Opinions

Apart werkje dit. Duidelijk met heel weinig geld gemaakt, maar er wordt zeer slim met de beschikbare middelen (en omgeving) omgegaan, waardoor de film er eigenlijk geweldig uitziet. Het oog voor detail is daarnaast van uitzonderlijke klasse. Decors en aankleding zijn imposant, net als het fraaie camerawerk. Qua plot gebeurt er niet zo veel en het tempo ligt erg laag, maar één en ander is net boeiend genoeg om de aandacht er bij te houden. En heel knap hoe er met heel weinig middelen een grote wereld wordt gesuggereerd.

Vermakelijke buddy-movie met amerikaanse president John Cena en britse premier Idris Elba als tegenpolen die noodgedwongen moeten samenwerken wanneer er een aanslag op hun leven wordt gepleegd. Het concept lijkt zo wegggelopen uit de jaren '80 en er is voldoende aktie en spektakel om de aandacht erbij te houden, maar de humor werkt niet overal naar behoren en de chemie tussen Cena en Elba laat ook wel wat te wensen over.

Door de aanwezigheid van akteur Iko Uwais in de hoofdrol zijn vergelijkingen met de Raid-films natuurlijk onvermijdelijk, temeer omdat Headshot qua stijl en plot behoorlijk leentjebuur speelt. Dat niveau wordt helaas niet gehaald, maar gezegd moet worden dat dit in ieder geval een vermakelijke, stijlvolle aktiefilm is, met een grote reeks brute en opwindende momenten. Vooral halverwege gaat de film helemaal los in een politiebureau. Jammer dat het onnodig opgerekte tweede uur de vaart er behoorlijk uithaalt. De climax laat tevens te wensen over.

Vermakelijke bloederige mix van romcom en horror, niet al te inventief qua plot maar zeker onderhoudend. Het overvolle en vooral uitgekauwde slasher-genre krijgt hiermee in ieder geval een frisse nieuwe draai, al verzandt ook Heart Eyes uiteindelijk in te veel uitleg en een futloze climax. Tot die tijd valt er echter genoeg te lachen, zwijmelen en griezelen.

Gal Gadot als een soort James Bond c.q. Ethan Hunt? Het kan er net mee door, maar heel best doet Gadot het helaas niet. Zij en de rest van de film blijven net iets te clean en glad, iets waar wel meer films binnen dit genre last van hebben de laatste paar jaar. Ghosted en Infinite bijvoorbeeld. Dan is Heart Of Stone gelukkig wel wat beter, met degelijke aktiescenes en een plot dat best spannend en leuk in elkaar steekt. Aangenaam kijkvoer al met al, maar of hier iets van blijft hangen...

Sfeervolle, horrorachtige film die een originele draai geeft aan het Faust-gegeven. Vergeleken met het eerdere werk van regisseur Ridley is dit bijna een toegankelijke film, vooral door het vrij lineaire plot en de realistische setting. Gelukkig nog wel voldoende surrealisme en bizarre scenes om één en ander interessant te houden. Camerawerk en production design zijn niet heel bijzonder, maar daar tegenover staan goed akteerwerk (Sturgess is ook hier weer prima) en een sterke soundtrack, vol dromerige new wave-songs. Alles ontspoort helaas een beetje tegen het einde. Trouwens, weer een uitstekende bijrol van Eddie Marsan. Goede gast is dat toch.

Ooit gezien op videoband, daarna niet meer verkrijgbaar, nu herzien als onderdeel van de 3 disc blu-ray box van Apocalypse Now. Blijft een erg sterke documentaire, inclusief geweldig archiefmateriaal en interessante, oprechte interviews. Voor fans van de film biedt dit een schat aan aanvullende informatie. Je kunt je tijdens het kijken eigenlijk niet meer voorstellen dat een dergelijk filmproject ooit nog van de grond gaat komen. Dit soort megalomane superproducties zijn helaas (?!) voorgoed gedelegeerd naar het verlden.

Fascinerende documentaire over Acrassicauda, de (destijds in ieder geval) enige heavy metalband in Irak. Meer een documentaire over het overleven in een oorlogsgebied dan over muziek, maar tussen de bedrijven door leren we de band toch redelijk goed kennen en krijgen we gaandeweg ook wel een indruk van de muziek waar de muzikanten op dagelijkse basis hun leven voor wagen. Gezien de barre omstandigheden waaronder gefilmd is een knap in elkaar gezette documentaire, vaak troosteloos en deprimerend, maar ook met momenten van humor en hoop.

Ik ken het boek (van Peter R. de Vries) waar dit op gebaseerd is niet, maar waarschijnlijk komt dat de kijkervaring ten goede. Redelijk spannend en onderhoudend in beeld gebracht, met goed akteerwerk van vooral Reinout Scholten van Aschat als Holleeder. Rutger Hauer is ook prima als Heineken. Het getroffen tijdsbeeld is niet altijd even overtuigend maar kan ermee door. Net als de film.

Fraaie tragikomische film die op zeer overtuigende wijze een uiterst deprimerend milieu in beeld brengt. De film zelf is allerminst deprimerend, eerder hilarisch en sporadisch ontroerend. De cast is eersteklas en het script weet continu de juiste toon te treffen. Lekker rauw camerawerk ook en een mooie, subtiele soundtrack. Het is moeilijk om tegenwoordig nog weg te komen met een voice-over, maar hier is de ironische, onderkoelde vertelstem altijd raak.

Rauw, bij vlagen erg intens drama over een doorsnee arbeidersfamilie die ongewild te maken krijgt met de genadeloze mexicaanse drugsmaffia. Door de afstandelijke, observerende cameravoering liggen sommige gewelddadige scenes behoorlijk zwaar op de maag, ook al voert geweld zeker niet de boventoon in de film. Met weinig middelen weet regisseur Amat Escalante een bijzonder naar en uitzichtloos sfeertje te treffen. Het akteerwerk is niet bepaald geweldig maar kan er mee door. Uiteindelijk iets te onbestendig en niet overal even boeiend, maar de film blijft evenwel lang in het hoofd rondspoken.

Weinig opzienbarende post-apocalyptische thriller, met een erg dun verhaal en een gebrek aan charismatische hoofdpersonen. Pluspunten zijn er gelukkig ook: de visuele benadering is bijvoorbeeld erg geslaagd, met veel opzettelijk overbelichte shots en een doeltreffend grauw kleurschema. Qua sfeer zit het sowieso wel goed met de film, ondersteund door een subtiele dreigende soundtrack, maar het lage tempo en een gebrek aan plot doen de film geen goed. Geproduceerd door Roland Emmerich, maar verwacht hier geen spektakel.

Aan de trage en saaie kant, met vooral een nogal taaie eerste helft, maar de film is zeker niet zonder sterke momenten en de beide hoofdrolspelers zijn top. Leuk ook om te zien hoe het japanse en amerikaanse akteerwerk van elkaar verschilt. Mifune druk gebarend met betekenisvolle mimiek; Marvin nonchalant en stoïcijns. De tweede helft, als de twee bondgenoten-tegen-wil-en-dank een vlot bouwen, is wat mij betreft een stuk beter dan de eerste. De scenes op zee zien er eersteklas uit en de relatie tussen de twee hoofdpersonen krijgt meer diepgang. Het einde is dan helaas een beetje afgeraffeld. Een minor classic, zullen we maar zeggen.

Weinig opzienbarend oorlogsfilmpje. Begint behoorlijk flauw en saai, maar gelukkig wordt de film gaandeweg wel steeds spannender. Het laatste half uur kan er vervolgens zeker mee door. De degelijke cast geeft het geheel wel wat meerwaarde, maar niet voldoende om er iets memorabels van te maken.

Grappige variant op Friday The 13th, met een aanpak die ergens tussen komedie en horror in zit. Voornaamste pluspunt is de enthousiaste cast, waaronder ook regisseurs Billy Bryk en Finn Wolfhard. Die laatste heeft een rolletje van niks, maar Bryk is hier behoorlijk op dreef en zorgt voor een aantal hilarische momenten. Hoofdrolspeler Fred Hechinger (tevens producent) is ook prima. Het script steekt verder vermakelijk genoeg in elkaar, met veel knipogen naar andere films binnen het genre.

Uitstekende, fraai ingetogen en stemmige moderne western, vooral de moeite waard door het prima spel van Jeff Bridges, Chris Pine en Ben Foster. De plot is niet heel bijzonder maar bevat veel memorabele details en steekt intelligent in elkaar. De economische malaise die op de achtergrond speelt voegt een krachtige subtekst toe. Eersteklas dialogen en mooie uitdieping van de personages zorgen er tenslotte voor dat dit wat mij betreft één van de betere films van 2016 is.

Uitstekende mengeling van Raiders Of The Lost Ark en Ghostbusters. Zoiets dan. Majestueus in beeld gebracht spektakel, met een perfect gecaste Perlman als de sarcastische titelheld. Qua plot gelukkig wat grimmiger dan de meeste comic book-verfilmingen, en de schurken zijn hier ook best cool. Fraai camerawerk en prima special effects, daar is duidelijk veel werk van gemaakt. De director's cut gekeken, die iets meer diepgang van bepaalde personages biedt. Vooral de rol van John Hurt als de 'vader' van Hellboy is nu iets groter.

Volstrekt overbodige en vooral misplaatste reboot, rommelig in elkaar gezet, met een overdaad aan doorzichtige special effects. De casting van David Harbour in de hoofdrol is eigenlijk het enige lichtpuntje. Hij levert een prima en uitgebalanceerde prestatie, extra bewonderenswaardig aangezien de film om hem heen rammelt aan alle kanten. Guillermo Del Toro's betrokkenheid wordt node gemist.

Helemaal zo slecht nog niet, deze derde reïncarnatie van de rode titelheld. De duistere sfeer is goed getroffen en zowel production design als special effects weten te overtuigen, ondaks het lage budget. Daarnaast doet Jack Kesy het prima in de hoofdrol. De horror-achtige vibe van het script ligt mij wel en blijft tot en met het einde doeltreffend gehanteerd. Niet zo goed als de twee Hellboy-films van Guillermo Del Toro, maar oneindig beter dan de mislukte reboot uit 2019.

Lekker naargeestig horrorwerkje uit Polen, goed gemaakt en fraai in beeld gebracht. De plot ontvouwt zich vrij traag, maar de grimmige sfeer en de bizarre gebeurtenissen zorgen ervoor dat de aandacht er goed bij blijft. Eén en ander werkt toe naar een memorabele climax.

Een meevaller, al zegt dat meer over de inmiddels tig inferieure sequels dan over de kwaliteit van deze reboot. Regisseur David Bruckner is gelukkig een vakman en weet er in ieder geval voor te zorgen dat zijn film er visueel indrukwekkend uitziet, met mooie production design en inventieve special effects. Inhoudelijk is het een beetje behelpen (al kon ik de heldere uitleg van bepaalde plotdetails wel waarderen) en ook de personages komen niet altijd even goed uit de verf, maar toch ben ik redelijk enthousiast. Er valt te genieten van heel wat nare bloederige toestanden en de toonzetting is lekker meedogenloos.

Gezien op regio 1 dvd, net uit in de VS. Lichte tegenvaller vergeleken met het vorige deel. Dezelfde regisseur en ditmaal zelfs met Stan Winston als producent, maar het verhaal is dun en visueel valt er weinig te genieten. Veel bloed, dat wel, maar Pinhead heeft wederom een hele kleine rol en slaapwandelt door het geheel. Verder te weinig nieuwe invalshoeken om te blijven boeien. Volgende keer beter.

Iets beter dan Hellraiser:Deader, maar het houdt wederom niet over. Het verhaal zit aardig in elkaar, maar het amateuristische akteerwerk en de saaie cameravoering zorgen voor een goedkoop gevoel dat de serie nu net niet nodig heeft. Stoppen met de reeks, zou ik zeggen, maar dat schreeuwen de fans al vanaf deel drie.

Het negende deel alweer en met afstand de slechtste Hellraiser-film tot nu toe. Na zes jaar afwezigheid mogen we toch wel iets meer verwachten dan dit misbaksel. Doug Bradley is zo verstandig geweest de reeks te verlaten- de fans doen er nu ook verstandig aan om dit prul te laten voor wat het is. De nieuwe Pinhead is belachelijk slecht en volledig misplaatst, net als het script, de akteurs en de vormgeving. Bloederig, dat wel, en godzijdank bijzonder kort, maar dan nog voelt de film erg langdradig aan.

Onderhoudend maar te glad en te conventioneel uitgewerkt drama, dat een beetje blijft steken in goede bedoelingen. De cast is eersteklas en het script zit degelijk in elkaar, daar ligt het niet aan. Het probleem is vooral dat de personages zich teveel gedragen als stereotypen, waardoor ze nooit echt mensen van vlees en bloed worden. De stroperige muziek en het fantasieloze camerawerk maken er vervolgens een soort opgewaardeerde televisiefilm van. Jammer, want her en der bevinden zich sterke scenes en de film heeft zinnige dingen te melden.

Redelijk boeiende documentaire over een nederlandse expeditie naar de Himalaya om de Cho Oyu, de op 5 na hoogste berg ter wereld, te beklimmen. Mooie plaatjes en uiteraard de gebruikelijke ontberingen, maar het meest interessante aspect betreft de onderlinge verstandhoudingen en de spanningen binnen de groep. Niet de beste documentaire binnen het genre, maar vlot en onderhoudend in elkaar gezet door onderzoeksjournalist en regisseur Geertjan Lassche.

Beklemmend, surrealistisch sprookje dat een originele draai geeft aan het klassieke Hans en Grietje-gegeven. De film is wat aan de lange kant; tegen het einde is de rek er een beetje uit, maar het verhaal zit degelijk in elkaar en is afwisselend eng, bizar en aangrijpend. Wat de film echt de moeite waard maakt is de fraaie vormgeving: kleurgebruik, camerawerk en production design zorgen voor een oogverblindend geheel.

Deze documentaire stelt op zich niet zo heel veel voor, maar de interviews met de hier stokoude fotograaf Bresson zijn de moeite waard en de getoonde foto's zijn magistraal. Wat kun je met zwartwit-fotografie toch prachtige dingen doen, dat blijkt maar weer. En wat een leven moet die Bresson gehad hebben. Hij heeft de hele wereld bereisd en was bij veel belangrijke politieke gebeurtenissen aanwezig. Een zeldzaam talent. Iedere beginnende fotograaf zal zich achter de oren krabben bij het zien van het imposante oeuvre van Bresson.

Herzien. De film heeft niet meer de impact van destijds (ik zag 'm begin jaren '90 op vhs), maar het is nog steeds een intens en vooral verontrustend werkje. De kille en afstandelijke toon past goed bij de haast documentaire-achtige visuele aanpak; jammer dat de overdreven en behoorlijk knullige geluidseffecten op cruciale momenten een beetje roet in het eten gooien. Het geheel was waarschijnlijk meer effectief geweest zonder muziek en dergelijke misplaatste effecten. De meest gruwelijke scene is die waarin Henry en Otis een door hen gefilmde home invasion samen zitten te bekijken en Henry aan Otis vraagt, terwijl deze de tape terugspoelt: "What are you doing?". Otis: "I wanna watch it again". Brrrrrr.

Helaas nogal langdradig en melodramatisch, dit liefdesverhaaltje met in de verte wat thriller-elementen. Visueel zeer sterk en ook qua montage behoorlijk indrukwekkend, maar personages en plot weten lang niet altijd te boeien. Het continu heen en weer springen qua toonzetting werkt ook niet overal even goed. Een beetje schizofrene film uiteindelijk. Af en toe briljant, maar even zo vaak stroperig en te dik aangezet.