Opinions

Prachtige ode aan de filmgeschiedenis, visueel overdonderend en ongelooflijk gedetailleerd. Inhoudelijk is de film al even fraai, met een heerlijk betoverend verhaal, prachtig gespeeld door de hele cast. Aan de ene kant een kinderfilm, maar laat je dat er in ieder geval niet van weerhouden de film te bekijken. De film is absoluut niet kinderachtig en neerbuigend naar zijn publiek. Het is een met liefde gemaakte film over film, en wie kan dat onderwerp beter uit de doeken doen dan regisseur Scorsese. Inderdaad, niemand. Scorsese weet nu net dat element toe te voegen waar de meeste regisseurs hun hele leven naar zoeken maar vrijwel nooit weten te realiseren: echte filmmagie.

Met ruim drie uur speeltijd een (te) lange zit, maar desondanks is deze documentaire toch wel heel bijzonder. Een grote reeks aan markante mensen trekt voorbij, in volle close-up, waarbij men afwisselend banale en zeer aangrijpende dingen vertelt. Tussen de interview-fragmenten door zien we prachtig geschoten beelden van natuur en urbanisatie. De aanpak werkt overwegend uitstekend, al zakt de boel soms onvermijdelijk in, maar uiteindelijk weet het geheel flink indruk te maken, zowel visueel als inhoudelijk.

Onbegrijpelijk dat regisseur Six nog geldschieters heeft gevonden na I Love Dries, maar blijkbaar heeft hij nu zijn heil gezocht in het buitenland. Niet onverstandig, want deze bizarre film pakt nog niet eens zo beroerd uit. Het verhaal is dun maar het gegeven is wel origineel, hoe onsmakelijk het ook is. De uitwerking is ook niet slecht. Technisch zit de film redelijk in elkaar, camerawerk en score zijn in orde. Het akteerwerk is niet veel soeps, maar Dieter Laser maakt er een heerlijk potje van in de megalomane hoofdrol. Het geheel is het aankijken al met al nog net waard. Op naar de sequel: full sequence!

Verontrustende sequel, geschoten in zwart/wit, maar daarom niet minder onsmakelijk. Enige ambitie kan regisseur Six niet ontzegd worden, en hij geeft de film een treffend nihilistische sfeer mee, die soms zelfs wat doet denken aan Eraserhead van David Lynch. De weerzinwekkende hoofdrolspeler Harvey is een hele vondst in ieder geval en de film kent een aantal vrij extreme momenten. Het is allemaal bijna even vies als I Love Dries, maar gelukkig wel een stuk beter. Op naar Final Sequence!

Onze landgenoot Tom Six begint zo langzamerhand een indrukwekkend oeuvre op te bouwen. Het meesterwerk I Love Dries is natuurlijk moeilijk te overtreffen, maar The Human Centipede, inmiddels uitgegroeid tot een heuse trilogie, doet een aardige poging. Overigens moet gezegd worden dat dit derde deel verreweg het minste van de drie is. Alle aspecten van de film zijn knullig uitgevoerd en wanneer meneer Six zelf op komt draven in een wazige cameo (als zichzelf) is de boel definitief niet meer serieus te nemen, voor zover dat überhaupt al mogelijk was. De film moet echter gezien worden voor de rol van Dieter Laser, die in aanmerking komt voor de prijs van 'meest over de top-rol ooit', wat mij betreft. Niet te beschrijven wat die man hier voor waanzin neerzet.

Interessante, vlot vertelde documentaire over de toenemende onleefbaarheid van grote steden wereldwijd en de oplossingen die daarvoor worden gezocht. Het gedachtengoed van de deense architect en professor Jan Gehl, die gedurende 40 jaar het menselijk gedrag in steden heeft bestudeerd, staat hierbij centraal. Aan de vormgeving van de interviewfragmenten had wel iets meer aandacht besteed mogen worden, maar verder ziet de documentaire er op visueel vlak prima uit. En met slechts 77 minuten speelduur verveelt de boel ook niet.

Inktzwarte satire over een toekomstige overbevolkte maatschappij waarin burgers grote sommen geld kunnen krijgen van de overheid als zij zich vrijwillig aanmelden om te sterven. Door de beperkte plaats van handeling doet één en ander nogal toneelmatig aan, maar de degelijke cast (vooral Enrico Colantoni is hier geweldig als Bob) weet wel raad met de rake dialogen en de balans tussen drama en humor is overwegend knap getroffen door regisseuse Caitlin (dochter van) Cronenberg. Tegen het einde ontspoort de boel een beetje, maar ach, dat is dan ook wel weer grappig. Pappa Cronenberg doet overigens de voice-over bij de D.O.C.S. reclamefilmpjes die langskomen.

Sobere verfilming van het gelijknamige toneelstuk, mij overigens onbekend. De prima cast maakt er wat van, met name de altijd uitstekende Richard Jenkins, maar echt enerverend of boeiend wil het niet worden. In de tweede helft, wanneer de spanningen in het krakkemikkige appartement toenemen, valt er te genieten van scherpe dialogen en hier en daar wat onbehaaglijke, haast horror-achtige momenten, maar uiteindelijk heeft het allemaal niet veel om het lijf.

Unaniem gekraakt, maar ik moet zeggen dat ik de film best kon waarderen. De mengeling van melodrama en misdaad werkt niet overal even goed, dat is een feit, resulterend in een onevenwichtige, bij vlagen nogal rommelige film. Wat ik echter sterk vind is de wat meer ambitieuze rol van Statham en de vele aparte/ bizarre plotdetails, die de film onderscheiden van veel genregenoten. Qua toon zwalkt het geheel heen en weer en regisseur Steven Knight heeft wellicht teveel hooi op de vork genomen voor zijn regiedebuut, maar hij durft in ieder geval wel.

Een aaneenschakeling van flauwiteiten en ongeloofwaardige plotwendingen, zo zou ik deze film willen omschrijven. Een dergelijk Forrest Gump-achtig plot kan best leuk zijn, maar dan moet je wel iets geven om de personages en dienen de gebeurtenissen op zijn minst grappig te zijn. Op beide vlakken zit deze film er flink naast. Het boeit niet, de personages zijn karikaturaal en de humor is zelfs voor een zweedse film beneden niveau. Het boek is vast beter.

Lekkere (letterlijk en figuurlijk) feelgood-film van de maker van zoveel lekkere feelgood-films, Lasse Hallstrom. Het leuke gegeven (frans sterrenrestaurant krijgt concurrentie van een indiaas restaurant aan de overkant van de straat) krijgt een flinke boost door de eersteklas cast. Veel mooifilmerij, dik aangezette romantiek en handige levenslesjes, maar vooruit, het wordt allemaal met zoveel overgave gebracht dat weerstand bieden zinloos is. Geproduceerd door Steven Spielberg.

Maffe, unieke low budget mix van live-action en animatie, over de strijd van een pelsjager tegen een leger van bevers. In zwartwit. Het lage budget werkt in het voordeel van de film en levert heel wat inventieve visuele vondsten op, al is de voortdurende slapstick overwegend erg flauw en duurt het allemaal veel te lang. In het laatste half uur gaat de film volledig los en pakt regisseur Mike Cheslik flink uit met groots (!) opgezet spektakel en allerlei malle aktiescenes, maar tot die tijd is het flink behelpen. Cultstatus is echter gegarandeerd.

Bij vlagen indrukwekkende film, rauw en visueel zeer geslaagd. Lange rustige shots zonder veel dialoog, afgezien van een lange ononderbroken scene in het midden van de film. Deze sleutelscene, tussen hoofdpersoon Bobby Sands en een priester, is zeer knap gespeeld en bestaat dan juist weer uitsluitend uit dialoog. Hier en daar is de film (onvermijdelijk) wat aan de politieke kant, maar gelukkig wordt er niet overduidelijk partij gekozen. Ik was niet erg begaan met de personages en de gebeurtenissen, maar door de sterke beeldtaal en de overtuigend naargeestige sfeer toch een dikke voldoende.

Onderhoudend eerste deel van de trilogie, goed gemaakt en intelligent uitgewerkt. De opzet is intrigerend, met een knap opgebouwd gevoel van dreiging. Wanneer de spelen uit de titel zich aandienen zakt de boel helaas wat in, ondanks enkele spannende scenes. De cast is prima, met Jennifer Lawrence perfect in de hoofdrol. Regisseur Gary Ross weet kunstig om bepaalde gruwelijkheden heen te monteren, zonder dat er een al te bloedeloze film ontstaat, maar toch heeft de film uiteindelijk niet de benodigde impact. Ondanks de lange speelduur voelt één en ander toch wat afgeraffeld aan. De volgende delen kunnen op dat gebied nog wel wat winst boeken, in ieder geval.

Weinig verrassend tweede deel, dat min of meer dezelfde opbouw heeft als de iets betere eerste film. Het is allemaal onderhoudend genoeg in beeld gebracht en de finale heeft zo zijn spannende momenten, maar één en ander doet afgeraffeld aan en de emotionele impact is minimaal. Om over het abrupte open einde maar te zwijgen.

Ja, dat krijg je ervan als je boeken gaat splitsen. De aktie en het spektakel worden waarschijnlijk bewaard voor het tweede deel: hier moeten we het doen met politiek geleuter en vooral veel statische dialoogscenes, die de vaart er behoorlijk uithalen. Er is vrijwel geen aktie en van spanning is al helemaal geen sprake. Het deed me al met al behoorlijk denken aan de misplaatste Zion-scenes uit de tweede en derde Matrix-films. Dan weet je wel genoeg.

Ook ditmaal worden we vergast op talloze speeches en wordt er weer veel flink vergaderd en overlegd. Het wil maar niet vlotten. Oké, er zijn een paar spectaculaire aktiescenes ingelast om de monotonie te doorbreken, maar is dit het nu? Is dit de climactische finale waar we al drie films op zitten te wachten? Om te zeggen dat de reeks hiermee als een nachtkaars uitgaat is een behoorlijk understatement.

Best aardige prequel, hoewel flink te lang. In ieder geval een stuk beter dan de laatste twee dodelijk saaie Hunger Games-films. Mooi vormgegeven en aantrekkelijk in beeld gebracht door regisseur Francis Lawrence, met een prima hoofdrol van Tom Blyth als een jonge Coriolanus Snow. De supporting cast lijkt zich opperbest te vermaken; vooral Jason Schwartzman en Viola Davis schmieren er heerlijk op los. Richting het einde begint één en ander een beetje te kraken en te slepen, maar tot die tijd is dit goed te doen.

Leuke komedie uit Nieuw-Zeeland, die helaas sporadisch een beetje de plank misslaat. Vooral op de momenten waarop één en ander nogal dik wordt aangezet vliegt de film uit de bocht. Gelukkig zijn de personages bijzonder sympathiek en de dialogen erg grappig. Visueel ziet het er allemaal piekfijn uit, flink geholpen door de fraaie natuur. Uiteindelijk had dit met een wat meer ingetogen aanpak een veel betere film kunnen zijn, maar goed, ik heb me er erg mee vermaakt.

Nogal onlogische, rommelig uitgewerkte film met een evenwel intrigerend uitgangspunt. Het extreem bloederige, onvoorspelbare begin belooft veel goeds, maar gaandeweg wordt alles steeds platter en nogal voor de hand liggend. Naarmate we meer te weten komen begint de plot dan ook behoorlijk door de mand te vallen. Hier en daar lekker over de top qua bot geweld en met Betty Gilpin beschikt de film over een grappige, onderkoelde hoofdrolspeelster, maar hier had veel meer ingezeten.

Videovoer, zo noemden we dergelijke films vroeger in het VHS-tijdperk. Aktiefilms die je vergeten bent zodra de aftiteling draait. Volgens dat criterium is deze opgepompte Hunt For Red October-kloon helemaal zo slecht nog niet. Een overdaad aan matige CGI doet de eerste helft van de film bijna de das om, maar de zeer vermakelijke c.q. belachelijke plot en een aantal aardige aktiescenes bieden vervolgens redelijk tegengas. De cast kan er ook mee door, al levert niemand hier echt memorabel werk af. Kortom, deze zou het destijds goed gedaan hebben in de videotheek.

De moeite van het kijken waard, zeker gezien het miniscule budget. Wanneer je in aanmerking neemt dat de film vrijwel niets heeft gekost is het verbazingwekkend hoe professioneel alles eruit ziet. Het camerawerk is eersteklas, de kostuums en buitenaardse wezens zien er goed uit en ook de spaarzame special effects zijn redelijk. De film is sterk beïnvloed door SF uit de jaren '70, en dan vooral de eerste Star Wars. Het script is het zwakke punt van de film. Qua plot zijn er nog wel wat verrasingen, maar het is niet toereikend voor een film van anderhalf uur. Daarentegen kan het akteerwerk er mee door, net als de dialogen. Geef deze regisseur een budget en hij kan waarschijnlijk wonderen verrichten. Gaan we hopelijk meer van horen.

Onevenwichtige mengeling van oorlogsdrama en komedie, te gekunsteld en onwaarschijnlijk om indruk te maken. De degelijke cast zorgt ervoor dat de film geen straf is om te kijken, maar gaandeweg verliest de film momentum, juist op die momenten dat het spannend zou moeten worden.

Tegenvallende prequel/ sequel, die het op alle fronten moet afleggen tegen het origineel, Snow White And The Huntsman. Niet dat die zo geweldig was, maar daar viel tenminste nog te genieten van fraaie production design en veel spektakel. Die zaken ontbreken hier grotendeels. In plaats daarvan krijgen we een zoetsappig liefdesverhaaltje voorgeschoteld en een heleboel ongein. Visueel valt er ook bar weinig te beleven. De openingsscenes met Charlize Theron zijn nog wel oké, maar daarna wordt het snel minder.

Alleraardigste aktiefilm, vol virtuoos in beeld gebrachte vechtscenes. De eerste helft van de film is niet bijster interessant en verloopt heel voorspelbaar. Hierna wordt de film gelukkig beter en wint het verhaal aan diepgang. Emotioneel weet de film vanaf dit punt zelfs geregeld doel te raken. Voorspelbaarheid blijft de film soms parten spelen, maar het charisma van Li, het prachtige camerawerk, het mooie production design en de eersteklas vechtscenes tillen het geheel uiteindelijk toch dik boven het gemiddelde uit.

Pijnlijke misser, deze dodelijk saaie egotrip van Abel Tesfaye aka The Weeknd. Als akteur schiet hij hopeloos tekort, al valt dat hier niet echt op omdat de film om hem heen dermate belabberd is dat de aandacht doeltreffend van hem wordt afgeleid. Het script is een rommeltje, net als de regie van Trey Edward Shults. Halverwege werd ik even wakker toen de film zowaar een uitstapje nam richting horror, maar daarna kon ik rustig verder slapen. Vooral aan de futloze finale lijkt geen einde te komen.

Aardig tussendoortje van regisseur Mike Flanagan, die inmiddels een respectabele staat van dienst heeft opgebouwd in het horrorgenre. Ik heb in ieder geval nog geen slechte film van hem gezien. Ook dit slasher-werkje kan er zeker mee door, al zakt de boel na een veelbelovend begin wel wat in. Het kat-en-muisspel tussen de twee hoofdrolspelers is gewoonweg niet bijster spannend en/ of boeiend. Gelukkig maakt de intense finale wel het één en ander goed.

Somber ijslands drama met thriller-elementen, over een rouwende politieman (Ingvar Sigurdsson) die begint te vermoeden dat zijn overleden vrouw een buitenechtelijke affaire had. Het lage tempo en de arthouse-elementen van de film zullen niet iedereen aanspreken, maar ik vond plot en personages boeiend genoeg om dit door de vingers te zien. Met de sfeer zit het ook wel goed, mede te danken aan het desolate landschap waarin de film zich afspeelt.

Veel te lang misdaaddrama, met iets te weinig plot om de volle lengte te kunnen boeien. Op visueel gebied evenwel zeer indrukwekkend, met geweldig camerawerk en een knap gebruik van montage. Vooral de aktiescenes zien er erg goed uit, van de energiek in beeld gebrachte autoachtervolgingen tot de zeer bloederige hak- en zaagscenes. Wel wordt dit op gegeven moment iets teveel van het goede en herhaaldelijk verliest de film zijn geloofwaardigheid. Tegen het einde was ik qua plot ook een beetje het spoor bijster moet ik zeggen. Na The Chaser wederom een interessante film van regisseur Na, maar ook ditmaal net geen topper.

Beetje saaie koreaanse historische thriller, over een reeks geheimzinnige moorden op een afgelegen eiland. Een rechercheur (Cha Seung-won) wordt erop afgestuurd teneinde het mysterie op te lossen. Degelijk gespeeld en goed gemaakt, met mooi production design en een aantal overtuigend bloederige scenes, maar de plot wil maar niet spannend worden en de schetsmatig uitgewerkte personages blijven afstandelijk.

Geen beste beurt voor zowel hoofdrolspeler Ben Affleck als regisseur Robert Rodriguez. Het verhaal steekt best geinig in elkaar, met een aantal verrassende wendingen, maar te vaak doet de vergezochte plot denken aan eerdere en vooral betere films als The Matrix en vooral Inception. En Affleck slaapwandelt maar een beetje door de gebeurtenissen heen.

Saaie, langdradige thriller gebaseerd op het gelijknamige boek van Lars Kepler. Ik heb het boek niet gelezen, maar het is ongetwijfeld beter dan de film. Lasse Halstrom als regisseur blijkt een onjuiste keuze te zijn geweest, aangezien hij zoals altijd meer geïnteresseerd is in de menselijke verhoudingen dan in de thriller-aspecten van het verhaal. En laten nu juist die menselijke verhoudingen ditmaal niet bijster interessant zijn. Hoofdrolspeler Tobias Zilliacus is ook erg anoniem in de hoofdrol. Tel daarbij op een nogal voorspelbaar uitgewerkt script en je houdt niet bepaald veel over. Nou, vooruit- de winterse zweedse landschappen zien er fraai uit.

Saai debuut van één van mijn favoriete zuid-koreaanse regisseurs, Hoon-Jung Park. De plot, vol verraad en jaloezie, is best oké, maar de onnodig opgerekte uitwerking ervan en de beperkte setting van het hele gebeuren zorgen al snel voor een trage en statische film, die slechts sporadisch tot leven komt. Mooi production design en met het akteerwerk van de drie hoofdrolspelers is niets mis, maar uiteindelijk duurt alles gewoonweg veel te lang.