op tachtigjarige leeftijd nog de kans krijgt zo'n sterke rol neer te zetten. Alhoewel zijn personage absoluut een hufter van jewelste is, zonder noemenswaardige goede kwaliteiten. Hij trekt in ieder geval de hele film naar zich toe, mede omdat de overige personages niet zo heel goed uit de verf komen. Viggo Mortensen doet het hier beter als regisseur dan als akteur; zijn personage, de homofiele zoon van Henriksen, vervalt iets teveel in maniertjes en is te passief om geloofwaardig over te komen. Niettemin is de dynamiek tussen de twee mooi om te zien en vooral de laatste scene die de twee delen is prachtig. Let overigens ook op de leuke cameo van David Cronenberg.

Rauwe, indringende film. Zeer interessant verhaal ook- een aspect van de oorlog dat nog niet vaak aan bod is gekomen. Geen vals sentiment, wel personages met goede en slechte kanten. Het schokkerige, hand held camerawerk is in het begin even wennen, maar uiteindelijk past het goed bij de inhoud. Zeker overtuigender dan de meeste van zijn genregenoten.

Eén van de weinige films van Alan Parker die ik nog niet gezien had, mede omdat ik altijd dacht dat dit een musical was. Dat blijkt gelukkig niet zo te zijn. De film neigt hier en daar wat richting het genre en kent een paar muzikale intermezzo's, maar de schade blijft wat dat betreft gelukkig beperkt. Verder eigenlijk best een oké film, moet ik zeggen. Hier en daar nogal flauw en hysterisch, vooral in het begin van de film, maar gaandeweg winnen plotlijnen en personages aan kracht. Met terugwerkende kracht is de film ook behoorlijk expliciet qua thematiek en taalgebruik, zeker vergeleken de brave gelijknamige televisieserie die een paar jaar later volgde.

Sterke aflevering, inderdaad een van de beste uit de reeks. Het script zit ingenieus in elkaar en weet de juiste balans te vinden tussen humor en spanning. Wendt is uitstekend in de hoofdrol. Grappig en tegelijkertijd verontrustend. In het lange openingsshot zit overigens een leuke verwijzing naar Landis' vorige deel, Deer Woman.

Pfff, wat is er toch met de Luc Besson gebeurd die we kennen van geweldige films als Le Grand Bleu, La Femme Nikita en Leon? Sinds zijn 'comeback' in 2005 maakt hij hoofdzakelijk rommel. Dit is ook weer zo'n misser, een aktiekomedie met een toch zeer behoorlijke cast, maar voorzien van een bijzonder slap script. De humor is ook beneden peil. Vlot geregisseerd door Besson (ja, dat kan hij nog steeds wel), maar in niets is verder zijn hand nog te herkennen.

Ik ben geen Disney-fan en zal het ook nooit worden, maar deze verzameling korte animatiefilmpjes is best oké. Ik ken het origineel niet dus heb geen vergelijkingsmateriaal, maar de meeste segmenten zijn leuk en vooral mooi genoeg om hier een pijnloze kijkervaring van te maken. Jammer dat de filmpjes zo nodig geïntroduceerd moeten worden door een keur aan bekende gezichten, iets dat niets toevoegt en je uit de beleving haalt. Afgezien daarvan aangenaam genoeg.

Leuk, bijzonder onderhoudend avontuur dat zich afspeelt in de wereld van Harry Potter, alleen dan vele jaren eerder. Mooi vormgegeven en enthousiast gespeeld, met een maffe maar sympathieke hoofdrol voor Eddie Redmayne. De plot stelt (nog) niet zo heel veel voor, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door het overdonderende spektakel. Veel grappige verwijzingen ook, voor wie de boeken van J.K. Rowling een beetje kent. Deel twee is reeds in de maak; ik heb er alvast zin in.

De verhaallijnen komen steeds dichter bij de wereld van de Harry Potter-films, maar vreemd genoeg is het weerzien met oa Dumbledore en Hogwarts niet helemaal het verwachte feest der herkenning. De film is bijvoorbeeld erg lastig te volgen door de overdaad aan personages, die er overigens vrijwel allemaal bekaaid afkomen. Er wordt daarnaast zo rijkelijk gesmeten met allerlei namen en magische termen dat het moeite kost de plot bij te benen. Het resulteert allemaal in een nogal levenloos en statisch geheel. Het ziet er allemaal prachtig uit, met geweldige special effects en indrukwekkende decors, maar er valt verrassend weinig lol mee te beleven.

Beter dan het nogal matte en afstandelijke tweede deel, met ditmaal wat meer leven in de brouwerij en een minder complex plot. Hier en daar slaat de boel nog steeds een beetje dood en veel personages hebben moeite enige impact te maken, maar gelukkig maakt de aanwezigheid van Jude Law en Mads Mikkelsen veel goed. En production design en special effects zijn ook nu weer eersteklas. De magie van Harry Potter ontbreekt vooralsnog, maar de reeks mag van mij op dit niveau nog wel even doorgaan.

Qua plot dunnetjes en niet bijster interessant, maar wat dit toch de moeite van het kijken waard maakt is de maffe rol van Simon Pegg en de leuke vormgeving van de film. Er is veel moeite gedaan om alles visueel interessant te maken, en daar zijn de makers aardig in geslaagd. Vooral het appartement van Pegg ziet er geweldig gedetailleerd uit. De animatiescenes en het gebruik van (rap)muziek zijn ook goed gedaan. Door de karige plot voelt de film uiteindelijk iets te lang aan (en de climax is ook echt te lang), maar al met al toch wel leuk en vrij origineel.

Genadeloos geflopt en unaniem gekraakt, maar ik moet zeggen dat ik het eigenlijk best een leuke film vond. Weinig spektakel en tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, maar de opbouw is zeer onderhoudend en de personages zijn boeiend genoeg. Van Miles Teller ben ik altijd wel een fan geweest, maar ook de rest van de cast doet het hier prima. Hopelijk mag men terugkomen voor een tweede avontuur, al lijkt dat na de desastreuze box-office resultaten onwaarschijnlijk.

Taai eerste half uur, met veel zoetsappig gedoe rond een baby; daarna wordt het gelukkig een stuk beter. De film profiteert van leuke retro vormgeving en een degelijke cast, al vond ik de chemie tussen de personages wel tekort schieten. Spektakel genoeg in ieder geval, met de gebruikelijke mix van matige en indrukwekkende CGI.

De televisieserie uit de jaren '70 en '80 waar dit op gebaseerd is ken ik niet, maar veel maller dan deze horror-reboot kan die niet zijn. Best inventief qua plot en er zijn heel wat verrassende wendingen, maar de toon van de film is erg onevenwichtig, waardoor het maar niet spannend, eng of echt leuk wil worden. De personages zijn ook veel te dik aangezet. Hier en daar best vermakelijk, maar het houdt niet over. Wel een coole poster overigens.

Bijzonder aangename verfiling van het gelijknamige boek van Thomas Hardy, over een zelfstandige vrouw (Carey Mulligan) die na het erven van een landgoed te maken krijgt met een reeks huwelijksaanzoeken van nogal uiteenlopende mannen. Schitterend in beeld gebracht en mooi gespeeld, al is het jammer dan de personages een beetje oppervlakkig zijn uitgewerkt en dat bepaalde dramatische gebeurtenissen niet wat meer impact hebben. Afgezien daarvan een eersteklas film, eens wat andere koek voor regisseur Thomas Vinterberg, die ons doorgaans vergast op meer zwartgallig werk.

Subtiel en onderkoeld komisch drama, goed gespeeld en geregisseerd maar uiteindelijk een beetje onbestendig. Er valt hier en daar wel wat te gniffelen en de onderhuidse spanningen binnen de familie worden knap in beeld gebracht, maar op emotioneel vlak vond ik de film wel iets tekort schieten. Ik raakte niet voldoende betrokken bij de personages. Toch een ruime voldoende omdat de film zeker onderhoudend is.

Nostalgisch, melancholisch portret van vijf jongens (waaronder ook regisseur Jesper Ganslandt) die de zomer doorbrengen in hun thuisstad, het zweedse Falkenberg. De lange, ogenschijnlijk veelal geïmproviseerde lange shots doen denken aan het werk van regisseur Gus Van Sant; net als bijvoorbeeld Elephant en Last Days is deze zweedse tegenhanger helaas ook vaak aan de saaie kant. De dromerige voice-over en een indrukwekkende tweede helft maken gelukkig het één en ander goed.

De tweede Serie Q-film, naar het gelijknamige boek van de deense auteur Jussi Adler-Olsen. Die heb ik niet gelezen, maar de verfilming ervan is in ieder geval dik in orde. De plot steekt bevredigend in elkaar en de cast is eersteklas, met Nikolaj Lie Kaas wederom in de narrige en voortdurend chagrijnige hoofdrol. De spanning wordt vakkundig vastgehouden en door het sfeervolle camerawerk en de eersteklas montage ziet de film er prachtig uit. Kom maar op met deel drie!

Best wel een tegenvaller, deze veel te lange en eentonige spin-off van The Fast And The Furious. Natuurlijk is de afwezigheid van Vin Diesel een groot pluspunt, maar afgezien van leuke chemie tussen Johnson en Statham heeft de film weinig te bieden. De aktiescenes zijn nogal standaard in beeld gebracht en missen veelal de wow-factor die bij dergelijke films noodzakelijk is. Slechts sporadisch is er een cool moment; veel te vaak is de film flauw en onnodig overdreven. Vooral de climax gaat he-le-maal nergens over. Een gemiste kans al met al.

Herzien op blu-ray. Een beetje gedateerd na vijftien jaar, maar nog goed te doen. Vlot verhaal, leuke cast, flitsend in beeld gebracht. Niet alle elementen werken naar behoren (de muziek is bijvoorbeeld veel te nadrukkelijk aanwezig), maar het charisma van Paul Walker en Vin Diesel maakt veel goed.

De beste uit de reeks tot nu toe, wat mij betreft. Akteerwerk en dialogen blijven aan de treurige kant, maar ditmaal wordt alles uit de kast getrokken om er een zeer onderhoudend spektakel van te maken. Ocean's Eleven meets The Italian Job in het kwadraat, zoiets. De autoachtervolging tegen het einde van de film is in ieder geval een van de meest spectaculaire die ik ooit heb gezien. Visueel is het ook allemaal piekfijn verzorgd. De toevoeging van Dwayne Johnson aan de cast is verder een slimme zet. Wanneer men deze stijgende lijn doorzet kan de reeks nog wel een tijdje mee.