Opinions

Deze weinig originele maar uiteindelijk toch vrij inventieve thriller geeft een leuke horror-draai aan het Groundhog Day-uitgangspunt, met overwegend positief en spannend resultaat. Na verloopt van tijd lijkt de plot een beetje vast te lopen in herhaling, maar net wanneer je denkt dat het gedaan is met de pret komen de makers op de proppen met enkele aangename verrassingen. De hoofdrolspeelster is daarnaast net leuk genoeg om geloofwaardig te veranderen van bitch in heldin.

Geinig vervolg, iets anders qua opzet dan het origineel maar wel inventief en onderhoudend in elkaar gezet. Qua horror en spanning moet de film wel flink inleveren. De verwijzingen naar Back To The Future Part 2 zijn treffend, aangezien men ook hier een schoolbord erbij moet halen om het paradoxale tijdverloop enigszins te kunnen verklaren. Net als die film ontspoort deze sequel regelmatig, maar door het enthousiaste spel van de cast en het continu vermakelijke script blijft de boel redelijk op de rails.

Onmiskenbaar een Michael Haneke-film: lange takes, een karig gebruik van montage en een langzaam voortsudderend, ogenschijnlijk onsamenhangend plot vol duistere zaken die sluimeren onder de banaliteit van het dagelijks leven. Je kent het wel. Niettemin vond ik de film toch wel weer fascinerend en intrigerend, mede door de prima cast. Het camerawerk is daarnaast ook erg fraai. Qua thematiek en stootkracht absoluut niet Haneke's beste werk, maar ik kon er wel wat mee.

Teleurstellend tweede deel. Vooral qua plot is het ditmaal behelpen; in het eerste half uur is er zelfs helemaal geen sprake van wat voor plot dan ook! Ook qua humor is het erg vlak en de liedjes zijn ditmaal behoorlijk tenenkrommend. De animatie is wel erg fraai gedaan en de film is niet zelden visueel behoorlijk indrukwekkend. Leukste stemmen zijn die van Brad Pitt en Matt Damon als Will & Bill The Krill, al lijken zij verdwaald te zijn in een compleet andere film.

Typische indie feelgood-film, die de valkuilen van het genre handig weet te omzeilen. De personages zijn sympathiek en niet al te clichematig uitgewerkt; de dialogen zijn verrassend sterk. Hier en daar weet de film ook emotioneel doel te treffen. De drie door elkaar lopende verhaallijnen zijn ongeveer even boeiend en op het enigzins op safe spelende einde na zit het script fris en energiek in elkaar. Leuke soundtrack ook. Een prima regiedebuut van hoofdrolspeler Radnor, in ieder geval.

Low budget rip-off van The Thing die puur op basis van goodwill nog best een eind komt. Helaas wordt de film na een redelijk begin gaandeweg steeds slechter, met als eindresultaat een vermakelijk maar benedenmaats horrorwerkje. De gegroefde kop van Lance Henriksen in één van de hoofdrollen maakt gelukkig wel het één en ander goed en de make-up effecten zijn sporadisch best oké, zij het weinig origineel.

Een over-de-top verfilming van een bloederige first-person-shooter, zo zou je dit hectische werkje wel kunnen omschrijven. Het verhaaltje stelt weinig tot niets voor, maar visueel wordt alles uit de kast getrokken om er iets moois van te maken. Op gegeven moment begint de boel te slepen, ondanks het hoge tempo, en de finale is aan de rommelige en langdradige kant, maar tot die tijd valt er te genieten van heel wat spektakel. De aktiescenes, feitelijk de beste die ik sinds de Raid-films heb gezien, zitten erg knap in elkaar en worden bijzonder inventief in beeld gebracht. De gimmick van de film heeft zo zijn beperkingen, maar de russissche regisseur Ilya Naishuller geeft hier toch wel een indrukwekkend visitekaartje af.

De titel is een beetje misleidend, dus verwacht geen film over de gabber-cultuur van de jaren '90. Dit is hoofdzakelijk een misdaaddrama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van die cultuur. De film begint sterk, met een hilarische openingsscene, maar gaandeweg komt de klad er helaas een beetje in. Plot en personages zijn aan de voorspelbare kant en het script mist diepgang, waardoor één en ander uiteindelijk een beetje blijft steken in goede bedoelingen. Het einde is ook wat afgeraffeld. Aan het akteerwerk ligt het in ieder geval niet; vooral Jim Deddes als foute broer Danny is geweldig. En tijdsbeeld en sfeertekening zijn eersteklas.

Blijft een fijne, inventieve low budget film. Het verhaal stelt niet veel voor en het tempo ligt laag, maar visueel is de film behoorlijk indrukwekkend en de onheilspellende soundtrack geeft alles precies de juiste sfeer mee. McDermott is helaas matig in de hoofdrol, maar Travis is prima. Lekker bloederige speciale effecten en een fraaie naargeestige production design. Ik heb de film herkeken op blu-ray, maar dit voegt qua beeldkwaliteit weinig toe aan de dvd-versie. Veel beeldruis en scheurtjes- dat had beter gekund.

Bijzondere, vaak zeer grappige film met subtiel aangrijpende emotionele momenten. De personages zijn leuk uitgewerkt en het script zit vol verrassende elementen. Visueel ziet de film er nog steeds fraai uit, vooral door het sfeervolle camerawerk. De score zit iets te vol met liedjes van Cat Stevens, maar echt storend is dit gelukkig niet. Komt wellicht iets te traag op gang, maar de film wint aan kracht naarmate hij vordert. Prachtig einde ook.

Rauwe, bloederige wraakfilm, ondanks het onderwerp toch vrij subtiel uitgewerkt. Tegen het einde ontspoort één en ander een beetje en is niet alles even geloofwaardig meer, maar tot die tijd behoudt de film een gevoel van realisme en geloofwaardigheid. Caine is magistraal in de hoofdrol; zijn ingetogen, door verdriet overmande vertolking is het hart van de film. Zeer overtuigend in beeld gebracht, met beheerst, sober camerawerk en een indrukwekkende, dreigende soundtrack rijk aan detail. Van regisseur Barber gaan we in de toekomst nog wel meer horen, denk ik zo.

Uitstekende Potter-film, waarbij wijselijk het boek in twee delen is geknipt. Visueel voelt de film als een behoorlijke bevrijding, na het Hogwarts-keurslijf van de eerdere delen. Regisseur Yates maakt gretig gebruik van allerlei spectaculaire locaties, iets wat dit deel een meer dynamische en lossere stijl geeft. Qua verhaal komt de film wat moeizaam op gang, met een complex begin waarin de namen je om de oren vliegen. Gaandeweg wordt alles overzichtelijker en ook spannender, met een aantal intense aktiescenes en veel, zeker voor kinderen, enge momenten. De akteurs zijn inmiddels letterlijk en figuurlijk gegroeid in hun rollen en zetten de personages op geloofwaardige wijze neer. De aanwezige humor, en dat is niet echt veel, komt voort uit de dynamiek van hun verstandhouding. Qua special effects is het allemaal weer mooi verzorgd, met als hoogtepunt een prachtige animatie-sequentie waarin de titel van de film wordt verklaard.

Waardig laatste deel, al behoort de film niet tot mijn favorieten uit de reeks. Bepaalde subplots en personages komen er door vrij korte speelduur nogal bekaaid vanaf en de film is niet veel meer dan een reeks climaxen. Visueel wordt er gelukkig flink uitgepakt, met veel grootschalige spektakelscenes en zeer fraaie special effects.

Regisseur John McNaughton heeft de belofte van zijn fenomenale debuut, Henry: Portrait Of A Serial Killer (inmiddels al weer dertig jaar oud!) nooit helemaal waar weten te maken, maar toch levert hij af en toe wel een aardige film af, zoals deze. Het is een rustig opgebouwde en subtiel uitgewerkte thriller, met hier en daar wat verrassende ontwikkelingen. Voornaamste pluspunt is het sterke spel van de cast. Samantha Morton (wat is die dik geworden zeg!) is angstaanjagend maar constant menselijk in de hoofdrol en Michael Shannon is aandoenlijk als haar wat sullige man. De twee kinderen, waar de plot om draait, zijn ook prima. Visueel nogal doorsnee en echt spannend wordt het nergens, maar al met al niet verkeerd.

Leuke belgische tragikomedie, met personages en gebeurtenissen die net geloofwaardig en sympathiek genoeg zijn om de boel op de rails te houden. De drie hoofdpersonen zijn in ieder geval bijzonder goed gecast en overtuigen volledig. De plot ontvouwt zich rustig en vrij subtiel, zonder te vervallen in flauwe of platte toestanden. De film is soms wat vlakjes, vooral op visueel vlak, en het einde vond ik enigszins onbevredigend, maar verder is dit een prettige film, met een lach en een traan op de juiste momenten.

Onmiskenbaar een Tarantino-film, dus veel te lang en vol met de gebruikelijke overbodige uitspattingen qua dialogen en geweld, maar wel iets meer ingetogen dan zijn laatste paar films. Er wordt meer moeite gedaan om personages en spanning rustig op te bouwen, iets dat de film zeker ten goede komt. Voornaamste pluspunt is dat de film erg onderhoudend en vermakelijk is, vooral te danken aan het voortreffelijke spel van zowel Kurt Russell als Samuel L. Jackson. Beide heren krijgen ook de beste teksten toebedeeld. Verder wordt de film bevolt door heel wat Tarantino-oudgedienden, zoals Tim Roth, Michael Madsen en Zoë Bell. Een feest der herkenning dus. Het heeft wel iets weg van de paranoia (en de eenzijdige locatie) van Reservoir Dogs, maar volgens Tarantino zelf is de film meer een eerbetoon aan The Thing van John Carpenter.

Het omvangrijke oeuvre van regisseur Takashi Miike (de teller staat reeds op meer dan honderd films) is op zijn zachtst gezegd nogal wisselvallig, maar dit is gelukkig één van zijn leukere werkjes. De plot doet een beetje denken aan dat van True Romance, maar dan tig keer meer gewelddadig en bevolkt door nog meer idioten. Het werkt vreemd genoeg wel, althans, grotendeels. Hier en daar is het allemaal een beetje teveel van het goede. Over het algemeen is de film echter zeer vermakelijk en onderhoudend, met precies de juiste combinatie van humor en geweld. Bepaalde maffe personages zijn daarnaast helemaal geweldig.

Futloze, op de automatische piloot gespeelde en geregisseerde bovennatuurlijke komedie, gebaseerd op de gelijknamige Disneyland-attractie. De vergezochte en totaal oninteressante plot zeurt twee uur door, bevolkt door vervelende personages en flauwe grappen. Tegen het einde duikt dan eindelijk de slechterik op, maar waarom deze als twee druppels water op The Grinch lijkt is mij een raadsel.

Deze nieuwe van Vincenzo Natali (Cube, Cypher etc.) bereikt ons nogal geruisloos. Jammer, want het is best een leuk filmpje, een soort horrorversie van Groundhog Day. De plot is uiteindelijk iets te dun en clichématig uitgewerkt om de volle lengte te kunnen boeien, maar visueel steekt alles wel weer bijzonder fraai in elkaar. Het is de eerste keer dat Natali zijn pijlen echt richt op het horrorgenre. Zijn eerdere films bevatten wel horror-achtige elementen, maar waren overwegend toch meer SF-achtig van opzet. We kunnen nu dus wel stellen dat dat genre Natali wat meer ligt, maar dit is al met al toch wel een vermakelijk en spannend werkje geworden. Natali-light, derhalve.

Derde film alweer met in de hoofdrol detective Hercule Poirot (Kenneth Branagh). Verreweg de minste van de drie, met name door de weinig interessante plot, al doen de beperkte setting en de wat saaie cast ook een duit in het zakje. Sfeervol in beeld gebracht en bepaalde bovennatuurlijk details zijn een welkome toevoeging, maar het is allemaal nogal dik aangezet en oubollig.

Geweldige film met een plot dat zo bizar is dat het wel waargebeurd moet zijn. Prachtig geschoten in zwart/wit is dit een langzaam escalerende absurdistische nachtmerrie, bijzonder goed gespeeld en zeer overtuigend in beeld gebracht. De film begint goed en wordt vervolgens alleen maar beter. Ik kende regisseur Robert Schwentke slechts van zijn nogal doorsnee amerikaanse films, maar terug in eigen land bewijst hij een filmmaker van formaat te zijn.

Herzien. Intens en luguber visitekaartje van de franse regisseur Alexandre Aja, die inmiddels alweer een tijdje in de VS aan het werk is. Hij heeft deze spannende horrorfilm, zijn tweede film als regisseur, nog niet kunnen overtreffen. De bizarre twist tegen het einde lijkt aanvankelijk uit de lucht te komen vallen, maar wanneer je de film voor de tweede keer ziet grijpt één en ander een stuk logischer in elkaar. Qua plot is het allemaal wat dunnetjes, maar de intensiteit van het geheel, alsmede de overtuigend bloederige make up-effecten, maken veel goed.

Tegenvallend aktiewerkje van regisseur Gareth Evans. Oké, de lat lag hoog dankzij zijn twee Raid-films en aflevering vijf van het eerste seizoen van Gangs Of London, maar dit had gewoonweg beter moeten uitpakken. Voornaamste boosdoeners zijn het volstrekt uitwisselbare script en de weinig boeiende personages, maar ook het onnodige gebruik van cgi en het overdreven schokkerige camerawerk storen behoorlijk. Tom Hardy doet zijn stoïcijnse ding in de hoofdrol en de bloederige aktiescenes kunnen er zeker mee door, maar echt inventief en opwindend wil het maar zelden worden.

Meeslepende mozaïek van levens gedurende een hete zomerdag in Oslo, indrukwekkend gespeeld en overtuigend in beeld gebracht. Natuurlijk hebben we dit soort verhalen al eerder en ook beter uitgewerkt gezien, maar desondanks is het toch een sterke film. De subtiele bovennatuurlijke elementen zitten prachtig verweven in het verhaal en de individuele subplots zijn allemaal interessant. Die Poppe is een prima regisseur in ieder geval; DeUsynlige vond ik ook erg mooi.

Vreemde, deprimerende film over een door het africhten van haviken geobsedeerde zonderling (Paul Giamatti) die bij zijn zus Precious en diens autistische zoon Fred woont. De intense, zeer sterke rol van Giamatti redt de film van de ondergang, maar qua plot valt er bijzonder weinig te beleven. Zeer overtuigende sfeertekening, dat wel.

Een handjevol aardige gevechtsscenes, maar dan heb je het grotendeels wel gehad met deze zeer matige aktiefilm. De meer dan degelijke cast is grotendeels verspild; werkelijk niemand heeft een gedenkwaardige rol. Gina Carano doet het redelijk in de hoofdrol, haar houterige akteren valt niet eens zo op tussen al haar even houterige medespelers, maar ze moet het toch vooral hebben van haar fysieke kracht. In dat opzicht weet ze wel te overtuigen, de knokscenes zien er prima uit, maar gezien de futloosheid van het geheel is het allemaal wat zonde van de moeite. De aktiescenes missen energie en het script is erg vlak en saai. Daarnaast zien de cameravoering en de decors er sporadisch wat amateuristisch uit. Tegenvaller dus van regisseur Soderbergh.

Gelukkig is Bier's Hollywood-avontuur beperkt gebleven tot één film en is ze snel weer teruggekeerd naar haar thuisland. Daar maakt ze tenslotte veel betere films. Deze nieuwste is ook weer erg fraai, met een subtiel aangrijpend verhaal, prachtige vormgeving en unaniem sterk akteerwerk. Vooral de twee jongens, de spil van de film, zijn subliem gecast. Tegen het einde verliest de film iets aan intensiteit en één en ander wordt wellicht te voorspelbaar uitgewerkt, maar dit zijn details. Al met al weer een zelfverzekerde, subliem geregisseerde film. Geschreven door Bier's vaste scriptschrijver Anders Thomas Jensen.

Druilerige, weinig bijzondere chinese 'thriller' die nergens echt weet te overtuigen. En spannend wordt het al helemaal niet. Personages en plot blijven aan de abstracte kant en met het onbestendige einde kan ik weinig. Visueel toepasselijk sober en vooral somber in beeld gebracht. Nee, dit is duidelijk geen chinese tegenhanger van het meesterlijke koreaanse Memories Of Murder, ook al hebben de twee films qua plot wel wat overeenkomsten.

Derde en waarschijnlijk laatste documentaire van regisseurs Keith Fulton en Louis Pepe over Terry Gilliam. Als je hem hier zo aan het werk ziet, breekbaar en uitgeput, is het haast niet voor te stellen dat hij dit keer zijn droomproject, The Man Who Killed Don Quixote, heeft weten te voltooien. De documentaire is een mooi maar wel een beetje treurig stemmend portret van een eigenzinnige filmmaker aan het einde van zijn carriere. Het is jammer dat zijn uiteindelijke film over Don Quixote slechts een schim is geworden van wat Gilliam voor ogen had, maar hij heeft zijn droom in ieder geval wel weten te realiseren.

Christian Slater ziet er tof uit en doet zijn best, maar hij kan niet voorkomen dat deze zwarte komedie de plank behoorlijk mis slaat. Het vlakke script is de voornaamste boosdoener, tevens ziet alles er bijzonder lelijk en goedkoop uit. De aanwezigheid van de mooie Elisha Cuthbert maakt één en ander nog net draaglijk, maar het is flink doorbijten.