Opinions

Redelijk geslaagde zuid-koreaanse variant op The Silence Of The Lambs en Se7en. Wat aan de trage kant en iets teveel filosofisch geleuter, maar het verhaal zit goed in elkaar en er zijn voldoende lugubere aspecten om de aandacht erbij te houden.

Lijkt absoluut niet op de hierboven genoemde films. Serieuzer en minder sensationeel van aanpak, maar helaas ook saaier en nogal statisch qua camerawerk. Degelijk gemaakt met een paar bloederige scenes, maar het script is voorspelbaar en de film kent geen verrassingen. Na het einde haalde ik mijn schouders op en was ik de film alweer half vergeten. Niet eng en niet verontrustend.

Thrillers die zich afspelen in een afgesloten ruimte vind ik meestal wel de moeite waard en deze wiskundige spaanse mindfuck is geen uitzondering. De plot steekt bevredigend in elkaar en wordt gelukkig nergens te complex, gezien mijn onderontwikkelde gevoel voor wiskundige vraagstukken. Met weinig middelen gemaakt, maar het akteerwerk is prima en zowel inhoudelijk als visueel weet de film te boeien.

Ik zal niet ontkennen dat de film een aantal pluspunten heeft, zoals de erg mooie Yarovenko, een knap getroffen erotisch geladen sfeer en fraai camerawerk, maar het geheel is te gekunsteld en arty-farty. Mooie momenten worden afgewisseld door pretentieus geneuzel. Het gegeven is ook te dun om de volle speelduur te kunnen boeien. Met afstand de minste film van regisseur Medem tot nu toe.

Ik ben absoluut geen fan van het werk van de spaanse regisseur Pedro Almodovar, maar ik moet zeggen dat deze best meeviel. Verhaal en personages moeten even op gang komen, maar gaandeweg ontpopt dit zich tot een mooi en aangrijpend verhaal. De wat meer ingetogen en op dramatisch vlak onderkoelde toonzetting beviel mij ook wel. Visueel valt er weinig te beleven en het ziet er allemaal wat goedkoop uit, maar uiteindelijk is de film door het sterke script zeker de moeite waard.

Van dik hout zaagt men planken, zowel qua sentimentele aanpak van de romantische scenes als van de extreem bloederige aanpak van de oorlogsscenes. De opbouw duurt veel te lang en de film is niet overal even sterk, maar regisseur Mel Gibson weet op visueel vlak nog steeds indruk te maken. Dit moet haast wel de grofste oorlogsfilm ooit zijn, met een grote reeks maagomkerende geweldscenes die keihard aankomen. De tweede helft is dan ook duidelijk superieur, al zet Hugo Weaving als de getraumatiseerde vader van Andrew Garfield een mooie rol neer in het eerste uur van de film. Voor een subtiele aanpak ben je bij Gibson aan het verkeerde adres, maar hij weet je als kijker vakkundig mee te slepen in het verhaal.

Routineuze aktiethriller, onnodig complex qua verhaal en matig geregisseerd. Door de rommelige montage en de oubollige soundtrack doet het allemaal wat flauw aan, ondanks een paar redelijk sterke aktiescenes. De film mist een pakkend plot en interessante personages.

Melodramatisch aktiewerkje uit Vietnam, onderhoudend maar uiteindelijk niet echt bijzonder. De leuk in beeld gebrachte aktiescenes en de kleurrijke cameravoering zorgen voor een visueel aantrekkelijk filmpje, maar het matige spel van de cast en het simplistische verhaaltje gooien herhaaldelijk roet in het eten.

Niet bepaald één van de betere films van de gebroeders Coen, al valt er sporadisch best wat te genieten. Veel elementen uit hun eerdere werk komen hier terug in iets andere vorm, maar de uitwerking is net wat minder energiek en gevat dan we van de broers gewend zijn. De indrukwekkende cast is veel te groot, waardoor vrijwel iedereen er nogal bekaaid afkomt. Daarnaast is het script aan de fut- en doelloze kant, extra pijnlijk omdat het onderwerp en de setting zo op en top Coen is. De dialogen zijn gelukkig overwegend wel de moeite waard, net als de rijke vormgeving, zodat de film uiteindelijk nog net de moeite waard is.

Taaie bedoening, deze maffe japanse film over sombere mannen die in kartonnen dozen leven en de nietsvermoedende kijker vervelen met oeverloos intellectueel gezever. Met de komst van een mooie dame lijkt alles alsnog draaglijk te worden, maar helaas, de film sleept zich vervolgens nog een uur voort naar het weinig opzienbarende einde. Ik zal de boodschap wel gemist hebben!

De film viel me zwaar tegen, vooral omdat het tempo erg laag ligt en er bijzonder weinig verhaal is. Het akteerwerk is uitstekend, vooral Gosling is erg goed, maar de personages zijn moelijk te doorgronden. Ook met de politieke subtekst kon ik weinig.

Afgelopen weekend de film gezien zoals ie gezien hoort te worden: in een vakantiebungalow, op een kleine televisie, op RTL7, onderbroken door een viertal lange reclameblokken. Heerlijk toch. De film deed me wel wat denken aan de klassieke A-Team. Er wordt heel veel geschoten, maar niemand wordt ooit geraakt en je ziet geen enkele kogel inslaan. Seagal oogt relaxed met een theedoek om zijn hoofd geknoopt, maar heeft vrij weinig te doen. Hij laat het zware werk over aan de inferieure supporting cast. De titel wordt gaandeweg verklaard, maar slaat feitelijk nergens op binnen de context van de film. Maar goed, het is wel een klassieke Seagal-titel bestaande uit drie woorden. Dat werkt nou eenmaal het beste.

De carrière van mevrouw Lopez is natuurlijk best interessant, maar helaas ligt de focus van deze documentaire op haar optreden tijdens de Superbowl in 2020. Niet bepaald een boeiend evenement, wat mij betreft. Haar verleden en klim naar de top worden kort belicht en Lopez komt zelf uitgebreid aan het woord, maar zij uit zich vooral in algemeenheden en sentimentele prietpraat. Jammer. Hopelijk komt er nog eens een documentaire die iets dieper weet te graven.

Middelmatige komedie, waarin ondanks een grappig uitgangspunt uiteindelijk weinig te lachen valt. De meeste komisch bedoelde situaties zijn nogal geforceerd en de cast weet er niet echt iets bijzonders van te maken. De uiteindelijke afwikkeling van alles is ook aan de laffe en ongeloofwaardige kant. Wat zeg ik, ongeloofwaardig? Ik wil een stap verder gaan. Wanneer de afloop van de cruciale scene met Wilson en de bloedmooie australische meid zich aandient kunnen we eigenlijk niet anders dan concluderen dat het genre van de film gewijzigd moet worden. Op dat moment is het geen komedie meer maar science fiction.

Mysterieus drama dat zich grotendeels in een rijdende auto afspeelt, met ouders Rosamund Pike en Matthew Rhys die zich naar hun dochter haasten, wanneer deze ergens in een bos een voetganger heeft aangereden. De combinatie van hoorspel en eenheid van plaats en handeling zal niet iedereen kunnen bekoren, maar het sterke spel van de twee hoofdrolspelers en de langzaam escalerende sfeer zorgen in ieder geval wel voor een intense kijkervaring.

Geslaagd horrorfilmpje, dat vooral in de uitvoering weet te overtuigen. Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder, al zijn er een aantal originele details en invalshoeken, maar visueel steekt de film fraai in elkaar. De cameravoering is bijzonder sfeervol, de film is knap gemonteerd en de special effects worden doeltreffend gebruikt. De onheilspellende bossen waar de plot zich afspeelt dragen natuurlijk ook hun steentje bij aan de naargeestige sfeer. Bovengemiddeld akteerwerk zorgt er tenslotte voor dat dit werkje boven het maaiveld uitsteekt.

De betrokkenheid van John Carpenter als producent/ componist deed hoop leven, maar uiteindelijk kan deze vlakke en voorspelbaar uitgewerkte sequel (een direct vervolg op het origineel uit 1978) zich niet voldoende positief onderscheiden van de reeks eerdere inferieure vervolgfilms. Na een sterk en onheilspellend begint zakt de boel helaas snel weg in weinig geïnspireerde moordpartijen en slappe plotwendingen. De cast bakt er ook weinig van, met vooral Jamie Lee Curtis verspild in één van de hoofdrollen. Leuk geprobeerd, maar uiteindelijk niets bijzonders.

Teleurstellend sluitstuk van de recente trilogie, met ditmaal vreemd genoeg niet de focus op Michael Myers maar op een ander, nieuw personage. Een verkeerde keuze, aangezien de lotgevallen van deze persoon niet bepaald interessant zijn, laat staan geloofwaardig. Aan Jamie Lee Curtis de ondankbare taak om dit tot een waardig einde te brengen, iets waar zij helaas niet in slaagt. Het script is gewoonweg te mallotig om enige indruk te maken. Het begin is nog niet eens zo verkeerd, met een sterke openingsscene, maar gaandeweg wordt alles steeds idioter en vooral vergezocht. Tot de volgende reboot dan maar weer, meneer Myers.

Alweer het twaalfde deel in de eindeloos voortploeterende franchise en een direct vervolg op Halloween uit 2018. Ditmaal is er amper sprake van een plot, iets dat direct meer ruimte biedt voor een grote reeks sadistisch in beeld gebrachte moordpartijen. Jamie Lee Curtis ligt hoofdzakelijk bewusteloos in een ziekenhuisbed en heeft ditmaal dus weinig te doen. De film is vaardig geregisseerd en is zeker niet saai, maar eng of zelfs maar beklemmend wordt het nergens en op gegeven moment worden de bloederige toestanden wel een beetje monotoon. Hopelijk is Halloween Ends volgend jaar een stuk beter.

Oorspronkelijk is dit online uitgebracht als een reeks web-episodes; op blu-ray zijn deze episodes aan elkaar gemonteerd tot speelfilmlengte. Ik ken de wereld van Halo totaal niet en weet niets van de games, maar gelukkig heb je weinig informatie vooraf nodig om de film te kunnen volgen. Best goed gedaan, eigenlijk; akteerwerk, decors en special effects zijn dik in orde, ondanks het lage budget, en de aktiescenes zien er prima uit. Doet vaak wat denken aan Starship Troopers, maar dan zonder het buitensporige geweld.

Teleurstellende animatiefilm, matig qua animatie en voorzien van veel te weinig aktie en spektakel. De opbouw is best spannend en hier en daar kent de plot een aantal aardige momenten, maar uiteindelijk is het allemaal te dun en te saai. Hier had zeker meer ingezeten.

Herzien na zo'n 25 jaar. Viel me destijds een beetje tegen, waarschijnlijk omdat er eind jaren '80 een flinke reeks betere Vietnam-films is uitgebracht. Nu bevalt deze Hamburger Hill (geniale titel overigens) me een stuk beter. Identificatie met de hoofdpersonen is nog steeds problematisch en in het begin hadden er wel wat scenes weggeknipt kunnen worden, maar de film heeft de tand des tijds goed doorstaan. De akteurs zijn nu beter te plaatsen en de oorlogschaos wordt rauw en overtuigend in beeld gebracht.

Het zweedse antwoord op James Bond en Jason Bourne, maar dan wel met een flink lager budget en wat beperkter van opzet. Niettemin best aardig, met Mikael Persbrandt prima op dreef in de geheimzinnige en stoïcijnse hoofdrol. De aktiescenes schieten (duh) hier en daar wat tekort en qua logica valt er wel het één en ander aan te merken op het script, maar de film steekt visueel verder netjes in elkaar en het tempo is aangenaam. Hier en daar wordt het ook nog best spannend.

Maffe, vuilgebekte komedie met een leuke hoofdrol van Coogan. Het eerste uur werkt prima, met veel geslaagde grappen en hilarische dialogen. Helaas gaat in de climax de film finaal onderuit, wanneer het daadwerkelijke toneelstuk 'Hamlet 2' wordt opgevoerd. Hier wordt alles veel te dik aangezet en te serieus in beeld gebracht, waardoor er weinig meer te lachen valt. Ook wordt één en ander veel te voorspelbaar en conventioneel afgewikkeld, waardoor de film op twee gedachten hinkt. Jammer, want met een meer gewaagde, meer anarchistische aanpak had de film veel leuker kunnen zijn.

Slappe britse romcom die in dezelfde vijver vist als een film als Notting Hill, maar de charme en leuke personages daarvan mist. Het script steekt nogal geforceerd in elkaar en de personages willen maar niet overtuigen. Diane Keaton en Brendan Gleeson lopen beiden ook een beetje verdwaald rond. Het is allemaal nog net het aankijken waard en echt vervelend is de film nu ook weer niet, maar er zal weinig van blijven hangen.

Trage, sombere film over een mysterieuze gebeurtenis in het noorse Oslo, waarna de doden daar tot leven komen. Aanvankelijk een drama over rouwverwerking, maar gaandeweg wordt alles steeds grimmiger en schuift de sfeer op richting horror. Kil en afstandelijk in beeld gebracht en meer iets voor de arthouse-liefhebbers onder ons dan voor de hardcore-horrorkijker, maar ik kon er desondanks toch wel iets mee. Gebaseerd op het gelijknamige boek van John Ajvide Lindqvist (Låt Den Rätte Komma In).

Energiek maar herhaaldelijk nogal geforceerd vervolg, dat in de meeste valkuilen van een sequel valt. Dat betekent dus meer van hetzelfde, alleen groter van aanpak, met meer aktie, flauwere grappen, ondergesneeuwde personages en een overbodige cameo van Paul Giamatti. Her en der wel wat leuke scenes en de locaties zijn goed gekozen, maar het houdt uiteindelijk niet echt over. Arme Justin Bartha heeft ditmaal werkelijk helemaal niets te doen!

Je kunt regisseur Todd Phillips er in ieder geval niet van beschuldigen, zoals wel het geval was bij deel twee, dat hij simpelweg een remake heeft gemaakt van zijn originele The Hangover met een andere locatie. Ditmaal gooit hij het roer rigoreus om en komt hij op de proppen met een film die juist weer te veel van het originele concept afwijkt. Niet dat de plot het enige probleem is. Er valt simpelweg te weinig te lachen en de personages slaapwandelen door de gebeurtenissen heen. Sporadisch een leuke grap, maar te vaak voelt de film geforceerd en plichtmatig aan. En ik zit al helemaal niet te wachten op een verspilde John Goodman en een nog grotere rol voor de onuitstaanbare mr. Chow. Mooie fotografie, dat wel, maar daar komen we niet voor.

Originele maar wat wisselvallige aktiethriller, die te lijden heeft onder een nogal karig plot en een continu veranderende sfeer. Dat is sporadisch leuk, maar hier en daar ook storend. Visueel is de film zeer geslaagd, met geweldig camerawerk en een geïnspireerde montage. De soundtrack van The Chemical Brothers is ook super. Jammer dat de rol van Blanchett niet uit de verf komt en het sprookjesmotief er te dik op ligt. Had meer ingezeten. Net als in Atonement zorgt regisseur Wright wel weer voor een indrukwekkend langdurig tracking shot.

Flinke miskleun, die meer dan eens doet denken aan het eveneens problematische The Brothers Grimm van Terry Gilliam. Zelfs akteur Peter Stormare uit die film duikt hier op. De film heeft een tijd op de plank gelegen, maar omdat akteur Jeremy Renner momenteel vrij 'hot' is heeft de studio hem toch maar uitgebracht. Het eindprodukt oogt gehaast en geforceerd, met statisch akteerwerk en misplaatste humor. Script en production design zijn ook benedenmaats. Enige pluspunt zijn de sporadisch geslaagde bloederige special effects, maar dat is dan ook de enige aanbeveling.