Opinions

Hilarische, zeer knap geconstrueerde mockumentary waarin regisseur Peter Jackson 'toevallig' een verloren gewaande schat aan origineel filmmateriaal ontdekt, resulterend in één van de grootste cinematografische vondsten uit de geschiedenis. De toon van het geheel is op het randje maar net niet tegen het absurde aan, wat waarschijnlijk de reden is geweest dat kijkers destijds daadwerkelijk dachten dat dit allemaal echt was. Overduidelijk met veel liefde en toewijding gemaakt en vaak erg grappig.

Nogal geforceerde avonturenfilm die graag Indiana Jones wil zijn maar uiteindelijk niet verder komt dan National Treasure. De plot is onderhoudend genoeg en er is volop aktie en spektakel, maar het geheel wil maar niet van de grond komen. De degelijke cast weet zich niet echt te onderscheiden en de regie van Guy Ritchie is een beetje zielloos.

Originele zwarte komedie, met een gewaagd onderwerp. Niet overal even sterk en de balans is hier en daar wat zoek, maar er zijn veel effectieve scenes en de film durft grimmige momenten af te wisselen met droogkomische. De onbevredigend onuitgewerkte thuissituatie van de hoofdpersoon is het meest zwakke element van de film. De eindcredits bevatten nog een ijzersterke grap, dus blijf vooral kijken.

Fraai portret van vier amsterdamse bloedgabbers, gevolgd door regisseur Roy Dames sinds begin jaren '90. Veel ups en downs, vooral downs, waarbij het volop genieten is van het hilarische taalgebruik van de mannen en de bizarre gebeurtenissen waarbij ze betrokken zijn door de jaren heen. Schilderachtige figuren noem je dit soort mensen, geweldig. Inmiddels is er ook een vervolg in de vorm van de driedelige serie '25 jaar foute vrienden'. Lijkt me ook top.

Uitstekend gespeeld door de hele cast, maar dit waargebeurde verhaal wordt nogal traag en over de hele linie genomen niet echt boeiend verteld. De personages blijven daarnaast ook wat abstract. Vooral de moeite waard door de maffe, vervreemdende rol van Steve Carell, hier bijna onherkenbaar als eccentrieke en schatrijke worstelcoach John Du Pont.

Verdienstelijke thriller, over een man die zijn gezin kwijtraakt in een ziekenhuis. Of toch niet? Hier en daar aan de voorspelbare kant, vooral omdat we vergelijkbare plotlijnen eerder zijn tegengekomen in dit soort films, maar toch steekt het script sterk in elkaar en zijn de personages boeiend genoeg om te blijven kijken. Verder prima in beeld gebracht en goed geregisseerd door Brad Anderson, een onopvallende maar meer dan degelijke regisseur die inmiddels een behoorlijke staat van dienst heeft opgebouwd.

Redelijke horrorfilm, sfeervol en bij vlagen spannend. Mooi camerawerk, prachtige production design en passende dramatische muziek. Goed gespeeld ook, met een zeldzame dramatische rol van Flockhart. Zakt her en der een beetje in en origineel is het allemaal niet, maar al met al wederom een goed te genieten horrorfilm van expert Balaguero (Los Sin Nombre, Darkness).

Het arty-farty navelstaren in deze tragikomedie, geschoten in fraai zwartwit, zal duidelijk niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kan er wel iets mee. Daarnaast is Greta Gerwig altijd leuk om naar te kijken, ook al is haar personage hier behoorlijk egocentrisch en onbeholpen. Maar ja, dat heeft ook wel weer zijn charme. Veel sfeer en genoeg leuke dialogen om de aandacht er bij te houden.

Maffe tragikomedie, over een talentloze muzikant (Domhnall Gleeson) die zich aansluit bij een pretentieuze avant-garde popband, wat zorgt voor nogal wat frictie binnen de gelederen. De zanger van de band, gespeeld door Michael Fassbender, heeft zich voorzien van een papier-maché masker, dat hij nooit afzet. Uiteindelijk heeft de film net iets te weinig om het lijf om echt indruk te maken, al zijn er wel wat leuke en rake momenten en wint de film tegen het einde flink aan emotionele kracht. De muziek is (opzettelijk?) niet te verteren.

Deze nieuwe versie van het klassieke verhaal, een droomproject van regisseur Guillermo Del Toro, stapt in de bekende valkuilen. Te lang, te afstandelijk en te dik aangezet. Het benadrukken van drama en emoties resulteert daarnaast in een bijna totale afwezigheid van gevoel. Wat de film dan toch de moeite waard maakt zijn de schitterende production design, kostuums en make-up effecten. De hele film ziet er werkelijk prachtig uit, met sublieme belichting en imposant camerawerk. Oscar Isaac en Jacob Elordi zijn verdienstelijk in de hoofdrollen maar die zure kop van de hier behoorlijk miscaste Mia Goth was ik snel zat. Al met al had dit qua tijd, geld en energie beter geïnvesteerd kunnen worden in dat andere droomproject van Del Toro, At The Mountains Of Madness.

Geschifte variant op het aloude gegeven, ditmaal draaiend om een doorgedraaide nazi-dokter die in het geheim een leger bouwt bestaande uit allerlei monsterlijke mechanische soldaten. De aanloop is stroef en amateuristisch, niet bepaald geholpen door vlak camerawerk en tweederangs akteurs (voorzien van allerlei malle accenten), maar zodra de boel losgaat is er geen houden meer aan en is de film lekker maf en vermakelijk. De aanwezigheid van Karel Roden als de gestoorde titelfiguur biedt absoluut meerwaarde. Uiteindelijk niet heel bijzonder en de film had qua production design duidelijk wat meer budget kunnen gebruiken, maar de special effects zijn in ieder geval overtuigend. Dit is een alleraardigst visitekaartje van de nederlandse regisseur Richard Raaphorst.

Charmante stopmotion remake van Burton's eigen korte filmpje uit 1983. De zwartwit animatie past perfect bij het onderwerp; qua sfeer doet de film herhaaldelijk denken aan eerder werk van Burton, zoals Edward Scissorhands. Prachtig vormgegeven en voorzien van een eersteklas, vrij subtiele stemmencast, die gelukkig niet is volgepropt met bekende akteurs.

Mooi verhaal dat zich afspeelt in een klein duits stadje vlak na de eerste wereldoorlog. Regisseur Francois Ozon weet op subtiele wijze melodrama te vermijden en houdt de emoties hoofdzakelijk klein, daarbij geholpen door een prima cast en werkelijk prachtig zwartwit camerawerk. Op cruciale momenten, voor bepaalde personages althans, schakelt de film over naar kleur, met indrukwekkend resultaat. Traag maar nergens saai, ouderwets maar nergens oubollig.

Unieke, surrealistische film over de intriges binnen een rondreizend circusgezelschap. De film ontleent zijn status aan het feit dat de bizarre, mismaakte mensen uit het gezelschap ook daadwerkelijk gespeeld worden door mismaakte mensen, iets dat resulteert in een vervreemdend maar tegelijkertijd fascinerend schouwspel. Er wordt overigens helemaal niet slecht geacteerd. Zo vreemd dat de film altijd wel een impact zal blijven hebben, vermoed ik.

Intrigerende combinatie van thriller en science fiction, die helaas wel wat aan kracht verliest naarmate de plot vordert. Grootste troef is de onduidelijke, licht surrealistische opzet van het script, ondersteund door een goed getroffen paranoïde sfeertje en prima akteerwerk. Vooral de jonge nieuwkomer Lexi Kolker is hier erg goed. Op gegeven moment wordt alles wat meer vertrouwd en gewoontjes en is de verrassing er een beetje af, waarna de film niet echt meer kan overtuigen. Qua camerawerk en production design is het daarnaast ook niet zo bijzonder.

Ambitieus, groots opgezet sprookje gesitueerd in het Italië van de Tweede Wereldoorlog. Visueel een lust voor het oog, qua stijl en production design enigszins te vergelijken met het werk van regisseur Guillermo Del Toro, maar inhoudelijk helaas aan de saaie kant. De maffe personages willen maar niet aanspreken en de gebeurtenissen zijn weinig boeiend. De spectaculaire finale maakt het één en ander goed, maar kan deze veel te lange film niet aan de middelmaat onttrekken.

Deze slimme horrorvariant op de Disney-hit Freaky Friday begint aanvankelijk best aardig, met aanstekelijk spel van Vince Vaughn, maar gaandeweg wordt het allemaal toch wel erg flauw en overdreven. De balans is dan behoorlijk weg, met drukke toestanden en personages die als een kip zonder kop rondrennen. Evenwel vlot geregisseerd door Christopher Landon, die na de eveneens vermakelijke Happy Death Day-films een patent lijkt te hebben op dit soort high concept horrorwerkjes.

Een bijzonder aangename verrassing, dit heerlijk retro vierluik dat zich afspeelt in 1987. De vertelstructuur heeft wel wat weg van een film als Pulp Fiction, maar inhoudelijk schiet dit een hele andere kant op. De mix van aktie, humor en drama werkt in ieder zeer aanstekelijk en de film beschikt over heel veel leuke details, zowel visueel als verhaaltechnisch. Daarnaast is Pedro Pascal hier subliem en is er een scène in een videotheek die niet minder dan magisch is.

De beste man blijft een eindeloos fascinerend persoon. Deze documentaire richt zich meer op de solocarrière van Mercury; Queen komt slechts sporadisch aan de orde. Het beeldmateriaal en de interviews zijn er echter niet minder interessant door. Veel leuke anecdotes en prachtige archiefbeelden, alsmede natuurlijk veel mooie muziek. Ook de periode rond het sterven van Mercury komt aan de orde, waarbij maar weer eens duidelijk wordt dat ook deze unieke muzikant veel te jong is overleden.

Niet bijzonder qua plot, maar er zijn genoeg toffe akteurs en vooral grappige dialogen om de aandacht er afdoende bij te houden. Op gegeven moment begint de eindeloze shootout in de fabriekshal wel iets te vervelen, ondanks de gedane moeite om er visueel iets leuks van te maken, maar tegen die tijd zijn we het einde al genaderd. Wheatley blijft een interessante en continu verrassende regisseur.

Vermakelijke, zij het nogal vlakke en gemakzuchtig uitgewerkte mengeling van Groundhog Day, The Truman Show en Ready Player One. Ryan Reynolds is perfect gecast in de naïeve, vrolijke hoofdrol en er zijn heel wat geslaagde grappen en indrukwekkende special effects, maar als je op zoek bent naar een inventief plot of personages die iets meer zijn dan bordkarton kom je bedrogen uit. Eén van de betere films al met al van regisseur Shawn Levy, maar gezien zijn cv tot nu toe is dat geen prestatie van formaat.

Boeiende documentaire over bergbeklimmer Alex Honnold, die zonder veiligheidskabels de steile klif van El Capitan in het Californische Yosemite National Park probeert te beklimmen. Majestueuze, vaak ijzingwekkende beelden van het klimmen, maar tegelijkertijd een rake karakterstudie van een egocentrisch, autistisch persoon, die bereid is alles en iedereen om hem heen op te offeren voor zijn droom. Min of meer een soort vervolg op de eveneens prima documentaire The Dawn Wall uit 2017, met deels dezelfde thematiek en hoofdpersonen.

Groots opgezet en grotendeels meeslepend drama over de amerikaanse burgeroorlog, met Matthew McConaughey in een indrukwekkende en vooral geloofwaardige hoofdrol. Niet alle elementen werken; zo is de raamstructuur een beetje knullig en zijn de geschiedenislesjes die af en toe langskomen aan de overbodige kant, maar overwegend is dit een indrukwekkende en niet zelden ontluisterende kijkervaring, die licht doet schijnen op een beschamende periode in de geschiedenis van de Verenigde Staten. Uiteraard was dit in eigen land geen groot succes, dat spreekt voor zich.

Nog steeds ijzersterke politiethriller, met Hackman perfect in de wat groezelige hoofdrol. Het verhaal is bij vlagen niet zo bijzonder, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de levendige sfeer en een aantal virtuoos in beeld gebrachte aktiescenes. En die autoachtervolging blijft natuurlijk meesterlijk. Het einde is helaas aan de abrupte kant en zorgt in de laatste minuten voor een onnodig deprimerende nasmaak.

Energieke, goedgemaakte en uitstekend gespeelde thriller met horrorelementen. Het romcom-achtige begin zet je als kijker behendig op het verkeerde been, waarna de film ongenadig toeslaat. Zowel Sebastian Stan als Daisy Edgar-Jones zijn hier prima. De combinatie van drama, humor en horror werkt grotendeels naar behoren, mede door de strakke regie en de fraaie vormgeving. Dan is het uiteindelijk wel extra jammer dat de film in het laatste half uur zonodig op safe moet spelen. Slecht wordt het nergens, maar hierdoor mist Fresh net dat beetje extra om echt boven het maaiveld uit te kunnen steken.

Straw Dogs-achtige deense thriller, mooi opgebouwd en sfeervol in beeld gebracht. Jammergenoeg ontspoort de film behoorlijk in de tweede helft, met allerlei dik aangezette bloederige toestanden. Eén en ander is dan niet echt serieus meer te nemen. Het geheel blijft nog net op de rails dankzij het unaniem sterke akteerwerk en de intensiteit van het gebeuren.

Prima sportfilm die alle kanten van het american football belicht, en zeker de nadelige. Indrukwekkend gefilmd en gemonteerd (hoewel soms iets te hectisch) en prima geacteerd. Leuk vooral om Thornton en Black weer samen te zien na hun indrukwekkende rollen in Sling Blade. Sentimentele momenten worden niet geschuwd, maar de film heeft genoeg kracht om deze te vergeven.

Herzien. De tand des tijds heeft flink zitten knagen aan dit goedkoop gemaakte horrorwerkje. Destijds was dit al geen meesterwerk, maar tegenwoordig kom je helemaal niet meer weg met een dergelijk slakkentempo en vele doelloze scenes die slechts toegevoegd lijken om de speelduur op te rekken. Visueel ziet alles er evenwel nog verrassend goed uit en de make-up effecten van Tom Savini imponeren ook nog steeds.

Het is genieten van de herinneringen en kleurrijke uitspraken van de markante Friedkin, ook al heeft de documentaire verder niet zoveel om het lijf. Bewonderaars en collega's als Wes Anderson en Quentin Tarantino komen veelvuldig aan het woord, net als een reeks medewerkers uit het verleden, maar de meeste tijd wordt dan toch weer ingeruimd voor het bespreken van The Exorcist en The French Connection. Logisch natuurlijk, maar om dan vervolgens meer aandacht te besteden aan de opera's die Friedkin heeft geregisseerd dan aan de rest van zijn toch best interessante filmoeuvre... beetje gemiste kans.

Hilarisch slecht gespeeld en uitgewerkt liefdesverhaal, een soort voorloper van The Blue Lagoon, maar dan met de Camargue in Zuid-Frankrijk als plaats van handeling. Hoofdrolspeelster Anicée Alvina is erg mooi maar kan werkelijk niet acteren, waardoor de film al snel niet meer serieus te nemen valt. Tel daarbij op een waardeloos script en kitscherige mooifilmerij en je hebt... niet veel. Blijkbaar was één en ander destijds op onbegrijpelijke wijze toch succesvol genoeg voor een sequel, Paul And Michelle. I'll pass.