Opinions

Intelligente, fascinerende kijk binnen de fast food industrie. Van de illegalen die werken in de fabrieken tot de directeuren die het geld opstrijken en geen oog hebben voor het mens- en dierenleed. Soms wat prekerig als het op de moraal aankomt, maar grotendeels is de film krachtig, meeslepend en schokkend. Goed gespeeld door de hele cast, met een paar verrassende cameo's. Regisseur Linklater blijkt wederom verbazend veelzijdig.

De reeks is langzaam maar zeker richting over de top James Bond-achtig spektakel verschoven, maar dan wel de Bond-films van de jaren '80. Alleen Roger Moore ontbreekt. Onderhoudend blijft het gelukkig wel, ook ditmaal, met heel wat lekker in beeld gebracht spektakel. Regisseur Louis Leterrier doet zijn best om alle plotlijnen en personages (en dat zijn er inmiddels nogal wat) in balans te houden, maar hij kan niet voorkomen dat het sporadisch allemaal een beetje mal en plichtmatig aanvoelt. Met Jason Momoa heeft de film daarnaast een nogal vergezochte en geforceerde schurk te pakken, die hier duidelijk gaat voor een soort Joker-achtige rol. Het werkt niet bepaald naar behoren. Wel leuk overigens dat Charlize Theron ditmaal eindelijk iets te doen heeft.

Vlotte aktiefilm, visueel indrukwekkend: veel coole shots en een hippe montage. Johnson is prima in de overwegend zwijgzame hoofdrol. Inhoudelijk stelt de film helaas teleur. De makers vonden het blijkbaar nodig om het eenvoudige gegeven op te moeten leuken met allerlei onnodige subplots. Vooral het subplot met de huurmoordenaar die achter Johnson aanzit is op het belachelijke af. Er wordt ook teveel achtergrondinformatie verschaft, zodat er niets aan de verbeelding wordt overgelaten. Jammer, want een wraakfilm als dit werkt doorgaans beter met zo min mogelijk plot. Onderhoudend genoeg, dat wel, maar hier had meer ingezeten. Belachelijke titel, overigens. Dekt de lading absoluut niet.

Sfeervol portret van mensen aan de onderkant van de samenleving. De plot stelt niet veel voor en bepaalde akteurs in bijrolletjes zijn niet echt goed, maar Stacy Keach is voortreffelijk in de hoofdrol. Leuke kleine rol van een hier nog piepjonge Jeff Bridges ook. De film wordt eigenlijk steeds beter naarmate deze vordert, met als hoogtepunt de stemmige en zeer toepasselijke slotscene.

De franchise loopt nog steeds lekker door, al is deze achtste toch wel de minste sinds deel drie. De plot is op zijn zachtst gezegd belachelijk en halverwege zakt de boel behoorlijk in. Charlize Theron als schurk klinkt ook leuker dan het daadwerkelijk is. De plotlijn met haar en Vin Diesel is flink doorbijten. Gelukkig maakt de spectaculaire finale veel goed en valt er met de overige personages wel de nodige lol te beleven.

Volstrekt middelmatige komedie met een zeer sentimentele insteek. Spacey is redelijk in de hoofdrol, maar het script is erg voorspelbaar en vlak. Reeds halverwege verspeelt de film het voordeel van de twijfel die je het geheel nog wilt gunnen. Vervolgens zeurt de boel maar een beetje door naar het moraliserende einde. De leuke rol van Heather Graham is het enige lichtpuntje.

Knap geconstrueerde film vanuit het perspectief van een dementerende man op leeftijd (Anthony Hopkins). De verwarring, frustratie en verdriet die dit mensonterende proces met zich meebrengt wordt haast voelbaar in beeld gebracht en prachtig gespeeld door Hopkins. De rest van de cast is ook eersteklas, met vooral Olivia Coleman geweldig als zijn dochter. Sporadisch is de film iets te toneelmatig qua opzet en in de visuele uitwerking, niet vreemd wanneer je beseft dat het script gebaseerd is op het gelijknamige toneelstuk van regisseur Florian Zeller, maar overwegend is dit een fascinerende, zij het nogal verdrietige kijkervaring.

Mel Gibson is perfect gecast als kerstman die een huurmoordenaar (Walton Goggins) op zich afgestuurd krijgt. De malle plot wordt verrassend overtuigend uitgewerkt, geholpen door een onderkoeld komisch script en sympathieke personages. Het heeft uiteindelijk allemaal niet zo veel om het lijf en de opbouw is aan de langdradige kant, maar ik kon er wel wat mee. Wie overigens een film met een gezellige kerstsfeer verwacht komt van een koude kermis thuis- dit is behoorlijk gewelddadig en bloederig.

Intelligent uitgewerkte en niet al te sentimentele weepie, vooral de moeite waard door het sterke spel van Shailene Woodley en Ansel Elgort. Zij zorgen er met hun natuurlijke en charmante spel voor dat dit niet verzandt in een melodramatische tranentrekker, iets waar het onderwerp zich natuurlijk uitstekend voor leent. Iets aan de lange kant en sommige scenes zijn iets te dik aangezet, maar overwegend een mooie film. Leuke bijrol van Willem Dafoe overigens.

De films van de griekse regisseur Yorgos Lanthimos, hoewel nog steeds behoorlijk maf, worden de laatste jaren steeds toegankelijker. The Favourite spant wat dat betreft voorlopig de kroon. De vreemde cameravoering, de recht-voor-zijn-raap dialogen en eccentrieke personages verraden echter nog steeds de hand van Lanthimos. Ondanks het sterke spel van de cast kon de film mij helaas niet bijster boeien. De plot is dun en de gebeurtenissen liggen iets te veel voor de hand. Laten we dus hopen dat de volgende film van de griek weer lekker maf wordt, zoals vanouds.

Onderhoudende documentaire over leven en werk van actrice Faye Dunaway. Haar privéleven wordt door regisseur Laurent Bouzereau een beetje halfbakken behandeld, maar de openhartige herinneringen aan een aantal van haar meest iconische filmrollen leveren mooie scenes op. Uiteindelijk te weinig onderscheidend om boven het maaiveld uit te komen, maar al met al een degelijke documentaire.

Matig debuut van Stanley Kubrick. Naar verluidt was hij er zelf helemaal niet over te spreken en heeft hij zijn leven lang zijn best gedaan het werkje te laten verdwijnen uit zijn filmografie. Met dat in het achterhoofd is de film zo slecht nog niet. Er zijn een paar sterke momenten en hier en daar zorgt Kubrick voor interessante visuele details, maar als geheel maakt de film weinig indruk. Het karige budget en de matige cast helpen dan ook niet mee. De beste scenes vind ik die met de mooie Virginia Leith, als de jonge vrouw die door de soldaten gevangen genomen wordt.

Bevredigend laatste deel van de trilogie, deels weer met een compleet andere sfeer en setting, deels een terugkeer naar de gebeurtenissen in 1994. Dat laatste is vooral nodig om het verhaal netjes af te ronden, iets dat de makers verrassend goed lukt, ook al hinkt dit deel hierdoor wel een beetje op twee gedachten. In 1666 vindt uiteindelijk ook nog een belangrijke plotwending plaats, iets waar alle gebeurtenissen die volgen door beïnvloed worden. Het steekt al met al vernuftig in elkaar en de drie delen vormen samen een bovengemiddeld leuk horrorverhaal.

Iets sterker dan het nogal ADHD eerste deel, met een wat lager tempo en een compleet andere sfeer en setting. Ditmaal is de plaats van handeling een Crystal Lake-achtig zomerkamp, waar het al snel volledig uit de hand loopt en het bloed rijkelijk vloeit. Iets te lang en door de beperkte setting hier en daar aan de saaie kant, maar gezegd moet worden dat het allemaal wel weer behoorlijk spannend en lekker gruwelijk is. En de jonge cast doet het prima. Op naar het derde en laatste deel!

Eerste deel van de trilogie Fear Street, gebaseerd op de gelijknamige boeken van de amerikaanse schrijver R.L. Stine. Jeugdige fans van zijn werk zullen een hartverzakking krijgen bij het zien van deze verfilming, aangezien de toon heel wat meer volwassen en gruwelijk is dan ze van zijn boeken gewend zijn. Flink wat bloed en geweld dus. Helaas ook een overdaad aan jaren '90 muziek, vooral in het begin, nogal opgefokt akteerwerk en een schetsmatig uitgewerkt verhaaltje, maar toch heeft de film als slasher wel het één en ander te bieden. En het achtergrondverhaal is intrigerend genoeg om zin te krijgen in de andere twee delen.

Scream-achtige slasher die alle mogelijke cliché's van het genre op een hoop gooit, met verrassend vermakelijk resultaat. Het retro tijdsbeeld (de film speelt zich af tijdens een schoolbal in 1988) is leuk gedaan, de cast is innemend en de vele moordpartijen lekker expliciet en bloederig. Je hoeft de drie eerdere Fear Street-films niet gezien te hebben om deze te kunnen volgen, maar voor het totale plaatje is dit natuurlijk wel extra leuk.

Dik aangezette komische horrorfilm, al valt er vrij weinig te lachen. Slecht script, rommelig camerawerk en zeer fragmentarische montage. Nog enigzins gered door de gore speciale effecten, de grappige introductie van de personages en de meedogenloze toon van het geheel. Heeft inderdaad wel iets weg van het oneindig veel betere From Dusk 'Till Dawn.

Emotionele documentaire over de laatste twaalf dagen van Roger Federers professionele tennis-carrière, gefilmd vanaf het moment waarop hij zijn familie en vrienden laat weten met pensioen te gaan. Een speler van zijn kaliber verdient een veel ruimer opgezette documentaire, maar niettemin is dit een mooi en vooral aangrijpend portret van een sympathieke, gedreven tennisspeler die tot het hartverscheurende besef komt dat zijn tijd binnen de door hem zo geliefde sport erop zit.

Rare, onevenwichtige Hongaarse film. De plot is een mengeling van drama en fantasie, maar met name de fantastische elementen komen absoluut niet uit de verf. De film verliest op gegeven moment zijn geloofwaardigheid, waarna het niet meer goed komt. De vele shots van hordes honden die door een lege stad rennen zijn visueel indrukwekkend, maar het is jammer dat er niet meer met het intrigerende gegeven is gedaan. Gemiste kans derhalve.

Verrassend sterk, meeslepend gevangenisdrama, goed gemaakt en uitstekend gespeeld. Dorff en Kilmer zijn prima in de hoofdrollen. Het spannende script bevat enige diepgang en weet de meeste cliché's te vermijden. Het vlotte, rauwe camerawerk en de sfeervolle score dragen bij aan precies de juiste sfeer. Een dikke aanrader binnen het genre.

Interessant experiment, extra leuk gemaakt door de grappige dialogen tussen de sardonische Von Trier en de berustende Leth. Gelukkig niet te pretentieus of te afstandelijk gepresenteerd. Het is inderdaad jammer dat we de volledige filmpjes niet te zien krijgen (hadden ze wel als extra's op de nu kale dvd kunnen zetten), maar het tempo ligt hierdoor wel vrij hoog, wat de toegankelijkheid zeker ten goede komt.

Tegenvaller. De film weet niet de juiste toon te treffen en het verhaal wordt nogal van de hak op de tak verteld. Aktiescenes missen opbouw en van spanning is slechts zelden sprake. Jammer, want de cast is redelijk, het camerawerk sfeervol en de production design voorbeeldig. Hier had absoluut meer ingezeten.

Het duurt even om er in te komen, maar op gegeven moment pakt dit verfilmde toneelstuk je beet en laat vervolgens niet meer los. En wat een akteerwerk, geweldig. Denzel Washington is ijzersterk in de hoofdrol, maar ook Viola Davis als zijn vrouw maakt diepe indruk. De beperkte locaties en de lengte van het geheel werken niet bepaald in het voordeel van de film, maar de personages krijgen hierdoor wel alle tijd om volledig tot hun recht te komen. En wat een mooi einde.

Tegenvaller van regisseur Michael Mann. Dit kleinschalige portret van Enzo Ferrari profiteert van degelijk akteerwerk (Driver en Cruz zijn beiden prima), maar de afstandelijke toon zorgt niet bepaald voor een aangename kijkervaring en herhaaldelijk gaat de film bijna ten onder aan melodrama en malle accenten. De lange, dynamisch in beeld gebrachte race tegen het einde maakt één en ander goed, maar heel spectaculair wil het dan helaas ook niet worden.

Iets te lang en inhoudelijk te karig om de hele tijd te kunnen boeien, maar toch een ruime voldoende. Er wordt goed gespeeld, de personages zijn goed uitgewerkt en met de politieke idealen van de hoofdpersonen wordt vrij subtiel omgesprongen. Uiteindelijk had alles wel iets diepgravender mogen zijn, waardoor de film zijn volle potentieel niet bereikt. Mooi einde overigens; ook tot en met de eindcredits blijven kijken.

Tegenvaller, deze derde film van regisseur Michael R. Roskam, wiens twee eerste films, Rundskop en The Drop, beiden uitstekend waren. Hier vertilt hij zich behoorlijk aan een tragisch liefdesverhaaltje annex misdaaddrama, bevolkt door schetsmatig uitgewerkte personages en een overdaad aan dik aangezet drama. Vooral tegen het einde toe is het allemaal een beetje teveel van het goede. Mooi in beeld gebracht allemaal en er wordt degelijk spel geleverd, maar ik voelde er weinig bij.

Interessant maar nogal vrijblijvend, dit drama met thriller-elementen over Julian Assange (Benedict Cumberbatch) en de oprichting van Wikileaks. Door het hoge tempo en de flitsende montage/ vormgeving blijf je bij de les, maar het had allemaal wel wat diepgravender mogen zijn. De indrukwekkende internationale cast is gewoonweg te groot, waardoor de film een nogal hak-op-de-tak karakter heeft. Cumberbatch en Daniel Brühl doen het goed in de hoofdrollen, maar ook zij blijven aan de oppervlakte.

Darker is dit tweede deel duidelijk niet; wel langdradiger. De plot neemt steeds meer boeketreeks- achtige vormen aan, met af en toe een licht kinky sex-intermezzo. Het blijft allemaal nog net op de rails en het aankijken waard, maar hopelijk biedt het derde en vermoedelijk laatste deel wel wat meer vermaak. En seks natuurlijk.

Marginaal beter dan het saaie Fifty Shades Darker, maar het houdt bepaald niet over. Het is allemaal weer erg tam en vooral suf, waarbij vooral de thriller-aspecten er nogal bekaaid afkomen. Dakota Johnson ziet er in spannende lingerie nog steeds wel appetijtelijk uit, maar volledig gekleed is haar personage vooral saai en mutserig. Vergeleken met meneer Grey (slap gespeeld door Jamie Dornan) is haar personage echter nog behoorlijk spannend; met hem is echt geen lol te beleven. Wat een vervelende vent.

Een soort kinky update van Pretty Woman, al lijkt de film qua opbouw ook wel verdacht veel op Twilight. Maar dan met zweepjes en handboeien in plaats van vampiers en weerwolven. Bij elkaar gejat dus, maar de film is gelikt in elkaar gezet, beschikt over degelijke akteurs (vooral Dakota Johnson is een leuke verschijning) en heeft een hippe soundtrack. Het eerste uur is zeer onderhoudend en vaak best grappig, maar het tweede begint herhaaldelijk te slepen. Het voorspel is dus weer eens interessanter dan de climax. De seksscènes zijn natuurlijk vrij preuts en conservatief in beeld gebracht, maar ach, voor een grote studiofilm valt het allemaal best mee.