Opinions

Herzien op blu-ray. Sublieme moderne klassieker; een film noir-achtige misdaadfilm met een spannend plot, vol verrassende wendingen, veel aktie en een geweldige cast. Regisseur Curtis Hanson werkt hier op de top van zijn kunnen en levert een vrijwel perfecte film af.

Vooropgesteld, ik heb niets met musicals. Wat dat betreft had ik dan ook absoluut geen zin in deze film, maar gelukkig valt de schade achteraf mee. De virtuoze openingsscene is in ieder geval geweldig. Met de chemie tussen Gosling en Stone zit het wel goed, alles ziet er bijzonder fraai uit en de bitterzoete plot is redelijk boeiend en zeer romantisch. Het aantal keer dat er in zang wordt uitgebarsten valt overigens erg mee. Dan, de muziek. Tja, de liedjes doen het niet echt voor mij. Echt storend zijn ze niet, maar ik kan er niet zoveel mee. Een beetje een dubbel gevoel dus. Zoals bij de meeste musicals.

De gebruikelijke droogkomische dramatische toestanden in deze bovengemiddeld leuke Alex Van Warmerdam. De plot is karig maar leuk gevonden; de personages afstandelijk maar memorabel. De onderkoelde dialogen zijn vaak erg grappig. En de film is met anderhalf uur precies lang genoeg.

Uitstekend gespeeld en mooi opgebouwd drama, met hier en daar wat elementen van een thriller. De jaren '80 setting is fraai vormgegeven en het spel van hoofrolspelers Josh Brolin en Kate Winslet is indrukwekkend. De plot komt aanvankelijk wat simpel en zelfs nogal oubollig over, maar regisseur Jason Reitman zuigt je op slinkse wijze mee in de gebeurtenissen. Gaandeweg wint de film enorm aan kracht, resulterend in een subtiel aangrijpende finale. Reitman's vijfde prima film op rij.

Leuke, zij het niet erg onderscheidende coming-of-age film, vooral de moeite waard door de sterke rol van Saoirse Ronan, al is haar personage lang niet altijd sympathiek. Qua dialogen en emoties biedt de film een mengeling van cliche's en rake momenten, met gelukkig wel de nadruk op het laatste. Regisseuse Greta Gerwig, die we als actrice vaak binnen dit genre tegenkomen, doet het overigens prima achter de camera.

Goedbedoeld maar nogal saai en eentonig uitgewerkt komisch drama, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De personages willen maar niet interessant worden en qua toon zit de film er eigenlijk continu net naast. Er zitten wel wat rake observaties in en het goede spel van de cast zorgt ervoor dat dit het aankijken nog net waard is, maar het is allemaal erg dunnetjes.

Misleidende titel aangezien dit helemaal niets met de bard te maken heeft. Florence Pugh is uitstekend als een uitgehuwde vrouw in het Engeland van1865 die over lijken gaat om te bemachtigen waar zij naar verlangt. Economisch in elkaar gezet en vertolkt; de film heeft duidelijk geen groot budget tot beschikking maar regisseur William Oldroyd weet slim om te gaan met de beperkte lokaties en visueel ziet alles er bijzonder fraai uit. Een genadeloos grimmige kijkervaring, maar niet zonder humor en mededogen.

Goedbedoelde maar wat saaie film over het leven van de Myanmarese politica Aung San Suu Kyi, winnares van de Nobelprijs voor de Vrede van 1991. Michelle Yeoh doet het prima in de hoofdrol, maar de rest van de cast is nogal druilerig en steekt flets bij haar af. Echt aangrijpend en/ of spannend wil het ook niet worden onder de vlakke regie van Luc Besson.

Onderhoudende documentaire over het ongrijpbare mode-icoon Karl Lagerfeld, getoond tijdens zijn werk en thuis, omringd door een enorme chaos, want zo leeft hij het liefst. We leren de beste man redelijk goed kennen, te danken aan de volledige toegang die de makers kregen tot zijn leven, en ik moet zeggen, de man heeft best humor en hij beschikt over genoeg eigenaardige en vooral eigenwijze observaties om te blijven boeien. Een mafkees, dat zeker, maar dan wel een interessante.

Effectief, griezelig docudrama, bijzonder vakkundig in elkaar gezet. Hier en daar iets te vergezocht en het ontbreekt de film aan een sterke finale, maar de creepy sfeer, met vele enge momenten, is knap gedaan. Halverwege dreigt het geheel als een kaartenhuis in elkaar te zakken (als je de film hebt gezien weet je waarom), maar daarna weet de film op slinkse wijze toch weer doel te treffen.

Meeslepend chinees drama over een familie die de tumultueuze heerschappij van Mao in de jaren '60 moet zien te overleven. Het is verfrissend om dergelijke riskante maatschappijkritiek aan te treffen in een chinese film en regisseur Zhuangzhuang Tian kwam hier dan ook niet zonder kleerscheuren vanaf. Visueel valt er niet heel veel te beleven en sommige personages zitten tegen het karikaturale aan, maar de gebeurtenissen en het benauwende tijdsbeeld zijn fascinerend genoeg om dit door de vingers te kunnen zien.

Verrassend lekker aktiefilmpje, vlot in elkaar gezet door regisseur William Eubank, die mij eerder positief verraste met het prima Underwater uit 2020. De degelijke cast (met daarin een deels verspilde, vadsige Russell Crowe) en een reeks cool in beeld gebrachte aktiescenes tillen dit al snel boven de middelmaat uit. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en zeurt de boel iets te lang door, maar al met al is dit een fijne '80's throwback met Rambo-elementen.

Leuk, net als alle andere films van regisseuse Nicole Holofcener, maar ook ditmaal iets te vrijblijvend en onafgerond om echt indruk te maken. De sympathieke personages en grappige dialogen maken gelukkig veel goed. Ben Mendelsohn voelt zich duidelijk wat onwennig in de hoofdrol, maar de eersteklas cast om hem heen zorgt ervoor dat dit tragikomisch werkje prettig wegkijkt.

De tweede film van Hanks als regisseur, en net als zijn debuut, That Thing You Do!, erg oppervlakkig en luchtig. Het kabbelt prettig voort en de personages zijn best sympathiek, maar het script is vlak en de grappen zijn aan de flauwe kant. Uiteindelijk is het niet meer dan een onderhoudend niemendalletje, de goede bedoelingen ten spijt. Maar de rol van George Takei als professor economie is geniaal.

Weinig bijzonder fantasy-spektakel, met slecht akteerwerk en een vlak, uitleggerig script. Visueel sporadisch nog wel indrukwekkend dankzij de fraaie special effects en de mooie decors, maar het is het uiteindelijk allemaal net niet. De serieuze toon gaat op den duur ook irriteren. Sfeervol camerawerk van Lord Of The Rings cameraman Andrew Lesnie, dat wel. Het eerste deel van een beoogde trilogie, maar ik denk niet dat er iemand zit te wachten op verdere delen.

Taaie kost, deze experimentele science fiction film die slechts bestaat uit korrelige zwart-wit beelden van monumenten uit het communistische tijdperk in Joegoslavië met daaroverheen een nogal pretentieuze voice-over van actrice Tilda Swinton. Ik kon er helaas niet zoveel mee. Het geheel sleept zich met slakkengang voort en ik vond het vrijwel onmogelijk mijn gedachten erbij te houden. Mooie muziek, dat wel.

Sympathieke maar sporadisch wat rommelige documentaire over de laatste nog bestaande Blockbuster-videotheek in de Verenigde Staten, gevestigd in Bend, Oregon. Leuke verhalen worden afgewisseld door amper ter zake doende en nogal flauwe anecdotes, wat de pret wel een beetje drukt. Het hart zit evenwel op de juiste plaats en de documentaire weet treffend een nostalgisch gevoel op te roepen; een terugverlangen naar de gloriedagen van de videotheek. Het was natuurlijk helemaal ruk om de deur uit te moeten om een film te huren en die vervolgens ook weer terug te moeten brengen, maar hé... vroeger was natuurlijk alles beter.

Spannend opgebouwde documentaire, duidelijk gemodelleerd naar het sublieme Touching The Void. Dat betekent ook hier dus een combinatie van interviews, echte beelden en nagespeelde scenes, met indrukwekkend en zeer meeslepend resultaat. Het ongelooflijke maar waargebeurde verhaal is dynamisch in beeld gebracht, met veel ijzingwekkende en aangrijpende momenten.

Scenariste Emma Thompson hoopte waarschijnlijk op een charmante kersthit a la Love Actually, maar dat niveau haalt de film nergens. Sterker nog; aanvankelijk lijkt het helemaal niets te worden, met nogal geforceerde humor en een overdreven rol van Emilia Clarke. De constante aanwezigheid van de muziek van George Michael is daarnaast leuk gevonden maar voegt uiteindelijk weinig toe aan de plot. Gelukkig winnen script en personages gaandeweg aan kracht, waardoor het uiteindelijk toch nog redelijk goedkomt. Michelle Yeoh vond ik eigenlijk de leukste rol hebben; haar winkel vol bizarre kerstprullaria is helemaal geweldig.

Met films die het woord 'mars' in de titel hebben loopt het doorgaans niet goed af. Zelfs een associatie met het woord kan al fataal zijn. Ik noem een John Carter. De makers van deze film proberen het op goed geluk toch weer een keer, maar helaas. Visueel kan het er allemaal nog net mee door, maar de inferieure plot en de eendimensionale personages stellen bijzonder weinig voor. Zombies in space, wie zit daar nu echt op te wachten? Ik niet in ieder geval, getuige dit inferieure SF-werkje.

Sterke film, vaak erg grappig, met een schitterende gestoorde hoofdrol voor Jack Nicholson; dit is duidelijk de opmaak voor het hier vlak op volgende One Flew Over The Cuckoo's Nest. De ogenschijnlijk simpele plot wordt fraai en onvoorspelbaar uitgewerkt, met veel mooie details en goed spel van de twee andere hoofdrolspelers, Otis Young en Randy Quaid. Heerlijke grofgebekte dialogen ook.

Visueel overdonderend (laat dat maar aan regisseur Ridley Scott over) middeleeuws spektakel met een karig maar wel interessant plot, gezien vanuit drie verschillende perspectieven. Lang maar gelukkig niet langdradig, mede door de prima cast. Leuk om Matt Damon en Ben Affleck weer eens samen te zien in een film; vooral Affleck is hier op dreef in een kleurrijke, vaak erg grappige rol. De drie delen waarin de film is opgesplitst zijn opmerkelijk genoeg geschreven door drie verschillende personen, te weten Damon, Affleck en Nicole Holofcener.

Slim in elkaar gezette, doeltreffend opgebouwde horrorfilm die de vorm heeft van een documentaire. In dit opzicht lijkt de film inderdaad op voorgangers als The Blair Witch Project en Paranormal Activity. De originaliteitsprijs wordt dus niet gewonnen, maar dit neemt niet weg dat de film bij vlagen best intens en creepy is. Tot een paar minuten voor het einde althans, wanneer geloofwaardigheid overboord gaat en het geheel met de finish in zicht alsnog behoorlijk de mist ingaat.

Degelijk, zij het ietwat anoniem geregisseerd drama over Albert Pierrepoint, de meest gevreesde maar tegelijkertijd ook de meest gewaardeerde executeur van Groot-Britannië. Timothy Spall is even imposant als altijd en ziet zich omringd door een prima supporting cast. Bij vlagen behoorlijk luguber, zoals het onderwerp uiteraard doet vermoeden, vooral wanneer Pierrepoint na het einde van WOII naar Duitsland wordt gevlogen om daar ter plekke een groot aantal oorlogsmisdadigers te executeren, maar één en ander wordt redelijk subtiel in beeld gebracht.

Prachtige documentaire, subliem qua camerawerk en passend dramatisch ingesproken door Irons. Natuurlijk is er inmiddels nogal een overkill aan dergelijke documentaires, we worden er bijna door overspoeld, maar des te knapper hoe dit specifieke project toch weer weet te boeien en niet zelden te ontroeren.

Iets te lang en niet overal even boeiend, maar dit tragische verhaal over bergbeklimster Alison Hargreaves en haar zoon, de in 2019 in het Himalayagebergte overleden Tom Ballard, is in ieder geval wel aangrijpend en bij vlagen visueel overweldigend. Archiefopnamen en ultramodern camerawerk zijn knap samengevoegd door regisseur Christopher Terrill, die de familie al volgt vanaf het moment dat moeder Alison overleed op de berg K2, in 1995.

Niet helemaal geslaagde mengeling van fantasie en horror, visueel indrukwekkend (hoewel iets te gestileerd) maar inhoudelijk niet voldoende intens en intrigerend. De personages zijn daarnaast ook niet bepaald boeiend en de doorgaans ontwapenende Thomasin McKenzie is hier wat onwennig en vlak in de hoofdrol. Jammer, want zoals gezegd ziet de film er erg mooi uit (vooral de overgangen van heden naar verleden zijn subliem) en de plot steekt ook best leuk en verrassend in elkaar.

Herzien op blu-ray. Mooi opgepoetst in een director's cut, die echter niet noemenswaardig verschilt van de bioscoopversie die ik in mijn herinnering had. Blijft een sterke film, al verloopt één en ander wel wat te vlot en had ik liever een wat langere speelduur gehad, zodat personages en verhaallijnen meer uitgediept hadden kunnen worden. Nu blijft alles een beetje aan de oppervlakte hangen. Visueel in ieder geval nog steeds imposant en Daniel Day-Lewis en Madeleine Stowe zijn uitstekend in de hoofdrollen. Meeste indruk maakt echter nog steeds Wes Studi als nare en complexe bad guy Magua.

Een dodelijk saai eerste uur leidt tot een voorspelbare twist in de laatste twintig minuten. Dit alles doorspekt met fragmentarisch gemonteerde flashbacks bedoeld om te intrigeren. Helaas, het enige dat de film bereikt is irritatie bij de kijker. De puzzelstructuur van het script is doorzichtig, de personages volstrekt oninteressant en het gegeven vergezocht.

Naargeestige, behoorlijk enge horrorfilm gesitueerd rond een verlaten politiebureau waar nieuweling Jessica (Juliana Harkavy) de wacht moet houden. Sfeer en setting doen aanvankelijk wel wat denken aan Assault On Precinct 13. Traag maar spannend opgebouwd en overtuigend in beeld gebracht, met een prima hoofdrol van Harkavy. Dit is hoe je een dergelijke low budget horrorfilm hoort te maken.