Opinions

Te lange maar overwegend effectieve en invloedrijke misdaadfilm over de jacht op een kindermoordenaar (Peter Lorre). De film heeft iets teveel dode momenten, maar bij vlagen valt er te genieten van fraai camerawerk en een meeslepend verhaal. De overdaad aan personages en dialogen doet wel afbreuk aan de spanning.

Gemiste kans, deze tamme en voorspelbare variant op Child's Play. De titelfiguur, hoewel leuk ontworpen, is duidelijk geen Chucky. De film mist het benodigde venijn en ook qua bloedvergieten valt dit erg tegen, waarschijnlijk in een poging een groter publiek te bereiken. Overigens een slimme beslissing, gezien het wereldwijde succes van de film. Een vervolg is logischerwijs reeds in de maak. Tja, ik zit er niet op te wachten.

Wie zit er te wachten op weer een versie van het welbekende werk van Shakespeare, zou je zeggen. Ik in ieder geval niet, maar door het betrokken talent toch maar gekeken. Het debuut van regisseur Justin Kurzel, Snowtown, vond ik erg sterk en ook hier levert hij goed werk af, maar hij kan niet voorkomen dat de film sporadisch toch wel behoorlijk saai is. De uitstekende cast weet wel raad met de dialogen en dankzij de geweldige fotografie van Adam Arkapaw ziet de film er schitterend uit, maar na afloop kan ik toch niet zeggen dat ik erg onder de indruk ben. Daar is het verhaal gewoonweg te abstract en uitgekauwd voor.

Typisch zo'n film waarvan het idee vooraf zo cool is dat het uiteindelijke resultaat wel tegen moet vallen. En dat is helaas ook zo. Trejo is natuurlijk perfect gecast als de zwijgzame titelheld (al is hij inmiddels wel wat oud voor de rol) en de geïnspireerde casting maakt veel goed (introducing Don Johnson!), maar na een geweldig fout en over de top begin loopt de film al snel vast in een flauw verhaaltje en veel onnodig uitleggerige dialogen. De aktieclimax stelt ook teleur. Deze is eerder kinderachtig dan extreem. Hier en daar zijn er gelukkig wel sterke momenten en het geheel is onderhoudend genoeg, maar de film kan de belofte van de belachelijk leuke trailer niet helemaal waarmaken.

Waar is Robert Rodriguez in godsnaam mee bezig de afgelopen tijd? De meest recente Spy Kids-film was behoorlijk beroerd; nu gooit hij er nog een schepje bovenop met deze inferieure sequel van het reeds niet al te beste Machete. Een overdaad aan zeer slechte cgi-effecten doet dit al heel snel de das om, al ligt de schuld ook bij het belabberde script en de ultraflauwe humor. Ik hoop dat het open einde een grap is, en dat we niet vergast worden op het weinig veelbelovend ogende Machete Kills In Space. Daar zit ik na het zien van dit prul bepaald niet op te wachten.

Leuke, razendsnel gemonteerde documentaire over de opkomst en ondergang van de amerikaanse exploitatie-cinema in de Filipijnen. Duidelijk gemodelleerd naar Hartley's vorige docu, Not Quite Hollywood, maar dit keer iets minder boeiend en diepgaand. Het onderwerp is gewoonweg iets beperkter. Gelukkig wel weer erg grappig en de gebruikte fragmenten zijn werkelijk geniaal.

Geen perfecte film en zeker niet vrij van sporadisch overdreven sentiment en moralisme, maar het verhaal is onweerstaanbaar en zo meeslepend in beeld gebracht dat dit weinig afbreuk doet aan het geheel. Butler is ideaal in de charismatische hoofdrol. Regisseur Forster deinst er niet voor terug ook de meer gruwelijke elementen van het verhaal krachtig in beeld te brengen en zorgt er continu voor dat de film in balans blijft. De evangelische boodschap stoorde mij (een 'ongelovige') absoluut niet. Dat is nu eenmaal onlosmakelijk verbonden met het onderwerp van de film.

Naar verluidt heeft special effects-goeroe Phil Tippett hier dertig jaar aan gewerkt. Het resultaat mag er dan ook zijn; de naargeestige, duistere stopmotion animatie ziet er vaak geweldig uit. Qua plot valt er amper een touw aan vast te knopen en er is sprake van overdreven veel bloederige en vooral smerige toestanden, maar wanneer je je laat meevoeren in de weerzinwekkende waanzin van de beeldenpracht valt er zeker één en ander te genieten.

Deze zwitserse exploitatiefilm is via een succesvolle crowdfunding campagne tot stand gekomen, maar stelt helaas niet veel voor. De flauwe plot beweegt zich traag voort en de hoofdrolspeelster ziet er weliswaar leuk uit (vooral in haar stoere lederhosen) maar ontbeert charisma. Daarnaast is de film eigenlijk veel te goed gemaakt en gefilmd voor wat het probeert te zijn, te weten een goedkope b-film. Casper Van Dien is een vermakelijke schurk en zo zijn er nog wel een paar leuke bijrollen, maar de boel wil nergens echt van de grond komen. Uiteindelijk is Mad Heidi, een paar bloederige scenes ten spijt, veel te tam.

Wat een feest. Dertig jaar na de laatste Mad Max-film levert regisseur George Miller een spektakel af dat zich qua aktie en pure adrenalinestoot kan meten met het beste deel van de originele trilogie, The Road Warrior. De film ziet er werkelijk oogverblindend mooi uit, met tot in de puntjes verzorgd production design en zeer spectaculair stuntwerk. Qua plot en personages stelt ook dit deel niet veel voor, maar de opwindende aktiescenes en het sfeervolle camerawerk maken heel veel goed. Zwakke punt is vreemd genoeg de rol van Tom Hardy, te ingetogen en te weinig intens. Als Max is hij hier verworden tot een soort bijrolspeler in zijn eigen film. De andere personages, vooral Charlize Theron en Nicholas Hoult, zijn een stuk interessanter. Maar goed, de film dendert lekker bombastisch door en alles wordt zo heerlijk vet in beeld gebracht dat je de minpuntjes op de koop toeneemt.

Het op veilig spelende tweede deel smaakte eigenlijk niet naar meer, maar ik moet zeggen dat dit een aangename verrassing is. De verandering van locatie is leuk gevonden en het verhaaltje zit zeer onderhoudend in elkaar, met veel aktie en humor. De animatie is daarnaast erg kleurrijk en spectaculair. Eén en ander gaat wel heel erg snel en bepaalde hoofdpersonen komen er qua screentime en ontwikkeling een beetje bekaaid af, met (te) veel aandacht voor allerlei nieuwe personages, maar de positieve punten overheersen gelukkig.

Suffe superheldenfilm over een ambulancemedewerkster (Dakota Johnson) die na een ongeluk ontdekt dat ze over bepaalde gaven beschikt. De doorgaans leuke Johnson bakt er hier weinig van, net als de rest van de cast, voornamelijk bestaande uit een aantal bevallige dames, die uiteraard samen een dansje moeten doen, zoals het genre dicteert. Visueel steekt de film best netjes in elkaar, met acceptabele special effects en een sporadisch inventieve montage, maar het script is erg vlak en qua spektakel valt er bijzonder weinig te beleven. De zoveelste misser op rij van co-producent Marvel.

Niet zo goed als de vorige twee docu's van regisseur Peralta, Dogtown & Z-Boys en Riding Giants, maar wel de moeite waard. Het verzamelde archiefmateriaal is wederom indrukwekkend gemonteerd, ondersteund door een subtiele voice-over van Forest Whitaker en een sterke (en zeer toepasselijke) hiphop soundtrack. De gedeeltes die zich richten op het verleden zijn sterker dan die betreffende het heden, voornamelijk omdat dat beeldmateriaal meer indruk maakt en de interviews interessanter zijn. Ex-professioneel skateboarder Peralta treedt hier als regisseur uit zijn comfortzone, iets dat natuurlijk toe te juichen valt, maar hij slaagt er niet helemaal in om de documentaire de volle lengte te laten boeien.

Onderhoudende documentaire over de grootste kunstfraudezaak uit de Amerikaanse geschiedenis, waarin zowel de schuldige partijen als de slachtoffers aan het woord komen. Vlot in elkaar gezet en gebracht met een flinke dosis humor, al kent de zaak zeker een aantal schrijnende aspecten. Uiteindelijk wellicht iets te beperkt qua onderwerp en aanpak om de volle anderhalf uur te kunnen boeien, maar grotendeels de moeite waard.

Begint wat traag, maar eenmaal op stoom is dit een fascinerende karakterstudie met thriller-elementen. Prachtig gespeeld door de actrice die de moeder vertolkt; subliem in beeld gebracht ook. Het aanvankelijk wat standaard ogende script zit subtiel maar tegelijkertijd vernuftig in elkaar en heeft heel wat verrassingen in petto. Weer een prima film van regisseur Bong.

Flink gedateerde maar nog steeds levendige en sfeervolle politiefilm over de jacht op een crimineel die er vandoor is gegaan met de dienstwapens van hoofdpersonen Richard Widmark en Harry Guardino. De film mist de stijl en allure van het iets latere Dirty Harry van regisseur Don Siegel, maar toch valt er wel het één en ander te genieten. Widmark is prima in de hoofdrol als doorgewinterde, cynische rechercheur en Henry Fonda is ook goed als uitgekookte politiechef, die een hele slechte dag voor zijn kiezen krijgt.

De gimmick van één lang shot dat de hele speelduur van de film bestrijkt hebben we natuurlijk al eens eerder gezien, maar hier komt regisseur David Moreau visueel wel met enkele leuke en inventieve vondsten voor de dag. De frisse en energieke aanpak wordt helaas beperkt door een karig plot, hysterische toestanden en amper interessante personages. Hier en daar is de film ook best saai. Binnen het overvolle zombie-genre voegt de film daarom uiteindelijk helaas weinig tot niets toe.

Degelijke tweede film van regisseur Denis Villeneuve, die qua plot fraai in elkaar steekt. Wordt een beetje ontsierd door de maffe raamvertelling, waarbij een bloederige vissekop de kijker toespreekt, maar gelukkig is de rest van de film boeiend genoeg om dit door de vingers te zien. De mooie Marie-Josée Croze is uitstekend in de hoofdrol.

Ambitieuze maar helaas ook nogal pretentieuze film over leven en werk van componist en dirigent Leonard Bernstein (Bradley Cooper). Het eerste deel van de film, in zwart/wit, is behoorlijk taai en abstract, met een overdaad aan zag en dans. Het tweede deel, in kleur, is een stuk beter te verteren, mede omdat de personages daar beter tot hun recht komen en de dialogen meer aanspreken. De regie van Cooper is degelijk genoeg, maar hij kan niet voorkomen dat zijn hoofdrol nogal karikaturaal en afstandelijk is. Carey Mulligan komt er wat dat betreft een stuk beter vanaf; zij is duidelijk het hart van de film en zorgt voor de beste momenten.

Dappere poging van meneer Schwarzenegger om een rol neer te zetten met iets meer inhoud, maar helaas wordt hij niet bepaald geholpen door de film om hem heen. Dit vader- en dochter zombiedrama beschikt over de juiste sfeer en een handjevol geslaagde momenten, maar het tempo ligt veel te laag en er gebeurt vrijwel niets. Schwarzenegger wordt mooi oud en gaat er steeds doorleefder uitzien, maar uiteindelijk valt hij hier toch weer door de mand. Dat accent en zijn houterige manier van spelen schieten gewoonweg tekort. Maar goed, zoals gezegd, dappere poging.

Fargo-achtig komisch misdaaddrama, geregisseerd door John Slattery, Jon Hamm's tegenspeler in Mad Men. De film kijkt makkelijk weg en heeft hier en daar wel wat sterke momenten, maar plot en personages zijn nogal voor de hand liggend, resulterend in een vlak en voorspelbaar werkje. De degelijke cast tilt het iets boven de grijze middenmaat uit, maar meer dan een krappe voldoende zit er niet in.

Aangenaam klein filmpje van Woody Allen, leuk zolang het duurt maar qua plot aan de erg dunne kant. Colin Firth is gelukkig erg grappig in de cynische hoofdrol en de film kabbelt op prettige wijze voort, zodat je niet echt doorhebt dat alles wel wat weinig om het lijf heeft. Absoluut een iets mindere Allen-film, maar net plezierig genoeg.

Aangenaam en energiek niemendalletje, vlot in elkaar gezet. De film volgt wel heel erg het stramien van het superieure Boogie Nights, maar kan daar helaas lang niet aan tippen. Channing Tatum en Matthew McConaughey zijn prima, maar de rol van Alex Pettyfer als de jonge hond die het wel eventjes gaat maken is nogal onduidelijk uitgewerkt. Jammer ook van het laatste half uur, wanneer de film vastloopt in de onvermijdelijke cliché's. Tot die tijd best een leuke film.

Nogal overbodige maar zeer vermakelijke remake, met heel veel prima aktiescenes. De cast is ook dik in orde, al missen de meeste personages wel de benodigde karakterisatie om er iets gedenkwaardigs van te maken. De plot kun je uiteraard uittekenen van a tot z, ook al heb je het origineel niet gezien, maar de film is dermate vlot en spectaculair in elkaar gezet dat de voorspelbaarheid niet echt afbreuk doet aan de pret.

Tamelijk absurd qua plot, al blijkt dit verhaal gedeeltelijk waargebeurd te zijn, maar bijzonder meeslepend in beeld gebracht. De grootse aktiescenes zijn minstens zo imposant als in Je-Gyu Kang's vorige film, Brotherhood. Het dik aangezette sentiment van die film is ook hier prominent aanwezig, maar de film is visueel zo bombastisch en overweldigend dat je als kijker niet anders kunt dan erin meegaan. Heerlijk zuid-koreaans entertainment, in ieder geval. Daar kan met in Hollywood nog een puntje aan zuigen.

Eersteklas documentaire over de (destijds) 24-jarige Tracy Edwards, de allereerste schipper van een zeilboot met een volledig vrouwelijke bemanning die deelneemt aan de Whitbread Round the World Race in 1989. Het archiefmateriaal, hoewel sporadisch spectaculair, is van wisselende kwaliteit, maar de gebeurtenissen zijn zo meeslepend dat dit weinig uitmaakt. Het is sowieso een wonder dat men in dergelijke barre weersomstandigheden heeft kunnen filmen. De interviewfragmenten anno 2018 bieden mooie herinneringen en inzichten en de documentaire is niet zelden behoorlijk aangrijpend.

Destijds een flinke heisa in de media; nu kunnen we eindelijk zien wat er van de destijds 14-jarige Laura Dekker is geworden toen ze vertrok met haar zeilboot voor een tweejarige reis om de wereld. Gelukkig nam ze een videocamera mee om de hele reis te documenteren. Een dergelijke reis is natuurlijk al een beproeving voor een doorgwinterde zeiler; laat staan voor een relatief onervaren meisje dat middenin de pubertijd zit. Respect derhalve. Dekker slaat zich dapper door de ontberingen heen en geniet zichtbaar van het avontuur. Leuk ook om haar tijdens de opnamen feitelijk volwassen te zien worden. De hele onderneming spreekt natuurlijk sowieso tot de verbeelding, maar regisseur Jillian Schlesinger heeft er daarnaast een onderhoudende documentaire van weten te maken, met ook wat aandacht voor de voorafgaande rechtzaak en de achterliggende familierelaties.

Onderhoudende, stijlvol in elkaar gezette documentaire over de opkomst en de ontwikkeling van geluid in film. Vooral het eerste uur is genieten, met name het gedeelte over de jaren '70, met uiteraard de nodige aandacht voor legendarische geluidpioniers als Walter Murch, Ben Burtt en Gary Rydstrom. Wanneer de documentaire zich richt op meer recente films begint alles wat vlakker en meer conventioneel te worden. Maar leuk blijft het.

Rauwe, bijna volledig in zwart-wit geschoten debuutfilm van regisseur Gus Van Sant over een winkelbediende (Tim Streeter) die hopeloos verliefd is op een jonge, illegale Mexicaanse immigrant. Het camerawerk is sporadisch indrukwekkend en Streeter is een leuke, John Cusack-achtige hoofdrolspeler, maar plot en personages hebben verder weinig om het lijf. De levendige sfeertekening maakt één en ander goed.

Ook dit vervolg is wat mij betreft net iets te dik aangezet qua oubollige sprookjessfeer; hoe veel kitscherige details kun je als kijker hebben, vraag je je na een paar minuten al af. Gelukkig zijn plot en personages net leuk genoeg om dit deels door de vingers te zien. Ik mis een beetje de gothische bombast van het origineel, maar afgezien daarvan steekt de film visueel verder wel degelijk, zij het heet beetje levenloos, in elkaar.