Opinions

Redelijk drama, dat te lijden heeft onder een nogal saai eerste uur. Daarna wint de film wel aan emotionele kracht en blijft vervolgens interessant tot het einde. De flashbacks uit de titel zijn interessanter dan de raamvertelling met Daniel Craig als een volwassen versie van de hoofdpersoon. Craig speelt prima, maar het gegeven van de uitgebluste sterakteur die last heeft van een drang tot zelfvernietiging kennen we inmiddels wel uit tig vergelijkbare films. Mooi gebruik van muziek, vooral tijdens de flashbacks, die eigenlijk praktisch de hele film vormen.

Derde en helaas tot nu toe minste deel in de serie Q, over twee deense detectives die lang vergeten moordzaken moeten zien op te lossen. De plot ligt ditmaal nogal voor de hand en de uitwerking laat hier en daar te wensen over. Echt spannend wil het maar niet worden en bepaalde gebeurtenissen neigen naar het ongeloofwaardige. De personages weten ook minder te boeien dan voorheen. Het steekt allemaal vakkundig in elkaar, maar de film pakte me niet, in tegenstelling tot de eerste twee delen.

Gladde, redelijk onderhoudende remake van de gelijknamige Joel Schumacher-film uit 1990, die beter en vooral intenser was. Het is allemaal niet slecht gedaan en de film heeft zo zijn momenten, maar het script is te vlak en de cast te anoniem. Leuk dat Kiefer Sutherland komt opdraven in een bijrolletje, maar ook hij kan het gevoel niet wegnemen dat dit een nogal overbodig gebeuren is geworden.

Herzien. Destijds bij release een beetje een ondergewaardeerde en over het hoofd geziene mengeling van thriller en drama, maar de film heeft de tand des tijds vooralsnog prima doorstaan. De eersteklas cast, met atypische rollen voor zowel Dennis Quaid als Meg Ryan (op dat moment nog getrouwd), alsmede een intrigerend script en fraai camerawerk zorgen voor een sfeervol, onbehaaglijk smeulend mysterie, dat langzaam uit de doeken wordt gedaan. Iets te lang en Ryan is sporadisch iets te hyper, maar al met al is dit zeker de moeite waard.

Regisseur Robert Zemeckis heeft zich noodgedwongen weer gestort op het maken van live action-films, na het floppen van zijn laatste animatie-produktie, het desastreuze Mars Needs Moms. En gelukkig maar, want daar is hij veel beter op zijn plaats. De losse en compleet akteur-gerichte aanpak van Flight voelt in ieder geval visueel als een bevrijding. Flight is een degelijk drama, met een eersteklas rol van Denzel Washington. Alle bijrollen zijn ook prima ingevuld. Qua plot hier en daar aan de voorspelbare kant, maar de film zit goed in elkaar en scoort ook op emotioneel vlak. Een geslaagde terugkeer dus.

Slappe horrorfilm die het ondanks de korte speelduur toch weet te presteren behoorlijk saai en langdradig te zijn. Ongeloofwaardige personages, een karig plot en een voorspelbare twist aan het einde. En eng is de film al helemaal niet.

Pure middelmaat dit; van regisseur Mel Gibson mogen we inmiddels toch wel wat meer verwachten dan dit veredelde hoorspel. Mark Wahlberg zet een vervelende schurk neer en Michelle Dockery weet niet te overtuigen in de hoofdrol. Alleen Topher Grace als de titelpersoon weet er nog iets leuks van te maken. Visueel redelijk netjes verzorgd, maar de beperkte setting en de ongeloofwaardige plot zorgen nu niet bepaald voor een jubelstemming bij de kijker.

Mooie film die precies de juiste toon weet te treffen qua humor en drama. De 'flipped' structuur lijkt aanvankelijk wat flauw (we zien de gebeurtenissen continu door zowel de ogen van McAuliffe als Carroll), maar dit blijkt uiteindelijk de troefkaart van de film te zijn. Het geeft diepgang aan de gebeurtenissen en biedt inzicht in de personages. Knap gedaan. Daarnaast wordt er een fijn tijdsbeeld geschetst, met een sterke supporting cast. Eén van de betere films van regisseur Reiner, die hier met het materiaal net zo goed uit de voeten kan als in zijn Stand By Me, waar deze qua tijdsbeeld wel wat van wegheeft.

De ierse regisseur John Carney heeft inmiddels min of meer zijn eigen genre gecreëerd: het feelgood muzikale drama. Na Once, Begin Again en Sing Street zorgt hij ook nu weer voor een dikke glimlach, al is de plot hier wel aan de dunne kant. Gelukkig zijn de personages innemend genoeg om dat door de vingers te kunnen zien. Eve Hewson is geweldig in de trashy hoofdrol; Joseph Gordon-Levitt ontwapenend als haar gitaarleraar op afstand.

Sterke film. Zeldzaam deprimerend en behoorlijk schrijnend, maar tegelijkertijd vaak best grappig. Het akteerwerk van de volwassenen is aan de wisselvallige kant, maar de kinderen zijn uitstekend en vooral lekker naturel. De setting, een louche motel aan de rand van het Magic Kingdom in Florida, is geweldig gekozen en de film maakt dankbaar gebruik van de contrasterende locaties. Daarnaast ziet alles er door het eersteklas camerawerk en de geweldige belichting prachtig uit. Regisseur Sean Baker is een talent om in de gaten te houden. Ik neem maar eens een duik in zijn eerdere werk.

Deze animatiefilm biedt een bijzondere, haast spirituele kijkervaring. Er zijn geen dialogen en de plot blijft grotendeels onduidelijk, maar de beelden zijn prachtig en de lotgevallen van een kat in een overstroomde wereld zijn meeslepend en spannend. Omdat er geen woord wordt gesproken is de film hier en daar een beetje aan de saaie kant, vooral halverwege, maar naar het einde toe weet Flow toch weer te boeien.

Aangrijpende, grotendeels geanimeerde documentaire die het buitengewone waargebeurde verhaal vertelt van Amin. Hij vluchtte uit Afghanistan en kwam als alleenstaande minderjarige vluchteling in Denemarken terecht. De combinatie van interviewfragmenten en animatie werkt hier optimaal goed en zorgt ervoor dat de plot zich op haast magische wijze ontvouwt, hoe gruwelijk veel details ook zijn. Wat ik daarnaast erg sterk vond is hoe regisseur Jonas Poher Rasmussen soms in beeld verschijnt om precies de juiste vragen te stellen op het juiste moment. Knap gedaan. Een meeslepende en emotionele kijkervaring.

Rommelige maar bij vlagen zeer spectaculaire documentaire over drie koppels die deelnemen aan 's werelds gevaarlijkste sport: basejumpen. Bepaalde randzaken krijgen iets teveel aandacht en de boel had wel iets ingekort mogen worden, maar de opnamen vanuit de lucht en vanaf de helmen van de hoofdpersonen spatten werkelijk van het scherm.

Rommelige, goedkoop gemaakte documentaire, zoals het hoort gezien het onderwerp, maar tegelijkertijd best onderhoudend en fascinerend. De focus ligt uiteraard op het beruchte Plan 9 From Outer Space, maar ook de andere films van regisseur Edward D. Wood Jr. komen aan bod. Over het overwegend tragische leven van de man zelf komen we ook wel het een en ander te weten, al is de aanpak aan de oppervlakkige kant en komt er weinig aan het licht dat doorgewinterde fans al niet weten. Als dat soort fans überhaupt bestaan.

Middelmatig niemendalletje, met middelmatig spel van Smith en Robbie. De charme is er snel vanaf en de rek is er nog sneller uit. Vooral tegen het einde begint de film behoorlijk te slepen. De tijd dat Will Smith moeiteloos een film kon dragen lijkt ver achter ons te liggen te zijn en zelfs de mooie Margot Robbie, zo indrukwekkend in The Wolf Of Wall Street, is hier soms best irritant. Voornaamste probleem is echter het vergezochte, onlogische script, dat van toevallig- en onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt.

Traag, saai SF-drama dat vooral in het middenstuk volledig vastloopt. Het sterke spel van Paul Mescal en Saoirse Ronan en de verzorgde vormgeving maakt één en ander nog net draaglijk, maar afgezien daarvan is dit een behoorlijk taaie zit.

Fascinerende documentaire, prachtig gemonteerd en vormgegeven. McNamara is een charismatische verteller en de film geeft een eerlijk beeld van hem, compleet met menselijke tekortkomingen en inschattingsfouten. Vaak hoeft hij niet eens iets te zeggen; de onderdukte emoties zijn van zijn gegroefde gezicht af te lezen. Met McNamara als boeiende leidraad passeert een zeer bewogen deel van de amerikaanse geschiedenis de revue. Mooie muziek van Philip Glass ook.

Eerlijke, zeer onderhoudende documentaire over de band, vanaf het moment van oprichting tot de opnamesessies van het meest recente album, Wasting Light. Pijnlijke kwesties worden niet uit de weg gegaan, maar een gezonde dosis humor relativeert de boel voldoende. Vooral leuk als je de geschiedenis van Foo Fighters nog niet zo goed kent, maar ook voor fans valt er veel te genieten. En het blijft natuurlijk prima muziek.

Ontluisterende docu over de amerikaanse voedselindustrie en de macht die een kleine groep bedrijven heeft over wat de gemiddelde amerikaan eet. De meer persoonlijke (en schrijnende) verhalen zijn het minst interessant; de documentaire is op zijn best wanneer de focus ligt op de multinationals die bepalen wat er wordt geproduceerd en wat er in de schappen van de supermarkt komt te liggen. Hier en daar wat gruwelijke beelden van slachtvee, maar alles wordt overwegend smaakvol (no pun intended) in beeld gebracht. Visueel overtuigend en knap gemonteerd, maar inhoudelijk soms net iets te subjectief, wat ten koste gaat van de impact.

Best aangename remake, niet bijster goed maar zeer onderhoudend en met een leuke cast. Het uitgangspunt blijkt nog steeds verrassend effectief, in ieder geval. Tegen het einde loopt de boel een beetje vast in dramatische toestanden en moralistisch gezever (plus een overbodige knokscene vlak voor het einde), maar tot die tijd is de film fris en sympathiek.

Confronterende, hartverscheurende documentaire over journaliste Waad Al-Kateab, die gedurende vijf jaar de opstand in Aleppo, Syrië vastlegt met haar filmcamera. Dit terwijl zij voor haar pasgeboren dochtertje moet zorgen en haar man dag en nacht doorwerkt in een haastig gerealiseerd ziekenhuis, temidden van constante bombardementen. De intense, vaak gruwelijke beelden komen keihard binnen en bij vlagen is de documentaire bijzonder aangrijpend. Naar het einde toe wordt de boel iets te hoogdravend en belerend, maar tegen die tijd heeft deze onvergetelijke documentaire zich ruimschoots bewezen.

Lauwe verfilming van het gelijknamige tweede boek (het eerste was The Dry) van Jane Harper, met opnieuw Eric Bana in de nogal matte hoofdrol. Plot en personages zijn ditmaal helaas een stuk minder interessant, resulterend in een nogal logge film die zich voortsleept naar een weinig opzienbarende ontknoping. Spannend wil het al helemaal niet worden. Visueel netjes verzorgd en de compleet andere setting, na de woestijn van The Dry, is leuk gevonden, maar inhoudelijk doet dit niet verlangen naar een eventuele verfilming van boek drie, Exiles.

Zwakke, vervelende aktiefilm met een stupide plot en bevolkt door leeghoofdige personages. De dik aangezette heroïek werkt behoorlijk op de lachspieren, net als de karikaturale afschildering van de schurken van de film, de Taliban. Tegen het einde, wanneer alles meer emotioneel en grimmig wordt, neemt de kwaliteit van het geheel wel iets toe, maar het is niet genoeg om de boel nog te redden. De film is slecht geregisseerd, rommelig gemonteerd en voorzien van een saaie, dik aangezette soundtrack. De aktiescenes zijn ook niet bijzonder.

Heerlijke film over de concurrentie tussen Ford Motor Company en het bedrijf van Enzo Ferrari, resulterend in de 24-uur van Le Mans in 1966. Bale (als coureur Ken Miles) en Damon (als ontwerper Carroll Shelby) zijn uitstekend; Bale heb ik nooit eerder zo relaxed bezig gezien. De gebeurtenissen en dan met name de race-scenes zijn bijzonder stijlvol in beeld gebracht en het geheel is uitstekend geregisseerd door James Mangold, die na Logan wederom uitstekend werk levert.

Redelijk spannende zweedse miniserie, vooral de moeite waard door het tweede deel, dat een intrigerend seriemoordenaar-plot heeft. Het eerste deel ontstijgt het niveau van een standaard crimi a la Derrick helaas amper. De rol van Rolf Lassgard tilt deze reeks (waarvan inmiddels meer delen zijn gemaakt) enigzins boven het maaiveld uit. Zijn rokkenjagende, arrogante en cynische personage, de profiler Sebastian Bergman, is een genot om naar te kijken.

Aangename verrassing, deze intense, goedgemaakte aktiethriller over een aanslag van een splintergroep van de IRA in Londen, waarbij de dochter van de ingetogen kok Jackie Chan om het leven komt. Hij zint op wraak en komt lijnrecht tegenover een gladde politicus (Pierce Brosnan) te staan, die meer van de zaak weet. Zowel Chan als Brosnan zijn hier uitstekend, in voor hen beiden nogal atypische rollen. De plot steekt intelligent in elkaar en de film kent een grote reeks spannende en spectaculaire aktiescenes, vakkundig in beeld gebracht door regisseur Martin Campbell.

Best eng, vooral door de naargeestige japanse boslocatie. De mythe rond Aokigahara, ook wel het zelfmoordbos genoemd, zorgt voor heel wat sfeervolle en vooral creepy momenten, al is het script verder helaas aan de saaie en eentonige kant. Visueel ziet de film er verzorgd uit, dat wel, en er zijn een aantal zeer doeltreffende schrikmomenten strategisch over de film verspreid die ervoor zorgen dat je steeds net op tijd wakker wordt geschud.

Pakkende, spannende zesdelige miniserie rond de verdwijning van een zestienjarig meisje in de franse Ardennen. Niet overal even geloofwaardig, maar de leuke personages en de intrigerende verhaalsopbouw maken veel goed. De reeks boeit eigenlijk direct vanaf het begin, altijd een goed teken, en de spanning blijft knap gehandhaafd tot het bevredigende einde.

Inferieure Final Destination rip-off, bijzonder slecht gemaakt. Camerawerk en belichting zijn werkelijk om te janken. De jonge cast probeert er nog iets van te maken, maar met een dergelijk belabberd script is er geen redden aan. Voorspelbaar van de eerste tot de laatste minuut en echt eng wil het ook niet worden. Nee, dit is hoofdzakelijk gewoon rotzooi.

Fraai in beeld gebracht, sterk gespeeld rauw en realistisch drama over bloedwraak op het platteland van Albanië. Verwacht geen gewelddadige toestanden; de film richt zich vooral op de onderhuidse spanningen en de desastreuse gevolgen voor de naaste familieleden, met name de kinderen. Het natuurlijke spel van de cast en de volstrekt overtuigende sfeertekening zorgen voor een nogal deprimerende maar tegelijkertijd meeslepende kijkervaring.