Opinions

Topzware, logge en onevenwichtige aktiefilm die heen en weer zwalkt tussen belachelijke en te gekke scenes. De film kan grofweg verdeeld worden in drie delen, waarvan het laatste, in Parijs, overduidelijk het beste is. Vooral de van bovenaf gefilmde aktiescenes in dat deel zijn ongelooflijk cool. Het eerste deel, in Japan, is helaas niet zo best en het middenstuk in Berlijn had wat mij betreft compleet geschrapt kunnen worden. Reeves is even matig en houterig als altijd in de hoofdrol, maar de supporting cast weet er gelukkig nog wel iets van te maken. Vooral Donnie Yen is te gek.

Middelmatige film over kindsoldaten, rauw en schokkend maar helaas ook onsamenhangend en in verhalend opzicht behoorlijk beperkt. Het camerawerk is prima, maar de rommelige montage en het matige akteerwerk van de hoofdrolspelers zorgen niet voor een overtuigend geheel. Het laatste kwartier is ook een behoorlijke anticlimax. Een krappe voldoende voor de visuele stootkracht.

Leuke, zij het onevenwichtige mengeling van komedie en drama, tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog. Bepaalde personages en grappen zijn treffend, andere dan weer overdreven en flauw. De positieve elementen overheersen gelukkig en de film wint gaandeweg aan kracht, mede door de mooie hoofdrol van nieuwkomer Roman Griffin Davis en enkele sterke bijrollen. Regisseur Taika Waititi als Hitler, de denkbeeldige vriend van de hoofdpersoon, is echter duidelijk een geval van hit and miss. Dat had hij beter aan een ander kunnen overlaten.

Van de regisseur van melige komedies als Road Trip, Old School en The Hangover komt... de beste film van 2019. Wie had dat ooit kunnen denken. Deze intense karakterstudie, voorzien van een magistrale rol van Joaquin Phoenix en met precies de juiste dosis zwarte humor en naargeestige toestanden, komt keihard binnen en boeit vanaf de eerste scene. Erg mooi vormgegeven ook. Gotham zag er nog nooit zo mooi vervallen uit. En Phoenix, doorgaans al een uitstekend akteur, is hier echt next level. Vormt een fraaie double bill met het thematisch verwante Taxi Driver.

Vervelend vervolg op het sublieme origineel. Joaquin Phoenix is ook ditmaal geweldig in de hoofdrol, maar de film waarin hij zich bevindt heeft feitelijk geen bestaansrecht en gaat eigenlijk nergens over. Een plot is ver te zoeken en de film voert een reeks personages en situaties op die weinig tot geen indruk maken. Dit geldt ook voor de musical-aspecten van de film, die niets toevoegen behalve een dosis irritatie bij de kijker. Wat een verspilling van geld en talent.

Vooropgesteld: Kate Beckinsale is hot. De film helaas niet. De aktiescenes zijn weinig opmerkelijk, de humor ligt er veel te dik op en alles is vrij lelijk en vooral te opzichtig in beeld gebracht. Gelukkig valt er met de prima supporting cast nog wel het één en ander te beleven, zodat je niet al te veel stil hoeft te staan bij de kansloze, bij elkaar gejatte plot. Maar goed, ik gaf de voornaamste reden om toch te gaan kijken al aan: Kate Beckinsale is hot.

Rommelige morbide western, duidelijk het resultaat van te veel studiobemoeienis. Ergens in de warboel zit best een aardige film verborgen, maar door de chaotische montage en het wegknippen van alles dat het tempo in de weg staat blijft er van het coole concept helaas weinig over. Brolin doet zijn best in de hoofdrol, maar zijn groteske schmink zorgt voor grotendeels onverstaanbaar gemompel. Sommige van zijn droogkomische opmerkingen zijn dan wel weer aardig. Fox ziet er goed uit in een strak corset maar is compleet verspild als stoere love interest en Malkovich zet een fletse schurk neer. Positieve elementen zijn het degelijke camerawerk, redelijke aktiescenes en bepaalde lugubere karaktertrekken van Hex, zoals het kunnen spreken met de doden. Uiteindelijk zeker geen goede film, maar ik heb me niet verveeld.

Aanvankelijk best een leuk gegeven voor een film, maar al snel loopt het script vast in oppervlakkig- en voorspelbaarheid. De degelijke cast weet er sporadisch nog wel iets van te maken- het is vooral fijn om Demi Moore weer eens in een goede rol te zien- maar dit kan niet verhullen dat het allemaal nogal dunnetjes en vlak is. Goedbedoeld en best onderhoudend, maar niet memorabel.

Uitstekende vierde verfilming van een boek uit de serie Q-reeks van Jussi Adler-Olsen. De plot is spannend en bij vlagen best schokkend, met een mooi gebruik van flashbacks. Hoofdrolspelers Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares zijn inmiddels geweldig op elkaar ingespeeld en de nog steeds moeizame relatie tussen de twee zorgt ook ditmaal voor veel humor en drama. Op deze manier mag de reeks nog wel even doorgaan, wat mij betreft.

Leuker dan deel één, dat zeker, vooral te danken aan de betere cast. De toevoeging van Dwayne Johnson en Michael Caine pakt verrassend goed uit en de humor is, hoewel vaak aan de flauwe en voorspelbare kant, best vermakelijk. Het simpele verhaaltje ontvouwt zich helaas in sneltreinvaart, waardoor spanning en het gevoel van avontuur grotendeels ontbreken, maar je hebt als kijker in ieder geval geen tijd om je te vervelen. Visueel zit alles fraai in elkaar (hoewel soms te klinisch perfect) en de special effects zijn vaak behoorlijk indrukwekkend. Het geheel is zo aanstekelijk vrolijk en feelgood van toon dat het moeilijk is om niet meegesleept te worden.

Rauwe, harde misdaadfilm met een inventief opgebouwd verhaal en een prima cast. Brendan Fraser is verrassend overtuigend in een onsympathieke rol; Mos Def is ook prima als de nietsvermoedende bordenwasser die terechtkomt in een wereld van geweld. Intens, spannend en meeslepend, met passend groezelig camerawerk en een krachtige score. Eason is een regisseur om in de gaten te houden; daar gaan we vast meer van horen.

De moeite waard door de sterke rol van Jennifer Lawrence, maar qua plot is de film aan de beperkte kant. Al te boeiend wil het ook niet worden. De sfeer is een beetje maf; het is een soort luchtig sprookje, maar de aanpak is daar eigenlijk te realistisch en te serieus voor. Regisseur David O. Russell weet het allemaal net niet interessant genoeg te maken, al zijn er zeker leuke en geslaagde momenten.

Mooie documentaire over de nog steeds vrij ongrijpbare band Joy Division, die met slechts twee albums een enorme indruk heeft achtergelaten op het muzikale landschap. Natuurlijk gaat veel aandacht uit naar de unieke zanger Ian Curtis, maar ook de rest van de band komt ruimschoots aan bod. Veel zeldzame archiefopnamen, weliswaar van vaak belabberde kwaliteit, en eersteklas interviews met de overige bandleden, die sinds het opdoeken van de band natuurlijk niet onverdienstelijk zijn doorgegaan als New Order.

Dunne zombie-komedie, slechts de moeite van het bekijken waard door de cubaanse setting. Dat aspect geeft de film vooral visueel wel iets bijzonders mee, maar inhoudelijk houdt het niet over. Het script voelt slechts aan als een lange reeks scenes zonder enige relevantie; van een echt plot is dan ook geen sprake. Akteerwerk en humor zijn middelmatig. Nee, dit is duidelijk één zombiefilm teveel in het inmiddels overvolle genre,

Best oké maar niets bijzonders, deze film over de relatie tussen Black Panther-leider Fred Hampton (Daniel Kaluuya) en infiltrant William O'Neal (Lakeith Stanfield). Beiden zijn hier uitstekend, maar het script bewandelt platgetreden paden en op visueel gebied is de film niet bepaald dynamisch. De meeste moeite had ik echter met de FBI-personages, die als karikaturen worden neergezet. Vooral Martin Sheen maakt het wel heel erg bont als J. Edgar Hoover. Die zou niet misstaan in een Austin Powers-film.

Robert Downey Jr. is momenteel natuurlijk behoorlijk hot, maar hij verslikt zich toch wel een beetje in dit familiedrama met thriller-elementen. Waarschijnlijk omdat hij tevens producent is. De film is veel te lang en onevenwichtig; sterke en matige momenten wisselen elkaar continu af, om gek van te worden. Het kitscherige camerawerk (nota bene van de gerenommeerde Janusz Kaminski) en de stroperige score helpen ook niet bepaald. Gelukkig is daar altijd nog de geweldige Robert Duvall om op terug te vallen. Hij zet weer eens een prachtige rol neer. De supporting cast is ook in orde, maar er worden gewoonweg te veel amper interessante plotlijntjes bijgehaald die ervoor zorgen dat de film zich maar een beetje voortsleept, terwijl het eigenlijk best een mooi verhaal is.

Spannende, goedgemaakte thriller over een terrorist die het gemunt heeft op The Britannic, een reusachtige britse boot tijdens een routinevaart naar de VS. Het script is niet overal even solide en laat zeker met betrekking tot de onthulling van de slechterik nogal wat steken vallen, maar de indrukwekkende cast weet de aandacht goed vast te houden en er zijn een aantal nagelbijters van momenten. Richard Harris lijkt zich kostelijk te vermaken als laconieke bommenexpert.

Sympathiek maar nogal onbestendig komisch drama met science fiction-elementen. Ben Kingsley is innemend als de aan Alzheimer lijdende Milton die bevriend raakt met een buitenaards wezen dat in zijn achtertuin landt, maar plot en personages zijn uiteindelijk te beperkt om hier echt iets bijzonders van te maken. De thematiek deed me denken aan het eerdere Robot & Frank, die een stuk beter is.

Leuke romcom met een grappig plot, gebaseerd op het gelijknamige boek van Nick Hornby. Niet alles werkt even goed en bepaalde scenes doen wat geforceerd aan, zoals de overdreven ziekenhuisscene, maar al met al is de film sympathiek genoeg om dit door de vingers te zien. De cast maakt er in ieder geval iets leuks van, met Ethan Hawke en Rose Byrne een genot om naar te kijken.

Leuke sequel, wellicht iets minder fris en fruitig dan Welcome To The Jungle, maar doet er al met al weinig voor onder. Een iets andere insteek, vooral door de welkome toevoeging van oude rotten Danny DeVito en Danny Glover, maar verder bevat de film alle elementen die de eerste film zo leuk maakte. De cast heeft er opnieuw duidelijk zin in en visueel ziet alles er indrukwekkend uit, van de prima special effects tot de verzorgde production design.

Leuker dan verwacht, deze soort van sequel/ reboot van Jumanji. Voornaamste pluspunt is de cast; men heeft er duidelijk zin in en is goed op elkaar ingespeeld. De sympathieke personages zijn stuk voor stuk grappig en er zijn veel geslaagde komische momenten. De plot doet er dan eigenlijk niet zoveel toe en wordt ook vrij standaard uitgewerkt, met een gelukkig vrij spaarzaam gebruik van opzichtige special effects. Regisseur Jake Kasdan heeft het in ieder geval allemaal duidelijk onder controle.

Aanvankelijk interessante maar helaas nogal saai uitgewerkte film over een meisje (Noémie Merlant) dat verliefd wordt op een kermisattractie die ze liefkozend Jumbo noemt. Het onderwerp, objectum seksualiteit, is vrij origineel, maar script en personages zijn te dun om de volle lengte te kunnen boeien. Daarnaast zakt de film naar het einde toe ook behoorlijk in. Fraaie fotografie en goed gespeeld, maar de film is uiteindelijk te vrijblijvend om enige indruk te maken.

Redelijke zuid-koreaanse SF-film over een kloonexperiment, waarmee in de toekomst één of andere intergalactische oorlog gewonnen dient te worden. De uitleg in het begin is nodeloos complex; feitelijk is dit een klein maar onderhoudend verhaaltje, mooi vormgegeven en voorzien van prima special effects. Soms is de humor wat aan de flauwe kant maar de film wint gaandeweg aan (emotionele) kracht, resulterend in een spectaculaire finale.

Het begin is clichématig en het eerste uur niet bijster interessant, maar wanneer Daniel Radcliffe op gegeven moment op zichzelf is aangewezen in de jungle van Peru wordt de boel gaandeweg steeds beter. Gruwelijker ook. Een paar scenes zijn behoorlijk ranzig, maar Radcliffe weet alles op overtuigende wijze te verkopen. Een behoorlijke tour-de-force van de beste man, zeker op fysiek gebied. Wat ziet die gast eruit zeg, bizar.

Best leuk eigenlijk, en erg fraai in elkaar gezet. De jonge Neel Sethi is oké in de hoofdrol en hij is omringd door een prima stemmencast. Vooral een zingende Christopher Walken is leuk. Aanvankelijk lijkt de CGI nogal opzichtig en overheersend, maar al snel wordt dit steeds subtieler. Bij vlagen is de vormgeving behoorlijk indrukwekkend. Hoog tempo en genoeg spektakel om te blijven boeien.

Wat geforceerde maar best lollige mengeling van Indiana Jones en Pirates Of The Caribbean. Er wordt duidelijk teveel gebruik gemaakt van cgi en tegen het einde lijkt de energie van het geheel wat weg te sijpelen, maar zowel Johnson als Blunt zijn op dreef en hun gekibbel is doorgaans erg grappig. Prima supporting cast ook, met Jesse Plemons heerlijk over de top als een maffe pre-nazi nazi.

Na krokodillen in het spannende Black Water en witte haaien in het beklemmende The Reef is het nu de beurt aan luipaarden in het dodelijk saaie The Jungle. Regisseur Andrew Traucki vertilt zich hier behoorlijk. Een plot is amper aanwezig, de personages zijn vervelend en de cameravoering, de zoveelste variant op de documentaire/ found footage-aanpak, is so three years ago. Het grootste gedeelte van de film zit je letterlijk naar wat struikgewas en bomen aan te kijken, zonder dat er iets noemenswaardigs voorvalt. Redt je het tot het einde (een hele opgave) staat je een onaangename verrassing te wachten, die letterlijk en figuurlijk uit de lucht komt vallen.

Indrukwekkende dystopische stopmotion animatiefilm, bijzonder knap vormgegeven, helemaal wanneer je beseft dat dit grotendeels het werk is van één man, regisseur Takahide Hori. Ongelooflijk wat hij in elkaar heeft weten te knutselen. De plot stelt niet zo heel veel voor maar is onderhoudend genoeg; wat de film zo genietbaar maakt naast de prachtige beelden is de onderkoelde droge humor en de leuke personages, die vaak onverwachts erg grappig uit de hoek komen. Tegen het einde begint de boel een beetje te slepen en het abrupte einde is jammer, maar tegen die tijd heeft dit japanse werkje zich al ruimschoots bewezen.

Met Cloud Atlas leken de Wachowski's weer op de goede weg te zijn, na het belabberde Speed Racer, maar met dit SF-rommeltje doen ze helaas een enorme stap terug. Visueel ziet alles er piekfijn uit, decors en special effects zijn eersteklas, maar het script is bijzonder flauw en onsamenhangend. Daarnaast is de cast beneden peil en wordt iedere aktiescene verpest door een gebrek aan timing en opbouw. Uiteindelijk doet het geheel wel wat denken aan Star Wars Episodes 1-3: flikker een boel over-de-top digitale effecten op het scherm en kijk wat er blijft plakken. Helaas niet veel. Het enige leuke moment is wanneer regisseur Terry Gilliam voor een cameo komt opdraven, in een scene die zo weggelopen lijkt uit Brazil.

Leuk vierde deel, qua plot niet bepaald origineel en bevolkt door de gebruikelijke bordkartonnen personages, maar goed, daar komen we natuurlijk niet voor. Een Jurassic Park-film staat of valt met de special effects, en die zijn meer dan overtuigend. Na een rustige opbouw die min of meer 'geleend' is van de originele Jurassic Park gaat de boel helemaal los en verzandt de film halverwege in een lekker hersenloos spektakel. Wel jammer dat er niet meer nieuwe soorten dino's worden opgevoerd, aangezien verreweg de coolste scene die met de tot nu toe ongeziene zwemmende Mosasaurus betreft.