Opinions

Beetje ongemakkelijke mix van komedie en drama, al is dat wellicht ook de bedoeling van de film. Jack Black is in ieder geval perfect gecast in de hoofdrol als voormalige nerd die de blits wil maken op de aankomende reunie door de komst van James Marsden te regelen, destijds de meest coole gast op school. Om dit te bereiken is hij bereid heel ver te gaan. Sporadisch is de film erg grappig, niet in de laatste plaats door de dynamiek tussen Black en Marsden, maar bepaalde scenes en onderliggende thema's voelen een beetje geforceerd aan, waardoor de film nogal onevenwichtig is geworden.

Met zo'n coole titel kun je eigenlijk al niet fout gaan natuurlijk. Laat staan met Lee Van Cleef in de hoofdrol. Bovengemiddelde spaghetti-western, behoorlijk groots opgezet, met een meeslepend plot, boeiende personages en volop aktie. En uiteraard veel stemmige close-ups van ogen. Qua production design zit het ook wel snor. Het akteerwerk laat sporadisch te wensen over, maar de film kan wat mij betreft op zoveel goodwill rekenen dat ik dat graag door de vingers zie.

Overwegend geslaagde mengeling van drama en avontuur, maar helaas net iets te lang en onevenwichtig om over de hele linie indruk te maken. Vooral de uitgerekte climax stelt een beetje teleur. Min-sik Choi is memorabel in de hoofdrol; de tijger overtuigt in de close-ups maar oogt helaas te CGI in de aktiescenes. Sterkste troef van de film is het mooi uitgewerkte en niet zelden aangrijpende verhaal.

Eersteklas special effects in dit mysterieuze zuid-koreaanse drama over een vloedgolf die de wereld bedreigt, maar gaandeweg lopen plot en personages vast en schildert de film zichzelf in een hoek. De science fiction-aspecten zijn helaas niet de meest interessante elementen van de film. Tevens komt het halverwege tot een spectaculaire climax, waarna de film dit niveau niet meer weet te halen. Richting het einde zeurt alles vervolgens maar een beetje door. Jammer, want bij vlagen is dit op visueel vlak behoorlijk imposant.

Best maf, een zuid-koreaanse romantische misdaadfilm die zich volledig afspeelt in Haarlem en Amsterdam (en Limburg ligt ook om de hoek, zo te zien). De plot, handelend over een gedoemde driehoeksverhouding, steekt leuk in elkaar en de hoofdrolspelers zijn best charmant (en dan met name de mooie hoofdrolspeelster Jun Ji-Hyun), maar het duurt allemaal veel te lang en de rommelige, vreemde montage maakt er vaak een potje van. Niet slecht, maar uiteindelijk te weinig consistent om indruk te kunnen maken.

Indrukwekkende, onderkoeld grappige maar ook zeer gewelddadige wraakfilm uit Kazachstan, of all places. In een uitgestrekt, amper bewoond landschap woedt een burgeroorlog en ruimt de bizarre titelfiguur, vergezeld door een zwijgzame vrouw waarvan het zoontje is ontvoerd door handelaren in kinderorganen, lukraak hele volksstammen uit de weg. Berik Aytzhanov is onweerstaanbaar in de maffe hoofdrol; zijn personage komt op bepaalde momenten zo vreemd uit de hoek dat dit de film net dat beetje extra geeft. Jammer dat de boel naar het einde toe een beetje inzakt, want ik had dit graag nog wat hoger willen waarderen. Qua camerawerk en production design is Steppenwolf verder van hoog niveau.

Wat heeft Matthew McConaughey de afgelopen jaren een geweldige comeback gemaakt, niet te geloven. Nog niet eens zo heel lang geleden verkwistte hij zijn talent met nietszeggende romcoms, waarin hij met ontbloot bovenlijf een beetje liep te schmieren. Zet die films nu eens af tegen deze Dallas Buyers Club; alsof je naar een andere akteur zit te kijken. De hier uitgemergelde McConaughey is magistraal in de onsympathieke maar charismatische hoofdrol. Even goed is Jared Leto als verslaafde travestiet die tegen wil en dank bevriend met hem raakt. De plot is verder niet heel bijzonder of verrassend en Jennifer Garner als een van de doktoren schiet tekort, maar de film is meeslepend genoeg en er zijn vele rake emotionele momenten.

Onderhoudende, zij het te lange oorlogsfilm over het plan van de geallieerden om een drietal dammen in het Ruhrgebied op te blazen, waardoor een een groot gedeelte van de duitse oorlogsindustrie plat zou komen te liggen. De opbouw is aan de trage kant en veel personages blijven onderbelicht, maar gelukkig boeit de film desondanks wel en wordt er toegewerkt naar een spannende climax. Wel jammer dat de ambities van regisseur Michael Anderson groter bleken dan het budget, gezien bepaalde knullig in beeld gebrachte special effects. En die zwarte hond genaamd Nigger kan natuurlijk niet door de beugel, ook destijds niet.

Doorsnee melodramatisch koreaans aktiewerkje, dat gaandeweg steeds meer onwaarschijnlijke en sporadisch zelfs nogal belachelijke vormen aanneemt. De twee hoofdpersonen zijn cool en de eerste helft van de film heeft zeker zijn momenten, maar wanneer de plot stagneert en de aktie het overneemt gaat het langzaam bergafwaarts met de film. Dit hebben we reeds vele malen eerder en vooral beter gezien.

Heerlijke film over voetbalmanager Brian Clough (Michael Sheen), die na een spectaculaire vroege carrière in 1974 aangesteld wordt bij het succesvolle Leeds United, waar het geluk hem danig in de steek laat. Feitelijk meer een film over de vriendschap tussen Clough en assistent manager Peter Taylor (Timothy Spall) dan over voetbal, maar dat is zeker geen nadeel. Beiden zijn hier voortreffelijk. Een film met een lach en een traan, zoals de engelsen dat zo goed kunnen.

Creepy maar helaas ook wel wat saaie horrorfilm over een vloek die een armoedig vissersdorpje in het IJsland van de negentiende eeuw treft. Met de desolate sfeer en de van god verlaten locatie zit het wel snor, maar plot en personages laten te wensen over. De horrorelementen worden ook niet ten volle benut, met slechts een handjevol echt enge momenten. Echt zo'n film die ik graag hoger had willen waarderen, maar ja...

Leuk duister sprookje, aantrekkelijk in beeld gebracht en voorzien van een leuke cast. Millie Bobby Brown doet het prima in de hoofdrol. Het middenstuk is een beetje langdradig en de finale wordt afgeraffeld, maar afgezien daarvan biedt Damsel aangenaam vermaak. De stem van de draak had beter gekund maar visueel ziet deze er tot in de puntjes verzorgd uit.

Pas de vierde film van regisseur Stillman in ruim twintig jaar tijd, en dertien jaar na zijn laatste film, The Last Days Of Disco. Ik had de beste man al afgeschreven, maar gelukkig is zijn hand weer duidelijk te herkennen in deze onevenwichtige maar best vermakelijke komedie. Ook nu weer moet de film het duidelijk hebben van spitsvondige dialogen en maffe observaties, ditmaal gesitueerd op een college campus. Het ligt er allemaal wat dikker op dan voorheen, met soms iets te flauwe humor, maar de cast is leuk en het getroffen sfeertje is toch wel weer apart. Wel jammer van het te vage, nietszeggende einde.

De director's cut net gezien, die aanmerkelijk langer is dan de originele bioscoopversie. Omdat het lang geleden is dat ik de originele versie zag weet ik niet welke scenes zijn toegevoegd, maar misschien is dat maar goed ook. De rustige flow van de film blijft in ieder geval gehandhaafd en geen enkele scene is overbodig. Prachtige film, eenvoudig verteld maar meeslepend en groots qua inhoud. Het camerawerk is subliem, net als de score van John Barry. Verbluffend debuut van regisseur Costner; als akteur is hij hier ook geweldig.

Weinig dat we nog niet eerder hebben gezien, maar de parade van exotische paradijsvogels en hun maffe gedrag is hier wel bijzonder fraai in beeld gebracht. De onderkoelde voice-over van Stephen Fry past er perfect bij. Ondanks de korte speelduur is de rek er tegen het einde wel een beetje uit, maar al met al is dit toch wel de moeite waard.

Aangename verrassing, deze eersteklas australische oorlogsfilm over een vrij onbekende veldslag op een rubberplantage in zuid-vietnam, op 18 augustus 1966. Bijzonder fraai in beeld gebracht, met veel aandacht voor detail en een prachtig gebruik van slowmotion tijdens bepaalde aktiescenes. Het prima spel van de cast en de overtuigende aanpak qua materieel en production design maakt het helemaal af. Spannend, meeslepend en spectaculair.

Spannende, slim in elkaar gezette thriller over een door haaien geobsedeerde seriemoordenaar. Jai Courtney is perfect gecast in de hoofdrol en hij krijgt verdienstelijk tegengas van de mooie Hassie Harrison, die zich na haar ontvoering niet zomaar als visvoer laat gebruiken. Goed gemaakt en sfeervol in beeld gebracht, met godzijdank weinig gebruik van CGI. Een aangename verrassing binnen het genre.

Saai, praterig drama, één van de minste films van Cronenberg ooit, wat mij betreft. Het akteerwerk van Fassbender en Mortensen is degelijk, maar de dik aangezette rol (en accent) van Knightley is behoorlijk misplaatst. Het heen en weer slingeren van allerlei theoriëen en het voorlezen van brieven resulteert in ieder geval niet in opwindende cinema.

Niet slecht gedaan, deze thriller over een denkbeeldige vriend die wordt opgesloten om jaren later op volwassen leeftijd weer te worden vrijgelaten, maar het gegeven blijkt al snel te dun om een hele film mee te kunnen vullen. Daarnaast zijn de twee hoofdpersonen, hoewel niet slecht gespeeld, weinig charismatisch. Na een sterk begin zakt de film langzaam af naar een bedenkelijk niveau.

Leuke, pretentieloze film over een uitgebluste rockster (Al Pacino) die besluit zijn leven te veranderen wanneer hij in bezit komt van een nooit bezorgde brief die 40 jaar geleden aan hem is geschreven door John Lennon. Pacino is perfect gecast in de dik aangezette maar sympathieke hoofdrol en het script weet humor en drama vakkundig te combineren, daarbij geholpen door een eersteklas supporting cast. De muziek in de film is dubieus, zo oogt en klinkt Pacino meer als een lounge-artiest dan als een rockster, maar de film kabbelt zo aangenaam door dat we dit maar op de koop toenemen.

Intrigerende, droogkomische film over een uitgebluste franse leraar die steeds meer betrokken raakt bij de scherp geobserveerde maar nogal voyeuristische essays van een leerling, die handelen over de leefwereld van de familie van een klasgenoot. De toon blijft luchtig, maar het script weet op subtiele wijze een aantal duistere elementen in het geheel te verwerken, waardoor de film onvoorspelbaar en vooral een beetje ongrijpbaar blijft. Uiteindelijk ook wel wat onbestendig, maar door de sterke cast en de leuke dialogen blijft dit op de rails.

Niet zozeer een documentaire over de misstanden in Darfur maar over een zestal mensen die hulp proberen te bieden, ieder op hun manier. Onder hen is akteur Don Cheadle (tevens producent van deze film), die samen met bevriend akteur George Clooney probeert de situatie in Darfur onder de aandacht van de wereld te brengen. Het is allemaal goedbedoeld, maar de betrokken mensen en hun verhaallijnen zijn amper boeiend en enige focus is ver te zoeken. Dit onderwerp verdient een veel betere aanpak.

Karig qua plot en als je een sluitende verklaring voor alle enge toestanden verwacht kom je bedrogen uit, maar afgezien daarvan is dit een heerlijk duistere en genadeloos sombere horrorfilm. Prima cast ook en bijzonder sfeervol in beeld gebracht door regisseur Bryan Bertino, die tot nu toe (met uitzondering van zijn redelijke debuut The Strangers) een nogal wisselvallige staat van dienst had. Met dit rustig vertelde maar inhoudelijk behoorlijk creepy werkje overtreft hij zichzelf in ieder geval.

De director's cut net gekeken, maar ik kon niet goed zien wat nu nieuw was en wat niet. Het is dan ook alweer een tijd geleden dat ik de bioscoopversie heb gezien. Misschien juist een goed teken, want ik vond wel dat alle scenes mooi pasten binnen het geheel. Op dvd valt nu pas op hoe mooi de film gemaakt is: wat een kleuren en wat een production design! Oogverblindend mooi. Tel daarbij op het ingenieuze script en je hebt een instant klassieker.

Herzien. Op bluray ziet de film er geweldig uit; eindelijk is al het werk dat in de details is gaan zitten optimaal goed te zien. Afgezien van de fraaie poppen, kostuums en decors blijft het wel een beetje behelpen met de film. Inhoudelijk stelt het allemaal niet zoveel voor en er valt qua plot ook niet heel veel te beleven. Het is acceptabel. The Dark Crystal blijft een unieke film en is in veel opzichten een klassieker, maar dan wel eentje met veel tekortkomingen.

Geen Halloween-klassieker, maar binnen het genre zeker niet verkeerd. De film begint wat ongemakkelijk qua toonzetting en het duurt even voordat je brood kan bakken van de plot en de personages, maar gaandeweg valt er toch wel wat te genieten. Er wordt niet gekeken op een litertje bloed meer of minder en met Sawtooth Jack heeft het genre er een leuk vormgegeven nieuw monster bij.

Mooi waargebeurd drama uit Nieuw-Zeeland, over een snelschaakkampioen onder de Maori, Genesis Potini (Cliff Curtis), die leeft met een bipolaire stoornis. Prachtig gespeeld door Curtis, maar ook de rest van de cast is goed. Hier en daar een beetje sentimenteel, maar over het algemeen blijft het binnen de perken en wordt het verhaal vrij subtiel en passend rauw uitgewerkt. Visueel weinig opsmuk, maar dat heeft deze film ook niet nodig.

Niet bepaald regisseur Nolan's finest hour en vergeleken met The Dark Knight enigzins een tegenvaller. Het duurt behoorlijk lang voordat de boel op gang komt en het verhaal wil maar niet echt boeiend worden. Ook voelt één en ander wat plichtmatig aan. Eenmaal op stoom is de film gelukkig wel spannend en spectaculair, maar ondanks de aanwezigheid van flink wat emotionele diepgang is dit nergens de gehoopte knaller. Fraai einde, dat wel.

Niet al te logische maar wel vermakelijke thriller over een uit de gevangenis ontsnapte vermeende moordenaar (Humphrey Bogart) die plastische chirurgie ondergaat om zijn vrijheid te behouden. Het begin, cool gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, is het meest interessant, maar de rest van de film kan er zeker mee door, niet in de laatste plaats door de vele sterke bijrollen. Meest opvallende aspect van de film is dat het gezicht van Bogart de eerste drie kwartier niet te zien is, iets waar de studiobazen destijds uiteraard niet zo blij mee waren.

Genadeloos geflopt, maar uiteraard helemaal zo slecht nog niet. De plot is aan de karige kant en qua spektakel zijn er weinig scenes die in positieve zin opvallen (het is allemaal vooral degelijk), maar de cast presteert naar behoren en uiteindelijk is dit een aangename, vlot gemaakte X-Men film. Niets meer en niets minder.