Opinions

Bescheiden animatiefilmpje, charmant maar qua plot nogal karig. De personages zijn best sympathiek en het sfeertje van het Parijs van 1910 is leuk getroffen, maar de animatie is nogal standaard en aan de kale kant, waardoor het geheel hier en daar wat statisch aandoet. Het had allemaal wel wat vlotter en meer dynamisch uitgewerkt kunnen worden.

Oubollige, matte oorlogsfilm van regisseur George Clooney, die zichzelf ook één van de hoofdrollen geeft. Hij heeft een indrukwekkende cast om zich heen verzameld, maar men bakt er over het algemeen weinig van. Het is allemaal erg sloom en oude-jongens-krentenbrood. Het versplinterde script helpt tegelijkertijd ook niet; vooral een vaag subplot met Matt Damon en Cate Blanchett vertraagt de boel nog meer. Een paar goede scenes, maar de film als geheel is futloos en weinig boeiend. Jammer, want het onderwerp heeft natuurlijk potentie genoeg.

Visueel nog best de moeite waard, met aantrekkelijk Aliens-achtig production design en leuke technische snufjes, maar inhoudelijk houdt dit niet bepaald over. De cast bakt er ook weinig van. Dean Devlin, later met Emmerich verantwoordelijk voor grote hits als Stargate, Independence Day en Godzilla, is hier één van de hoofdrolspelers en doet het helemaal zo slecht nog niet. Kon dat maar gezegd worden van de rest van de akteurs. Maar goed, met Malcolm McDowell en Stephen Geoffreys in de cast is de film natuurlijk wel direct cult.

Geen standaard muziekdocumentaire; net als in regisseur Brett Morgen's vorige documentaire Cobain: Montage Of Heck hebben we hier vooral te maken met een soort collage van archiefbeelden en kunstzinnige uitspattingen, ondersteund door interviewfragmenten en natuurlijk heel veel muziek. De documentaire, hoewel bijzonder fraai in elkaar gezet, is iets te lang- bepaalde scenes hadden echt wel ingekort kunnen worden en hier en daar wordt het een beetje pretentieus en zweverig, maar al met al is het toch wel een bijzondere en boeiende kijkervaring.

Een Emmerich-mixtape van zijn grootste hits: kruis Independence Day met 2012 en je hebt Moonfall. Wanneer je een beetje meegaat in de waanzin is de film best vermakelijk, met sympathieke hoofdrolspelers en overwegend indrukwekkende special effects. Tegen het einde gaat de boel een beetje over de top en verliest de film het greintje geloofwaardigheid dat er nog was, maar je moet het Emmerich nageven: hij gaat er wel weer volledig voor. Ik heb me bij het spektakel in ieder geval niet verveeld.

Echt zo'n film waar weinig op aan te merken valt, maar die tegelijkertijd weinig indruk maakt. Het is allemaal prima gespeeld en netjes in beeld gebracht, maar de personages blijven wat mij betreft net iets te abstract. Daarnaast wist de film mij qua onderwerp en plot ook slechts gedeeltelijk te boeien. Maar ja, zoals gezegd, verder weinig op aan te merken.

Charmant sprookje, erg leuk vormgegeven en tegelijkertijd droogkomisch en melancholisch van toon. Op en top een film van Wes Anderson, dus dat betekent ook nu weer allerlei maffe maar sympathieke personages en een unieke visuele benadering. Hij zal er geen nieuwe zieltjes mee winnen, denk ik zo, maar fans van Anderson's werk worden getracteerd op een prachtig gerealiseerd, uniek en heerlijk onderkoeld verteld verhaaltje.

Het hardnekkige gerucht dat Stanley Kubrick in 1969 door de CIA is benaderd om de eerste maanlanding na te bootsen in de studio is natuurlijk een leuk en vooral origineel idee voor een komedie. De film begint dan ook erg grappig, met een leuk tijdsbeeld en veel geslaagde visuele vondsten. Alleen jammer dat het script en vooral de personages verder weinig om het lijf hebben. Na een klein uurtje is de rek er al behoorlijk uit, waarna de film zich voortsleept naar het einde. Alles wordt dan steeds flauwer en vooral vervelend, waardoor de film uiteindelijk een beetje blijft steken in goede bedoelingen. Jammer, want de opzet is sterk en de vormgeving erg geslaagd.

Wisselvallige samenwerking tussen Sony en Marvel; net als de Venom-films is dit het net niet. Na een sterk begin, waarbij de film rustig de tijd neemt de personages te introduceren, verzandt de boel al snel in het gebruikelijke anonieme cgi-festijn, resulterende in een ondermaatse finale. Het voelt uiteindelijk ook allemaal iets te kleinschalig aan. De prima cast is een pluspunt; Leto doet het goed in een voor hem vrij normale (!) hoofdrol en Matt Smith is een sympathieke slechterik. Maar ook zij gaan uiteindelijk kopje onder in een vloedgolf van matige computereffecten.

Nogal saaie en trage zweedse misdaadserie, bestaande uit zes delen. De plot zit redelijk sterk in elkaar en een eiland als voornaamste locatie werk best sfeervol, maar dit had makkelijk verteld kunnen worden in de helft van de tijd. De maffe, amper capabele personages worden op originele wijze uitgewerkt en tegen het einde komt er geleidelijk wat spanning in de reeks, maar het is niet voldoende om dit uit te tillen boven de middelmaat.

Verdienstelijk maar verder weinig bijzonder debuut van één van de zoons van Ridley Scott, Luke (zijn broer Jake is overigens ook filmregisseur, net als halfzus Jordan). Papa deed de produktie. De film begint vrij traag en is door de vlakke personages aanvankelijk aan de saaie kant, maar gelukkig wordt één en ander een stuk energieker wanneer Paul Giamatti zijn intrede doet. Daarna ontpopt de film zich tot een vlotte, zij het vrij doorsnee gefilmde en gemonteerde thriller. Enig talent kan zoon Luke niet ontkent worden, maar of er een nieuwe Ridley in hem schuilt...

Luchtige, ietwat overdreven uitgevoerde komedie, qua script nogal oppervlakkig en weinig subtiel. De enthousiaste cast weet er gelukkig nog wel iets onderhoudends van te maken, al is hoofdrolspeelster McAdams (doorgaans toch best leuk) hier nogal irritant en opereren Ford en Keaton hoofdzakelijk op de automatische piloot. De vlotte regie van regisseur Michell doet het geheel makkelijk verteren, maar ik zal er geen blijvende herinneringen aan over houden, vrees ik. Beste rol is voor Jeff Goldblum, hilarisch als cynische studiobaas.

Goed gemaakt, traag maar redelijk spannend opgebouwd mysterie rond een amerikaanse man (Nat Wolff) die in Noorwegen verband lijkt te houden met de lokale mythologie. Geen grote verrassingen en een en ander werkt toe naar een enigszins voorspelbaar (en te abrupt) einde, maar de sympathieke personages en de degelijke regie van Andre Ovredal zorgen wat mij betreft voor een aangenaam filmpje.

Het erg conventionele script (oa van de hand van Peter Jackson) is het grootste minpunt van dit spectaculaire postapocalyptische avontuur. Aan de vormgeving en de decors ligt het in ieder geval niet, want op visueel vlak is de film dik in orde. De gigantische rijdende steden zien er imposant uit en er is meer dan voldoende aktie en spektakel voorradig. Jammer dat de personages niet wat boeiender zijn. Na verloop van tijd krijg je ook steeds meer het gevoel naar een soort Mad Max-versie van Star Wars te zitten kijken, compleet met aanval op de Death Star. Kleine tegenvaller dus wel, al is de film door het hoge tempo prima te genieten.

Beetje druilerige mix van de Twilight- en Harry Potter-films, gebaseerd op, jawel, een reeks jeugdboeken. De film is gericht op een iets meer volwassen publiek, dat wel. De special effects zijn best oké, vooral de vele monsters zien er goed uit, maar de personages en de plot zijn absoluut niet boeiend. Het hangt allemaal aan elkaar van elementen die we eerder en vooral beter hebben gezien in een reeks soortgelijke films. Lily Collins is een leuke verschijning in de hoofdrol maar ze mist vooralsnog het benodigde charisma om de boel drijvende te houden.

Behoorlijke miskleun van zowel Johnny Depp als regisseur David Koepp. Je kunt ook te ver doorschieten in het neerzetten van maffe typetjes, zo blijkt. Het amper grappige personage van Depp is echter niet alleen de hoofdschuldige hier. Eigenlijk is de hele film erg flauw en vlak. De cast heeft er best zin in en door het hoge tempo hoef je je als kijker niet te vervelen, maar het is allemaal erg dunnetjes. Paul Bettany als de onderkoelde lijfwacht van Depp en Ewan McGregor als droogkloterige agent komen nog het beste uit de verf.

Pretentieus, dodelijk saai geneuzel over een suffe bejaarde componist (Dirk Bogarde) die in Venetië ten onder gaat aan zijn eigen schoonheidsideaal. Mooie plaatjes van de stad, maar het totale gebrek aan tempo en het vervelende, dik aangezette akteerwerk van Bogarde doen iedere kans op een prettige kijkervaring al snel de das om. Wederom bewijs dat italiaanse cinema niets voor mij is, uitzonderingen daargelaten.

Zeer onderhoudende, stijlvol geregisseerde en verrassend kleurrijk vormgegeven horrorfilm die meerdere verhaaltjes combineert tot een groter geheel. Clancy Brown is grappig in de rol van de sinistere beheerder van het lijkenhuis en de morbide verhaaltjes worden knap opgebouwd, waarbij zowel gruwelijkheden als spanning steeds meer escaleren. Kortom, een aangename verrassing.

Redelijk misdaaddrama, goed gespeeld door de hele cast maar qua aanpak iets te afstandelijk en niet bepaald spannend en/ of meeslepend. De plot is tevens weinig bijzonder. Elementen van eerdere en vooral betere misdaadfilms passeren de revue, waaronder The Godfather en Scarface, maar duidelijk mag zijn dat da niveau hier nergens wordt gehaald. De titel is overigens nogal ironisch, aangezien de film zeer weinig expliciet geweld bevat.

Rustig vertelde, intelligent uitgewerkte thriller met een zeer vadsige en kettingrokende Philip Seymour Hoffman in één van zijn laatste hoofdrollen. De film grijpt je langzaam maar zeker bij de strot en wordt naarmate het verhaal vordert steeds spannender. De rest van de cast is ook prima. De duitse accenten zijn hier en daar een beetje storend, maar verder valt er weinig op deze sfeervolle film aan te merken.

Verdienstelijke amerikaans-irakese oorlogsfilm, goed gemaakt en spannend opgebouwd, al zakt de boel tegen het einde in als een kaartenhuis. Voornaamste troef is de desolate, bijzonder overtuigende locatie waar het verhaal zich afspeelt, iets dat maximaal bijdraagt aan de rauwe en grimmige sfeer van de film. Geregisseerd door een amerikaan en geproduceerd door de gebroeders Russo (die eerder dit jaar ook verantwoordelijk waren voor de prima aktiefilm Extraction), maar afgezien daarvan zou je geen betrokkenheid van Hollywood vermoeden.

Mooi gerealiseerd, subtiel aangrijpend drama vol sterke vrouwenrollen en prachtige dialogen. Net als de meeste films van regisseur Garcia zit ook dit verhaal als een mozaïek in elkaar, maar de puzzelachtige structuur overheerst gelukkig niet en komt niet geforceerd over. Eersteklas akteerwerk van vooral Bening en Watts. Zelfs de bijrolletjes (oa David Morse en Amy Brenneman) zijn tot in de puntjes verzorgd.

Slappe aktiethriller met Jennifer Lopez in een acceptabele hoofdrol. Gael Garcia Bernal en Joseph Fiennes maken echter geen enkele indruk als de twee voornaamste bad guys en ook qua aktie en spektakel schiet de film tekort. We hebben het allemaal wel eens eerder en vooral beter gezien.

Surrealistisch, onheilspellend drama dat constant heen en weer springt tussen genres, waarbij de thematiek overigens knap in balans blijft. Bijzonder kunstig in elkaar gezet en goed gespeeld, al kan dit niet voorkomen dat de film te lang en niet overal even boeiend is. Maar gedurfd is het in ieder geval wel. Regisseur Aronofsky blijft interessant en origineel werk afleveren.

Regisseur Bousman weet van deze remake onverhoopt toch wel iets bijzonders te maken. Eén en ander gaat te lang door en de climax biedt niet helemaal de gehoopte payoff, maar de eerste anderhalf uur is goed te doen. Het script valt direct met de deur in huis (letterlijk en figuurlijk) en de film is eigenlijk direct vanaf de openingsscene spannend en intens. De bloederige toestanden gaan soms wel wat ver, we hebben het hier tenslotte over de regisseur van drie Saw-sequels, maar de film gaat gelukkig nergens echt over de top. De Mornay zet een gedenkwaardige psychopaat neer en de rest van de cast is degelijk genoeg. Jammer dat de spanningsboog niet tot het einde behouden blijft. En die laatste scenes zijn wel erg flauw...

De onheilspellende en best brute openingsscene doet veel goeds vermoeden, maar helaas loopt de film snel vast in dramatische en vooral weinig interessante toestanden. Dat had toch wel beter gekund, zou je zeggen. En korter. Afgezien van een aardige twist tegen het einde valt er verder niet veel te beleven met deze apocalyptische SF-thriller die in de verte wel wat doet denken aan The Terminator. Qua thematiek dan.

Deze tweede film van Edward Norton als regisseur is een ondermaatse, Chinatown-achtige misdaadfilm, volgestouwd met de gebruikelijke genre-cliché's. Daarnaast is de film te lang, te kunstmatig en te oppervlakkig uitgewerkt om de lange speelduur te kunnen rechtvaardigen. Een privédetective die lijdt aan het syndroom van Gilles de la Tourette is leuk gevonden, maar Norton overtuigt niet voldoende in de hoofdrol en het script kent gewoonweg te weinig spanning en intriges. De degelijke supporting cast (vooral Alec Baldwin is hier erg goed) doet zijn best, maar het blijft allemaal een beetje steken in goede bedoelingen.

Prachtig geschoten documentaire over de rol die hoge bergtoppen spelen in ons leven. Adembenemende shots, ondersteund door mooie, soms iets te opdringerige muziek en bijzonder fraai ingesproken door Willem Dafoe.

Fraai in beeld gebracht overlevingsdrama, met sympathieke rollen van Idris Elba en Kate Winslet. Al te dramatisch wordt het overigens niet; de nadruk ligt duidelijk op de romantische aspecten van het gebeuren. Maar goed, de mooie plaatjes helpen flink en gaandeweg wordt één en ander best meeslepend.

Aangrijpende documentaire over Lhakpa Sherpa, de eerste nepalese vrouw die de top van de Mount Everest bereikte en ook weer succesvol afdaalde. Haar verhaal zit boordevol onverwerkt trauma, iets waar regisseuse Lucy Walker (bekend van het uitstekende The Crash Reel) veel aandacht aan besteed, waardoor de documentaire uiteindelijk minder gaat over het bergbeklimmen dan over het langzame proces de vele traumatische gebeurtenissen in het leven van Lhakpa een plaats te kunnen geven.