Opinions

Middelmatig found footage-horrorfilmpje, niet slecht maar binnen het inmiddels overvolle subgenre zeker geen uitblinker. De film neemt aanvankelijk flink de tijd en komt te langzaam op gang, waardoor je je uitgebreid kan zitten irriteren aan de leeghoofdige hoofdrolspelers. Eenmaal op stoom verlopen de gebeurtenissen dan weer te snel, met overdreven aanwezige digitale effecten en computerspel-achtige decors. Het einde is dan wel weer intrigerend. Kortom, een rommeltje dat zo zijn momenten heeft.

Hoofdrolspeler Leigh Whannell heeft zijn loopbaan als akteur inmiddels wijselijk verruild voor die van regisseur, met heel wat meer succes. Hij bakt er hier in ieder geval weinig van, al kan het falen van de film hem niet echt worden verweten. Deze australische Texas Chainsaw Massacre/ Wrong Turn-kloon is gewoonweg te slap en onzinnig om enige indruk te maken. Een paar mooie dames in de cast, dat wel, en sporadisch wat geslaagde bloederige momenten, maar het komt allemaal te laat op gang, met een kansloze finale en een laatste scene die wel naar is, maar nergens op slaat.

Twee broers brengen de zomer door op de boot van hun opa en ontdekken een mysterieuze onderzeëer uit de tweede wereldoorlog. Mede geschreven door Anders Thomas Jensen is dit een onevenwichtige maar onderhoudende jeugdfilm met een flinke dosis spookachtige toestanden die doen denken aan The Kingdom van Lars Von Trier. In de tweede helft moet je de onwaarschijnlijke, Indiana Jones-achtige plotwendingen met een flinke korrel zout nemen, maar de leuke personages en de vlotte regie van Åke Sandgren houden het geheel net drijvende.

Had qua gegeven nog wel iets kunnen worden, maar helaas... De film zit rommelig in elkaar en overtuigt op visueel gebied absoluut niet. De houterige 'stoere' rol van Tom Cruise-wannabe Routh helpt ook al niet. De dik aangezette, ironische 'private eye' voice-over zorgt hier en daar wel voor een glimlachje, maar zombie sidekick Huntington verveelt vrijwel direct. Matige aktiescenes en special effects drijven definitief een houten staak door het potentiëel. Slappe hap.

Verontrustend, magisch-realistisch drama met duistere sprookjeselementen dat vooral doel treft door het sterke onderkoelde spel van de hoofdrolspelers en de zelfverzekerde regie. Visueel ziet het er ook allemaal prachtig uit, niet in de laatste plaats door de sublieme en volstrekt overtuigende realisatie van de titelfiguur. Ik zat gefascineerd te kijken en werd heen en weer geslingerd tussen vertedering en afgrijzen. Erg knap gedaan in ieder geval.