Opinions

Best een goede film, met een prima rol van Farrell. Het verhaaltje is helaas aan de karige kant, waardoor een deel van de impact verloren gaat. De supporting cast is wisselvallig. Christopher Lee doet het prima in een voor hem atypische rol, maar Paz Vega heb ik eerder zeker beter (en mooier) gezien. De film moet het vooral hebben van de emotionele stootkracht, die vooral in het begin en het einde zit. Het middenstuk is wat vlakker.

Begint lekker energiek en vlot, met strakke timing en een inventief gebruik van montage, maar gaandeweg lopen plot en personages een beetje vast. Tegen het einde is de rek er duidelijk uit, terwijl er dan juist toegewerkt zou moeten worden naar een spannende finale. Voornaamste probleem is echter dat hoe meer we over de personages te weten komen, hoe minder interessant ze zijn. Jammer, want de indrukwekkende cast is op dreef en weet wel raad met de vaak hilarische dialogen. De film is gaandeweg helaas een beetje te melodramatisch en zwaar op de hand.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken satire waarin de moderne jetset op de hak wordt genomen. Regisseur Ruben Östlund wordt er niet subtieler op naarmate zijn carrière vordert, maar vermakelijk is de film wel. Vooral het middelste gedeelte op het cruiseschip, met een geweldige Woody Harrelson als kapitein, is erg sterk. Met bijna 2 1/2 uur aan de te lange kant en niet alle verhaalelementen en grappen werken even goed, maar al met al heb ik me prima vermaakt. Eeuwig zonde dat dit de laatste film zou zijn voor de veel te vroeg overleden Charlbi Dean.

Geslaagde horrorfilm rond het thema Halloween, met een viertal verhaaltjes die met elkaar te maken hebben en in elkaar overlopen. Bijzonder vlot en energiek in elkaar gezet, geholpen door een prima cast, uitstekend camerawerk en eersteklas makeup-effecten. Het Halloween-sfeertje is ook perfect getroffen. Niet alle plotlijntjes worden even bevredigend afgesloten, maar de film is zo spannend en vooral leuk dat je dit graag door de vingers wilt zien.

Even vermakelijk als de eerste film, al kun je ook hier zien dat de tv-versie (die met zes keer een half uur wederom bijna twee keer zo lang is) waarschijnlijk nog veel leuker is. Eén en ander voelt nu nogal afgeraffeld aan. Niettemin zijn Coogan en Brydon weer flink op dreef en valt er ook ditmaal veel te lachen. Natuurlijk zijn de vele imitaties van bekende akteurs inmiddels niet nieuw meer, maar ik vond het vaak toch wel weer hilarisch. Vooral de lange scene waarbij Christian Bale en Tom Hardy uit The Dark Knight Rises worden nagedaan is geweldig.

Maffe, door Jack Nicholson geschreven film over een regisseur (Peter Fonda) die door middel van LSD grip op zijn leven probeert te krijgen. Wat volgt is niet veel meer dan een aaneenschakeling van willekeurige ontmoetingen en gebeurtenissen, psychedelisch in beeld gebracht door regisseur Roger Corman. Leuk om Bruce Dern, Dennis Hopper en Dick Miller in hun jonge jaren te zien, maar veel heeft dit niet om het lijf. En voor een film van slechts een uur en een kwartier voelt het allemaal behoorlijk opgerekt aan.

Herzien, in de originele zesdelige tv-versie, die met 180 minuten bijna twee keer zo lang is. In de afleveringen van steeds 30 minuten komt The Trip beter tot zijn recht dan in de bioscoopversie, die op den duur wat vermoeiend en eenzijdig is. De voortdurende stroom van droge britse humor en grappige imitaties gaat ook per aflevering soms wel wat irriteren, maar overwegend is dit een heerlijk onderkoelde serie over twee bevriende komieken (Steve Coogan en Rob Brydon spelen zichzelf) die in opdracht een zestal restaurants in het noorden van Engeland bezoeken. En het geserveerde eten ziet er heerlijk uit. Ben benieuwd naar het recente vervolg: The Trip To Italy.

Bikkelharde, spannende aktiefilm met een eersteklas cast en een lekker naar sfeertje. Vooral het eerste uur is goed; daarna wordt het helaas allemaal wel wat minder sterk naar het einde toe. Er zijn daarnaast teveel personages die de aandacht opeisen, waardoor feitelijk geen enkel personage de benodigde tijd krijgt toebedeeld. Jammer, want er wordt unaniem sterk spel geleverd. Visueel steekt de film bijzonder fraai in elkaar en de dreigende soundtrack is eersteklas.

Prima cast en regisseur, maar toch wil deze aktiefilm niet echt van de grond komen. Het is allemaal fraai in beeld gebracht en de plot is best spannend, maar het script is uiteindelijk te vlak om hier echt iets memorabels van te kunnen maken. Het is een beetje dertien-in-een-dozijn. Geproduceerd door Kathryn Bigelow, die oorspronkelijk de film zou regisseren.

Uit de jaren '80 weggelopen aktiewerkje, overdreven gewelddadig en voorzien van een keur aan hedendaagse martial arts-sterren. Een beetje als The Expendables en al net zo waardeloos. Maar, het moet gezegd worden, de film heeft een bijzonder hoog tempo en er gebeuren zoveel malle dingen dat je geen tijd hebt om je te vervelen. Mijn favoriete scene is die waarin een vrouwelijke slechterik met een granaatwerper van dichtbij tot pulp wordt gereduceerd. Yeah baby! Zo doe je dat.

Maffe maar tegelijkertijd charmante animatiefilm, vol surrealistische en droogkomische toestanden. Doet wel een beetje denken aan het vroege werk van regisseur Jean-Pierre Jeunet, en dan met name Delicatessen. De animatiestijl en het kleurgebruik zijn prachtig en de film is een feest voor het oog. De afwezigheid van dialogen stoort ook niet echt. De plot is niet bijster interessant en hier en daar is de film wellicht iets te vreemd, maar al met al is dit toch wel een vrij unieke kijkervaring.

In de jaren '80 vreemd genoeg gemist, terwijl ik de meeste Vestron-titels toch wel heb verslonden destijds. Wellicht kwam dit omdat de trailer van de film er in die tijd al erg crappy uitzag. De film heeft de tand des tijds in ieder geval bijzonder slecht doorstaan, dat kunnen we gerust stellen. Het ziet er allemaal bar slecht uit en het script is kansloos. Sporadisch komt de film kortstondig tot leven, met name wanneer dwerg Phil Fondacaro in zijn rol als professor Malcolm in beeld komt. Die scenes zijn opvallend oprecht. De rest van de film is slecht gemaakte rommel, flauw en tenenkrommend oubollig. Ik moest overigens wel lachen toen Michael Moriarty zich ging voorstellen aan zijn nieuwe buren: "My name is Harry Potter".

Tegenvaller helaas, deze noorse Godzilla-variant van de regisseur van The Wave en Tomb Raider. De special effects zijn bij vlagen indrukwekkend, maar plot en personages schieten flink tekort en de toon van de film is net iets te flauw om de aandacht er optimaal bij te kunnen houden. Het begin is redelijk, maar gaandeweg zakt de boel weg naar een bedenkelijk niveau.

Na het zien van de geweldige documentaire Best Worst Movie ben je het natuurlijk wel een beetje aan jezelf verplicht dit meesterwerk van de slechte smaak te bekijken. Want dat is het. De film is zo dramatisch slecht dat hij eigenlijk best onderhoudend is. Een beetje zoals de eerste Troll, waar deze film inhoudelijk overigens totaal niets mee te maken heeft, maar dan nog veel vreemder. Het is allemaal zo amateuristisch en mallotig in elkaar gezet dat je gefascineerd blijft kijken. Dat is dan wel weer knap. Bizarre shit!

Meer van hetzelfde: leuke special effects, flauw plot, suffe humor en vervelende personages. Hier en daar komt de film tot leven en herinnert regisseur Roar Uthaug ons eraan dat hij ooit een mooie toekomst voor zich had, maar overwegend schiet deze noorse Godzilla-variant hopeloos tekort.

Visueel inventieve noorse mockumentary naar het recept van The Blair Witch Project, met elementen van een film als Cloverfield. Zeker niet slecht gedaan, met zeer overtuigende special effects en veel sfeer. Het grillige en imposante noorse landschap leent zich in ieder geval perfect voor de locatie van het gebeuren. Het is jammer dat het script wat aan de eenzijdige kant is, met vooral halverwege weinig verrassingen en een gebrek aan momentum. Tegen het einde trekt alles gelukkig weer aan. Al met al toch wel een aangename verrassing, spannend en sporadisch droogkomisch.

Op blu-ray gezien, was mijn tweede kennismaking met de film. Ooit in de jaren '80 op video bekeken, toen vond ik het allemaal al gedateerd aandoen en matig in elkaar zitten. Dat vond ik nu weer, helaas. De structuur van de film is ongelukkig bedacht; direct in het begin zit je al in de wereld van de computer, met die malle outfits, abstracte decors en rare kleurtjes. Het zou wellicht beter gewerkt hebben wanneer je als kijker langzaam wordt geïntroduceerd in die wereld. Spannender ook waarschijnlijk. Het blijft natuurlijk een revolutionaire film, maar qua entertainment is het behelpen. Tegen het einde wordt alles ook erg langdradig. Op blu-ray ziet één en ander er nog wel oké uit, maar visueel is de film zelden indrukwekkend. Zoals het gezegde gaat: you can't polish a turd.

Visueel spectaculair maar inhoudelijk helaas erg vlak, met een suf plot en oninteressante personages. Vooral het personage Ares (Jared Leto) is volstrekt onduidelijk. Het moet een genadeloze moordmachine voorstellen maar er gaat werkelijk geen enkele dreiging van uit. De visuele effecten zijn eersteklas, de film is stijlvol vormgegeven en de soundtrack van Nine Inch Nails stampt lekker door, maar regisseur Joachim Rønning weet zijn stempel uiteindelijk niet op het materiaal te drukken.

De originele Tron vond ik op het moment van release al gedateerd aandoen; dit late vervolg ziet er visueel gelukkig heel wat indrukwekkender uit. Inhoudelijk blijft het helaas ook ditmaal behelpen. De verhaallijn is tegelijkertijd simplistisch en hopeloos complex, terwijl de personages niet meer dan karikaturen zijn. Maar goed, zoals gezegd is het visueel een lust voor het oog, en dankzij de eersteklas soundtrack van Daft Punk ook voor het oor. Qua decors en special effects wordt alles uit de kast gehaald om te imponeren. Het ziet er allemaal fantastisch uit. Jammer dat de jonge versie van Jeff Bridges (Clu) er nogal plastisch en statisch uitziet. Dat had absoluut beter gemoeten. Verder een adembenemend visueel schouwspel.

Jammer van het eerste uur, dat nogal onsamenhangend en aan de saaie kant is, want daarna wordt de film steeds beter. De voice over blijft de hele film storend, nog een belangrijk minpunt, maar qua grimmige sfeer en intensiteit is de film zeker de moeite waard. De lokatie blijft ook eindeloos fascinerend. Met een betere montage en meer structuur zou het geheel zeker beter geweest zijn, maar al met al is de film toch wel overtuigend. Naar, rauw en bij vlagen zeer spannend.

Geslaagd vervolg, wat mij betreft beter dan het origineel. Dit komt vooral door een beter uitgewerkte verhaalstructuur, een meer interessante (en grotere) opzet en een nog intensere sfeer. De regie van Padilha is ook wat meer zelfverzekerd, resulterend in een meeslepende, zeer gewelddadige film die beschikt over prima aktiescenes en een intelligent, complex script.

Interessante, zij het behoorlijk trage film over een androïde die een vader helpt om het verlies van zijn dochter te verwerken. Door bepaalde nogal intieme handelingen schuurt de film ongemakkelijk dicht tegen kinderporno aan, maar omdat we hier te maken hebben met een soort science fiction zullen we dat maar door de vingers zien. De tweede helft vond ik overigens een stuk interessanter dan de eerste. Het statische camerawerk en de afstandelijke aanpak van het geheel doet denken aan het werk van regisseur Michael Haneke, niet geheel toevallig ook afkomstig uit Oostenrijk.

Een nogal atypische Hitchcock-film, deze gemoedelijke zwarte komedie over een lijk dat maar blijft opduiken. De prima cast weet gelukkig wel raad met het maffe maar vreemd genoeg luchtige materiaal en de dialogen zijn sporadisch behoorlijk droogkomisch. Uiteindelijk heeft alles weinig om het lijf en is de plot te flauw om de volle lengte te blijven boeien, maar zoals alle Hitchcock-films heeft ook dit werkje zeker zijn kwaliteiten.

Aangenaam filmpje, maar wel wat aan de voorspelbare en oppervlakkige kant. Het onderwerp, honkbal, boeit mij absoluut niet, maar dat is gelukkig niet echt een belemmering. Het draait voornamelijk om de personages, en die zijn redelijk goed getroffen. Eastwood is zijn gewoonlijke norse zelf, dat trucje kennen we nu wel, maar Amy Adams als zijn dochter en Justin Timberlake als een collega zijn sympathiek. De plot draait ook grotendeels om hen, zodat de film uiteindelijk meer is dan een bloemlezing uit eerdere rollen van Clint.

Isaac Hayes is cool als de titelfiguur en de film heeft aardig wat visuele flair, maar het script is karig en in de aktiescenes laat men het flink afweten. Het funky milieu, vol foute pimps en players en voorzien van een lekker zwoele soundtrack (uiteraard verzorgt Hayes ook zijn eigen theme-song), maakt het één en ander goed, maar de film is uiteindelijk behoorlijk oubollig en flauw.

Vermakelijke, niet al te serieuze western met een glansrol voor John Wayne als mopperende, alcoholistische U.S. marshall die de jonge Mattie Ross (Kim Darby) helpt bij het vinden van de moordenaar van haar vader. Niet heel veel aktie, maar plot en personages zijn levendig genoeg om dit te compenseren. Leuk ook om Robert Duvall en Dennis Hopper in bijrolletjes te zien.

Vrij conventionele western van de gebroeders Coen. Qua plot ook enigzins voorspelbaar uitgewerkt, maar desondanks valt er veel te genieten. Jeff Bridges is geweldig in de hoofdrol en hij wordt ondersteund door een fijne cast. De droge humor en de hilarische dialogen zijn puur Coen, net als het prachtige camerawerk en de verzorgde production design. Ik hoopte soms wel op wat meer diepgang en originaliteit, maar verder valt er weinig te klagen. Sfeervol en voortdurend onderhoudend, dat zeer zeker.

Rommelige, slechts sporadisch boeiende film over de legendarische volksheld/ staatsvijand Ned Kelly, die het in het Australië van 1870 opnam tegen de britse bezetters. Het eerste uur, over de jonge jaren van Kelly, is de moeite waard, mede door levendige bijrollen van Russell Crowe en Charlie Hunnam, maar daarna komt de klad er behoorlijk in. Belangrijke personages komen en gaan, de plot begint te zwalken en de toon van de film wordt steeds onevenwichtiger. Naar het einde toe is er geen redden meer aan. Mooi camerawerk, dat wel.

Mooie film met een geweldige rol van Bryan Cranston, als 'blacklisted' scriptschrijver in het Hollywood van na de tweede wereldoorlog. Het tijdsbeeld is levendig getroffen en er zijn heel veel interessante details, zowel visueel als qua plot. Ondanks het grimmige onderwerp wordt de film gelukkig nergens te zwaar op de hand, mede geholpen door een prima supporting cast, waaronder een hilarische John Goodman. Sommige personages zijn op het karikaturale af (zoals Hedda Hopper, gespeeld door Helen Mirren), maar hoofdzakelijk is dit een treffende en zeer onderhoudende film over een inktzwarte bladzijde in de amerikaanse geschiedenis.

Aangrijpende, emotioneel raak getroffen film die gelukkig overwegend vrij subtiel is uitgewerkt. Met een dergelijk beladen onderwerp wordt de grens tussen drama en hysterie al gauw overschreden, maar hier blijft alles geloofwaardig, waardoor je betrokken blijft bij de gebeurtenissen. Dit is vooral te danken aan de eersteklas cast, met vooral Liberato en Owen zeer indrukwekkend, maar zeker ook aan regisseur Schwimmer. Zijn regie is zelfverzekerd, indringend en visueel aantrekkelijk. Een bij vlagen pijnlijke, maar altijd interessante en meeslepende film.