Opinions

Niet heel veel aktie en spektakel in dit vermoedelijk laatste deel van de franchise (althans met Tom Cruise in de hoofdrol), maar toch is de film een stuk beter te pruimen dan het voorgaande Dead Reckoning. Plot en personages komen ditmaal veel beter uit de verf en de film kent een aantal geweldig in beeld gebrachte hoogtepunten, met als uitschieter de lange en intense scene in een nucleaire duikboot. Letterlijk en figuurlijk ijzingwekkend.

Een typisch Noah Baumbach-filmpje: eccentrieke personages die veel leuteren over niets in het bijzonder. Maar acht, best onderhoudend. Greta Gerwig is altijd wel leuk en nieuwkomer (voor mij althans) Lola Kirke is een prettige verschijning. Doet denken aan het werk van regisseur Whit Stillman en dus ook aan dat van Woody Allen.

Drukke, luidruchtige, nerveus gemonteerde animatiefilm met een weinig subtiele moralistische boodschap en klef sentiment. Geen Pixar-productie derhalve. Het ziet er allemaal fraai geanimeerd uit en de stemmencast is redelijk, maar de personages zijn aan de vlakke kant en qua plot valt er bijzonder weinig te beleven, op een paar leuke grappen na. Duidelijk een geval van stijl boven inhoud, al valt die stijl hier ook best wel tegen.

Leuke, vlot in elkaar gezette documentaire over één van de meest succesvolle atleten van Groot-Brittannië. De aanpak is niet bepaald diepgravend en omdat Farah gevolgd wordt op het toppunt van zijn kunnen is er niet veel drama en spanning, maar hij is zo innemend en charismatisch dat dit toch een aangenaam kijkje in zijn leven is geworden.

Erg leuke, schitterend geanimeerde film uit de Disney-studio. De avontuurlijke plot en sympathieke personages doen al een hoop goed, maar het is de overweldigende kleurenpracht en bijzonder aantrekkelijke animatie die de film echt stootkracht geven. Moana is echt een lust voor het oog en kan zich wat dat betreft makkelijk meten met de meeste Pixar-films. Jammer van de overdaad aan liedjes, die zoals altijd bij Disney de boel een beetje ontsieren.

Na Sound Of Metal wederom een film met Riz Ahmed als artiest die te maken krijgt met een lichamelijke aandoening die hem dwingt zijn leven te veranderen. Zo goed als die film is deze Mogul Mowgli helaas niet, daar is het script te onbestendig en de visuele aanpak te rommelig voor, maar Ahmed is ook hier voortreffelijk. Hij weet volledig te overtuigen als britse rapper met pakistaanse roots. Mooi qua sfeertekening en op emotioneel gebied bij vlagen indrukwekkend, maar de film bevat net iets teveel wazige droombeelden en andere vage details die de aandacht op negatieve wijze afleiden.

Wisselvallig maar gelukkig wel grotendeels onderhoudend regiedebuut van gevierd scriptschrijver Aaron Sorkin, gebaseerd op het onwaarschijnlijke maar waargebeurde verhaal van Molly Bloom, een ex-skikampioene die zichzelf opnieuw uitvindt als organisator van underground pokertoernooien. De voice-over van Jessica Chastain is veel te prominent aanwezig en werkt al snel op de zenuwen, net als haar te zelfbewuste akteerwerk. Gelukkig is het script levendig genoeg om te blijven boeien en is de supporting cast uitstekend. Kevin Costner lijkt er aanvankelijk nogal bekaaid af te komen als de vader van Bloom, maar de prachtige scene die hij deelt met Chastain tegen het einde van de film maakt veel goed.

Hier en daar wat doeltreffende momenten en een paar enge scenes, maar het is net te weinig om er een interessante film van te maken. Daar zijn regie, script en personages gewoonweg te vlak voor. Het akteerwerk kan er mee door en er wordt met weinig middelen een lekker naargeestig sfeertje neergezet, dat wel.

Beetje rare film, onlogisch opgebouwd en opgezadeld met veel overbodige scenes, maar uiteindelijk best vermakelijk. Grootste troef is de lekker maffe rol van Nicolas Cage, hier op dreef als vader in een midlife-crisis die het gemunt heeft op zijn kinderen. Zijn hilarische monologen zorgen ervoor dat de film in de tweede helft goed te genieten is. Dat en natuurlijk de late maar zeer welkome bijrol van Lance Henriksen, die volledig door het lint gaat.

Schrijnend, knap geregisseerd en overtuigend gespeeld drama over een jongen die op school gepest wordt. Zijn zusje slaat het allemaal machteloos gade en probeert hem wanhopig te helpen. De film speelt zich vrijwel volledig af op en rond de school, met de focus vrijwel continu op de kinderen, waardoor je als kijker meegezogen wordt in de langzaam maar zeker escalerende gebeurtenissen. Intens en aangrijpend, voornamelijk door de onvergetelijke rol van de jonge Maya Vanderbeque. De openingsscène, waarbij zij huilend afscheid neemt van haar vader op het schoolplein, gaat direct door merg en been.

Niet helemaal geslaagde mengeling van komedie en drama, al is de film wel onderhoudend en bij vlagen intelligent uitgewerkt. De opbouw is in ieder geval spannend en intrigerend, maar naar het einde toe verzandt het script helaas in een reeks ongeloofwaardige ontwikkelingen, waarna de boel als een nachtkaars uitgaat. Degelijk maar oppervlakkig geregisseerd door Jodie Foster.

Subtiel drama met een uitstekende Pitt, die hier absoluut één van zijn betere rollen neerzet. Iets te lang en qua plot aan de dunne kant, gelukkig grotendeels gecompenseerd door sterke dialogen en een mooi gebruik van muziek. Vooral het wegvallen van de score en het dan weer langzaam aanzwellen tijdens een cruciale wedstrijd laat in de film is prachtig gedaan. Uiteindelijk iets te oppervlakkig en eenzijdig om echt indruk te maken, maar onderhoudend genoeg, ook als je niets om de sport geeft, zoals ik.

Ingenieus geconstrueerde zuid-koreaanse thriller, over een onopgeloste kidnappingszaak die, 15 jaar later, op de dag van verjaring, nieuw leven wordt ingeblazen. Het duurt even voordat plot en personages weten te boeien en regisseur Chung Keun-Sup doet aanvankelijk iets te geforceerd moeite om de boel spannend te maken, maar gaandeweg ontpopt dit zich als een daadwerkelijk spannend en fascinerend mysterie.

Visueel mooi verzorgde maar inhoudelijk helaas nogal saaie film over de jonge Temudzhin (Tadanobu Asano), die later uit zou groeien tot de leider van alle Mongoolse stammen: Genghis Khan. De nogal abstract uitgewerkte personages missen de benodigde diepte, waardoor het lastig meeleven is met de hoofdpersonen. Daarnaast is de plot niet bepaald enerverend. Enkele redelijk spectaculair in beeld gebrachte aktiescenes brengen wat leven in de brouwerij, maar uiteindelijk blijft het allemaal een beetje steken in goede bedoelingen.

Leuke maar nogal gekunstelde documentaire van de makers van African Cats, Chimpanzee en Bears. Ook hier ligt de nadruk op een familievriendelijke benadering van het onderwerp, compleet met enigszins kinderachtige voice-over, dit keer van actrice Tina Fey. Wat de docu ook ditmaal echter weer de moeite waard maakt is het werkelijk schitterende camerawerk. Wat een tijd en energie zal hierin gestoken zijn om de magistrale opnamen te verkrijgen. De beeldenpracht is zo fraai dat we de kinderlijke aanpak maar op de koop toenemen.

Middelmatige aktiefilm met een visueel aantrekkelijke look, maar helaas ook met een zeer uitgekauwd en voorspelbaar plot alsmede oninteressante personages. De verschillende onderdelen van de film vormen nergens een bevredigend geheel, hoe hard regisseur en hoofdrolspeler Dev Patel ook zijn best doet. Hier en daar een aardige aktiescene, maar we hebben het allemaal wel eens eerder en vooral beter gezien. Vooral qua montage gaat de boel herhaaldelijk behoorlijk over de top, waarbij potentieel aardige scenes volledig stukgeknipt worden en vervolgens geen enkele impact hebben. Jammer, want sporadisch laat Patel zien zeker over regietalent te beschikken.

Vreemde mix van horror en komedie, met wisselvallig resultaat. De juiste toon wordt niet gevonden door regisseur Osgood Perkins, hoezeer deze ook zijn best doet de kijker te vermaken. Hier en daar is het best gniffelen om de Final Destination-achtige sterfscenes, maar cast en plot schieten gewoonweg tekort. Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King, dat hier onherkenbaar verbouwd is.

Onduidelijke, langdradige film over een groepje gewapende jongeren die ergens op een bergtop een missie moeten zien te volbrengen. Mooi camerawerk en prachtige locaties, maar inhoudelijk is de film erg vaag en traag. Ik kon er helaas niet zoveel mee.

Luchtig canadees drama over een zwaar onderwerp, te weten de zelfmoord van een lerares op een lagere school. Het is aan de vervangende leraar Bachir Lazhar (een innemende rol van Mohamed Fellag), een Algerijnse immigrant, de leerlingen door de zware tijd die volgt heen te loodsen. Leuke personages en het script steekt subtiel in elkaar, maar het geheel maakt net niet voldoende indruk om echt memorabel te zijn. Daar is de aanpak dan net weer iets te oppervlakkig en manipulatief voor. Onder de jonge leerlingen valt vooral de blonde Sophie Nélisse op, die sindsdien de overstap heeft gemaakt naar een serieuze filmcarrière.

Sfeervol, ambitieus sprookje met een dramatische ondertoon. Zorgvuldig in elkaar gezet, met hele mooie animatiescenes en een geslaagd monster, voorzien van de fraaie stem van Liam Neeson. Ik had het nog wel wat meer indringend en duister willen zien, maar dan was de boel wellicht meer doorgeschoven richting het horrorgenre. Nu blijft de film redelijk toegankelijk voor een wat jonger publiek, al zal de thematiek voor velen van hen iets te hoog gegrepen zijn.

Weer een levenloos cgi-spektakel van regisseur Paul W.S. Anderson, met uiteraard zijn vrouw weer in de hoofdrol. Milla Jovovich bakt er dit keer helaas bar weinig van als stoere soldaat die in een andere dimensie tegen een reeks monsters moet vechten. Vormgeving en special effects zijn beneden peil en de weinige spanning die er is wordt volledig teniet gedaan door de adhd-montage, die alle aktiescenes haarfijn reduceert tot een onbegrijpelijke warboel. Enige lichtpuntje is wat mij betreft Tony Jaa, die sporadisch voor wat broodnodige humor zorgt.

Saaie horrorfilm, vrijwel nergens eng en voorzien van een bijzonder karig script. De personages zijn behoorlijk irritant en de eenzijdige setting verveelt snel. De toevoeging van allerlei flashbacks om de personages meer uit te diepen werkt feitelijk averechts en rekt de boel alleen maar onnodig op. Naar het einde toe zat ik te wachten op een verklaring voor alle malle toestanden, maar helaas... die bleef uit.

Voor de derde keer gezien, ditmaal op blu-ray. Wordt eigenlijk steeds beter. Sfeervolle mengeling van roadmovie en SF-thriller; geweldig wat men met een zeer klein budget heeft weten te bewerkstelligen. Het camerawerk is eersteklas, net als de bijzonder effectieve muziek en de creepy geluidseffecten. De onheilspellende sfeer van het geheel en de langzaam opgebouwde spanning is daarnaast bijzonder knap gedaan. Wanneer de monsters zich sporadisch laten zien zorgt dit voor fraai vormgegeven scenes, maar de film behoort toe aan hoofdrolspelers Scoot McNairy en Whitney Able. Hun langzaam en subtiel ontluikende romance vormt het hart van de film.

Jammer dat de dalende lijn in Pixar-kwaliteit nu een halt is toegeroepen door uitgerekend een sequel, maar goed, het is in ieder geal weer een stap in de goede richting. Monsters Inc. is één van mijn favoriete Pixar-films en ik was best bang dat deze prequel een matige onderneming zou worden, maar gelukkig, het valt allemaal reuze mee. Sterke nog; Monsters University is de beste Pixar-film sinds Toy Story 3 (ja, nog een sequel, ik weet het). De grappen en grollen volgen elkaar in hoog tempo op, de stemmencast is wederom subliem en de animatie is indrukwekkend. Daarnaast is de onderliggende plot erg leuk en bij vlagen zelfs een beetje ontroerend. Kortom; niets mis mee! Hopelijk is dit het begin van een nieuwe reeks geweldige Pixar-films.

Gemiste kans, dit vervolg op het ultra low budget debuut van regisseur Gareth Edwards, die sindsdien is doorgestoten tot de eredivisie van Hollywood. Of dat regisseur Tom Green ook gaat lukken is maar de vraag. Visueel pakt hij af en toe flink uit en in de beste momenten heeft de film een haast onaardse schoonheid, maar overwegend is het geheel veel te onevenwichtig en langdradig. De verandering van setting is interessant, net als het militaire perspectief, maar het script blijft veelal steken in cliche's en de personages zijn vlak en erg dom. Kortom, hier had veel meer ingezeten. Aan de special effects en aktiescenes ligt het in ieder geval niet, die zijn eersteklas.

Bescheiden animatiefilmpje, charmant maar qua plot nogal karig. De personages zijn best sympathiek en het sfeertje van het Parijs van 1910 is leuk getroffen, maar de animatie is nogal standaard en aan de kale kant, waardoor het geheel hier en daar wat statisch aandoet. Het had allemaal wel wat vlotter en meer dynamisch uitgewerkt kunnen worden.

Oubollige, matte oorlogsfilm van regisseur George Clooney, die zichzelf ook één van de hoofdrollen geeft. Hij heeft een indrukwekkende cast om zich heen verzameld, maar men bakt er over het algemeen weinig van. Het is allemaal erg sloom en oude-jongens-krentenbrood. Het versplinterde script helpt tegelijkertijd ook niet; vooral een vaag subplot met Matt Damon en Cate Blanchett vertraagt de boel nog meer. Een paar goede scenes, maar de film als geheel is futloos en weinig boeiend. Jammer, want het onderwerp heeft natuurlijk potentie genoeg.

Visueel nog best de moeite waard, met aantrekkelijk Aliens-achtig production design en leuke technische snufjes, maar inhoudelijk houdt dit niet bepaald over. De cast bakt er ook weinig van. Dean Devlin, later met Emmerich verantwoordelijk voor grote hits als Stargate, Independence Day en Godzilla, is hier één van de hoofdrolspelers en doet het helemaal zo slecht nog niet. Kon dat maar gezegd worden van de rest van de akteurs. Maar goed, met Malcolm McDowell en Stephen Geoffreys in de cast is de film natuurlijk wel direct cult.

Geen standaard muziekdocumentaire; net als in regisseur Brett Morgen's vorige documentaire Cobain: Montage Of Heck hebben we hier vooral te maken met een soort collage van archiefbeelden en kunstzinnige uitspattingen, ondersteund door interviewfragmenten en natuurlijk heel veel muziek. De documentaire, hoewel bijzonder fraai in elkaar gezet, is iets te lang- bepaalde scenes hadden echt wel ingekort kunnen worden en hier en daar wordt het een beetje pretentieus en zweverig, maar al met al is het toch wel een bijzondere en boeiende kijkervaring.

Een Emmerich-mixtape van zijn grootste hits: kruis Independence Day met 2012 en je hebt Moonfall. Wanneer je een beetje meegaat in de waanzin is de film best vermakelijk, met sympathieke hoofdrolspelers en overwegend indrukwekkende special effects. Tegen het einde gaat de boel een beetje over de top en verliest de film het greintje geloofwaardigheid dat er nog was, maar je moet het Emmerich nageven: hij gaat er wel weer volledig voor. Ik heb me bij het spektakel in ieder geval niet verveeld.