Opinions

Ik ken het boek niet, maar deze zorgvuldig in elkaar gezette verfilming is in ieder geval wel visueel indrukwekkend en meeslepend. En Daisy Edgar-Jones is voortreffelijk in de hoofdrol. Waar de film minder overtuigt is in de wel heel dik aangezette romantische sfeertekening. Ook worden bepaalde personages zo stereotiep neergezet dat het bijna beschamend is. Gelukkig is de plot boeiend en spannend genoeg om dergelijke minpuntjes door de vingers te zien.

Vaak erg grappige, treffend geobserveerde film over een ingedut volwassen stel (Ben Stiller en Naomi Watts) dat bevriend raakt met de jonge up and coming documentairemaker Adam Driver en zijn vriendin, Amanda Seyfried. Ze voelen zich als herboren, maar niet alles is zoals het lijkt, zo blijkt al snel. Stiller's rol verschilt niet zoveel van eerdere door hem neergezette typetjes, maar zijn personage krijgt hier net iets meer diepgang en karakter mee dan we van hem gewend zijn. Daarnaast is het script scherp en gevat, met zinnige observaties betreffende relaties, mensen in een midlife-crisis en het documentaire filmgenre.

Intens drama over de titanenstrijd tussen een bijzonder veeleisende leraar op een conservatorium (J.K. Simmons) en een veelbelovende student (Miles Teller). Het script zit zeer efficiënt en scherp in elkaar en de vele drum- en jazz-sessies worden indrukwekkend in beeld gebracht, maar de film is toch vooral de moeite waard door Simmons en Teller, beiden fantastisch.

Aangename mengeling van komedie en drama, met Tina Fey in een uitstekende hoofdrol, als oorlogscorrespondent in Afghanistan. De eersteklas supporting cast zorgt ervoor dat de film nergens te flauw en/ of te vlak wordt. Het laatste half uur dreigt de boel dan toch nog te onsporen richting melodrama, maar gelukkig blijft het net binnen de perken. Voornaamste pluspunt is de levendige setting, die authentiek overkomt en zorgt voor veel toegevoegde waarde.

Waargebeurd misdaaddrama dat nergens echt van de grond komt. Richie Merritt is vrij onsympathiek in de hoofdrol en mist het benodigde charisma. Matthew McConaughey als zijn vader heeft charisma genoeg, maar zijn rol doet vreemd genoeg wat gekunsteld en overdreven aan. Tel daarbij op een script dat uitblinkt in voorspelbaarheid en niet echt iets bijzonders te melden heeft en je hebt een goed gemaakt maar middelmatig filmpje.

Vlotte, zeer onderhoudende misdaadfilm met een glansrol voor James Cagney, als psychopatische bendeleider met een moedercomplex. De plot steekt afwisselend en spannend in elkaar en kent een fraai middenstuk dat zich afspeelt in een gevangenis. Eén en ander wordt in de climax op bevredigende wijze afgerond. Zo worden ze niet meer gemaakt, maar dat hoeft ook niet. Deze doet het nog prima. Top of the world, ma!

How can the same shit happen to the same house twice? Inderdaad, Emmerich's Die Hard-kloon heeft de pech een paar maanden later te verschijnen dan het vrijwel identieke (en succesvolle) Olympus Has Fallen, om vervolgens genadeloos te floppen. Kwalitatief zijn beide films wat mij betreft ook identiek. Olympus Has Fallen begint sterk en eindigt matig; White House Down begint matig en eindigt sterk. Met Channing Tatum en Jamie Foxx beschikt de film over twee leuke hoofdrolspelers, maar de plot en aktiescenes worden vrij routineus uitgewerkt. Het had allemaal wel wat energieker en heftiger gekund. Korter ook.

Rauw, intens kijkje in de ziel van een krankzinnig persoon. Compromisloos in beeld gebracht, met fraai overwegend zwart/wit camerawerk, slechts onderbroken door sporadische details in kleur. Hoofdrolspeler Hogg is buitengewoon goed en zijn maffe voice-over is ook eersteklas. Duidelijk geen film voor iedereen, maar voor de liefhebber van grimmige cinema doorspekt met inktzwarte humor een buitenkansje.

Vreemde, onevenwichtige film die verschillende genres op een hoop gooit, zonder noemenswaardig resultaat. Humor, drama, science fiction, apocalyptische thriller, film noir... het komt allemaal langs, maar het waarom blijft onduidelijk. De enthousiaste cast maakt het allemaal nog net draaglijk en af en toe moest ik wel gniffelen om de Wes Anderson-achtige dialogen en situaties, maar ik hoop niet dat regisseur Noah Baumbach dit experiment gaat herhalen.

Eersteklas documentaire over het tragische leven en de glansrijke carrière van zangeres Whitney Houston. De recente documentaire van regisseur Nick Broomfield is ook de moeite waard, maar dit graaft toch een stuk dieper en hakt er emotioneel nog harder in. Voornaamste pluspunt is het feit dat ditmaal veel directe familieleden hun medewerking verlenen, iets dat herhaaldelijk tot bizarre en nogal shockerende onthullingen leidt. Het gebruik van de muziek van Houston is hier ook veel effectiever. Wat vooral bijblijft, naast alle ellende die de revue passeert, wat een geweldige zangeres het eigenlijk was.

Altijd vreselijke muziek gevonden maar damn, wat een stem... Het is duidelijk te zien dat op gegeven moment de familie van Houston niet meer mee wilde werken aan deze documentaire (de interviews met hen houden namelijk op gegeven moment gewoonweg op), maar waarschijnlijk is dat uiteindelijk een zegen geweest. Regisseur Nick Broomfield laat het archiefmateriaal grotendeels voor zich spreken en weet het tragische relaas redelijk boeiend in beeld te brengen. Soms wat van-de-hak-op-de-tak en subtiel gaat hij ook nu weer niet te werk, maar de opkomst en ondergang van een wereldster is in ieder geval wel fascinerend.

Onderhoudende, zij het iets te glad gefilmde en gemonteerde duitse thriller over een buitenbeentje (Tom Schilling) die zich aansluit bij een groep hackers. Al snel nemen de ludieke acties van de groep gevaarlijke vormen aan. Het hoge tempo en het enthousiaste spel van de cast zorgen voor een hoop energie, maar gaandeweg schildert de film zichzelf toch een beetje in een hoek. Daar kunnen een aantal verrassende wendingen dan weinig meer aan veranderen. Het is allemaal net iets te oppervlakkig en krampachtig hip. Regisseur Baran Bo Odar zou een paar jaar later later veel indrukwekkender voor de dag komen met de duitstalige serie Dark.

Eersteklas documentaire over de John Wick-franchise. De eerste film krijgt begrijpelijk de meeste aandacht; van het idee erachter tot het schrijven van het script en de uiteindelijke productieproblemen. De breuk tussen regisseurs Chad Stahelski en David Leitch wordt ook niet geschuwd. Boordevol interessante beelden van achter de schermen en leuke interviews is dit duidelijk geen standaard pratende hoofden-documentaire geworden.

Subtiel creepy, langzaam smeulende thriller die wat mij betreft nog amper gedateerd is. Op dvd ziet de film er ook nog best fraai uit. De maffe details, de bizarre personages en natuurlijk het fenomenale einde zorgen in ieder geval voor een memorabele film, die de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan. Laat de inferieure remake links liggen, alsjeblieft.

Ik ken de gelijknamige serie waar dit op is gebaseerd niet, maar ik kan me zo voorstellen dat de personages daarin beter tot hun recht kwamen. De film is, ondanks de toch forse speelduur, simpelweg te kort om voldoende ruimte te kunnen bieden aan de overdaad aan personages. De imposante cast komt er hierdoor nogal bekaaid af. Jammer, want de film heeft veel sterke momenten en is bij vlagen erg goed. Bepaalde plotlijntjes zijn verder helaas wat aan de geforceerde en ongeloofwaardige kant, waardoor de film als geheel niet de benodigde impact heeft.

Heftige, spannende belgische oorlogsfilm over het maken van moeilijke keuzes in het Antwerpen van 1942. Wat dat betreft is de titel van de film mooi dubbelzinnig. Het passieve akteerwerk van hoofdrolspeler Stef Aerts irriteert soms een beetje en de film is niet overal even boeiend, maar door de haast claustrofobische cameravoering en de expliciet in beeld gebrachte narigheden ontstaat al snel een naargeestig maar tegelijkertijd fascinerend schouwspel. Vrolijk wordt je er niet van; dit is een behoorlijk grimmige en somber stemmende kijkervaring.

Niet helemaal geslaagde romantische komedie, met een beetje ongemakkelijke mix van humor en drama. Naarmate de film vordert winnen plot en personages gelukkig aan emotionele stootkracht en wordt er zelfverzekerd toegewerkt naar een mooi einde. Scriptschrijver Anders Thomas Jensen heeft wel eens beter werk afgeleverd, maar het is natuurlijk leuk dat zijn vaste acteur Mads Mikkelsen hier opduikt in een droogkomisch, onderkoeld gespeeld bijrolletje.

Prima rauw en eerlijk drama over een vrouw die met zichzelf in het reine probeert te komen tijdens een loodzware trektocht van ruim 1600 kilometer. Een indrukwekkende, atypische hoofdrol voor Reese Witherspoon, hier ook producente. Fijn dat je als kijker direct in de gebeurtenissen wordt gegooid, waarbij plotdetails op kunstige wijze worden geïntroduceerd door fragmentarische, inventief gemonteerde flashbacks. Overigens niet te verwarren met het (nog) betere Into The Wild.

Prima regiedebuut van akteur Dexter Fletcher, die heel wat oude bekenden optrommelt voor dit sobere misdaaddrama. Het naargeestige mileu is raak getroffen en het akteerwerk uitstekend; vooral Will Poulter is sterk als de oudste zoon van het titelpersonage, ex-bajesklant 'Wild' Bill Hayward. Het verhaaltje is wat aan de voorspelbare kant, dit hebben we eerder gezien, maar de uitwerking van het gegeven is levendig en de personages zijn sympathiek. Fletcher heeft weinig tijd nodig om mensen van vlees en bloed neer te zetten. Visueel weet hij ook te imponeren. De grauwe buitenwijken waar de film zich afspeelt worden indrukwekkend in beeld gebracht. Gelukkig valt er hier en daar ook wel wat te lachen en beschikt de film over een slim gekozen soundtrack, die de beelden perfect weet te ondersteunen.

Pure middelmaat, deze vlot gemaakte maar volstrekt uitwisselbare zuid-koreaanse aktiekomedie. Het is het aankijken allemaal nog net waard, met cliché-matige maar vermakelijke personages en een nogal standaard uitgewerkt maar in ieder geval wel levendig plot. De humor is erg flauw, met een aantal tenenkrommende scenes die de plank behoorlijk misslaan, maar verder kan alles er net mee door. Overigens beschikt de film over een aantal behoorlijk expliciete en nare geweldscenes, die in schril contrast staan met de vaak melige toon van het geheel.

Middelmatig Statham-vehikel, met een nogal wazig plot en weinig botte aktie. Het blijft allemaal nog net drijven op het charisma van Statham en de degelijke supporting cast, waarin mensen als Hope Davis en Stanley Tucci opduiken, maar het is allemaal net op het randje van het toelaatbare. Halverwege neemt de plot een nogal rare wending, waarna je het idee hebt naar een compleet andere film te zitten kijken. Helaas is die andere film ook erg matig.

Mooie documentaire over de hechte relatie tussen natuurbeschermer Kris Tompkins, de eerste directrice van outdoormerk Patagonia, en haar man Douglas, een avonturier en ondernemer die The North Face en Espirit oprichtte. Het echtpaar kocht miljoenen hectares wildernis in Chili op en vormde dit om tot beschermde nationale parken. De aanpak van de documentaire is sporadisch iets te sentimenteel en eerbiedig, maar het fenomenale camerawerk en het boeiende onderwerp maken veel goed.

Sympathieke, aandoenlijke animatiefilm uit de Dreamworks-stal. Dat betekent dus weer eens een overdaad aan cute talking animals en een weinig origineel script, maar gelukkig maken de aantrekkelijke animatie en de prima stemmencast veel goed. De film gaat helaas wel wat te lang door en één en ander wordt wat mij betreft niet helemaal bevredigend afgerond.

Onweerstaanbare film over een net uit de gevangenis ontslagen jonge moeder (Jessie Buckley), die ervan droomt om haar troosteloze omgeving te ontvluchten en het te maken als countryzangeres in Nashville. Eén probleem: ze woont in Glasgow, Schotland. Buckley is fenomenaal in de hoofdrol, net als Julie Walters, die haar moeder speelt. Het verhaal doet nergens geforceerd aan en de personages zijn erg mooi uitgewerkt. Het sobere milieu waar de film zich afspeelt draagt daarnaast flink bij aan de sfeer.

Middelmatige aktiekomedie, ondanks de inzet van de leuke cast. Nighy is perfect gecast in de droogkomische hoofdrol en Emily Blunt is leuk als altijd, maar de film om hen heen is niet bijzonder. Het script is vaak flauw en te weinig inventief. Hier en daar leuke dialogen (het grappigste stukje is dat over Rembrandt: "give me his address"), maar plotlijnen en scenes worden vaak afgeraffeld en we krijgen niet echt de tijd om sympathie op te wekken voor de hoofdpersonen. Wel grappig om Nighy en Gregor Fisher weer eens samen te zien na hun onvergetelijke optreden als respectievelijk zanger en manager in Love Actually.

Uitstekende Netflix-documentaire, fascinerend en meeslepend. Ik had uiteraard wel eens van de Bhagwan gehoord, maar wist feitelijk bar weinig van het hele gebeuren. Hoe zijn amerikaanse avontuur zich ontvouwt is te bizar voor woorden. Door interviews met de belangrijkste betrokkenen en een schat aan archiefmateriaal weten de makers een levendig tijdsbeeld te schetsen, waarbij de escalerende gebeurtenissen langzaam maar zeker onthuld worden. Met zes afleveringen van dik een uur een flinke zit waar in de montagekamer wel iets verder aan geschaafd had mogen worden, maar al met al een hele bijzondere kijkervaring. Zo gek bedenk je het in ieder geval niet.

Prachtige, aangrijpende documentaire over twee getraumatiseerde jonge mensen die diep in het Peruviaanse regenwoud de zorg op zich nemen voor verweesde dieren. Met name de aanblik van de pasgeboren ocelot waarover het tweetal zich ontfermt doet je hart direct smelten. De documentaire laat op meeslepende wijze zien hoe de zorg voor wilde dieren deze twee gebroken mensen samenbrengt en nieuwe motivatie geeft om verder te leven, hoe fysiek moeilijk en emotioneel slopend bepaalde momenten ook zijn. Zakdoek bij de hand; deze fraai gerealiseerde documentaire hakt er behoorlijk in.

Matige documentaire over de grotendeels verborgen aanwezigheid van dieren in Amsterdam, zogenaamd gezien door de ogen van filmkat Abatutu. De flauwe voice-over ontsierd de boel behoorlijk, net als de vervelende en nogal opdringerige muziek. Hier en daar een aantal mooie opnamen, maar het is al met al te karig om er iets memorabels van te maken.

Redelijke documentaire, vooral de moeite waard door het fascinerende onderwerp. De aanpak van de makers is hier en daar wat aan de oubollige kant, met name het vele dik aangezette voorlezen uit het sentimentele briefverkeer tussen Mallory en zijn vrouw Ruth, maar de pluspunten overheersen gelukkig. De voice over van Liam Neeson is prima en de recreatie van de barre tocht van Mallory en Irvine zorgt voor overwegend interessant kijkvoer. En visueel is het natuurlijk behoorlijk spectaculair.

Subtiel uitgewerkt, mooi geobserveerd familiedrama, uitstekend gespeeld en geregisseerd. Paul Dano was blijkbaar fan van het gelijknamige boek van Richard Ford en heeft daar, samen met zijn schrijfpartner Zoe Kazan, een fraai script van weten te maken. Als debuterend regisseur maakt Dano ook de nodige indruk. De sobere maar tegelijkertijd visueel aantrekkelijke stijl die hij hanteert past perfect bij het melancholische, treurige onderwerp van de film.